అందరి ముందే ఆమెనే తన పక్కకు పిలిచాడు

“అది అక్కడికి కాదు—సైడ్ దారిలోకి తీసుకెళ్ళు. కప్పులు జారిపడితే నీ జీతం నుంచి కట్ చేస్తాం,” అని మాధవి అత్త సిరి చేతిలోని స్టీల్ ట్రే అంచునే రెండు వేళ్లతో తట్టి వంపు తిప్పింది. కారు డోర్లు వరుసగా తెరుచుకుంటూ, పూలతో కట్టిన ఆహ్వాన ద్వారం ముందు స్వాగత పంక్తి సర్దుకుంటుండగా, సిరిని మాత్రం కుటుంబం నిలబడే మార్గం నుంచి బయటికి తోసేశారు. చూసినవాళ్లలో రేఖ ఉంది, రెండు పెళ్లిళ్లలో కలిసి తిరిగిన స్నేహితులు ఉన్నారు, అర్జున్ కంపెనీ వాళ్లలో ఇద్దరు ఉన్నారు. ఎవ్వరూ “ఇది ఆమే” అనలేదు. ట్రేలో ఉన్న కాఫీ కప్పులు మోగాయి.

సిరి భుజాల దగ్గర చీర బ్లౌజు మడతలు గట్టిగా నలిగిపోయి ఉన్నాయి; ఉదయం మెట్రో నుంచి దిగినప్పటి నుంచి ఆ రోజు అంతా తిరిగిన అలసట చేతుల పట్టులోకి దిగిపోయింది. పర్స్ జిప్ దగ్గర నుంచి బయటికి కనిపిస్తున్న మెట్రో కార్డు అంచు పాడై తెల్లబడిపోయింది. అర్జున్ ఇల్లు ఈ నిశ్చితార్థాన్ని పెద్దల ఎదుట మెరుపుగా నిలబెట్టాలని తహతహలాడుతుండగా, ఆమెతో అతనికి ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఉందని తెలిసినవాళ్లే ఈ క్షణం ఆమెను వంటసిబ్బందిలో కలిపి చదివేస్తున్నారు. ఆ అవమానాన్ని తిరస్కరించడానికి సిరి నోరు తెరచలేదు. ట్రేను మరింత సరిచేసుకుని, మాధవి చూపించిన దారినే నేరుగా నడిచింది—కానీ తల వంచి కాదు.

“ఇంకో రౌండ్ కాఫీ లోపలికి వెళ్లాలి. ఆగొద్దు,” మాధవి అత్త వెనుక నుంచి చెప్పింది. ఆ మాటను అక్కడి వాలెట్ బాలురు కూడా ఆజ్ఞలా విన్నారు. రఫీ అనే వాలెట్ బాయ్ వెంటనే ఒక కార్ కీని గాల్లో పట్టుకుని పక్కకు తప్పుకున్నాడు. అతని చూపు ఒక్క క్షణం సిరి ముఖంపై ఆగి మళ్లీ ట్రేపైన పడింది; తెలిసినట్టూ, మాట్లాడకూడదన్నట్టూ.

వేదిక బయట ఆగిన కార్ల లైట్లు వెండి తాళ్లలా నేల మీద పడ్డాయి. కుటుంబ పెద్దలను స్వాగతించేందుకు ఎర్రని దారిపై అర్జున్ తండ్రి, మామయ్యలు, మాధవి అత్త నిలబడి ఉన్నారు. ఆ స్వాగత పంక్తిలో ఉండాల్సిన పేర్లు అందరికీ తెలిసినట్టు ప్రవర్తిస్తున్నారు; ఉండకూడని పేర్లు మరీ బిగ్గరగా మర్చిపోతున్నారు. సిరి సేవా దారి పక్కనున్న సన్నని కౌంటర్ అంచున ట్రేను కాసేపు దించి ఊపిరి తీసుకుంది. అక్కడ చెల్లాచెదురుగా పడ్డ చక్కెర సాచెట్లు, ఒక గ్లాసు మూత, కాస్త ముందే తాగి వదిలిన టీ గ్లాసు చుట్టూ ముదురు వలయమై ఎండిపోతున్న టీ మరక—అడ్డంగా ఆగిన పనుల చిన్న చిహ్నాలు. ఆమె మళ్లీ ట్రే ఎత్తేలోపే మాధవి అత్త వచ్చేసింది.

