అందరూ ఆమె ఓడిపోతుందని చూశారు

“అది లోపలికి కాదు, వెనుక లైన్‌కి తీసుకెళ్లండి,” అని వసుంధర అత్త చేతి వేలితో మాధవి పట్టుకున్న స్టీల్ ట్రేనే చూపించింది. కార్ల తలుపులు ఒకదాని వెంట ఒకటి తెరుచుకుంటున్నాయి; పూల దండలు, పట్టు చీరల మడతలు, డ్రైవర్ల పరుగులు, వెలుతురులో మెరుస్తున్న వాలెట్ పార్కింగ్ ట్యాగ్‌లు. ఆ ట్రేలో కప్పుల దగ్గర టీ చల్లారిపోయి పలుచని పొర కట్టింది. మాధవి మెడకి వేలాడుతున్న మడతలు పడిన సిబ్బంది పట్టీని చూసి, ఎదురుగా నిలబడ్డ ఇద్దరు పిన్ని పిల్లలు కనుసైగతో నవ్వుకున్నారు.

హైదరాబాద్‌లోని ఆ భారీ వేదిక వద్ద నిశ్చితార్థం కంటే రాకపోకల ప్రదర్శనే పెద్దది. ఎవరి కార్ ఏ గేటుకి ఆగింది, ఎవరికోసం తలుపు ఎవరు తెరిచారు, ఎవరిని పేరు పెట్టి లోపలికి తీసుకెళ్లారు—ఇవే ఈ ఇంటి నిజమైన మంత్రాలు. మాధవి చేతిలోని ట్రే కప్పుల కదలికల కంటే, ఆమెని ఎటు నిలబెట్టాలో చూసే చూపులే ఎక్కువగా గిలిగింత పెట్టాయి. ఈ ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అంటూ మూడు సంవత్సరాలు అర్జున్ పక్కన తిరిగిన అదే అమ్మాయిని, ఈరోజు వసుంధర అత్త ఒక్క చేతి ఊపుతో సేవా రంగం వాళ్లతో కలిపేసింది.

“అత్త, ఇవి బాలరాజు ఇవ్వమన్న టీలు,” మాధవి సూటిగా అంది.

“ఎవరు ఏమన్నారో తర్వాత. ముందుగా ముఖం కాపాడుకోవాలి. పెద్ద వాళ్లు దిగుతున్నారు. నువ్వు మెయిన్ ఎంట్రన్స్ దగ్గర కనిపించకూడదు,” వసుంధర అత్త చీర అంచు సరిచేసుకుంటూ చెప్పింది. ఆ మాట ఆగకముందే ఆమె పక్కనున్న బాలరాజుకి, “ఇవిడ్ని సైడ్ సర్వీస్ లేన్‌కి పంపు. లోపల అతిథుల లైన్ దగ్గర నిలబడనివ్వొద్దు,” అని గట్టిగా ఆజ్ఞ పెట్టింది.

బాలరాజు ఒక క్షణం తడబడ్డాడు. మాధవి అతని చేతికి ట్రే ఇవ్వలేదు. అతని వేళ్లు గాల్లోనే నిలిచిపోయాయి. అదే మొదటి చిన్న చిల్లు. కానీ వసుంధర అత్త గమనించకపోయినట్టు చేసి, వచ్చిన ఇంకో కార్ వైపు తిరిగింది. “సుధాకర్ అన్నయ్య గారి వాళ్లు వచ్చారు, త్వరగా,” అంటూ ఇద్దరు బాయ్స్‌ని పరుగెత్తించింది. మాధవి మాత్రం కదల్లేదు.

వేదిక బయట చిన్న రిసెప్షన్ కౌంటర్ అంచుపై పుష్పాల దారాలు, అర్ధం మడిచిన బిల్లులు, గ్లూ టేప్ ముక్కలు గజిబిజిగా పడి ఉన్నాయి. ఆ గజిబిజిలో మాధవి తన హ్యాండ్‌బ్యాగ్‌ నుంచి ఒక అర్ధమడిచిన రసీదును బయటకు తీసి మళ్లీ మడిచింది. ఈ ఫంక్షన్ అడ్వాన్స్‌ చెల్లించడానికి అర్జున్ తండ్రి ఆస్పత్రి బిల్లు కట్టిన వారంలోనే తన పొదుపు ఖాతా ఖాళీ చేసిన జ్ఞాపకం మళ్లీ చేతి వేడిని పెంచింది. ఆ డబ్బు గురించి ఆమె ఎన్నడూ గట్టిగా మాట్లాడలేదు. కానీ ఈ రోజు ఆమెని ఎవరో అద్దె పనివాళ్లతో నిలబెట్టడం మాత్రమే కాదు—ఆమె చేసిన అన్నీ కనిపించనట్టు చేయడం.

