తప్పు అమ్మాయి పై స్థానం దక్కించుకుంది

“ఆ కార్డు అక్కడ కాదు,” అని మాధవి అత్త సిరి చేతిలో ఉన్న పసుపు అంచుల ప్లేస్‌కార్డును లాక్కుంది. గుమ్మం దగ్గర కూర్చోబెట్టిన వెండి పలకల పక్కన “అర్జున్ & ఫ్యామిలీ” అని ఉన్న వరుస నుంచి సిరి పేరు తీసి, పూల బుట్టల వెనక ఉన్న అదనపు కుర్చీల దగ్గరికి నెట్టేసింది. “నువ్వు లోపలికి రావచ్చు. కానీ ముందరి వరుసలో కాదు. బయటివాళ్లు చూస్తున్నారు.”

ప్రాంగణం అంతా కాంతులతో మెరిసిపోతోంది. హైదరాబాద్‌లోని ఆ పెద్ద ఫంక్షన్ హాల్‌కి బయటనున్న ఆవరణలో మామిడాకుల తోరణాలు, తాళపత్రపు దీపాలు, వంటగదినుంచి వచ్చే నెయ్యి వాసన—అన్నీ పండగలా ఉన్నాయి. సిరి చేతిలో మాత్రం చిరిగిపోయిన లాన్యార్డ్ వేలాడుతోంది; సేవా రంగంలో పనిచేసే తన ఐడీ తాడి అంచులు చెమటతో మృదువై పోయాయి. ఆ లాన్యార్డ్‌ని ఉదయం ఆఫీసు నుంచి నేరుగా మెట్రోలో వచ్చేటప్పుడు కూడా తీసేయలేకపోయింది. అర్జున్‌ తల్లి చెప్పిన మాట ఒక్కటే గుర్తొచ్చింది—“ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అనుకోవచ్చు, కాని పెద్దల ముందు జాగ్రత్తగా ఉండాలి.”

సిరి కార్డు మాధవి అత్త చేతిలో మడత పడి చిట్లిపోయింది. చుట్టూ నిలబడ్డ మేనత్తలు, పెళ్లికూతురు వర్గం, ఫోటోగ్రాఫర్ బాయ్స్ అందరూ చూసేలా ఆ చిట్లిన శబ్దం వినిపించింది. సిరి కాసేపు కార్డు వైపు చూసి, అత్త చేతిలోంచి మిగిలిన ముక్కను తీసుకుంది. “సరే,” అంది. కానీ వెనక్కి తగ్గలేదు. ఆ మడత పడ్డ కార్డును పూలబుట్ట వెనక పెట్టకుండా, గుమ్మం పక్కన ఉన్న రిజిస్టర్ టేబుల్ మీద నేరుగా చాచి పెట్టింది. చదివేలా. కనబడేలా.

మాధవి అత్త కళ్లలో చిరాకు మెరిపించింది. “డ్రామా చేయకు. ఇక్కడ ఎవరికీ ఇబ్బంది వద్దు. అర్జున్‌కి మంచిదేంటో మేం చూసుకుంటాం. నీకు సీటు ఇచ్చాం, అదే చాలనుకో. తర్వాత పెద్దవాళ్లతో మాట్లాడి విషయం సర్దుకుందాం.”

“ఏ విషయం?” అని సిరి సూటిగా అడిగింది.

“ఏదో ఉద్యోగం ఉంది, వచ్చిపోతుంటావు, అందుకే పరిచయం అయింది. అంతే. మా వాళ్లు అనుకున్నట్టే నిశ్చయం అవుతుంది. వధూవరుల దగ్గర కుటుంబ సభ్యుల వరుసలో నీ పేరు ఉండదు.” అత్త తన పక్కన నిలుచున్న ఎత్తయిన, బంగారు సీతాకోకచిలుకలతో నేసిన లెహంగా వేసుకున్న అమ్మాయిని ముందుకు లాగింది. “ఇదిగో శైలజ. మా మేనల్లుడికి సరిగ్గా సరిపడే కుటుంబం. ఏ హడావుడీ లేకుండా నువ్వు వెనక్కి జరిగితే అందరికీ గౌరవం మిగులుతుంది.”