“ఎవరిని ఎదురు చూస్తున్నావు? లోపల పెద్దలు దిగుతున్నారు. నీకు ఇక్కడ నిలబడే పని లేదు. స్టాఫ్ దారి అక్కడ,” అంది. “స్టాఫ్” అన్న పదం దగ్గర ఆమె గొంతు మరింత మృదువైంది; అదే దెబ్బ.

సిరి కళ్లెత్తి ఒక్కసారి మాత్రమే చూసింది. “కాఫీ ఎక్కడికి ఇవ్వాలో చెప్పండి,” అంది. విన్నవించుకున్నట్టు కాదు; గీసిన గీత ఎక్కడుందో అడిగినట్టు.

మాధవి అత్త పెదవి వంగింది. “ముందున్న వాళ్లకు కాదు. వాళ్లకు స్వాగతం చేసే వాళ్లు వేరే. నువ్వు వెనుక వైపు తిరుగు.”

ఆ సమయానికే నలుపు రంగు కారులోంచి జిల్లా కోఆపరేటివ్ బ్యాంక్ చైర్మన్ కుటుంబం దిగింది. మాధవి అత్త చేతులు చాపి, నవ్వు పూయించి, “అయ్యో రావండి రావండి” అంటూ ముందుకు వెళ్లింది. సిరి ట్రే పట్టుకుని అదే దారి దాటాలనుకుంటే, మాధవి చీర అంచు తిరిగి వచ్చి సిరి మణికట్టు దగ్గర తాకింది—ఆపడానికి చాలు అన్న సంకేతం. దగ్గర్లో నిలబడ్డ ఇద్దరు యువకులు, కొద్దిసేపటి క్రితం ఆమెను పేరుపెట్టి పలకరించిన వాళ్లు, ఇప్పుడు కళ్లను మళ్లించారు. ఆ చిన్న మళ్లింపు చాలు; గది ఇంకా ప్రారంభం కాకముందే తీర్పు వచ్చేసింది.

మరో కారు. మరో స్వాగతం. మరోసారి “సైడ్.” సిరి సేవా దారిలోనే తిరుగుతూ కప్పులు అందించింది. ఎవరు తీసుకున్నా ఆమెను చూడకుండా కప్పు మాత్రమే తీసుకున్నారు. అర్జున్ ఇంకా రాలేదు. అతడి లేకపోవడాన్ని మాధవి తన అధికారంగా మలుచుకుంది. “ఆమె ఎక్కడ నిలబడాలో నేను చెబుతాను” అనే నిశ్శబ్దం ఆమె భుజాల మీద బంగారు పట్టు చీరలా మెరిసింది.

రఫీ మూడోసారి కార్ డోర్ మూసి వెనక్కి తిరిగాడు. సిరి చేతిలోని ట్రే చూసి ఆగాడు. “అక్కా… ఇది మీది కదా?” అని మెల్లిగా అడిగాడు. అతని చేతిలో ఒక చిన్న తెల్లని కవర్ ఉంది. పైభాగంలో బంగారు అక్షరాలతో వేదిక పేరు, క్రింద నీలం పెన్నుతో “సిరి” అని అర్జున్ చేతిరాత.

మాధవి అత్త దూరం నుంచి గమనించింది. “రఫీ! అది లోపల మేనేజ్‌మెంట్ టేబుల్‌కి ఇవ్వు,” అని ఆమె గట్టిగా అంది.

రఫీ తడబడ్డాడు. “లేదు మేడం… సర్ ఉదయం చెప్పాడు. ‘సిరి అక్క వస్తే నేరుగా ఆమెకే ఇవ్వు. నా దగ్గరే ఉండే పాస్ ఇది’ అన్నాడు.”

పక్కనే స్వాగతానికి నిలబడ్డ రేఖ క్షణంలో తలెత్తింది. “ఏ పాస్?” అంది.

రఫీ కవర్ విప్పి లోపల ఉన్న గాఢ నీలం రిబ్బన్ కార్డును చూపించాడు. బంగారు అక్షరాల్లో: “కుటుంబ స్వాగతం.” రేఖ ముఖంపై సందేహం గీతలా పడింది. “ఇది లోపల స్టేజ్ దగ్గరకి, రిసీవింగ్ లైన్‌కే కదా,” అంది.