“వినిపించదా?” వసుంధర అత్త వెనక్కి చూసి గట్టిగా అంది. “సైడ్‌కి పోమ్మన్నాను. ఇక్కడ నిలబడటానికి సంబంధం ఉండాలి.”

మాధవి తలెత్తి చూసింది. కార్ నుంచి దిగిన ఒక మామయ్య, మెట్ల మీద నిలిచిన ఇద్దరు అక్కలు, డ్రైవర్ దగ్గర సిగరెట్ ఆర్పుతున్న మేనల్లుడు—అందరూ వినే దూరంలోనే. ఆమె స్వరం పెద్దది కాదు. కత్తి మాదిరి సూటిగా మాత్రమే ఉంది. “సంబంధం ఉందో లేదో మీరు నిర్ణయిస్తారా, అత్త? అర్జున్ అడిగారా?”

ఆ ఒక్క ప్రశ్న కర్బ్ దగ్గర గాలిలో తగిలి నిలిచిపోయింది. వసుంధర అత్త మొదట విన్నట్టే లేదు అన్నట్టు చీర పల్లు భుజం మీదకు లాగింది. తర్వాత ముఖం గట్టిపడింది. “పిల్లా, పబ్లిక్‌లో డ్రామా చేయకు. ఎవరిని ఎక్కడ నిలబెట్టాలో నేను చూసుకుంటా.”

“మీరు చూసుకుంటే సరిపోతే ఆయన పేరు ఎందుకు ఇక్కడ అంత పెద్దగా పెట్టించారు?” మాధవి అడిగింది. “నన్ను ఇక్కడ కనిపించనివ్వొద్దు అనేముందు, నన్ను కనిపించకూడదని అర్జున్ మీతో చెప్పాడా?”

కార్ తలుపు మూసిన శబ్దం కూడా ఆ క్షణానికి తక్కువైంది. వసుంధర అత్తకి వెంటనే మాట దొరకలేదు. ఆమె పక్కనే నిల్చున్న బాలరాజు మళ్లీ మాధవి ట్రే వైపు చేయి చాపి వెనక్కి తీసుకున్నాడు. మెయిన్ తలుపు దగ్గర పూలతోరణం కింద నిల్చున్న ఇద్దరు స్వాగత బాలురు ముందుకి రావాలా వద్దా అన్నట్టు ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు. చూసే దిశ ఒక్కసారిగా మారింది. వసుంధర అత్త నుంచి వేదిక మెట్ల వైపు.

“అతను ఇప్పుడే వస్తాడు. అప్పటివరకు నువ్వు లోపలికెళ్లకుండా ఉండటం మంచిది,” అత్త మాటల్లో మొదటిసారి చీలిక పడ్డది. ఆజ్ఞలా కాక, గట్టిగా చెప్పి పరిస్థితిని గట్టెక్కించుకోవాలనే తాపత్రయం వినిపించింది. “ఈ ఇంటి పరువు—”

“ఈ ఇంటి పరువు కోసం ఎవరు ఎంత మోయారో మీకు తెలుసు,” మాధవి అంది. “కానీ నేను అడిగింది ఒక్కటే. చెప్పాడా?”

మెయిన్ పోర్టికో వైపు ఇంకో నలుపు కారు తిరిగి వచ్చి ఆగింది. డ్రైవర్ సీటు నుంచి దిగి వెనుక తలుపు తెరిచేలోపే వసుంధర అత్త ముందుకు వేసిన అడుగు ఆగిపోయింది. కారు లోపల నుంచి అర్జున్ కనిపించాడు. బూడిదరంగు కుర్తా, తొందర్లో కాలర్ మడత సరిగా పడకపోవడం, కంటిమీద రాత్రి నిద్రలేని నలుపు. అతనితో పాటు సుధాకర్ మామయ్య కూడా దిగారు. వసుంధర అత్త వెంటనే ముఖంపై నవ్వు పెట్టుకుని, “రా బాబు, పెద్ద వాళ్లు అందరూ—” అంటూ ముందుకు వెళ్లింది.

అర్జున్ కారు నుంచి పూర్తిగా బయటకు వచ్చేసరికి అతని చూపు మొదట మెట్లమీదికి కాదు, మాధవి చేతిలోని ట్రేకి వెళ్లింది. తర్వాత మెడకి వేలాడుతున్న మడతల పట్టీకి. తర్వాత వసుంధర అత్త చేతి చూపు నిలిచిన దిశకి. అతని కళ్లలో అవగాహన ఎలాంటి ఆలస్యం లేకుండా ముదిరింది. వసుంధర అత్త వెంటనే మాటను నింపింది. “ఇక్కడ కొంచెం గందరగోళం. ఆ అమ్మాయి సైడ్‌లో ఉంటే బాగుంటుంది. పెద్దల ముందు—”

“ఆ అమ్మాయి?” అర్జున్ కారు తలుపు తెరిచిన డ్రైవర్ చేతిని ఆపేశాడు. అతని స్వరం పెద్దగా లేకపోయినా, చుట్టూ ఉన్నవాళ్లు తల తిప్పేంత చాలు. “అత్త, ఎవర్ని సైడ్‌లో పెట్టారు మీరు?”

