నాకు నిరాకరించిన చోటే వేచిచూసింది
రమా అక్క చేతిలోని స్టీల్ గ్లాసులు జారి పడకముందే మాధవి రెండు చేతులతో పట్టేసింది. చల్లారిపోయిన ఉప్మా పెట్టె ఆమె బ్యాగ్ పక్కన తెరిచి ఉంది; ఉదయం నుంచి ముక్క కూడా తినలేదు. “నీది తర్వాత పెట్టు,” అని రమా అక్క ఊపిరి సలపకుండా చెప్పగానే, కౌంటర్ మీద ఉన్న టోకెన్ల గుత్తిని మాధవి వరుసగా పేర్చింది. అదే వేళ, వెనక నుంచి శారద గట్టిగా, ఆప్యాయంగా, తేడా లేకుండా కాదు—యజమానిలా—అంది. “విహాన్, నీ టేబుల్కి ఈరోజు స్వాతిని కూర్చోబెట్టు. పిల్లల వాళ్లు కూడా వస్తారు. గజిబిజి వద్దు.”
మాధవి చేతి వేళ్లపై నిన్నటి నీలి మషి మరక ఇంకా ఉంది; టోకెన్లపై పేర్లు వ్రాసేటప్పుడు పడింది. ఆ మరకతోనే ఆమె తన ట్రే కింద పెట్టే చిన్న కాగితంపై “మాధవి” అని రాసి రిటర్న్ లైన్ పక్కన ఉండే మూడో స్లాట్లో జార్చింది—ప్రతిరోజులా. రమా అక్కకి లెక్కలు సర్దేది ఆమె, సాయంత్రం వరకు క్యాంటీన్ మూసేలోపు సరుకుల జాబితా వ్రాసేది కూడా ఆమెనే. కానీ కూర్చోవాల్సిన చోటు మాత్రం వాళ్లకు ఇష్టం వచ్చినప్పుడల్లా కదిలించదగినదే.
విహాన్ మొహం వెంటనే పైకి లేపలేదు. కౌంటర్ ఆవల నిలబడి చట్నీ బకెట్ మూత సరిచేస్తూ, “అమ్మ, అంత పెద్ద విషయం కాదు,” అన్నాడు. శారద నవ్వింది. “పెద్దది కాదు కాబట్టే ముందే జాగ్రత్త. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అని అందరూ ఊహించకముందే అర్ధం ఉండాలి.” ఆ ఒక్క వాక్యంతో కౌంటర్ వెనుక ఫ్యాన్ మోగుడు ఇంకా గట్టిగా వినిపించింది.
మాధవి తలెత్తి ఏమీ అడగలేదు. శారద వచ్చి ట్రే రిటర్న్ లైన్ పక్కనున్న స్లాట్లలో కాగితాలు కదిలించింది. “ఇది ఇక్కడ ఎందుకు?” అంటూ మాధవి పేరు ఉన్న చీటీని తీసి చివరి హుక్ దగ్గర పెట్టింది; అక్కడ సాధారణంగా పాత్రలు కడిగే పిల్లాడు తన తడి గ్లవ్స్ వేస్తాడు. మూడో స్లాట్లో తెల్లటి కాగితం పెట్టి, గుండ్రంగా “స్వాతి” అని వ్రాసింది. అక్షరాలు బాగా నిదానంగా, చూడముచ్చటగా. ఎవరూ గట్టిగా మాట్లాడలేదు. అదే మరింత అవమానం.
మాధవి ఆ చీటీని చివరి హుక్ నుంచి తీసుకోలేదు. “రమా అక్క,” అంది, “ఈరోజు మధ్యాహ్నం లెక్కలు మీరు చూసుకోండి.” రమా అక్క కళ్లు విప్పింది. “ఎందుకు? నువ్వు ఉండగా—” “నా స్లాట్ ఎక్కడైతే అక్కడే నేను. మిగతావి మీరు చూసుకోండి.”
ఆమె గళం పెంచలేదు. కానీ టోకెన్ పుస్తకం మూసే శబ్దం కౌంటర్ మీద బాగా తగిలింది. విహాన్ తలెత్తి ఈసారి నేరుగా చూసాడు. ఏదో చిన్న మొండి అని అనుకున్న చూపు, రెండో క్షణానికే లెక్క తప్పినట్టు మారింది.