ఆమె మాట వింటూనే అర్జున్ కంపెనీ నుంచి వచ్చిన గిరి దగ్గరకు వాలాడు. “అవును, గత వారం ఆఫీస్‌లో అతను చెప్పలేదు? ‘నా పక్కన నిలబడేది సిరే. ఎవరికైనా క్లారిటీ కావాలంటే ఆమెతోనే కోఆర్డినేట్ చేయండి’ అన్నాడు.” గిరి మాటలో పెద్దగా శబ్దం లేదు; కానీ అది సమీపంలో ఉన్న మరో ముగ్గురికి వినిపించేందుకు సరిపోయింది.

రేఖ వెంటనే రఫీ చేతిలో నుంచి కార్డు తీసుకుని చదివింది. “పేరే ఉంది. మరి ఆమెను ఎందుకు సైడ్‌కి పంపిస్తున్నారు?” ఆమె ప్రశ్న మాధవిని చూడటానికి కాదు; మాధవి చెప్పిన చదువును మిగతావాళ్ల ముందు విచ్ఛిన్నం చేయటానికి.

కార్ల శబ్దం మధ్య ఒక చిన్న ఖాళీ పుట్టింది. ఇద్దరు పెద్దమ్మలు మెట్ల దగ్గర ఆగి తిరిగి చూశారు. ఒక ఫోటోగ్రాఫర్ కెమెరా కిందికి దించాడు. మాధవి అత్త నవ్వును చింపకుండా ఉంచేందుకు పెదవులు బిగించింది. “ఏదో పాస్ ఉండొచ్చు. దాంతో ఎవరు ఎక్కడ నిలబడాలో మారదు. ఇంటి పెద్దల ముందు గీతలు ఉండాలి,” అంది. “రేఖ, నువ్వు పేపర్ చదివినట్టు చదవకు. ఇక్కడ ఆచారం ఉంది.”

అది చెప్పి సిరివైపు తిరిగింది. “చాలు. డ్రామా చాలించింది. ట్రే తీసుకుని వెనక్కి వెళ్లి సర్వింగ్ చూసుకో. ముందు వరుసలో నిలబడే విషయం పెద్దవాళ్లు నిర్ణయిస్తారు.”

పెద్దవాళ్ల పేరున ఆమె వేసిన ఆఖరి ముద్రే బలంగా పడింది. మెట్ల మీదికి ఎక్కుతున్న అర్జున్ అమ్మమ్మ ఆ మాట విని కర్రను కాసేపు నేలపై గట్టిగా నిలిపింది. “ఎవరమ్మ ఆ అమ్మాయి?” అని అడిగింది.

మాధవి ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు. “వేదిక పనిలో సహాయం చేస్తున్న పిల్ల. జనాలు కలిపేస్తున్నారు,” అంది.

సిరి చేతిలోని ట్రే బరువు ఒక్కసారిగా పెరిగినట్టనిపించింది. ఇది మాధవి ఇప్పటివరకు చేసిన దాంట్లో పెద్దది—ఆమెను తక్కువగా చూడటం కాదు, పెద్దల ఎదుట పేరే తీసేయడం. చుట్టూ నిలబడ్డవాళ్లకు ఇప్పుడు నోరు మూసుకోవడం సులభం. ఈ ఒక్క అబద్ధం అంగీకరించబడితే, మిగతావన్నీ నిజాలే అయిపోతాయి.

అప్పుడే వెనక గేట్ దగ్గర ఒక్కసారిగా వాహనం ఆగిన శబ్దం వచ్చింది. నల్లటి కుర్తాలో అర్జున్ వేగంగా దిగాడు. అతడు ఫోన్ చెవికి పెట్టుకొని ముందుకు వచ్చినా, అమ్మమ్మ కర్ర శబ్దం, రేఖ చేతిలో నీలం కార్డు, సేవా దారి అంచున ట్రే పట్టుకుని నిల్చున్న సిరి—ఈ మూడు ఒక్క చూపులోనే అతని అడుగును ఆపేశాయి. అతని చూపు మొదట సిరి మణికట్టు మీద మాధవి వేళ్ల ముద్రలా ఎర్రబడిన చోట ఆగింది, తర్వాత కార్డు మీదకి జారింది.

మాధవి ఊపిరి పీల్చుకుని వెంటనే తన గళాన్ని సర్దుకుంది. “అర్జున్, టైమ్ లేదు. అతిథులు నిలిచిపోయారు. ఈ అమ్మాయిని వెనక్కి పంపించు. ఇక్కడ పెద్దల మధ్య నిలబడటం బాగోదు.”

