ముందే నాదని అన్నాడు

“మాధవి, నువ్వు మెయిన్ రిజిస్టర్ దగ్గర కాదు. పక్కకి,” అని రేణుకా అత్తయ్య ఆమె చేతిలో ఉన్న అతిథి జాబితా పుస్తకాన్ని లాగేసి, మెరిసే చీరలో ఉన్న విభా చేతికి పెట్టింది. గాజు తలుపు దగ్గర గుమిగూడిన కుటుంబాలు, పిల్లలతో వచ్చిన కస్టమర్లు, పై అంతస్తులో పెట్టిన ప్రత్యక్ష విక్రయ ప్రదర్శనకి వచ్చిన ఆహ్వానితులు అందరూ చూస్తుండగానే చేసింది అది. కౌంటర్ అంచుపై చల్లారిపోయిన టీ గ్లాస్ వలయం ఇంకా తడి గానే ఉంది; దాని పక్కనే మాధవి తరిగిపోయిన ఐడి ల్యాన్యార్డ్ ముడుచుకుని పడింది. “నువ్వు వెనక స్టాక్ చూసుకో. ఇవాళ ఫ్రంట్‌లో ముఖం ఉండాలి.”

మాధవి ఒక్క క్షణం కూడా వాదించలేదు. గేటు దగ్గర ఇప్పటికే స్కాన్ యంత్రం మొరాయించింది; ఇద్దరు వృద్ధ దంపతులు తమ ఆహ్వాన సందేశం చూపిస్తూ గందరగోళంగా నిలబడ్డారు. విభా పుస్తకం తెరిచి ఏ వరుసలో ఏ పేరు ఉందో కూడా కనుక్కోలేక ఆగిపోయింది. మాధవి ముందుకు వచ్చి, పుస్తకాన్ని ఆమె చేతిలో నుంచే తిప్పి సరైన పేజీకి తీసుకెళ్లి, “సుబ్బారావుగారు, మీ పేరు ఇక్కడ ఉంది. రెండో అంతస్తు, ఎడమవైపు,” అంది. రేణుకా అత్తయ్య “చెప్పమంటే చెప్పు, నిలబడమంటే నిలబడవా?” అనగా మాధవి కౌంటర్ మీద ఉన్న కీలు ఆమె వైపు జారవిడిచింది. “ఫ్రంట్‌లో మీ వాళ్లే ఉంటే, వెనక గది తాళాలు కూడా మీవాళ్లే చూసుకోండి.”

అది చిన్న చిల్లు మాత్రమే, కానీ అక్కడే మొదటి పగుళ్లు కనిపించాయి. రేణుకా అత్తయ్య కీలు పట్టుకోలేదు; పక్కనే ఉన్న సాయి వెంటనే ఎత్తుకుని మాధవికే తిరిగి ఇచ్చాడు. “అక్క, ఫ్రీజర్ కోడ్ మీకే తెలుసు.” అతని మాట పెద్దది కాదు, కానీ దగ్గర్లో నిల్చున్న ఇద్దరు సరఫరాదారులు విభా వైపు చూసిన చూపు ఒక్కసారిగా మసకబారింది.

పై అంతస్తులో వెలుగులు మరింత కఠినంగా కొట్టాయి. హైదరాబాద్‌లో కొత్తగా మొదలైన ప్రీమియం గృహోపకరణాల ప్రత్యక్ష విక్రయ కార్యక్రమం ఇది; కుటుంబాలతో వచ్చి చూసి, వెంటనే కొనుగోలు చేసి, ప్రత్యక్ష ప్రసారంలో ఆర్డర్ పెట్టే రకం. సేవా రంగం తంతు అంటే పళ్లెంలో నవ్వు, వెనకట్లో పరుగులే. కానీ ఆ సాయంత్రం పని కంటే ముఖం ముఖ్యం అన్నట్టు రేణుకా అత్తయ్య తిరిగింది. అర్జున్ తల్లి వైపు చుట్టాలు, పెట్టుబడిదారుల కుటుంబాలు, “మన వాళ్లు” అనే మాటను బంగారు కడెలా ఊపుతూ ఆమె విభాకి అందరినీ పరిచయం చేసింది. మాధవిని మాత్రం ట్రే మోసే పిల్లాడిలా ఆజ్ఞాపించింది. “నీకు తెలిసిన పని అదే. స్టేజ్ దగ్గర తిరగకు.”