శైలజ నవ్వలేదు; కానీ ఆమెను ముందరి గుమ్మం వద్ద నిలిపిన తీరు చాలు. గేటు వద్ద ఉన్న పూలతలుపు మధ్యలో శైలజ, కాస్త పక్కకు నెట్టబడిన సిరి. కుర్చీల వరుసలో ముందు పేరు తీసేసి, ప్రత్యామ్నాయం చూపించడం. మాటలకన్నా స్థానం గట్టిగా కొట్టింది.

సిరి జేబులో నుంచి చిన్న తాళాల గుత్తిని తీసింది. అర్జున్‌ ఫ్లాట్‌ అదనపు తాళం. మూడు నెలల క్రితం వర్షంలో ఆతురంగా ఇచ్చినది. రాత్రి ఆలస్యంగా పని అయ్యాక అతను ఆమెకి ఇచ్చి, “నువ్వే ముందు చేరుకుంటావు,” అన్నాడు. ఆ తాళం ఆలస్యంగా తిరిగి ఇవ్వాల్సినది. ఇప్పుడే సమయం వచ్చింది. ఆమె అది రిజిస్టర్ టేబుల్ మీద ఉన్న చిట్లిన కార్డు పక్కన పెట్టింది. లోహం పలకను తాకి చప్పున మోగింది.

“ఇది కూడా సర్దుకుపోవాల్సిన విషయమే కదా, అత్తయ్య?” అంది ఆమె. గొంతు ఎత్తలేదు. “ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అని మీ ఇంట్లో వినిపించింది. ఇప్పుడు బయటివాళ్లు చూస్తున్నారని పేరు తీసేస్తున్నారు. సరే. నేను ఎక్కడ కూర్చోవాలో మీరు పెట్టిన కార్డు చెప్పాలి. అప్పుడు ఇది కూడా ఇక్కడే ఉండాలి.”

ఆ ఒక్క శబ్దానికి గుమ్మం దగ్గర నిల్చున్న ఇద్దరు పెద్దాయన్లు తిరిగి చూశారు. పక్కనే ఉన్న నిర్వాహకుడు రమేష్, అతని చేతిలో అతిథుల జాబితా బోర్డు, ఒక్క అడుగు దగ్గరకు వచ్చి ఆగిపోయాడు. అతని కళ్లలో పని భయం స్పష్టంగా కనిపించింది—ఎవర్ని ముందుగా లోపలికి పంపాలి, ఎవరికి తాంబూలం ఇవ్వాలి, ఎవరికి వేదిక పక్క కుర్చీ పెట్టాలి అన్న లెక్కలు తప్పితే అతని మీదనే పడతాయి.

అప్పుడే ఆవరణ మరో చివర నుంచి వేణుగోపాల్ మామయ్య నడుచుకుంటూ వచ్చాడు. వరుడి పక్షాన పెద్దమనిషి. తెల్లని పట్టు పంచె మీద తులసి మాల, చేతిలో జపమాల సంచి. గుమ్మం ముందు ఆగి ముందుగా మాధవి అత్తను కాదు, టేబుల్ మీద ఉన్న చిట్లిన కార్డు, తాళాలు, సిరిని చూసాడు. అతని చూపు రమేష్ మీద పడగానే రమేష్ వెంటనే జాబితా బోర్డు తిప్పాడు.

“సిరి గారూ,” అని వేణుగోపాల్ మామయ్య అన్నాడు.

మాధవి అత్త శరీరం ఒక్కసారిగా గట్టిపడింది. ఇంతవరకు “అమ్మాయి”, “నువ్వు” అని పలికిన చోట ఆ గారు అనే ఒక్క అక్షరం ఆవరణ మధ్యలో గీత వేసినట్టయ్యింది.

“సిరి గారూ, మీరు బయట ఎందుకు నిలబడ్డారు? లోపల మొదటి వరుసకు తీసుకెళ్లండి,” అని మామయ్య రమేష్‌కి చెప్పాడు. తర్వాత కాస్త పక్కకు జరిగి సిరి వెళ్లే దారిని ఖాళీ చేశాడు. “ఇక్కడ గుమ్మం దగ్గర నిల్చోనివ్వకండి.”

