ఖాళీ స్లాట్ నాదే #2
మాధవి స్టౌ మీద నుంచి పాలు పొంగకముందే గిన్నె దించి, చల్లారిపోయి టేబుల్పై వలయం పడేసిన టీ కప్పు పక్కకు జరిపింది. అదే వేళ రేణుక అత్త వెనక నుంచి వచ్చి, “అవి అలాగే పెట్టు, నిఖిలా వస్తుంది. ఆమెకు ఇక్కడి అలవాటు పడాలి,” అంటూ మాధవి చేతిలోని చిన్న స్టీల్ డబ్బా తీసి సింక్ పక్కన పెట్టింది. టేబుల్ చివరున్న కుర్చీపై మాధవి దుపట్టా ఉంది; అత్త దానిని రెండు వేళ్లతో ఎత్తి ఫ్రిజ్ మీద వేసేసింది. “ఈ సీటూ ఈరోజు ఖాళీగా ఉండదు.”
ఆ మాటలో అసలు నొప్పి కుర్చీలో లేదు. మూడు ఏళ్లుగా హైదరాబాద్ మెట్రో కార్డ్ అంచు జారిపోతూ, ఉదయం సేవా రంగం ఉద్యోగానికి పరిగెత్తి సాయంత్రం విహాన్ అపార్ట్మెంట్కి తిరిగి వచ్చేది మాధవే. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అన్న ముద్దు పేరు వాళ్లు పెట్టారు గాని, ఆ పరిచయం గోడపై ఫోటోగా కాక అల్మరా మూలలో మడిచిన రసీదులా ఉండేది. విహాన్ తల్లి వచ్చినప్పుడల్లా ఆమె ఉన్న చోటు తాత్కాలికమవుతుండేది.
మాధవి ఒక్క మాటా చెప్పలేదు. ఫ్రిజ్ మీద పడిన దుపట్టా తీసుకుని మళ్లీ అదే కుర్చీపై వేసింది. సింక్ పక్కన పెట్టిన డబ్బా తీసి గోడకి ఆనుకుని ఉన్న చిన్న అల్మరా వరుసలో తనదైన మధ్య స్లాట్లో పెట్టింది. పక్కనే టిఫిన్ డబ్బా, మందుల చిట్టీ, అర్ధమడిచిన కిరాణా రసీదు ఉన్నాయి. “నేను ఇవి మార్చను, అత్త,” అంది. గొంతు ఎత్తలేదు. “నిఖిలకి ఖాళీ స్లాట్ వేరేగా పెట్టండి.”
రేణుక అత్త ముఖం బిగిసింది. “ఎంతకాలం తాత్కాలికంగా వచ్చి వెళ్లే అమ్మాయివి. ఇంతలోనే చోటు నిర్ణయించేస్తావా?”
మాధవి వెనక్కి తల తిప్పకుండా గిన్నెలు కడిగింది. తలుపు చవుకు దగ్గర ఆగిన విహాన్ మాత్రం మొబైల్లో ఏదో చూస్తున్నట్టు నటించాడు. ఆ చవుకులో నిల్చున్న విరామం మాధవికి బాగా తెలుసు—ఎప్పుడైతే అతను ఎవరి వైపు నిలబడాలో నిర్ణయించకుండా ఉంటాడో, అప్పుడు అలాగే అర్ధం తెరిచిన తలుపులా కనిపించేవాడు. “అమ్మ, చిన్న విషయం,” అన్నాడు చివరికి. చిన్న విషయమైతే దుపట్టా ఎప్పుడూ ఆమె సీటు నుంచి ఎందుకు తొలగించబడుతుందో అడగలేదు.
ఆ రాత్రి భోజనానికి నిఖిలా వచ్చింది. బ్యాంకులో పనిచేస్తుందనీ, మంచి ఇల్లు, మంచి వర్గం, మంచి జంటగా కనిపిస్తుందనీ అత్త బిగ్గరగా పలకరించింది. మాధవి తన ప్లేట్ తీసుకుని ఎప్పటిలాగే టేబుల్ చివరికి రాగానే, “నువ్వు కిచెన్లోనే తిను, బంగారం. మేము మాట్లాడుకుంటూ తింటాం,” అంది అత్త. విహాన్ అప్పటికీ నీళ్ల బాటిల్ మూత తిప్పుతూనే ఉన్నాడు.
