రిజిస్టర్లో నా పేరే పైకి ఎగిరింది
“సాహితి, నువ్వు అక్కడ కూర్చో,” అని వసుంధర అత్త తన పర్సు మూతతో ఇనుప బెంచ్ చివరని టపటప కొట్టింది; మధ్యలో ఖాళీగా ఉన్న చోట తన అక్కకూతురు దీక్షను కూర్చోబెట్టి, రిజిస్ట్రేషన్ ఫైల్ మాత్రం తన మోకాలిపై బిగించి పెట్టుకుంది. వేచిచూసే గది మొత్తం చూస్తోంది—పిల్లల కోసం వచ్చిన జంటలు, మందుల సంచులు పట్టుకున్న అమ్మలు, రిసెప్షన్ కిటికీ దగ్గర పిలుపు కోసం మెడలు చాచి నిలబడిన పురుషులు. సాహితి చేతిలో ఉన్న తాళాల చిటికెన గొలుసు ఆలస్యంగా తిరిగిచ్చిన నమ్మకంలా వేళ్లను గుచ్చింది. ఈ క్లినిక్కు మొదటిసారి దారి చూపింది తానే, అపాయింట్మెంట్ తీసింది తానే, పెళ్లి ఖర్చుల మధ్య “ముందు పరీక్షలు పూర్తవ్వాలి” అని ఆదిత్యకి చెప్పి ఒత్తిడి మోయించింది తానే. అయినా ఈ ఉదయం, ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఒక్కసారిగా బెంచ్ చివరకి తోసేశారు.
ఆమె నేరుగా వెళ్లి బెంచ్ చివర కూర్చోలేదు. వసుంధర అత్త చూపిన చోట చేతి వేలితో ఒక్కసారి తాకి, “నేను నిలబడుతాను,” అంది. స్వరం పెద్దగా లేదు, కానీ తలుపు పక్కన ఉండే మసక అద్దంలో ఆమె ప్రతిబింబం వెనక్కి తగ్గలేదు. లిఫ్ట్ మెటల్ తలుపుపై పాత వేలిముద్రల మధ్య ఆమె ముఖం కొద్దిసేపు మెరిపి మళ్లీ గట్టిపడింది. ఆదిత్య “సాహితి, ఇప్పుడు గొడవ వద్దు” అన్నట్టు దగ్గరికి కదిలాడు; ఆమె అతనిని చూడలేదు. రిసెప్షన్ కౌంటర్ మీదున్న టోకెన్ స్టాండ్ వైపు నేరుగా నడిచింది.
“పేరు?” అని శైలజ నర్స్ అడిగింది.
వసుంధర అత్త మధ్యలోనే జోక్యం చేసి ఫైల్ తెరిచింది. “ముందు దీక్షది పెట్టండి. మా వాళ్లది. ఈమె… తర్వాత,” అంది. ‘ఈమె’ అన్నప్పుడు తల తిప్పకపోవడమే అవమానానికి సరిపోతుంది అన్నట్టు.
శైలజ రిజిస్టర్లో రెండు లైన్లు వ్రాసింది. పై లైన్లో దీక్ష పేరు, కింద చిన్నగానే సాహితి. పింక్ టోకెన్ దీక్ష చేతికి, తెల్ల స్లిప్ సాహితికి. చదవగలిగినంత స్పష్టంగా ఉన్న ఆ తేడా వేచిగదిని ఒక్కసారిగా క్రమపరిచింది; ఎవరు ముందు, ఎవరు అదనపు వారు అని అందరికీ అర్థమైంది. దీక్ష సిగ్గుపడుతున్నట్టు నవ్వి, “అత్తయ్య చెప్పిందే,” అంది. ఆదిత్య మౌనంగా ఫోన్ తెరిచాడు. వసుంధర అత్తకు అది సరిపోయింది; వ్యవస్థే తన మాట విన్నట్టయింది.
సాహితి తెల్ల స్లిప్ తీసుకుని మడవలేదు. గట్టిగా సూటిగా చేసి, రిజిస్టర్ అంచునే పెట్టింది. “ఫస్ట్ కన్సల్టేషన్ పేమెంట్ ఎవరు చేశారు?” అని శైలజని అడిగింది. ప్రశ్న అచ్చంగా కౌంటర్ మీద పడింది. శైలజ కొంచెం అయోమయంగా కంప్యూటర్ చూడగా, వసుంధర అత్త వెంటనే, “అది తర్వాత చూసుకోవచ్చు కదా. ముందు మా పిల్లను లోపలికి పంపండి,” అంది.