అర్జున్ అప్పుడు మెట్ల పై మలుపు దగ్గర కనిపించాడు. నల్లటి కుర్తా, మెడకింద వేలాడుతున్న ఈవెంట్ గుర్తింపు కార్డు, పక్కన బ్రాండ్ ప్రతినిధులు. అతను మాధవిని చూసాడు, చూసినట్టు కూడా కానట్టుండిపోయాడు. ఆ ఒక్క క్షణమే ఆమెకు ఎక్కువ నొప్పిచ్చింది. ఈ సంబంధం దాచినది కాదు; ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం. కానీ తెలిసి ఉండటం, అంగీకరించడం ఒక్కటే కాదు. అర్జున్ తల్లి ముందు అతను ఎప్పుడూ సరిపడా గట్టిగా నిలబడలేదు. అందుకే రేణుకా అత్తయ్యకి ఈ ధైర్యం.

“అమ్మాయి ఎవరు?” అని ఒక పెద్దమ్మ విభాను చూపుతూ అడిగింది.

“మా వైపు నుంచి ఈరోజు అతిథులను చూసేది విభానే,” అంది రేణుకా అత్తయ్య గట్టిగా, కావాలనే మాధవి వినేలా. “కొంత మందికి పని ఇవ్వొచ్చు, స్థానం కాదు.”

ఆ మాట దగ్గర్లో ఉన్న వాళ్లలో ఎవరో ముసిముసిగా నవ్వారు. ఒక కస్టమర్ తన పిల్లవాడిని మాధవి చేతికి జారవిడిచి, “ఇది ఎక్కడ బిల్లు?” అని గౌరవం లేని స్వరంతో అడిగాడు. సెకను ముందే ఆమె పేరుతో పలుకరించిన సరఫరాదారు ఇప్పుడు “అమ్మా, పక్కకి అవ్వండి” అన్నాడు. ఒకసారి మనిషిని పక్క సిబ్బంది వరుసలో నెట్టేస్తే, మిగతావాళ్లు ఎంత త్వరగా తన్నుకుంటారో మాధవి అలవాటుగా చూసిందే. కానీ ఈసారి అర్జున్ బంధువుల ముందే జరుగుతోంది. అదే దెబ్బ.

గడియారం ఏడు దాటగానే కష్టమే వచ్చేసింది. ప్రత్యక్ష ప్రసారానికి వాడిన చిన్న కెమెరా పట్టీ జారి, ప్రధాన నమూనా యంత్రం దగ్గర స్టాండ్ ఊడిపోయింది. తెర మీద చిత్రమంతా వంగిపోయి, కింద కస్టమర్ కామెంట్లు వరుసగా ఎగబాకాయి. విభా చేతులు గాల్లో తేలిపోయాయి. ఎవరికీ ఏ తీగ ఎక్కడికి వెళ్తుందో అర్థం కాలేదు. రేణుకా అత్తయ్య మొదట మాధవి వైపు చూసి, తర్వాత మళ్లీ తన గర్వం గుర్తొచ్చినట్టుగా, “సాయి! ఎవరో చూసుకోండి,” అంది.

మాధవి అప్పటికే వంగి ప్లగ్ బాక్స్ తీసింది. తీగలు విడదీసి, స్టాండ్‌ని గట్టిగా బిగించి, పై నుంచి కాంతి నేరుగా తెర మీద పడకుండా కోణం మార్చింది. “ఐదు నిమిషాలు మాటలతో నింపండి,” అని స్టేజ్ మీద ఉన్న అర్జున్ వైపు చూసి అంది. అతను ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు. ఆమె చెప్పినట్టే చేశాడు. మాధవి కెమెరా తిరిగి నిలబెట్టిన వెంటనే ప్రసారం సరిచేసుకుంది; కస్టమర్ ఆర్డర్లు మళ్లీ కదిలాయి.

రేణుకా అత్తయ్య దగ్గరకు వచ్చి, అందరూ చూస్తుండగా స్వరం పైనే ఉంచింది. “అదే పని. పని వచ్చిందంటే చేయాలి. దానికోసమే జీతం కదా.” ఆమె మాధవిని మళ్లీ వెనక్కి తోసేయాలని ముందడుగు వేసింది.

మాధవి నిటారుగా నిలబడి ఒకే ప్రశ్న వేసింది. “ఇప్పుడే ఎవరు మోయారు ఈ కార్యక్రమాన్ని, రేణుకా అత్తయ్య? మీ ముఖమా, నా చేతా?”