మధ్యాహ్నం పీక సమయం మొదలయ్యేసరికి లోపం బయటపడింది. బీటెక్, పరీక్షల ద్వారా ఎదగడం కోసం వచ్చిన డిగ్రీ విద్యార్థులు, హాస్టల్ పిల్లలు—అందరూ క్యూ కట్టారు. రమా అక్కకి ఎవరికి ఎన్ని నెలల బకాయిలు, ఎవరికి అర్ధప్లేట్, ఎవరికి రేపు ఇవ్వొచ్చో గుర్తుండదు. మాధవి లేకుండా టోకెన్లు పేరుకుపోయాయి, ఒకే నంబర్ రెండుసార్లు వెళ్లింది, ఇద్దరు అబ్బాయిలు ఒకే ట్రే పట్టుకుని గొడవ మొదలెట్టారు. ఫ్యాన్ మోగుడు, పాత్రల ఢమరుశబ్దం, పక్క హాల్వేలో లైట్ హమ్—అన్నీ కలిసిపోయాయి.
“మాధవి, ఆ పుస్తకం ఒక్కసారి చూసి చెప్పు,” రమా అక్క చేతులు తడుముకుంది.
మాధవి కౌంటర్కి దగ్గరగా రాలేదు. మెట్రో స్టేషన్ నుంచి తెచ్చుకున్న తన జేబు బట్టను మడిచి బ్యాగ్లో పెట్టుకుంది. “నేను కూర్చోని చోటు నాకు లేకపోతే, మీ లెక్కల్లో నా వేలిముద్ర ఎందుకు?” అంది. దగ్గర్లో నిలబడి ఉన్న నిఖిల్ గట్టిగా తల తిప్పుకున్నాడు; విననట్టుండటానికి. కానీ వినిపించిందే. విహాన్ ముందు ఉన్న స్టీల్ డబ్బా మూత చేతిలోంచి జారి కిందపడింది.
అతను త్వరగా వంగి తీసుకున్నాడు. పైకి లేవగానే మాధవి వైపు చూడలేదు; ఆమె పేరు కదిలించిన చోటు వైపు చూశాడు. శారద మాత్రం అక్కడే నిలబడి ఉంది, మరీ సున్నితంగా పెదవి బిగించి. “అంతకీ ఈ చిన్న విషయంపై క్యాంటీన్ పనంతా నిలిపేస్తావా?” అని అడిగింది.
“చిన్న విషయం అయితే నా పేరు ఎందుకు కదిలించారు?” మాధవి అడిగింది.
అంతే. అక్కడే మాట నిలిచిపోయింది. ఎవరూ పెద్దగా స్పందించలేదు; కానీ రమా అక్క ఒక కస్టమర్కి చేంజ్ తక్కువ ఇచ్చి మళ్లీ వెనక్కి తీసుకుంది. నిఖిల్ వచ్చి టోకెన్ల గుత్తి చేతిలో పట్టుకుని, “ఏ పేర్లు ఎక్కడ?” అని తడబడిపోయాడు. అతనికి తెలీదు. ప్రతి రోజు ఎవరు ఎక్కడ కూర్చుంటారో, ఎవరి ట్రే ఏ స్లాట్లో నిలబడుతుందో, ఎవరు రాత్రి చివరికి తాళం ఆలస్యంగా ఇచ్చి వెళ్తారో—ఆ అంతా మాధవి దృష్టిలోనే ఉండేది.
సాయంత్రానికి గాలి మరింత బరువైంది. శారద ఫోన్లో ఎవరోతో మాట్లాడుతూ, “పిల్లలు వస్తున్నారు, ఒకసారి కూర్చోనివ్వాలి,” అని పలుమార్లు చెప్పింది. స్వాతి నిజంగానే వచ్చింది—ఇస్త్రీ మడతలు ఇంకా నిటారుగా ఉన్న దుపట్టా, మర్యాదగా నవ్వే ముఖం. ఆమె తప్పు చేసిందే లేదు; అయినా మాధవి కన్నా తనకే ఇక్కడ హక్కు అన్న నిశ్చింతతో మూడో స్లాట్ దగ్గర ట్రే ఉంచబోయింది.