“చూసుకోవచ్చు కాదు,” సాహితి అంది. “ఫైల్ ఎవరి మెయిల్కి వెళ్తుంది, రిపోర్ట్ ఎవరి నంబర్కి వస్తుంది, డాక్టర్ ఎవరి హిస్టరీతో మాట్లాడుతుంది—ఇది ముందు.” ఆమె బ్యాగ్ జిప్ తెరిచి పాత లాన్యార్డు తీసింది. పలుచగా చెక్కుచెదిరిపోయిన కార్డు హోల్డర్లో క్లినిక్ సందర్శకురాలి పాత బ్యాండ్ ఇంకా ఉంది; గత మూడు విజిట్ల నుంచి రంగు వాడిపోయి, చెమట తగిలి అంచులు మృదువైపోయాయి. శైలజ కళ్ళు క్షణం అక్కడే ఆగిపోయాయి.
ఆదిత్య తలెత్తి చూడాల్సి వచ్చింది. “నువ్వది ఇంకా పెట్టుకున్నావా?”
“నువ్వు తీసేయమన్న రోజుకూడా వేయించిందే నేను,” అంది సాహితి. “నీ రిపోర్ట్ వచ్చాక అర్థరాత్రి ఫార్మసీ నుండి మందులు తెచ్చిన రోజూ ఇదే.” ఆమె నేరుగా రిసెప్షన్ ముందు నిలబడింది. మొదటి చిన్న చీలిక అక్కడే పడింది; ఎదురు చూసే ఇద్దరు సైడ్కు జరిగి, క్యూలో ఒక సన్నని ఖాళీ లైన్ ఏర్పడింది.
వసుంధర అత్త నవ్వింది, కానీ నవ్వు పొడిగా వచ్చింది. “పాత బ్యాండ్ చూపించి ఎవరికైనా ముందు దారి దొరుకుతుందా? మా ఇంటి విషయాల్లో నీకు ఉన్న స్థానం నీకు తెలుసు. పెళ్లి కూడా ఇంకా—”
“అత్తయ్య,” సాహితి అంది. ఆ ఒక్క సంబోధనలోనే మిగతా మాట కత్తిరించబడింది. “పెళ్లి ఖర్చులప్పుడు నా బంగారం అమ్మి అడ్వాన్స్ ఇచ్చినప్పుడు ‘మా ఇంటి’ అనేశారు. ఇప్పుడు రిజిస్టర్ దగ్గర ‘ఈమె’ అయ్యాను. బాగుంది. కనీసం ఇక్కడ నిజం ఏంటో రాయించండి.”
గదిలో ఫ్యాన్ గిలగిల శబ్దం స్పష్టంగా వినిపించింది. హాల్ లైట్ మోగిన హమ్ మధ్య శైలజ కంప్యూటర్ స్క్రీన్ చూస్తూ, “మేడం, ప్రైమరీ కాంటాక్ట్లో…” అని మొదలుపెట్టింది. వసుంధర అత్త వెంటనే కౌంటర్కి దగ్గరైంది. “అవి పాత డిటైల్స్. మార్చండి.”
“మార్చడానికి పేషెంట్ సిగ్నేచర్ కావాలి,” శైలజ అంది.
“అదిత్య ఇక్కడే ఉన్నాడు కదా,” వసుంధర అత్త అంది.
కానీ శైలజ కళ్ళు ఇప్పటికే మరోదాన్ని పట్టుకున్నాయి. సాహితి లాన్యార్డు నుంచి వేలాడుతున్న చిన్న ప్లాస్టిక్ ట్యాగ్ వెనకాల చేతివ్రాతలో ‘స్పెషల్ ఫాలో-అప్—కపుల్ ఎడ్యుకేషన్ సెషన్’ అని ఉంది; తేదీలు మూడుసార్లు. ఒక్కసారి కాదు. ఆమెకు ఎవరో ఎదురుచూసి వచ్చిన వ్యక్తి స్థానం కాదు, ఇక్కడికొచ్చి పని మోసిన వ్యక్తి గుర్తు అది.
అప్పుడే లోపలి తలుపు తెరుచుకుంది. “దీక్ష గారు,” అని అటెండర్ పిలిచాడు.
వసుంధర అత్త విజయంగా కదిలింది. దీక్ష నిలబడి చీర సరిచేసుకుంది. ఆదిత్య కూడా ఒక అడుగు ముందుకు వేసాడు. తెల్ల స్లిప్ పట్టుకున్న సాహితి పక్కకు తప్పలేదు. తలుపు వైపు వెళ్లే సన్నని దారి మధ్యలోనే నిలబడి, తన చేతిలోని తెల్ల స్లిప్ను కౌంటర్పై ఉన్న పింక్ టోకెన్ మీద ఉంచింది. “ఒక్క నిమిషం,” అంది.