మాధవి అత్త వెంటనే నవ్వు కట్టి, “అయ్యో, చిన్న గందరగోళం మాత్రమే అన్నయ్యా. లోపలే కూర్చోబెడతాం. కానీ ఇప్పుడే వధువు వాళ్లు—”

“రమేష్,” మామయ్య మళ్లీ అన్నాడు. ఈసారి కళ్లుతప్పకుండా. “మొదట ఎవర్ని తీసుకెళ్లాలో నేను చెప్పానుగా.”

రమేష్ బోర్డు కింద పెట్టి, చేతులు జోడించి సిరి దగ్గరకు వచ్చాడు. “రండి అమ్మా,” అన్నాడు; వెంటనే తడబడిపోయి, “రండి సిరి గారూ,” అని సరిచేసుకున్నాడు. శైలజ కోసం సిద్ధం చేసిన తాంబూలపు తట్టి ముందుకు చాపిన బాలుడిని తిరిగి మళ్లించాడు. “ఇది ముందు వీరికి.”

సిరి కదలలేదు. మామయ్య చేసిన మలుపు గాలి కాదు; కానీ ఇక్కడే ఆగితే మాధవి అత్త దాన్ని “అపార్థం”గా మింగేస్తుంది. ఆమె టేబుల్ మీద చాచిన చిట్లిన ప్లేస్‌కార్డును తీసుకుంది. రెండు ముక్కలను కలిపి, తన పేరును చదివేలా ఉంచి మాధవి అత్త వైపు చూసింది. “లోపల మొదటి వరుసలోనా? లేక పూలబుట్ట వెనకనా? ఇక్కడే స్పష్టంగా చెప్పండి అత్తయ్య. తర్వాత మడతలు మార్చొద్దు.”

చుట్టూ ఉన్న ముగ్గురు మేనత్తలు అలా నిలిచిపోయారు. శైలజ తొలిసారి నిశ్చలంగా కాక, అసౌకర్యంగా నిల్చుంది. ఆమెను ముందుకు నెట్టిన చేయి ఇప్పుడు ఎక్కడ పెట్టాలో మాధవి అత్తకు అర్థం కాలేదు. “నువ్వూ ఇప్పుడే పెద్ద సభలో…” అంది, కానీ గొంతులోని ఆజ్ఞా స్వరం మొదటిసారి పలుచబడింది.

సిరి కార్డును రమేష్‌కి అందించింది. “చదివే చోట పెట్టండి. నా పేరు ఎక్కడ ఉంటే నేను అక్కడ కూర్చుంటాను. దాచిన చోట కాదు.”

రమేష్ వెనక్కి చూసాడు. వేణుగోపాల్ మామయ్య తల ఊపాడు. అంతే. రమేష్ చటుక్కున లోపలికి వెళ్లి ప్రధాన వరుస ముందు ఉన్న నాలుగు కుర్చీల వద్ద వంగాడు. ప్రాంగణం నుంచి అంతా కనిపించేలా ఆ కుర్చీల ముందు ప్లేస్‌కార్డులు పెట్టబడ్డాయి—“వేణుగోపాల్ & సతీమణి”, “మాధవి & కుటుంబం”, “శైలజ కుటుంబం” అంటూ. రమేష్ కాసేపు ఆగి “మాధవి & కుటుంబం” అన్న కార్డును ఎత్తాడు. వెండి క్లిప్ గలగలా మోగింది. పక్కనే ఖాళీగా పెట్టిన తెల్ల కార్డు తీసుకుని, సిరి చిట్లిన కార్డును అందులో దూర్చి మొదటి కుర్చీకి, మామయ్య కార్డు కుడివైపు పెట్టాడు. “సిరి” పేరు పూలదండల మధ్య స్పష్టంగా నిలిచింది. మాధవి అత్త కార్డు ఒక్క సీటు వెనక్కి జారిపోయింది. శైలజది ఇంకా వెనుక.

ఆ క్షణం మాటలకంటే కుర్చీల శబ్దం గట్టిగా వినిపించింది. దగ్గరలో నీళ్లు పోస్తున్న బాలుడు చేతిలో గ్లాసులు తాకి జలజలా మోగాయి. మాధవి అత్త ముఖం మీద పూసిన పొడి చెమటతో కలిసిపోయింది. ఆమె వెంటనే ముందుకు వచ్చి కార్డు మళ్లీ తాకబోయింది.

