మైక్ దగ్గర ఆమె పేరే పలికింది

“మాధవి, ఆ మైక్ ఇక్కడివ్వు. నువ్వు గేటు దగ్గర నిలబడు చాలు,” అని దేవిక అత్త ఆమె చేతిలోని వైర్లెస్ మైక్ లాగేసుకుంది. అతిథులు దిగుతున్న కార్ల వెలుతురు మధ్య, పూలతో కప్పిన ప్రవేశ ద్వారం దగ్గర అది ఒక్క చిన్న లాగుడు మాత్రమే కాదు; ముందువరుసలో నిలబడే హక్కునే బయటకు తోసేయడం. మాధవి అరచేతిలో నీలి సిరా పాత మచ్చలా మైక్ చల్లదనం క్షణం మిగిలింది. ఆమె చీర భుజం దగ్గర మెట్రో ప్రయాణం, ఉదయం షిఫ్ట్, నేరుగా ఇక్కడికి వచ్చిన అలసట మడతలు ఇంకా వదలలేదు.

“పేర్లు గుర్తుపట్టలేని వాళ్లు స్టేజి దగ్గరుంటే గందరగోళం అవుతుంది,” దేవిక అత్త చుట్టూ ఉన్న మేనల్లుళ్లకి వినిపించేలా చెప్పింది. “వచ్చేవాళ్లకు తాంబూలం ఇవ్వు. ఇదే నీ పని.”

మాధవి జవాబు చెప్పలేదు. తన చేతిలో మిగిలిన అతిథుల జాబితా చీటిని ఒకసారి సరిచేసి మడిచింది. ఎంతసార్లు తెరిచి మూసిందో అంచులు మృదువైపోయిన ఆ అర్ధమడత రశీదు వెనుకనే ఆమె తానే రాసుకున్న కూర్చోబెట్టే వరుసలు, పెద్దల పేర్లు, వీఐపీ ప్రవేశ సమయాలు ఉన్నాయి. నిశ్చితార్థం శేషాద్రి మామయ్యింట్లో. కానీ నడిపిస్తున్నట్టు నటిస్తున్నది దేవిక అత్త. ఈరోజు ఇక్కడ ఆమెకు కేవలం పూలబుట్ట పట్టే అమ్మాయి స్థాయి ఇస్తే, రేపు రాహుల్‌తో తన ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధానికీ అదే తీర్పు పడుతుందని మాధవి బాగా తెలుసు.

ఆమె వెనక్కి తగ్గలేదు; గేటు రింగ్‌లోనే అడ్డంగా నిలబడి, లోపలికెళ్తున్న క్యాటరింగ్ పిల్లాడిని ఆపి, “నీళ్లు ఎడమ వైపు కాదు, వృద్ధుల వరుస కుడివైపు పెట్టు. సూర్యరశ్మి పడుతోంది,” అంది. ఆ బాలుడు దేవిక అత్త ముఖం, మాధవి కళ్ల మధ్య తూలి, చివరకు మాధవి చూపిన దారే పట్టాడు. దేవిక అత్త మెడ గట్టిగా నిలిచింది. ఆ చిన్న మార్పు ఎవరూ పలకరించలేదు, కానీ గేటు దగ్గర నిలబడ్డ డ్రైవర్ వరకూ చూసాడు—ఆమె మాట వినబడుతుందని.

పది నిమిషాలకల్లా మొదటి గందరగోళం వచ్చింది. వరుడి పిన్ని కుటుంబం వచ్చిన కార్ల వరుసను దేవిక అత్త తప్పుగా మరొక బ్లాక్‌లోకి తిప్పించింది. లోపలి ప్రాంగణంలో వృద్ధులకు ఉంచిన కుర్చీల దారి మూసుకుపోయింది. పూలకుండి ఒకటి ఒరిగి, అమ్మాయిలు చీరల అంచులు పట్టుకుని నిలిచిపోయారు. దేవిక అత్త “ఎవడు కార్లు లోపలికి వదిలాడు?” అని గట్టిగా అడుగుతుండగానే, మాధవి రింగ్ దాటి వెళ్లి వాలెట్ బాలురకి చేతిచూపుతో రెండు కార్లు రివర్స్ చేయించింది, బారికేడును తానే లాగి రెండు అడుగులు పక్కకు జరిపింది, “ముందు అంబులెన్స్ మార్గం ఖాళీ ఉంచమన్నాం కదా” అంది. డ్రైవర్లు ఆమె మాటలోని అలవాటు ధ్వని విని వెంటనే కదిలారు. సేవా రంగంలో ప్రతిరోజూ కార్యక్రమాల ప్రవేశాలు చూసిన చేతి కుదురే అది.