అర్జున్ ఫోన్ జేబులో పెట్టాడు. “ఈ అమ్మాయి?” అన్నాడు. మాట చిన్నదే, కానీ దగ్గర్లో ఉన్నవాళ్లు కచ్చితంగా వినేంత స్పష్టంగా.

మాధవి నవ్వు తిరిగి వేసుకుంది. “ఇప్పుడు ఇదంతా ముందు చెప్పించుకోవాలా? సహాయం చేస్తోంది. అంతే. నువ్వు రా.”

సిరి అప్పుడు మొదటిసారి కదిలింది. ఆమె ట్రేను కౌంటర్ అంచున జాగ్రత్తగా పెట్టింది. నీలం కార్డు రేఖ చేతిలో నుంచి తీసుకుని అర్జున్ వైపు చూపించింది. “ఇది మీరు నాకు ఇవ్వమన్నదేనా కాదా?” ఆమె అడిగినది గట్టిగా కాదు. కానీ దాచిపెట్టే మార్గం లేకుండా.

రఫీ వెంటనే చెప్పేశాడు. “సర్, మీరు ఉదయం నాకు చెప్పారుసార్. ‘సిరి అక్కకి తప్ప ఎవరికీ ఇవ్వొద్దు’ అన్నది మీ మాటే.”

గిరి వెంటనే జత కలిపాడు. “మరియు రిసీవింగ్ లైన్ ప్లేస్ గురించి కూడా మా ముందు చెప్పావు.”

రేఖ ఒక్క అడుగు ముందుకు వేసి, పెద్దమ్మలకూ వినిపించేలా, “మేమందరం విన్నాం. అర్జున్ పక్కన నిలబడేది సిరే అని,” అంది.

ఇప్పటికే వెనుక దిగిన అతిథుల వరుస కదలడం ఆగింది. డ్రైవర్లు కార్ డోర్లను అర్ధం మూసి అలాగే నిలబడ్డారు. మాధవి ముఖంపై మెరుస్తున్న నియంత్రణ కొంచెం జారిపోయింది. “పిల్లలు విన్న మాటలతో ఆచారం మార్చలేం,” అంది. “అమ్మమ్మ ఎదుట నేను చెబుతున్నాను—ఆమె వెనక్కి పోవాలి.”

అమ్మమ్మ చూపు అర్జున్ మీద పడింది. అదే క్షణం నిశ్శబ్దం కాదు—తీర్పు ఎదురు చూస్తున్న ఖాళీ. అతడు మాధవిని, కార్డును, సిరిని, మళ్లీ అమ్మమ్మను చూశాడు. ఆలస్యమయితే అది సమ్మతమే.

సిరి ట్రే దగ్గరకు వెళ్లి మళ్లీ ఎత్తుకుంది. ఎవరి కోసం కాదు; తన చేతులు ఖాళీగా లేవని, తనని పక్కదారి మీదే కట్టిపడేసే చాతుర్యం తాను అర్థం చేసుకుందని చెప్పినట్టుగా. తర్వాత ఆమె నేరుగా అర్జున్ వైపు చూసింది. “నేను వెనక్కి వెళ్లొచ్చు,” అంది. “కానీ నన్ను ఎవరో నిర్ణయించి కాదు. మీరు నన్ను ఎక్కడ నిలబడమన్నారో అదే చోట నిలబడతాను. లేక వెళ్తాను. మధ్య దారిలో కాదు.”

మాధవి ఒక్కసారిగా పదును పెంచింది. “చూశావా? ఇదే సమస్య. ఇంటి పెద్దల ముందు బౌండరీ తెలియదు. అర్జున్, చెప్పు—ట్రే తీసుకుని వెనక్కి వెళ్ళమని.”

అది చివరి సరిదిద్దు. అందరి ముందూ. సిబ్బంది, బంధువులు, పెద్దలు, దిగుతున్న అతిథులు. అర్జున్ నెమ్మదిగా ముందుకు వచ్చాడు. అతడు సిరి చేతిలోని ట్రేను తీసుకోలేదు; ఆమెను పని నుంచి విడదీసి దయ చూపించలేదు. బదులు, స్వాగత పంక్తిలో మాధవి నిలిచిన చోటికి చేరి, అక్కడున్న ఇద్దరు కుర్రాళ్లను కళ్లతో పక్కకు జరగమన్నాడు. వాళ్లు తడబడుతూ తప్పుకున్నారు.