సిరి ఆడుగు ముందే వేసింది. ఆమె చేతిని కార్డు ముందు ఉంచి, అందరికీ వినిపించేంత మాత్రమైన గట్టితో చెప్పింది—“అది నా స్థానం. ఆలస్యంగా ఇచ్చే పరువు మడతపడ్డ కార్డు లాంటిదే. ఇప్పుడు మార్చేది లేదు.”

వేణుగోపాల్ మామయ్య వెంటనే తన జపమాల సంచి ఎడమచేతికి మార్చి, మొదటి కుర్చీ పక్కకు చేరి నిలబడ్డాడు. మాధవి అత్తను చూసి, “ఎవర్ని ముందుగా ఆహ్వానించాలో ఇక్కడితో అయిపోయింది,” అన్నాడు. తర్వాత పక్కన నిల్చున్న అర్చకుడికి చేతి సంకేతం చేశాడు. అర్చకుడు తాంబూలం, కుంకుమ తీసుకుని నేరుగా సిరి దగ్గరకు వచ్చాడు. “ముందు మీరు,” అన్నాడు.

ఇది జరిగిన తర్వాతే గుమ్మం దగ్గర ఉన్నవాళ్లందరికీ కొత్త వరుస అర్థమైంది. ఇప్పటివరకు శైలజ వద్ద తిరిగిన చూపులు మళ్లీ మార్గం మార్చుకోవాల్సి వచ్చింది. ఫోటోగ్రాఫర్ కెమెరా తిప్పాడు. పూలతలుపు మధ్య ఖాళీ దారి సిరి వైపు తిరిగింది. మాధవి అత్త మధ్యలో నిలబడి ఆపాలనుకుంది. “అన్నయ్యా, ఇంతకు మించి అందరి ముందు—”

“అందరి ముందే మొదలుపెట్టింది మీరే,” సిరి అంది. ఆమె గొంతు ఇంకా చల్లగానే ఉంది. “ఇప్పుడు కూడా అందరి ముందే ఉంటుంది. నేను వెనక్కి కూర్చోవడం లేదు. దాచిపెట్టిన పేరుకి నేను రాను.”

అప్పటిదాకా ఎక్కడున్నాడో తెలియని అర్జున్‌ అప్పుడే లోపలి కారిడార్‌ నుంచి బయటకొచ్చాడు. అతని వెనక హాల్‌లోని లిఫ్ట్‌ అద్దం మీద పాత వేలిముద్రలు, పైన మెల్లగా మోగే లైట్‌ గుంజుమనడం కనిపించాయి. అతను దృశ్యం చూసి ఆగిపోయాడు—ముందు వరుసలో సిరి పేరు, వెనక్కి జారిన తన తల్లి కార్డు, తాంబూలం పట్టుకున్న అర్చకుడు, రమేష్ గౌరవంగా దారి వదిలిన తీరు. అతను ఒక్క అడుగు ముందుకు వచ్చి “అమ్మ—” అన్నాడు.

“ఆగు,” సిరి అన్నది అతని వైపు చూడకుండా. “ఇప్పుడే ఎవ్వరూ సర్దుకుపోవడం గురించి మాట్లాడవద్దు.”

అర్జున్ మాట అక్కడే కత్తిరించబడింది. అదే మాధవి అత్తకు పెద్ద నష్టం. ఇంతసేపు తన కొడుకు పేరునే కవచంలా వాడింది; ఇప్పుడు అతడే మధ్యలో ఉపయోగం లేని వ్యక్తిలా నిలిచిపోయాడు.

రమేష్ వెంటనే ముందరి కుర్చీని వెనక్కి లాగి సరిచేశాడు. మొదట సిరి కోసం. తర్వాతే మామయ్యది. “రండి,” అన్నాడు తలవంచి. ఈసారి తడబడలేదు. అర్చకుడు కుంకుమ చల్లాడు. పక్కనే ఉన్న సిబ్బంది తాంబూలపు తట్టి ఎవరికి ముందుగా ఇవ్వాలో సందేహం లేకుండా సిరి చేతికి చాపారు. మాధవి అత్త చేతిలో ఇంకా శైలజను ముందుకు నెట్టిన వేళ్లు అలా గాల్లోనే ఉండిపోయాయి.