“ఏమిటి ఇది?” వసుంధర అత్త గట్టిగా అడిగింది. ఇప్పుడు అందరూ చూస్తున్నారు. దీక్ష ఆగిపోయింది. తలుపు దగ్గర అటెండర్ చేతిలో ఫైల్తో అసహనంగా నిలబడ్డాడు; అతనికి ఎవరు ముందొస్తే వారినే తీసుకెళ్లాలి, కానీ ఇప్పుడు లైన్ తెగిపోయింది.
శైలజ కుర్చీని వెనక్కి జరిపి లేచింది. “పేషెంట్ ఐడి చెక్ చేస్తాను,” అంది. కౌంటర్లోని ఫైల్ తీసి స్టికర్ చూసింది. “మేడం, ఈ అపాయింట్మెంట్ జాయింట్ ఫర్టిలిటీ అసెస్మెంట్. రిఫరల్ నోట్లో ‘పార్ట్నర్: ఆదిత్య. ప్రైమరీ కోఆర్డినేషన్: సాహితి’ అని ఉంది.”
ఆ ఒక్క వాక్యంతో శరీరాలు మారిపోయాయి. ఇప్పటి వరకూ దీక్షకి దారి ఇచ్చిన ఇద్దరు మహిళలు వెనక్కి జరిగారు; అటెండర్ దీక్ష వైపు ఎత్తిన చెయ్యి నెమ్మదిగా కిందకి వచ్చి, సాహితి వైపుకి తిరిగింది. వసుంధర అత్త వెంటనే ఫైల్ లాగబోయింది. “అది పాతది అన్నాను కదా!”
సాహితి ఫైల్పై చేయి పెట్టలేదు. కేవలం పింక్ టోకెన్ తీసి దీక్ష కుర్చీపై పెట్టింది. అది ఇనుప అంచున తగిలి మోగింది. “పాతదైతే మీరు మార్చించుకుని వచ్చేవారు,” అంది. “ఎవరిని మార్చాలనుకున్నారు? రిపోర్ట్ను? లేక పేరునా?”
ఆదిత్య ముఖం ఒక్కసారిగా రక్తం దూరినట్టైంది. అతను ముందుకొచ్చి, “సాహితి, మనం బయట మాట్లాడుకుందాం,” అన్నాడు. బయట. ఎప్పుడూ బయటే. గుమ్మం దాటి, సాక్షులు తగ్గిన తర్వాతే ఆమెకు మాట దక్కాలి అన్న అలవాటు.
కాని ఆ సమయానికే మరో పిలుపు లోపల నుంచి వచ్చింది. ఈసారి డాక్టర్ అసిస్టెంట్ స్వరం స్పష్టంగా, వేగంగా: “జాయింట్ అసెస్మెంట్ కోసం పార్ట్నర్ ఎవరు? లోపలికి పంపండి, టైమ్ అయింది.”
గది మొత్తం ఆ ప్రశ్నపై ఆగిపోయింది. అటెండర్ ఒకరినొకరు చూస్తున్నాడు; శైలజ రిజిస్టర్పై పెన్ను రెడీగా పెట్టుకుంది; వసుంధర అత్త ఊపిరి ఆగినట్టు నిలబడింది. ఇప్పుడు ముఖరక్షణకు చోటు లేదు. లోపలికి ముందుగా ఎవరు వెళ్తారో అదే నిజం.
“సాహితి,” అని ఆదిత్య అన్నాడు.
మాట పల్చగా వచ్చింది. సరిపోలేదు.
సాహితి అతని వైపు తిరిగి చూసింది. “గట్టిగా చెప్పు,” అంది.
వసుంధర అత్త చురుక్కున జోక్యం చేయబోయింది. “ఆదిత్య, అవసరం లేని డ్రామా—”
అతను తొలిసారి తల్లిని ఆపేశాడు. “ఆపు, అమ్మ.” గదిలో ఆ రెండు అక్షరాలు బలంగా పడ్డాయి. అతను శైలజ దగ్గరకు వెళ్లి రిజిస్టర్ తిప్పి, పై లైన్లో ఉన్న దీక్ష పేరు మీద ఒక గీత గీశాడు. కింద ఉన్న సాహితి పేరును చూపించి, “ఇది ప్రైమరీ. నా వెంట లోపలికి ముందుగా వెళ్లేది సాహితే. మూడు నెలలు ఈ ప్రక్రియ అంతా ఆమె నడిపింది. రిపోర్టులు, చెల్లింపులు, సెషన్లు—ఈ ఫైల్ మీద ముందుహక్కు ఆమెది,” అన్నాడు. మాటల్లో ప్రేమ కంటే బాధ్యత, బహిరంగ ఒప్పుకోలు, తిరుగులేని క్రమం ఎక్కువగా ఉన్నాయి.