“బాగానే చూసుకుంది,” హేమ నిశ్శబ్దంగా అనగానే దేవిక అత్త చురుకుగా తిరిగి, “నేనే ముందే ప్లాన్ చేశాను. ఆమెకు చెప్పాను అంతే,” అంది. మాట బయటకు వచ్చిన వేగమే అబద్ధాన్ని బరువెక్కించింది. మాధవి ఒక్కసారి దేవిక అత్తను చూసి, మళ్లీ జాబితా మీదకి చూసింది. ఆమె మౌనమే అత్తకి సౌకర్యం ఇస్తోంది; అదే సమయంలో గేటు దగ్గర నిలిచిన వాళ్లలో సందేహం నాటుతోంది.

రెండోసారి మరింత ప్రమాదకరంగా జారి పడింది. నిశ్చితార్థ తాళి పెట్టే ట్రే, ఉంగరాల పెట్టె, పెద్దలు చదవాల్సిన పేర్ల చీటి—ఇవి అన్నీ మైక్ టేబుల్ మీద కలిసిపోయాయి. అర్చకుడు ఎవరిని ముందుగా పిలవాలో అడిగాడు. దేవిక అత్త బదులు చెప్పేలోపే వరుడి తాతను కింద ప్లాస్టిక్ కుర్చీ దగ్గర నిలబెట్టారు; పై స్టేజి మెట్టు ఎక్కాల్సిన వధువు మేనత్తను పక్కన ఆపేశారు. తప్పు పేరు పలకబోతున్న అనౌన్సర్ చేతిలోని చీటి మాధవి కంటపడగానే ఆమె ముందుకు వెళ్లి సరైన జాబితా అందించింది. “ముందు శేషాద్రి మామయ్య, అప్పుడు సీతమ్మగారు. తర్వాత వరుడి తాత,” అని తక్కువగానే చెప్పింది. అనౌన్సర్ అదే క్రమం పలికాడు. దేవిక అత్త మళ్లీ మైక్ దగ్గర నిలబడి నవ్వుతూ, “అవును, అదే క్రమం,” అంది.

ఈసారి శేషాద్రి మామయ్య వినిపోయే దూరంలో ఉన్నాడు. ఆయన చూపు మాధవి చేతిలోని చీటి మీద ఆగింది. ఆ చీటి అంచుల దగ్గర ఆమె పాత పెన్ గాట్లు కనిపిస్తున్నాయి. “ఆ జాబితా ఎవరూ తయారు చేశారు?” అని ఆయన సూటిగా అడిగాడు.

దేవిక అత్త చటుక్కున, “మన ఇంటివాళ్లమే అందరం కలిసి—” అనగానే మాధవి అతని వైపు తిరిగి చాలా ప్రశాంతంగా అంది, “మామయ్య, పెద్దల కూర్చోబెట్టే క్రమం గందరగోళం అయితే బాధ్యత ఎవరిది? జాబితా నేను రాసానంటే ఇప్పటివరకు తప్పు పేరు ఎందుకు పలికింది?” ప్రశ్న కేవలం దేవిక అత్తకు కాదు; గేటు దగ్గర నిలబడ్డ బంధువులందరికీ వినిపించేలా పడింది.