కానీ పాత క్రమం చివరి ప్రయత్నం చేసింది. మాధవి అత్త వేగంగా ముందుకువచ్చి, “అన్నయ్యా, సరే, సిరిని మొదటి వరుసలో కూర్చోబెట్టండి. కానీ శైలజను కూడా పక్కనే—ఇది పిల్లల విషయం, పెద్దల ముందు—”

సిరి కూర్చోలేదు. అదే ఆమె చివరి దెబ్బ. ఆమె కుర్చీ ముందు నిలబడి, తన పేరున్న కార్డును వెండి క్లిప్ నుంచి తీసి, మధ్యలో అందరికీ కనిపించేలా పైకి ఎత్తింది. తర్వాత పక్కనే ఉన్న రెండు ఖాళీ కుర్చీల మధ్యలో ఉంచిన చిన్న గాజు స్టాండ్‌ను దగ్గరకు లాగి, అందులో తన కార్డును నిటారుగా పెట్టింది—అందరూ చదివే ఎత్తులో. “నన్ను పక్కకుర్చీకి కూర్చోబెట్టడం కాదు,” అంది. “నన్ను ఎవరికి దగ్గరగా, ఎవరికి ముందు ఆహ్వానించాలో ఇదే చెప్తుంది. ఇక నుంచి నన్ను దాటి లోపలికి ఎవరూ రారు.”

ఆమె ఆగలేదు. స్టాండ్ పక్కన ఉన్న అతిథుల వరుస పత్రికలో మొదటి సంతకం ఖాళీగా ఉంది. సిరి దాన్ని తీసుకుని తన పేరే మొదట రాసింది. ఆ శబ్దం—కాగితం మీద కలం రాపిడి—ఆవరణంలోకి మరింత స్పష్టంగా వినిపించింది. రమేష్ వెంటనే జాబితాను ఆమె ముందుంచి నిలబడ్డాడు; ఇతరులకు కాదు.

మాధవి అత్త ముఖం నుండి నియంత్రణ పూర్తిగా జారిపోయింది. “ఇది అతి,” అంది. కానీ ఇప్పుడు ఆ మాట ఎవరినీ కదిలించలేదు. ఎందుకంటే ఎవరూ ఆమె వైపు చూడడం లేదు. అర్చకుడు సిరి చుట్టూ ప్రదక్షిణ దారి ఖాళీ చేశాడు. మామయ్య తన కుర్చీ వద్ద నిలబడి వేచి ఉన్నాడు. శైలజ మెల్లగా వెనక్కి తగ్గింది; తన కోసం ఖాళీ చేసిన గుమ్మం మధ్య దారినుంచి తప్పుకుని పూలదండకు అడ్డంగా నిల్చింది.

ఆ క్షణం ప్రాంగణం మొత్తం కొత్తగా చదవాల్సి వచ్చింది. ముందుగా ఎవర్ని పలకరించాలి, తాంబూలం ఎవరికి ఇవ్వాలి, ఫోటోలో ఎవరికి పక్కన నిలవాలి—అన్నది కార్డుల వరుసతో తేలిపోయింది. సిరి ఆ కార్డు స్టాండ్‌లో గట్టిగా నిలబెట్టినపుడు మాధవి అత్తకు మిగిలింది ఒక్క ఆలస్యమైన పరువు మాట మాత్రమే.

“సిరి, లోపల మాట్లాడుకుందాం,” అంది ఆమె, మృదువైన స్వరాన్ని బలవంతంగా తెచ్చుకుని.

సిరి చివరకు ఆమె వైపు చూసింది. “ఇంతసేపు బయటే మాట్లాడించారు. లోపలికి నేను ముందుగా వెళ్తాను.”

లోపలి మెట్లవైపు వెళ్లే మార్గం తెరుచుకుంది. కారిడార్‌లో అదే గుంజుమనే లైట్‌ శబ్దం. మెట్ల ల్యాండింగ్‌ దగ్గర స్టీల్‌ హ్యాండ్‌రైల్ మీద పాత తుడుపుల మచ్చలు మెరుస్తున్నాయి. సిరి దాని మీద వేళ్లు పెట్టి ఒక క్షణం ఆగింది; తర్వాత మొదటి అడుగు వేసింది. ఆమె వెనక వరుసగా వచ్చినవాళ్లు ల్యాండింగ్‌ కంటే ఒక మెట్టు దిగువనే ఆగిపోయారు. సిరి చేతి పట్టీని గట్టిగా పట్టుకుని పైకి ఎక్కింది.