ఆ మాట మెట్ల దిగువ వరకు వెళ్లి తగిలింది. కాసేపటి క్రితం ఆమెని పక్కకి జరిపిన వృద్ధ దంపతులే తిరిగి చూశారు. అర్జున్ చేతిలో ఉన్న మైకు కిందికి దిగింది. విభా నవ్వు పోయింది. రేణుకా అత్తయ్య పెదవులు తెరుచుకుని మళ్లీ మూశాయి; ఆమెకి అలవాటైన ఆజ్ఞాస్వరంలో వెంటనే మాట రాలేదు. అదే చాలు. గదిలో గాలి పక్కకు తిరిగింది.

మాధవి మళ్లీ వాదనకు దిగలేదు. కింద అంతస్తు నుంచి మరో అతిథుల వాహిని పైకి కదిలింది. మెట్ల స్విచ్‌బ్యాక్ మధ్య ల్యాండింగ్ దగ్గరే అందరూ కలిసిపోయారు—ఒక వైపు పైకి వెళ్లేవాళ్లు, మరో వైపు దిగేవాళ్లు, మధ్యలో ఈవెంట్ సిబ్బంది పెట్టిన స్టాండీలు. అక్కడ ఎవరికి మార్గం మధ్యలో దక్కుతుందో, ఎవరిని గోడకి నెట్టేస్తారో, అదే నిజమైన స్థానం. రేణుకా అత్తయ్య ల్యాండింగ్ మధ్యకే వెళ్లి నిలబడింది; విభాని ముందుకు లాగింది. “ముందు మా అతిథులు,” అంది. ఆమె స్వరం ఇప్పుడెక్కువ గట్టిగా ఉన్నా, ధైర్యం మాత్రం సడలి ఉంది.

అప్పుడే అర్జున్ పై మెట్లు దిగుతూ కనిపించాడు. అతని వెంట పెట్టుబడిదారుల కుటుంబం, ఇద్దరు పెద్దమనుషులు, తండ్రి తరపు మామలు, బ్రాండ్ వాళ్లు. చేతిలో అతిథి ప్రధాన జాబితా ఉన్న క్లిప్‌బోర్డు అతనిదే. కిందనుంచి ఎక్కే జనసంచారం ఆగిపోయింది; దిగేవాళ్లు కూడా మెట్ల అంచులకు చేరిగి నిలబడ్డారు. ల్యాండింగ్ ఒక్కసారిగా గట్టిపడ్డ గొంతులా మారింది.

రేణుకా అత్తయ్య ముందుకి చెయ్యి చాచింది. “అర్జున్, నువ్వు దిగు. వీరిని ముందుగా వీఐపీ లౌంజ్‌కి తీసుకెళ్తాం. ఇక్కడ…” ఆమె చూపు మాధవి మీద జారింది, “ఇవాళ ఎవరి స్థానమో అందరికీ అర్థమవ్వాలి.”

మాధవి గోడకి ఆనలేదు. సన్నని దారిలోనే నిలబడి, చేతిలో సాయి కాసేపటి క్రితం ఇచ్చిన తాళాల గుచ్ఛం, మెడలో ముడుచుకున్న ల్యాన్యార్డ్‌తో నేరుగా ఎదిరించింది. ఆమె పక్కకి జరిగితే అంతా మామూలే అయిపోతుంది. జరగలేదు.

అర్జున్ ఒక మెట్టు దిగాడు. మరో మెట్టు. అతని చూపు ముందుగా తన తల్లి మీద పడ్డది, తర్వాత విభా చేతిలో ఇంకా సరైన పేజీ తెరవలేని అతిథి పుస్తకం మీద, చివరికి మాధవి చేతిలో ఉన్న వెనుక గదుల తాళాల మీద ఆగింది. చదవగలిగే గుర్తులు రెండే—ప్రధాన జాబితా అతని చేతిలో, ఆపరేషన్ తాళాలు ఆమె చేతిలో. ఎవరిని ఎంచుకుంటే ఏం మారుతుందో అక్కడ ఉన్న ప్రతివాడికీ అర్థమయ్యేంత స్పష్టత.

“అర్జున్,” రేణుకా అత్తయ్య ఈసారి తక్కువ స్వరంలో మొదలుపెట్టి, చుట్టుపక్కలవాళ్లు చూస్తున్నారని గ్రహించి మళ్లీ గట్టిగా చేసింది, “జాబితా విభాకి ఇవ్వు. కిందనుంచి అతిథులను ఆమె తీసుకువస్తుంది.”

అతను ఆగలేదు. మెట్టు చివర ల్యాండింగ్‌పైకి వచ్చి నేరుగా మాధవి దగ్గరే నిలబడ్డాడు. రేణుకా అత్తయ్యకి ఎదురు తిరిగినట్టు కనిపించకుండా ఉండే చివరి అవకాశం కూడా వదిలేశాడు. చేతిలో ఉన్న క్లిప్‌బోర్డు ఎత్తి, అందరూ చూడగలిగేలా తిప్పి, అతిథుల ప్రధాన జాబితాను మాధవి వైపు చాపాడు.