ఒక్క క్షణం దేవిక అత్త పెదవులు తెరుచుకున్నాయి, కానీ లోపలికి మాట రాలేదు. “అదేంటంటే… ఇన్ని పనుల్లో…” అని మొదలుపెట్టి ఆగిపోయింది. ఆమె వెనకాల నిల్చున్న ఇద్దరు మేనల్లుళ్లు అనౌన్సర్ వైపు చూడకుండా మాధవి చేతిలోని జాబితాను చూస్తూ నిలబడ్డారు. శేషాద్రి మామయ్య ముందుకు వచ్చి చీటి తీసుకుని, రెండు పేర్లు చదివి తలూపాడు. “ఇది క్లియర్‌గా ఉంది,” అన్నాడు. అంతే. గేటు రింగ్‌లో మొదటిసారి చూపులు దేవిక అత్త నుంచి మాధవి వైపు జారాయి.

రాహుల్ అప్పుడే మెట్లు దిగి బయటికి వచ్చాడు. నేవీ బ్లూ కుర్తా, మెడ దగ్గర ఇంకా సిద్ధం కాలేదన్న తొందర. అతను మాధవిని చూసి క్షణం నెమ్మదించాడు. ఈ ఇంట్లో వారి సంబంధం కొత్తది కాదు, దాచినదీ కాదు; కానీ ప్రకటించే హక్కు మాత్రం దేవిక అత్తలాంటి వాళ్ల చేతుల్లో బందీగా ఉంది. “మాధవి, నీళ్లు—” అని మొదలుపెట్టగా దేవిక అత్త వెంటనే మధ్యలోకి వచ్చి, “రాహుల్, నువ్వు లోపలికి వెళ్లు. బయట ఏర్పాట్లు మేము చూస్తాం,” అంది. “మేము” అంటే ఆమె. “బయట” అంటే మాధవి.

హైదరాబాద్ ఆగస్టు మేఘం ఒక్కసారిగా సూర్యాన్ని కప్పేసింది. ప్రవేశ ద్వారం మీద కట్టిన ఆవరణ అంచు నీడ ముందుకు జారి, మైక్ టేబుల్ వరకూ వచ్చింది. అదే సమయంలో వధువు వాళ్ల ప్రధాన బృందం చేరింది. వాళ్లతో వచ్చిన పెద్దమనిషి తలుపు దగ్గరే ఆగి, “పెళ్లికూతురు తరఫు ముఖ్య అతిథుల్ని ఎవరు స్వాగతిస్తారు? పేర్లు చదివేది ఎవరు?” అని అడిగాడు. మైక్ లేకుండా ఆ ప్రశ్నే గేటు మొత్తం పట్టు పట్టింది.

దేవిక అత్త వేగంగా టేబుల్ వైపు నడిచింది. మాధవి కూడా చేరేలోపే, అత్త తన చేతిని చాపి మైక్ స్టాండ్ ముందర అడ్డంగా నిలబడి, “ఇక్కడికి కాదు. నువ్వు అక్కడే ఉండు,” అంది. ఆ “అక్కడ” గేటు బయట పూలబుట్టల దగ్గర. “పెద్దల ముందర ఎవరు నిలబడాలో మాకు తెలుసు.”

ఇది చివరి నెట్టివేత. మాధవి ఆగింది. చుట్టూ ఉన్న వాళ్లందరికీ ఆ ఆగుడు కనబడేంత మధ్యలోనే. ఆమె చేతిలో జాబితా, చీర అంచు కింద అలసటతో గట్టిపడిన మోకాల్లు, ముఖం మీద చెమట. దేవిక అత్త మైక్ ఎత్తుకుంది. “ఇప్పుడు మన—”

“ఆ పేర్లు మీకు తెలుసా?” మాధవి గట్టిగా అడిగింది. మాట మైక్‌లో కాకపోయినా, మైక్ ముందు నిలిచినవారంతా విన్నారు. దేవిక అత్త తిరిగి చూసింది. మాధవి ఇంకో అడుగు వేసింది. “వధువు అమ్మమ్మ పేరు తర్వాత ఎవరిని పిలవాలి? వరుడి చెవి వినికిడి యంత్రం ఉన్న తాత ఎడమ మెట్టు ఎక్కలేడని మీకు తెలుసా? అర్చకుడు రెండోసారి ఎవరిని నిలబెట్టొద్దని చెప్పాడు?”