వసుంధర అత్త ఒక్కసారిగా నవ్వు వదలలేక, గట్టిగా కూడా నిలబెట్టలేక చిక్కుకుంది. “నువ్వు లోపలికి రా. తర్వాత మాట్లాడుకుందాం.”

అర్జున్ ఒక్క అడుగు కూడా ముందుకు వేయలేదు. తలుపు దగ్గర స్వాగతం కోసం సిద్ధంగా పెట్టిన పూలదండను తీసుకొస్తున్న అబ్బాయి నిలిచిపోయాడు. వసుంధర అత్తకి అలవాటు అయిన రాకల క్రమం అక్కడే ఆగింది. అర్జున్ సూటిగా మాధవిని చూసి, అందరూ వింటూ ఉండగా అన్నాడు—“మాధవి, నువ్వే నా పక్కన దిగాలి. నిన్నే ముందుగా తీసుకురమ్మన్నాను. నా వాళ్లలో ముందు స్వాగతం చేసేది నిన్నే.”

వసుంధర అత్త ముఖం మీద రంగు ఒక్కసారిగా దిగిపోయింది. ఆమె వెంటనే నవ్వు తెచ్చుకుని, “అది తర్వాత లోపల ప్రకటిద్దాం, ఇప్పుడే ఇక్కడ—” అనగానే అర్జున్ తల తిప్పకుండానే చేయి చాపాడు. “బాలరాజు, ట్రే ఎవరూ తీసుకోరు. మొదట మాధవి వస్తుంది.” తర్వాత స్వాగతం కోసం ఎదురు చూస్తున్న ఇద్దరు బాలురవైపు, “దారి ఖాళీ చేయండి,” అన్నాడు.

అది మాట మాత్రమే కాదు, కదలిక కూడా. మెయిన్ తలుపు దగ్గర నిలబడ్డవాళ్లు ఒకరి తర్వాత ఒకరు పక్కకు జరగడం మొదలుపెట్టారు. గుమ్మం దగ్గర పూలదండ పట్టుకున్న అబ్బాయి తన చేతిని దిగువకు దించాడు. వసుంధర అత్త ముందే ఉంచిన ఆహ్వాన తాంబూలం ప్లేట్ ఎవరికివ్వాలో తెలియక వంగిపోయింది. సుధాకర్ మామయ్య, ఇప్పటివరకు కేవలం చూస్తూ ఉన్నవాడు, గట్టిగా “మాధవి, రా అమ్మా,” అన్నాడు. ఆ ఒక్క పిలుపుతో పెద్దల వైపు చూసే వారి కనురెప్పలే మారిపోయాయి.

కానీ వసుంధర అత్త ఇంకా వదల్లేదు. “ఇలాంటి విషయాలు కర్బ్ దగ్గర చెప్పడం అవసరమా? లోపల పెద్దలు కూర్చున్నారు. అమ్మాయి చేతిలో ట్రే ఉంది. ఎలా కనిపిస్తుంది?” చివరి ప్రయత్నంగా ఆమె మాధవి చేతిని తాకి ట్రే తీసేయాలని ముందుకి వచ్చింది.

మాధవి ఒక్క అడుగు వెనక్కి వేసి, ట్రేను తనవైపుకి తీసుకుంది. కప్పులు గలగలమనాయి. “ఇది నేను పట్టుకున్నందుకే మీకు ఇబ్బంది. నేను ఎక్కడ నిలబడుతున్నానన్నదే అసలు విషయం,” అంది. తర్వాత అర్జున్ వైపు చూడకుండా, కానీ అతని మాట మీదే నిలబడి, వసుంధర అత్తని గుచ్చింది—“ఇప్పుడైనా స్పష్టంగా చెప్పండి అత్త. నేను వెనుక లేన్‌లోనా, లేక ఆయన పక్కనా?”

ప్రశ్న ఈసారి ఇంకా కఠినంగా పడింది. ఎందుకంటే సమాధానం ఇవ్వాల్సింది వసుంధర అత్త కాదు అన్న విషయం అందరికీ బహిరంగమైపోయింది. అర్జున్ ముందుకు వచ్చి మాధవి దగ్గర ఆగాడు. వేదిక వెలుతురు అతని భుజం మీద పడగా, కార్ హెడ్లైట్ ఇంకా కర్బ్‌ను తెల్లగా ఉంచి ఉంది. “నా పక్కనే,” అని అతను స్పష్టంగా అన్నాడు. “ఇప్పటివరకు దాచుకుని తిరిగాం అనుకునే వాళ్లు అందరూ వినండి—మాధవి బయట నిలబడే అమ్మాయి కాదు. నిశ్చితార్థానికి నాతోపాటు లోపలికి వచ్చే అమ్మాయి. ఎవరైనా ఆమెని సైడ్‌కి పంపితే, వాళ్లే బయట నిలబడాలి.”