మాధవి ఆగింది. ప్లేట్ టేబుల్పై పెట్టి, తన కుర్చీని రెండు అంగుళాలు బయటికి లాగి కూర్చుంది. “నేను ఇక్కడే తింటాను. మాట్లాడుకోవాలి అయితే మాట్లాడుకోండి.” టేబుల్ మీద చెంచా గట్టిగా తగిలిన శబ్దం మాత్రమే వచ్చింది. నిఖిలా ఒక క్షణం అపార్థంగా నవ్వి, “అహ్… ఐ యామ్ ఓకే,” అనబోయింది; వెంటనే అత్త ఆమెకు మధురంగా చపాతీ వడ్డించింది. మాధవి మాత్రం తినడం మొదలుపెట్టింది. అదే ఆమెకు దక్కిన మొదటి చిన్న గెలుపు—అనుమతితో కాదు, కదలకుండా ఉండటంతో వచ్చినది.
మూడో రోజు ఉదయం రేణుక అత్త కొత్త సర్దుబాటు మొదలుపెట్టింది. హాల్లో ఉన్న షూ ర్యాక్కి పైగా గోడకు బిగించిన అల్మరా వరుసలో మాధవి స్లాట్ ముందు చిన్న ప్లాస్టిక్ బుట్ట పెట్టి, “నిఖిలా వచ్చేప్పుడు దీంట్లో పెట్టుకుంటుంది,” అంది. బుట్ట ఖాళీగానే ఉంది; కానీ ఖాళీ అని అది ఎవరికి దక్కుతుందో చెప్పేస్తోంది. మాధవి తన టిఫిన్ డబ్బా తీసి బుట్టని పక్కకు జరిపి మళ్లీ తన స్లాట్లో పెట్టింది. కిరాణా రసీదు మళ్లీ మడిచి చొప్పించింది. “ఇది నా చోటు,” అంది అంతే.
“విహాన్, చూడవయ్యా,” అత్త గళం మారింది. “ఇలా పట్టుదల ఎందుకు? మనుషుల్ని చూసుకుని తగ్గాలి.”
విహాన్ ఈసారి మొహం ఎత్తి చూశాడు. “మాధవి, రెండు రోజులు కదా. కొంచెం అడ్జస్ట్—” అని మొదలుపెట్టగానే ఆమె చేతిలోని మెట్రో కార్డ్ను పర్సులో నెమ్మదిగా దూర్చింది. “నాకెందుకు మాత్రమే?” అన్న ఒక్క ప్రశ్న అతని మాట మధ్యలోనే ఆగిపోయేలా చేసింది. తర్వాత అతను ఏమీ అనలేదు. అదే మొదటి వంగింపు. పెద్దది కాదు. కానీ ఆ స్లాట్ ముందు బుట్ట నిలబడలేదు.
సాయంత్రానికి చిన్న గందరగోళం పెద్దగా మారింది. రేణుక అత్తకు మందులు వేసే సమయం దాటిపోయింది. ఆమె చక్కెర ఒక్కసారిగా పడిపోవడంతో చేతులు వణికాయి. నిఖిలా భయపడి ఫోన్లో ఎవరికో కాల్ చేస్తూ నిలిచిపోయింది; విహాన్ ఫస్ట్ ఎయిడ్ బాక్స్ ఎక్కడుందో గుర్తు చేసుకోలేక డ్రాయర్లు తెరిచి మూసుతున్నాడు. అత్త కుర్చీ నుంచి జారిపడేలోపే మాధవి ఆమె భుజం పట్టి కూర్చోబెట్టింది, చక్కెర కలిపిన నీళ్లు ఇచ్చింది, మందుల స్ట్రిప్ రెండో షెల్ఫ్ వెనక ఉందని నేరుగా తీసుకొచ్చింది. “చెమట తుడవకు, మొదట మింగనివ్వండి,” అంది విహాన్ చేతిని ఆపుతూ. అతను ఒక్కమాటా లేక గ్లాసు ఆమె చెప్పినట్టే పట్టుకున్నాడు.
