నేను పట్టకపోతే ఈ లైన్ కదలదు

“మాధవి, ఆ పాస్‌కి చెయ్యి వేయొద్దు,” అని ప్రవీణ్ ఆమె మణికట్టుకి అడ్డంగా ఫైలు బోర్డు పెట్టాడు. వెనుక హాఫ్-షట్టర్ దగ్గర స్టీల్ ట్రాలీలు ఒకదానికొకటి తగిలి గరగరమన్నాయి. లోడింగ్ బే నుంచి బయటకు వెళ్లాల్సిన నాలుగు వాన్లలో రెండు ఇప్పటికే ఆలస్యం. వేడి వంటకాల ఆవిరి, డీజిల్ వాసన, తడిసిన కార్టన్ మట్టివాసన—all కలిసిపోయి వెనుక లేన్ గుబాళించింది.

మాధవి ఒక్క అడుగు వెనక్కి తగ్గింది. ఆమె చేతి స్లీవ్ మడతలు షిఫ్ట్ మొత్తం నలిగిపోయినట్టు ముడుచుకుని ఉన్నాయి; భుజం బిగుసుకుపోయి ఉంది. పాస్ బోర్డు ముందు చిన్న ప్లాస్టిక్ టేబుల్ మీద చల్లారిపోయిన టీ గ్లాస్ వలయం వేసుకుంది. అదే టేబుల్ దగ్గర ఆమె కూర్చోవాల్సింది. పెళ్లి ఇంటి పెద్ద కేటరింగ్ సరుకు ఇవాళ బయటకు వెళ్లకపోతే కట్నం కోసం అప్పు తెచ్చి ఈ పని పట్టించుకున్న తన తల్లి ముందు ఆమెకే మొహం ఉండదు. కానీ ప్రవీణ్ తన మెడలో వేలాడే ఐడీ కార్డు బయటికి లాగి, “నేనే డిస్పాచ్ ఇన్‌చార్జ్. నువ్వు ట్రే కౌంట్ చూడు. మించి మాట్లాడకు,” అన్నాడు.

ఆ మాటను విన్నవాళ్లు కొత్తవాళ్లు కాదు. రఫీ ట్రాలీ హ్యాండిల్‌పై చెమటతో జారిపోతున్న చేతిని తుడుచుకున్నాడు. శైలజ డోర్‌ఫ్రేమ్ దగ్గర అరగంట నుంచీ నిలబడి ఉన్నట్టే ఆగిపోయింది; లోపల కిచెన్‌, బయట లేన్ మధ్య ఉన్న ఆ అర్ధ అడుగు చోటే ఇప్పుడే తేలిపోవాల్సినది తేలిపోక నిలిచిపోయింది. మాధవి మాత్రం మాటకు మాట ఇవ్వలేదు. ఆమె టేబుల్ మీద నుంచి విడుదల చీట్లు కట్టిన కవర్లను చూసి, ఒక కట్టను నేరుగా తనవైపు లాగుకుంది. పొడి కాగితం రాపిడి శబ్దం వినిపించింది.

“ఇవి బంజారాహిల్స్ వెడ్డింగ్‌దే. దానిని ముందే తీయాలి,” అంది ఆమె.

ప్రవీణ్ నవ్వుకున్నాడు. “నేను తెలుసుకోను అనుకుంటున్నావా? కార్పొరేట్ బ్రేక్‌ఫాస్ట్ ముందే వెళ్తుంది. టైం టేబుల్ నేర్చుకుని రా.”