మాధవి అప్పటికి బయట కారిడార్లో నిలబడి ఉంది. పై లైట్ మెల్లగా గింగిరాలు కొడుతున్న శబ్దం. చేతిలో ఆఖరికి చల్లారిపోయిన ఉప్మా పెట్టె. విహాన్ వచ్చి ఆగాడు. “అమ్మ అలానే మాట్లాడింది. ఈరోజుకే. నువ్వు లోపలికి రా. స్లాట్ వద్దు, నా టేబుల్కి రా,” అన్నాడు.
మాధవి అతని చేతిలో తాళం చూసింది—రాత్రి కౌంటర్ మూసే చిన్న తాళం. నిన్న అది తన దగ్గరే ఉండి, ఆలస్యంగా రమా అక్కకి ఇచ్చింది. ఈరోజు విహాన్ దగ్గరే ఉంది. “నాకు ‘ఈరోజుకే’ అనే చోటు వద్దు,” అంది. “నీ టేబుల్కి పిలిచేది కూర్చోమని కాదు. ఎప్పుడైనా లేపేయచ్చని.” “నేను లేపను.” “నువ్వు ఆపలేదు.”
ఆ మాట తర్వాత అతను వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు. కారిడార్లో మెటల్ షట్టర్ అంచు గీసే శబ్దం వినిపించింది. లోపల నుంచి శారద స్వరం మళ్లీ వచ్చింది—ఈసారి మృదువుగా, కాని ఆదేశమే. “విహాన్, పాపం అమ్మాయి అసౌకర్యంగా ఫీల్ అవుతుంటే రేపటి నుంచి కాష్ పుస్తకం కూడా చూడనివ్వు. ఈరోజు మాత్రం అతిథుల ముందు ఇబ్బంది వద్దు. స్వాతి కూర్చునేలా చూసుకో.”
మాధవి చేతిలోని పెట్టె మూత నెమ్మదిగా నొక్కి మూసింది. “ఇప్పుడే పిలిస్తే కూడా రావడం నాకు అవమానమే,” అంది. “రేపటి నుంచి కాష్ పుస్తకం నా చేతిలో పెడతామని చెప్పడం జీతం పెంచినట్టే. చోటు మాత్రం అద్దె.”
ఆమె తిరిగి నడిచింది. లోపలికి కాదు. ట్రేలు కడిగే మూల దాటి, చేతులు కడుక్కునే సింక్ దగ్గరకు వెళ్లి తన స్లిప్పర్లు కాస్త సరిచేసుకుంది. అక్కడే ఆగి వేచి ఉండలేదు. బయలుదేరిపోతుందనిపించే ఆ నిశ్చలతే విహాన్ను ఎక్కువగా కదిలించింది.
రాత్రి భోజనానికి వచ్చిన వాళ్లు తగ్గేసరికి అసలు చిక్కు వచ్చింది. శారదకు తెలిసిన కుటుంబం అనుకున్న దాని బదులు, విహాన్ మామయ్య కుటుంబం కూడా వచ్చింది. వాళ్లు కూర్చునేలోపే రమా అక్క గందరగోళంగా, “మూడో స్లాట్ ఎవరిది? ప్రతిరోజూ అక్కడి ట్రేనే ముందు తీసుకెళ్తాం, ఎవరి బాక్స్ కూడా అక్కడే ఉంటుంది,” అని నిఖిల్ని అడిగింది. నిఖిల్ మాట రాలేక మాధవి వైపు చూశాడు; ఆమె తలుపు దగ్గర కాదు, క్యాంటీన్ బయట బస్స్టాప్ బెంచ్పై కూర్చుని ఉంది. వెళ్లలేదు. రాలేదు కూడా.