ప్రశ్నలు వరుసగా గాలి కోసుకుంటూ వెళ్లాయి. దేవిక అత్త చేతిలోని మైక్ కొద్దిగా దిగిపోయింది. “ఇది సమయమా ఇప్పుడు—”

“అయితే పక్కకు జరగండి,” మాధవి అంది. “తెలియకపోతే మళ్లీ పెద్దల్ని మెట్టు దగ్గర నిలబెట్టి అవమానపరచకండి.”

రాహుల్ ఆగకుండా ముందుకు వచ్చాడు. దేవిక అత్త అతడిని చూసి ఉపశమనం పట్టుకోవాలనుకుంది. “నువ్వే చెప్పు, ఎవరు—”

అతను మాధవి చేతిలోని జాబితా తీసుకోలేదు. ఆమె వైపే చూసి, అందరికీ వినిపించేలా అన్నాడు, “మైక్ మాధవికివ్వండి.”

దేవిక అత్త ముఖంపై రంగు ఒకేసారి లాగిపోయినట్టైంది. “రాహుల్, బంధువుల మధ్య ఇదేం డ్రామా?”

“డ్రామా కాదు,” అతను తడబడలేదు. “ఈ కార్యక్రమం ఉదయం నుంచి నిలబెట్టింది ఆమె. పేరు ఎవరిని పిలవాలో కూడా ఆమెకే తెలుసు. మాధవి నా పక్కనే నిలబడుతుంది. ముందుకు పిలవాల్సింది కూడా ఆమెనే.”

అది ఒక్క వాక్యం కాదు; ఇంతసేపు ఎవరికో కట్టిపెట్టిన అడ్డుకట్టని బంధువుల ఎదుట కూల్చేసిన బహిరంగ క్లెయిం. మాధవి ఒక్క క్షణం కూడా రాహుల్ వెనక దాక్కోలేదు. దేవిక అత్త చేతిలోని మైక్‌ను ఆమె నేరుగా అందుకుంది. వెంటనే అనౌన్సర్ బాలుడు టేబుల్ మీదున్న రెండో జాబితా ఆమెవైపు నెట్టాడు. పక్కనే నిలబడ్డ వాలెట్ బాలురు గేటు దారిని ఖాళీ చేశారు. శేషాద్రి మామయ్య స్వయంగా రెండు కుర్చీలు ముందువరుసకు జరిపించాడు. ఇదంతా ఒక్కో ఆజ్ఞలా కాదు; ఆమె మాట పలకకముందే పక్షం మారిన కదలికలా జరిగింది.

మాధవి మైక్ దగ్గర నిలబడి శ్వాసను సరిచేసుకుంది. దేవిక అత్త ఇంకా అడ్డంగా ఉండాలని ప్రయత్నించింది; కానీ ఇప్పుడు ఆమె నిలబడ్డ చోటే ఇరుకు అయిపోయింది. మాధవి జాబితా తెరిచింది. అర్ధమడత చీటి సడసడలాడింది. “ముందుగా సీతమ్మగారిని, తర్వాత శేషాద్రి మామయ్యని స్టేజిపైకి ఆహ్వానిస్తున్నాం,” అంది. స్వరం గట్టిగా కాదు, కానీ ఎవరూ దానిపై మళ్లీ దూకలేని స్థిరత్వంతో ఉంది. ఇద్దరు చిన్నబ్బాయిలు వెంటనే మెట్లు ఖాళీ చేశారు. అర్చకుడు ఆమె వైపే తలూపాడు.

వధువు వాళ్ల పెద్దమనిషి దగ్గరికి వచ్చి నేరుగా మాధవినే అడిగాడు, “మా పెద్దమ్మకు కుర్చీ ఎక్కడ?” దేవిక అత్త పెదవులు కదిలాయి, కానీ ప్రశ్న ఆమెను దాటి వెళ్లిపోయింది. మాధవి చేతితో కుడి వైపు చూపించింది. “ఆవరణ నీడలో మొదటి వరుస. మెట్టు ఎక్కనవసరం లేదు.” వెంటనే ఇద్దరు అమ్మాయిలు అక్కడి పూలబుట్ట తొలగించారు. కనిపించే హాని అత్త ముఖానిదే—మైక్ చేతిలో లేకపోవడం కాదు, ఎవరూ ఇప్పుడు ఆమెను దారి అడగకపోవడం.