అతను చేతి చూపుతో గేట్ తెరిపించాడు. తప్పు వాన్ ముందుకువచ్చింది. పెద్ద డెజర్ట్ క్రేట్లు మొదట ఎక్కాయి. వాటి కింద పెట్టాల్సిన హాట్‌బాక్సులు ఇంకా లోపలే ఉన్నాయి. మూడు నిమిషాల్లోనే గందరగోళం కనబడింది. మొదటి వాన్ డ్రైవర్ అరవడం మొదలుపెట్టాడు—“ఏవి ఎక్కించార్రా? ఇది గచ్చిబౌలి ఆఫీస్ కాదు, పెళ్లి ఫంక్షన్!” రెండో ట్రాలీ డోర్ అంచునే ఇరుక్కుంది. ఒక ప్లేట్ల ప్యాలెట్ వంగి, మెటల్ మూతలు చప్పుళ్లు చేస్తూ కిందకి జారాయి.

మాధవి కళ్లతోనే లెక్క పెట్టింది. ఏ క్రమంలో ఏది ఎక్కాలని ఆమెకు కాగితం చూడక్కర్లేదు. ఇవాళ ఉదయం మియాపూర్ మెట్రో దిగగానే ఫోన్‌లో వచ్చిన మార్పులు కూడా ఆమెకే ముందుగా తెలిసాయి; కానీ మేనేజర్ బావమరిది కాబట్టి ప్రవీణ్ పాస్ టేబుల్ మీద కూర్చున్నాడు. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఒకటి వేరే మూలన కూడా ఆమెను కొరుకుతూనే ఉంది—శైలజ మేనత్త కొడుకు కిరణ్ ఇక్కడ అకౌంట్స్‌లో ఉంటాడు; గత నెల పెళ్లి మాట మొదలైంది. “నీ పని బాగుంది” అని ఇంట్లో చెప్పుకునే వాళ్లే, ఇక్కడ ఆమెను బోర్డు దగ్గర నిలబడనీయకపోతే ఆ వార్త కూడా అదే వేగంతో తిరుగుతుంది.

“హాట్‌బాక్స్ ముందు. స్వీట్స్ తర్వాత,” అని మాధవి రఫీకి చెప్పింది.

“నో!” అని ప్రవీణ్ గట్టిగా అన్నాడు. “ఎవరు చెప్పారో వాళ్లే చేస్తారు. రఫీ, నా మాట విను.”

రఫీ రెండు చేతులూ గాల్లోనే ఆగిపోయాయి. అతడు ఎవరిని చూసి కదలాలో తెలియక ఒక కాలి నుంచి మరో కాలికి బరువు మార్చుకున్నాడు. అంతలో లోపల నుంచి మరో ట్రాలీ వచ్చి మొదటిదానికే ఢీ కొట్టింది. మెత్తని ఇడ్లీ కంటైనర్ ఒరిగి తెల్ల పొగలా ఆవిరి ఎగిరింది. వెనుక షట్టర్ బయట గుంపు కాస్త పెరిగింది; పెళ్లి ఇంటి వాళ్లలో ఒక ముసలమ్మ, బంగారు అంచుల చీరతో, ఫోన్ చెవికి పెట్టుకుని ఇబ్బందిగా లోపల చూస్తోంది. ఆలస్యం ఇక లోపలి పని మాత్రమే కాదు, బయట పరువు విషయం కూడా అయిపోయింది.

ప్రవీణ్ విడుదల చీటీల్లో రెండింటిని తారుమారుగా డ్రైవర్‌ల చేతికి ఇచ్చాడు. మూడో వాన్ గేట్‌నే వదల్లేదు. “సార్, ఈ స్లిప్ మీద జగిత్యాల ఫాం‌హౌస్ ఉంది, నా వాన్ కూకట్‌పల్లి,” అని డ్రైవర్ గట్టిగా అన్నాడు. మరోవైపు ప్లేట్ల పెట్టె మూల చిట్లి పేపర్ ర్యాప్ చిటచిటమంది. ఎవరో వేడి గ్రేవీ బకెట్‌ను తిప్పేసి నేలమీద కమ్మేశారు. కాళ్ల కింద పసుపు రంగు గీతలాగా జారుడు పట్టి, ఒక బాలుడు బేరర్లలో జారి కూర్చున్నాడు.