విహాన్ ఒక్కసారి తన తల్లి వైపు చూశాడు. ఆమె కనుబొమ్మలు అతనికి తెలిసిన ఆ ఒత్తిడితోనే పైకి లేవాయి—“ఇప్పుడు సరిపడేలా ఉండు” అనే సూచన. అదే క్షణం స్వాతి తన ట్రే తీసుకుని మూడో స్లాట్ దగ్గరకు మళ్లీ వచ్చింది. లోపల పాత్రలు కడుగుతున్న బాలుడు ఆ హుక్ కోసం చేతి గ్లోవ్స్ వెతుకుతున్నాడు. చిన్న పని. కానీ అందరి కళ్లూ అక్కడికే చేరాయి, ఎందుకంటే ఎవరి స్థానం ఎక్కడ అన్నది భోజనం కంటే ముందే నిర్ణయమైపోయే ఇళ్లలో, చిన్న స్లాట్ కూడా పెద్ద విషయం.
విహాన్ ముందుకు వెళ్లి రిటర్న్ లైన్ పక్కన నిలబడ్డాడు. కౌంటర్పై ఉన్న పాత నల్ల పెన్ తీసుకున్నాడు; దాని మూత దగ్గర పళ్లు గీకిన గుర్తులు ఉన్నాయి. తెల్ల కాగితం మీద ఉన్న “స్వాతి”ని విప్పి మడిచాడు. పక్కన చివరి హుక్ దగ్గర నలిగిన మాధవి చీటీని తీసుకుని మూడో స్లాట్లో మళ్లీ జార్చాడు. అది వంగకుండా సరి చేసి, పై అంచు బిగించాడు. తర్వాత స్వాతి చేతిలోని ట్రేను తీసుకుని పక్క ఖాళీ స్లాట్లో పెట్టాడు. ఇంకేమీ చెప్పలేదు.
శారద నిశ్శబ్దంగా నిలబడిపోయింది. ఆమె మొహంలో కోపం ముందుకు రావాలనుకుంది, కానీ మామయ్య కుటుంబం ఇప్పటికే కూర్చుంది; ఇప్పుడు ఏ మాటైనా తనకే తిరిగి పడేది. స్వాతి క్షణం ఆగి, మరొక వైపు జరిగిపోయింది. రమా అక్క ఊపిరి వదిలింది, కాని శబ్దం లేకుండా. నిఖిల్ వెంటనే కాష్ పుస్తకం మాధవి కుర్చీ మీద కాకుండా కౌంటర్ పక్కన పెట్టాడు—అక్కడ ఆమె ఎప్పుడూ నిలబడే చోటే.
మాధవి లోపలికి రాగానే విహాన్ ఆమెను చూడలేదు. అదే ఆమెకు అవసరం. దయతో తలవంచి పిలిస్తే అది మరో అవమానం అయ్యేది. మూడో స్లాట్లో తన పేరు ఉన్న చీటీని చూసింది; తాజా పెన్ గీతలతో కాకుండా, ఉదయం తన చేతి మషి మరక కొంచెం పడ్డ అదే చీటీ. అది మార్చలేదు. అదే ఉంచాడు. తుడవలేదు.
ఆమె నేరుగా కౌంటర్ దగ్గరకు వెళ్లలేదు. ముందుగా తన ఉప్మా పెట్టెను డస్ట్బిన్లో వేసింది. తర్వాత రమా అక్క ఇచ్చిన తాళం తీసుకోలేదు; టోకెన్ పుస్తకం కూడా తాకలేదు. మూడో స్లాట్ దగ్గర ట్రే పెట్టి, చేతులు కడుక్కుని, ఆపై కాష్ పుస్తకాన్ని తన వైపు లాగుకుంది. “ఇప్పుడే మొదలుపెడతాను,” అంది. అంతే.
రాత్రి చివరికి జనాలు తగ్గిపోయారు. హాల్వే లైట్ ఇంకా అదే హమ్ చేస్తోంది. పాత్రలు కడిగిన నీటి గీతలు నేలపై జారుతున్నాయి. రమా అక్క చివరి గిన్నె తుడుస్తుండగా, మాధవి తన ట్రేను కడిగి రిటర్న్ లైన్లో మూడో స్లాట్లో పెట్టింది. దాని పక్కన ఉన్న ఖాళీలు తమ తమ ట్రేలు తీసుకెళ్లిన తర్వాత మళ్లీ ముందులాగే సద్దుమణిగాయి; ఆమె ట్రే తన చోటే ఉండగా, ఆ లైన్ చుట్టూ ఉన్న చిన్న రద్దీ తిరిగి అదే మామూలు మోగుడికి చేరుకుంది.