దేవిక అత్త చివరి సారి ప్రతిఘటించింది. “మాధవి, నువ్వు ఆతిథ్యం చూసుకుంటే చాలు. మిగతావి పెద్దలు—”

మాధవి ఆమె వైపు తిరిగి, మైక్‌లోనే అంది, “ఆతిథ్యం కూడా నేనే చూస్తాను. పిలవాల్సిన పేర్లు కూడా నేనే పలుకుతాను. తప్పు పేరు వినిపించేది ఇక జరగదు.” ఆ వాక్యం గేటు నుంచి వరుస కుర్చీల వరకు సూటిగా వెళ్లి తగిలింది. అనౌన్సర్ బాలుడు తన చేతిలోని పెన్నును టేబుల్ మీద పెట్టి రెండు అడుగులు వెనక్కి జరిగాడు; మైక్ స్థలం ఆమెదేనని అంగీకరించినట్టుగా. దేవిక అత్తకు ఆ క్షణంలో నిలబడటానికే చోటు లేదు.

రాహుల్ ఆమె పక్కన రావాలనుకున్నాడు. మాధవి కళ్లతోనే అతన్ని ఒక అడుగు వెనక్కి ఆపింది. తర్వాత మైక్ కిందికి కొంచెం దించి, దేవిక అత్త వినేంత దగ్గరగా, కానీ అందరికీ కనబడేలా అంది, “అత్తయ్య, గేటు వద్ద తాంబూలం పంపిణీ ఆగకుండా చూడండి. అక్కడే మీ అవసరం ఉంది.” అది గద్దింపు కాదు. పని కేటాయింపు. ముందు తనకు ఇచ్చిన దిగువ స్థానం తిరిగి అత్త చేతికే చేరింది.

దేవిక అత్త వేళ్లు ఖాళీగా ముడుచుకున్నాయి. ఆమె ఏం చెప్పినా అది ఆదేశంలా వినబడే స్థానం పోయింది. తాంబూలం బుట్టను ఒక చిన్నమ్మాయి ఆమె చేతిలో పెట్టింది. ఆ క్షణంలో గేటు రింగ్ మళ్లీ కుదిరింది—కానీ మధ్యలో నిలిచింది మాధవి.

ఆమె తదుపరి పేర్లు చదువుతూ, పెద్దల్ని సరైన వరుసలలో కూర్చోబెట్టిస్తూ, కేవలం కార్యక్రమాన్ని గట్టెక్కించలేదు; ఎవరి మాటకు ఇక్కడ విలువ ఉందో అందరికీ చదివించింది. లిఫ్ట్ అద్దంలో వేలిముద్రలా మసకగా తేలియాడిన తన స్థానాన్ని, ఆమె గేటు మధ్యలో స్పష్టంగా ముద్ర వేసింది. ఆమె స్వరం వెళ్లినచోట మనుషులు కదిలారు, కుర్చీలు జారాయి, మెట్లు ఖాళీ అయ్యాయి, దారి తెరుచుకుంది.

కార్యక్రమం మొదటి పిలుపుల ఉత్సాహం లోపలికి జారిన తర్వాత, మాధవి మైక్ స్టాండ్‌ని నేరుగా మధ్యలో నిలబెట్టింది, జాబితాను టేబుల్ మధ్యకు జరిపింది, గేటు నుంచి స్టేజి వరకు తెరచిన దారిని ఒకసారి చూసింది. “ఇక్కడి నుంచి ఎవరు రావాలో, ఎప్పుడు రావాలో నేను చెబుతాను,” అని చెప్పి ప్రవేశ ఖాళీ వైపు నిలిచింది.

ఆవరణ అంచు కిందికి జారిన నీడ మళ్లీ వెనక్కి చేరి, తెరచిన ప్రాంగణ దారిమీద నిలిచింది.