ఆ చివరి వాక్యం గుద్దినట్టయింది. వసుంధర అత్త చేతిలోని తాంబూలం ప్లేట్ జారిపడి కొబ్బరికాయ చిన్నగా తట్టి అంచున ఆగింది. పూలరేకులు తడి నేలపై చెల్లాచెదురయ్యాయి. ఆమె వెంటనే వంగి ఎత్తాలా, నిలబడి నవ్వాలా అన్నట్టు ఒక క్షణం చిక్కుకుంది. అదే ఆమె ముఖం కోల్పోయిన క్షణం. ఆమె ఇచ్చిన ఆజ్ఞలు విని కదిలిన బాలరాజే ఇప్పుడు ముందుకు వచ్చి, “అమ్మా, జాగ్రత్త,” అని మాధవికి దారి చూపించాడు; వసుంధర అత్తకి కాదు.

సుధాకర్ మామయ్య తన గడ్డం మీద చేయి వేసి, “వేడుక మొదలు పెట్టేద్దాం. ఆహ్వానం వాళ్లిద్దరికీ,” అన్నాడు. మెట్ల దగ్గర ఉన్న పెద్దమ్మలు కాసేపటి క్రితం మాధవిని అంచనా వేసిన చూపులతో కాకుండా, చీర మడత సరిచేసుకోవాలని సంకేతం చేసే చూపులతో చూశారు. స్వాగత బాలురు పూలదండను ఒకరికి కాదు, మధ్యలో ఇద్దరికీ సరిపోయేలా పైకెత్తారు. మెయిన్ తలుపు పూర్తిగా తెరవబడింది. ఇప్పటివరకు వసుంధర అత్త వెనకాల గుంపై కదిలిన బంధువులు, ఇప్పుడు మాధవి అడుగుకు గట్టిగా తగలకూడదన్నట్టు స్వయంగా ఖాళీ పెడుతున్నారు.

అర్జున్ చేయి ముందుకు వచ్చింది. గట్టిగా కాదు, వేడిగా కాదు—ఎదుటి వారి ముందు ఆమె స్థానం స్పష్టంగా ఉండేంత మాత్రమే. మాధవి ట్రేను మరో చేతికి మార్చుకుంది. కప్పులు మళ్లీ అరిగిన లోహంలా మోగాయి. ఆమె వసుంధర అత్త ముఖం వైపు చివరిసారిగా చూసింది. ఆ ముఖం మీద ఇప్పుడేమీ అధికారం లేదు; ఎవరెవరు విన్నారో లెక్కపెడుతున్న తొందర మాత్రమే ఉంది.

“బాలరాజు,” మాధవి అంది, స్వరం పూర్తిగా స్థిరంగా, “ఈ ట్రేను లోపల వధువు గదికి కాదు. పెద్దల టేబుల్ పక్కన పెట్టాలి. చల్లారిపోయిన టీని మార్చి కొత్తది పోయించు.” అత్త వినేలా, అందరూ వినేలా, ఆమె మొదటిసారి ఆ వేదికలో పనిని కేటాయించింది. బాలరాజు వెంటనే “సరే అమ్మా” అన్నాడు.

ఆ మాటతోనే మాధవి మెయిన్ దారిలోకి నడిచింది. అర్జున్ ఆమె పక్కనే ఉన్నాడు, కానీ ముందడుగు ఆమెదే. పోర్టికో నుంచి లోపలికి మలుపు తిరిగే దగ్గర వసుంధర అత్త ఇంకా అక్కడే నిలిచినా, ఆమె చుట్టూ ఎవరూ వలయం కట్టలేదు. వలయం కదిలింది. కేంద్రం మారింది.

సర్వీస్ లేన్ మలుపు దగ్గరికి రాగానే మాధవి ట్రేను రెండు చేతులతో సరిచేసుకుంది. ఇప్పుడది ఆమెకి తక్కువ చేసే వస్తువు కాదు; ఆమె దారిలో నుంచి పక్కకు తప్పుకుంటూ నిలిచిన వాళ్ల మధ్యలో సమంగా మోసుకెళ్తున్న లోహపు బరువు మాత్రమే. వెనుక తలుపు తెరిచి అలాగే ఉంది. మలుపు తిరుగుతుండగా కప్పులు చివరిసారిగా చిన్నగా తట్టి, ఆ తర్వాత నిశ్శబ్దంగా స్థిరపడ్డాయి.