“మాధవి, గ్లూకోమీటర్ బ్యాగ్లో ఉంది కదా?” అన్నాడు వెంటనే. ఆ ప్రశ్నలో మొదటిసారి సందేహం లేదు. అత్త శ్వాస సద్దుమణుగుతున్నంతసేపు అతను మాధవి చెప్పిందే చేశాడు—కిటికీ తెరిచాడు, దిండు పెట్టాడు, డాక్టర్కి సంఖ్యలు చెప్పాడు. నిఖిలా ఇంకా ఫోన్ చెవికి పెట్టుకుని, “ఓ మై గాడ్” దగ్గరే నిలిచి ఉంది. ఎవ్వరూ ఆ తేడా గురించి మాట్లాడలేదు. కానీ హాల్లో ఎవరి చేతుల్లో ఇల్లు నడుస్తుందో ఒక్కసారిగా స్పష్టమైంది.
రాత్రి డాక్టర్ వెళ్లాక, రేణుక అత్త మంచంపై అర్ధనిద్రలో ఉండగా, విహాన్ కిచెన్ తలుపు చవుకు దగ్గర నిల్చున్నాడు. స్టౌ ఆరిపోయింది. టేబుల్పై మరో టీ కప్పు మళ్లీ చల్లారిపోయి పలుచని పైపొర పట్టుకుంది. “ధన్యవాదం చెబితే సరిపోదు,” అన్నాడు మెల్లగా.
మాధవి కడిగిన గ్లాసులను తుడుస్తూ, “సరిపోనిది అదే,” అంది. “నాకు కృతజ్ఞత కాదు. స్థానం కావాలి. అది లేదు అంటే నేను వస్తూ ఉండను.” ఆమె అతని ముఖం చూడలేదు. మాట తేలికగా అన్నా, వెనక్కి తీసుకునే చోటు లేకుండా అంది.
అదే మాట తర్వాతి రెండు రోజుల్లో ఇల్లు మొత్తం గట్టిపడిన తీగలా మారింది. రేణుక అత్త కోలుకున్నాక మరింత మృదువైన స్వరంతో ఒత్తిడి మొదలుపెట్టింది. “మనకు ఎదుటి వాళ్లలో మొహం ఉండాలి. నిఖిలా వాళ్లు శనివారం సాయంత్రం వస్తారు. అలా ఉంటే బాగుండదు. నీ వస్తువులు కాసేపు గెస్ట్ రూంకి పెట్టు.” ఈసారి ఆమె అభ్యర్థనలా చెప్పింది. కాని హాల్లో షోపీస్లా నిలబెట్టిన కొత్త ట్రే, అదనంగా తెచ్చిన కప్పులు, అల్మరా పక్కన మళ్లీ కనిపించిన ఆ బుట్ట—అన్నీ ఒకే విషయం చెబుతున్నాయి. మాధవి కనిపించకుండా సర్దుకోవాలి.
విహాన్ కూడా సూటిగా కాదు, పక్కదారి పట్టాడు. “కొంచెం టైమ్ ఇవ్వు. అమ్మ ఇప్పుడు బలహీనంగా ఉంది. శనివారం వరకు విషయాలు స్మూత్గా వెళ్లాలి.” అతను మాధవికి దగ్గరగా మాట్లాడుతున్నా, మాట మాత్రం తన ఇంటి గౌరవం వైపే ఉంది. ఆ క్షణంలో ఆమెకు అతను మొదటిసారి దూరంగా అనిపించలేదు; చాలా కాలంగా అలాగే ఉన్నాడని స్పష్టమైంది.
శనివారం సాయంత్రం వాన పడింది. బాల్కనీ నుంచి దూసుకొచ్చిన తడిగాలి హాల్లో మామిడి ఆకుల వాసనతో కలిసింది. నిఖిలా వాళ్లు వచ్చేముందే రేణుక అత్త అల్మరా వరుస ముందుకు నిలబడి, మాధవి స్లాట్లోని డబ్బాలు ఒక్కొక్కటి తీసి డైనింగ్ టేబుల్పై పెట్టడం మొదలుపెట్టింది. “ముందు ఇవి క్లియర్ చేయాలి,” అంది. “మనుషులు వస్తున్నారు.”
మాధవి అప్పుడే గదిలోనుంచి తన బ్యాగ్తో బయటికి వచ్చింది. చేతిలో అర్ధమడిచిన నెలవారీ ఖర్చుల రసీదు ఉంది; సాయంత్రం వెళ్తూ కరెంట్ బిల్లు చెల్లించాలి అనుకుంది. టేబుల్పై తన వస్తువులు చూసి ఆగిపోయింది. విహాన్ కిటికీ దగ్గర నిలబడి వాన చూస్తున్నాడు. ఆగి చూసేవాడిలా కాదు—ఏం జరగకూడదనుకునే వాడిలా.