“అమ్మమ్మ,” అని అతడు స్పష్టంగా అన్నాడు, “ఇది సహాయం చేసే అమ్మాయి కాదు. ఇది సిరి.” తర్వాత మాధవివైపు చూసి ఒక్క పదం కూడా వృథా చేయకుండా చెప్పాడు, “నా పక్కన నిలబడేది సిరే.”

ఆ మాట విన్న క్షణంలోనే రెండు పనులు జరిగాయి. రేఖ వెంటనే వెళ్లి సిరి చేతిలోని నీలం కార్డును ఆమె చీర అంచుకు అమర్చింది. గిరి స్వాగత పంక్తి మధ్యలో ఉన్న ఖాళీని మరింత వెడల్పు చేశాడు. మాధవి అత్త నిలిచిన చోటు ఒక్కసారిగా చిన్నబోయింది; ఆమె చాచి పెట్టిన చేయి గాల్లోనే మిగిలింది. ఆమె వెనక నిలిచిన యువతి ఆమెకు చోటు ఇవ్వలేక అటు జారింది. ఆ జారుడే ముఖంపై తగిలిన చెంపదెబ్బలా కనిపించింది.

మాధవి ఇంకా ఆగలేదు. “అర్జున్, ఇది అందరి ముందా?” అని పిసకిన గళంతో అడిగింది. “అతిథులు చూస్తున్నారు.”

“అందుకే,” అర్జున్ అన్నాడు. “చూస్తున్నవాళ్లందరికీ సరిగా కనిపించాలి.” తర్వాత సిరివైపు తిరిగి, గట్టిగా, ఆలస్యం లేకుండా, “సిరి, ఇక్కడ. నా పక్కన,” అన్నాడు.

ట్రే చేతిలోనే ఉన్న సిరి ఒక అడుగు ముందుకు వేసింది. మాధవి అత్త తానే అడ్డుగా నిలిచిందని గ్రహించి కాస్త తటపటాయించింది. సిరి ఆగలేదు. “అత్తయ్య, దారి,” అంది. గౌరవసూచక సంబోధనే, కానీ తొలగమనే ఆజ్ఞలా. మాధవి తొలిసారి మాట లేకుండా పక్కకు జారింది.

సిరి అర్జున్ పక్కన చేరేలోపే మరో కారు ఆగింది. దిగిన అతిథులు మొదట మాధవి వైపు తిరగబోయి, అర్జున్ చూపు ఎటు ఉందో చూసి, నేరుగా సిరి వైపే తల వంచారు. ఒక పెద్దాయన నవ్వుతూ, “చాలా అందంగా ఏర్పాటు చేశారు అమ్మా,” అని ఆమెకే చెప్పాడు. స్వాగత పంక్తి ఇప్పుడు ఎవరు ఎవరిని చదవాలో తానే సరిచేసుకుంది. మాధవి ముఖంపై కరిగిపోయిన నవ్వు తిరిగి పడలేదు; చేతిలో పట్టుకున్న పూల తట్టె కొంచెం వంగి, రెండు జాజిపూలు నేలపై పడిపోయాయి.

సిరి అర్జున్ పక్కన నిలబడి ఉన్నా, అతని చేయి పట్టుకోలేదు, తల వంచి కృతజ్ఞత చూపలేదు. ట్రే ఇంకా ఆమె చేతిలోనే ఉంది. “కప్పులు ముందుగా ఇవ్వాలి,” అంది. “వీళ్లు నిలిచిపోతున్నారు.” అర్జున్ ఒక్కసారి తల ఊపాడు. ఆ ఊపుతో స్వాగతం మొదలైంది; కానీ ఆ వరుసలో ఇప్పుడు ఎవరు ముందు, ఎవరు పక్క అనేది ప్రకటించబడిపోయింది.

రెండు అతిథుల్ని ఆహ్వానించిన వెంటనే సిరి పంక్తి నుంచి బయటికి తిరిగింది. ఆమె ఎవరినీ చూడకుండా సేవా దారి వైపు నడిచింది. సేవా దారి వంకర మలుపు దగ్గరికి రాగానే ముందు నిలిచిన ఇద్దరు బాలురు తామే పక్కకు తప్పుకున్నారు. ట్రే ఆమె చేతుల్లో సమంగా నిలిచింది. కప్పులు కాసేపు మోగి, ఆపై ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంగా ఆగిపోయాయి.