“ఇది మాధవిదే,” అని స్పష్టంగా అన్నాడు. మైకు లేకపోయినా ఆ ల్యాండింగ్‌లో ప్రతి అక్షరం గోడలకు తగిలి తిరిగింది. “ఈ కార్యక్రమం ఎవరి చేతిలో నడుస్తుందో అందరూ ఇప్పుడే చూశారు. నా పక్కన, ముందువరుసలో ఉండేది కూడా మాధవే.”

ఆ మాటతోనే మొదటి దెబ్బ పడింది. విభా వేళ్ల మధ్య ఉన్న పుస్తకం జారి మెట్ల మూలకు తగిలింది. రేణుకా అత్తయ్య చాచిన చెయ్యి గాల్లోనే నిలిచిపోయింది; ఎవరూ పట్టుకోలేదు. ఆమె ముఖం మీదున్న పబ్లిక్ చిరునవ్వు ఒక్కసారిగా తెగిపోయి, దాని వెనక దాచిన కోపం కూడా గట్టిగా నిలబడలేక ఒరిగిపోయింది.

మాధవి క్లిప్‌బోర్డు తీసుకుంది. వణకకుండా, త్వరపడకుండా. చుట్టూ ఆగిన జనసంచారం ఇక ఆమెను దాటిపోవాలా, ఎదురు చూడాలా అన్నట్టు నిలిచింది. అర్జున్ తిరిగి ఒక అర్ధమెట్టు వెనక్కి వెళ్లి, మిగతావాళ్లకు దారి ఇవ్వకుండా మాధవి పక్కనే నిలిచాడు. అదే రెండో దెబ్బ—దారి మధ్య ఎవరు నిలబడతారో ఇప్పుడు మారిపోయింది. కిందనుంచి ఎక్కిన ఒక పెద్దమనిషి రేణుకా అత్తయ్యని అడగకుండా, “మాధవి గారూ, మా సీట్లు?” అని నేరుగా అడిగాడు.

రేణుకా అత్తయ్య చివరి ప్రయత్నం చేసింది. “ఇలా జనాల ముందు…”

“జనాల ముందు చేసిందీ మీరే,” మాధవి అంది. ఆమె స్వరం పెద్దది కాదు, కానీ ల్యాండింగ్‌పై నిలబడ్డవాళ్లందరూ వినేంత నేరుగా ఉంది. క్లిప్‌బోర్డు తెరిచి, అతిథి వరుస చూపించింది. “మీ ఆహ్వానితులు కుడివైపు. నా దారి అడ్డుకోకండి.”

అదే మూడో దెబ్బ. ఆజ్ఞ ఇచ్చే స్థానంలో నిలబడ్డ స్త్రీ ఒక్కసారిగా మార్గం అడిగే వ్యక్తిగా పడిపోయింది. రేణుకా అత్తయ్య కదలక తప్పలేదు; వెనక ఉన్న ఆమె చుట్టాలు ముందే ఒత్తేశారు. విభా గోడవైపు జారుకుంది. అర్జున్ ఏమీ జోడించలేదు; అతను ఇప్పటికే చేసినది చాలింది. మాధవి ల్యాండింగ్ మధ్య దారి పట్టుకుని ముందుకు నడిచింది. జనాలు తామే రెండు వైపులా చీలిపోయారు.

మెట్ల పక్క చిన్న వైపు దారిలోకి తిరిగే మూల వచ్చింది—స్టోర్‌రూమ్, సిబ్బంది విశ్రాంతి గది, వెనుక ప్రవేశం వెళ్లే చీకటి మలుపు. కొద్దిసేపటి క్రితం వరకూ మాధవిని తోసేసిన దారే అది. ఇప్పుడు అక్కడికి ముందుగా ఆమెనే తిరిగింది; చేతిలో క్లిప్‌బోర్డు, తాళాల గుచ్ఛం ఒకదానికొకటి తగిలి మృదువుగా మోగాయి. వెనకనుంచి గాలిలో తగిలి తిరిగొచ్చిన గొంతులు మాత్రమే వినిపించాయి—“మాధవిదట… ముందువరుసలోనా?… రేణుకా అత్తయ్య—” మాధవి ఆ మూల దారిని తన భుజంతో పట్టుకుని, “స్టోర్ తలుపు నేను తెరవాలి. పక్కకి,” అంది.