వసుంధర అత్త చేతిలోని పర్సు జారిపడి బెంచ్పై పడింది. అంచు తెరచి లోపలి పసుపు కవర్లు బయటికి కనిపించాయి. ఆమె వెంటనే దాన్ని మూయాలని చూశింది, కానీ వేల్లు జారి మరింత గజిబిజి అయ్యాయి. అదే ఆమెకి కనిపించిన మొదటి నష్టం—డబ్బు కాదు, నిగ్రహం. దీక్ష ఒక అడుగు వెనక్కి వేసి కూర్చుంది; ఇప్పుడే తనకోసం ఖాళీ చేసిన మధ్య సీటు తిరిగి తాను పట్టుకోలేకపోయింది. క్యూలో నిలబడ్డవాళ్లు తమ చూపులతోనే దారిని మార్చేశారు.
“రిజిస్టర్లో సరి చేయండి,” సాహితి అంది. ఇదే ఆమె మూసే క్షణం. ఆమె పెన్ను తీసుకుని శైలజ వైపు అందించింది. “విజిటర్ బ్యాండ్ కూడా కొత్తది ఇవ్వండి. పాతదితోనే నేను మూడుసార్లు వచ్చాను. ఇక నుంచి తప్పుగా చదవకుండా ఉండాలి.”
శైలజ వెంటనే కొత్త బ్యాండ్ తీసి తెరిచింది. “సాహితి గారు, మీరు ముందుగా,” అంది. ఆ ‘గారు’ వసుంధర అత్త చెవుల ముందే గట్టిగా వినిపించింది. పింక్ టోకెన్ తిరిగి కౌంటర్ నుంచి తీసి సాహితి చేతికి ఇచ్చింది; తెల్ల స్లిప్ను చింపేసి బుట్టలో వేసింది. కాగితం చిట్లిన శబ్దం చిన్నదే, కానీ దాంతో కొద్దిసేపటి క్రితం నిర్మించిన తక్కువ స్థానం చీలిపోయింది.
వసుంధర అత్త ఇంకా నిలబడే ప్రయత్నం చేసింది. “సాహితి, పెద్దవాళ్ల ముందు—”
“పెద్దవాళ్ల ముందు నన్ను చివర బెంచ్కు పంపింది కూడా మీరే,” అంది సాహితి. “ఇప్పుడు ఇదీ వారి ముందే.” ఆమె కొత్త బ్యాండ్ను మణికట్టుకు కట్టుకుంది. పాత, చెక్కుచెదిరిన లాన్యార్డు మడిచి అరచేతిలో పట్టుకుంది. తరువాత పింక్ టోకెన్ను దీక్ష కూర్చున్న ఇనుప సీటుపై కాకుండా, వసుంధర అత్త మోకాలిపై ఉన్న ఫైల్పై నెమ్మదిగా ఉంచింది—ఇక అది ఆమె చేతిలో ఉండే ఆజ్ఞ కాదు, తిరిగి పంపిన గుర్తు మాత్రమే.
అటెండర్ తలుపు మరింతగా తెరిచాడు. “సాహితి గారు,” అన్నాడు.
ఆమె ముందుకు నడిచింది. ఆదిత్య వెంట రావడానికి కదిలినప్పుడు, ఆమె ఒక్క క్షణం వెనక్కి చూడకుండా, “నువ్వు లోపలికి రా. కానీ మాట్లాడేది నేను మొదలు పెట్టిన తర్వాత,” అంది. అటెండర్ పక్కకు తప్పుకున్నాడు. వెనకాలున్న క్యూలైన్ తెరిచి మళ్లీ సెట్ అయ్యింది; ఈసారి ఆ ఖాళీ ఆమె వెనకాల ఉండిపోయింది.
పరీక్ష గది గుమ్మం దాటి పై అంతస్తు వైపు తిరిగే మెట్ల మూలన ఆమె ఒక మెట్టు ఎక్కి ఆగింది. హాల్ లైట్ మోగుతున్న శబ్దం కిందనే ఉంది. కొత్త క్లినిక్ బ్యాండ్ మణికట్టుపై తెల్లగా మెరిసింది; పాత, వాడిపోయిన లాన్యార్డు ముద్రను ఆమె అరచేతిలో గట్టిగా చుట్టుకుంది. కింద, తిరిగి కత్తిరించబడిన లైన్ తెరిచి అలాగే ఉండగా, ఆమె దుపట్టా అంచు గాలిలేక నిలువుగా వేలాడింది.