“ఇవన్నీ నేనే తీసుకెళ్తాను,” మాధవి అంది.
అత్తకు అదే కావాలి అనిపించినట్టే, “అదే మంచిది,” అంది వెంటనే. “నువ్వూ ఈరోజు రావద్దు. తర్వాత మాట్లాడుకుందాం.”
మాధవి తన డబ్బాను, మందుల చిట్టీని, రసీదును చేతిలోకి తీసుకుంది. స్లాట్ ఖాళీ అయ్యింది. రేణుక అత్త వెంటనే ప్లాస్టిక్ బుట్ట అందుకుని దానిని ఆ ఖాళీలోకి నెట్టబోయింది. అదే క్షణంలో విహాన్ ముందుకు వచ్చి బుట్టను ఆమె చేతి నుంచి తీసేశాడు.
“అమ్మ, వద్దు.”
అంత మెల్లగా అన్నాడు గానీ, రేణుక అత్త చేయి గాల్లోనే ఆగిపోయింది. “ఏందుకు వద్దు? వాళ్లు చూస్తారు.”
“చూసే దాంట్లో ఇదీ ఉంటుంది.” అతను బుట్టని కింద పెట్టి, అల్మరా వరుసలో ఖాళీగా ఉన్న ఆ మధ్య స్లాట్ రెండు వైపులా ఉన్న వస్తువులను సరిచేశాడు—ఎడమవైపు అతని హెల్మెట్ గ్లౌవ్స్, కుడివైపు అత్త మందుల డబ్బా. మధ్యలో మాత్రం ఏమీ పెట్టలేదు. ఆ ఖాళీని చిన్నదిగా కానివ్వలేదు, దాచిపెట్టలేదు. “ఇది అలాగే ఉంటుంది.”
రేణుక అత్త స్వరం జారిపోయింది. “వాళ్ల ముందే ఈ నాటకమా?”
“నాటకం కాదు,” అన్నాడు. “ఎవరైనా అడిగితే ఖాళీ అని చెప్పాల్సిన పని లేదు.”
మాధవి అతన్ని చూసింది. అతని కళ్లలో బహిరంగ ధైర్యం లేదు; కానీ ఈసారి తలుపు చవుకులో నిలిచిన నిర్లిప్తత కూడా లేదు. ఆమె చేతిలోని వస్తువులు ఇంకా ఉన్నాయి. ఇప్పుడు వాటిని మళ్లీ ఆ స్లాట్లో పెట్టమని అతను చెప్పలేదు. చెప్పకపోవడమే మరింత స్పష్టంగా తాకింది. నిర్ణయం తనదే అని అతను వెనక్కి తీసుకున్నాడు.
అదే ఆమెకు కావలసింది. వాన శబ్దం మధ్య హాల్కి బయట డోర్బెల్ ఒక్కసారి మోగింది. నిఖిలా వాళ్లు వచ్చారు కావచ్చు. రేణుక అత్త వేగంగా బయటికి తిరిగింది. విహాన్ తలుపు వైపు అడుగు వేసి మళ్లీ ఆగాడు. మాధవి మాత్రం టేబుల్పై ఉన్న తన టిఫిన్ డబ్బా మూత తెరిచి లోపలున్న చిన్న చెంచా తీసుకుంది, తర్వాత మందుల చిట్టీని మడిచి బ్యాగ్లో వేసుకుంది. స్లాట్ దగ్గరకు వెళ్లి డబ్బా పెట్టలేదు. కింద ఉన్న ప్లాస్టిక్ బుట్టను చేతితో మరింత పక్కకు తోశింది. ఆ తర్వాత తన వేళ్లతో ఖాళీ స్లాట్ అంచున ఒక్కసారి దుమ్ము తుడిచింది.
అల్మరా వరుసలో ఇరువైపులా దైనందిన వస్తువులు గట్టిగా కూర్చున్నాయి. మధ్యలో ఒక శుభ్రమైన ఖాళీ అలాగే మిగిలింది. మాధవి తన టిఫిన్ డబ్బాను చేతిలోనే పట్టుకుని, ఆ స్లాట్ను ఎవరూ నింపకుండా వదిలి, తలుపు చవుకు దాటి లోపలికే నడిచింది.