మాధవి ఇక పక్కన నిలబడలేదు. “డోర్ మూసేయొద్దు,” అంది ముందుగా. ఆ ఒక్క మాటను ఎవరూ అడ్డుకోలేదు; ఎందుకంటే డోర్ మూసేస్తే లోపల ఉన్న తప్పు సరుకు బయటికి వెళ్లిపోయేది. ఆమె నేరుగా టేబుల్ వైపు వెళ్లగానే ప్రవీణ్ భుజం అడ్డం పెట్టాడు.

“నీకు అర్థం కావడం లేదూ? బయటికి వెళ్లి కౌంట్ చెక్ చేయ్.”

మాధవి అతని భుజం మీదుగా టేబుల్‌పై ఉన్న ఎరుపు పాస్ టోకెన్‌ను చూసింది. ఆ టోకెన్ లేక వాన్ ఏదీ గేట్ దాటదు. గేటుమాన్ కూడా ఎరుపు టోకెన్ చూపిస్తేనే బూమ్ తెరుస్తాడు. ఆ పని ఆమెది. ఈరోజు మాత్రం అది ప్రవీణ్ చేతిలో ఉంది.

లోపల నుంచి మేనేజర్ ఫోన్ మీద అరుపు వినిపించింది. “ఎవడైతే పాస్ పట్టుకున్నాడో, ముందుగా వరుస సరిచేయి! పెళ్లి ఇంటి వాళ్లు గేట్ మీద నిలబడ్డారు!”

అన్నీ ఒక్కసారిగా త్వరగా జరిగాయి. వాన్ వెనుక తలుపు కుదరక అర్ధంగా ఇరుక్కుంది. గ్రేవీ కింద పడి చక్రం స్లిప్ అయ్యింది. రఫీ బరువెక్కిన ట్రాలీని ఒంటరిగా పట్టుకుని నిట్టూర్పు విడిచాడు. ప్రవీణ్ చేతిలో చీటీలు, టోకెన్, రేడియో అన్నీ కలిసిపడి గజిబిజి అయ్యాయి. “అయ్యో, పట్టుకో!” అని అతడే మొట్టమొదట మాధవిని చూశాడు.

ఆమె అతడికి దగ్గరికి వెళ్లలేదు; అతని చేతి దగ్గరికి వెళ్లింది. ముందుగా రేడియోను అతని చెమట పట్టిన అరచేతి నుంచి లాగుకుంది. వెంటనే ఎరుపు టోకెన్ అతని వేళ్ల మధ్య నుంచి మడిచి తీసేసింది. చీటీలు అతని ఛాతీకి కొట్టుకుని కిందకే జారిపోయాయి. ఇది ఎవరి కళ్లకు దూరంగా జరగలేదు. డోర్‌ఫ్రేమ్ వద్ద శైలజ, ట్రాలీ దగ్గర రఫీ, గేటు బయట డ్రైవర్, పెళ్లిింటి వాళ్లు—అందరూ చూస్తుండగానే ప్రవీణ్ చేతిలోని పని మాధవి చేతికి వచ్చింది.

“రఫీ, ఆ పసుపు గీత మీద ఉప్పు చల్లి చక్రం నిలబెట్టు. శైలజ, బంజారాహిల్స్ హాట్‌బాక్స్ ముందు. నీలం స్టిక్కర్ ఉన్న స్వీట్స్ రెండో వాన్‌కి కాదు—నాలుగో వాన్‌కి. గేటు దగ్గరున్న వాహనం వెనక్కి తీసి, మొదటి వాన్‌ను సూటిగా పెట్టండి,” అంది ఆమె. వేగం ఎక్కువ, స్వరం తక్కువ. ఎవరో ఆదేశిస్తున్నట్టు కాదు; పని ఎటు కదలాలో గాలి చెప్పినట్టుగా.

వాళ్లు వినారు. ఆగి చూడలేదు. రఫీ నిజంగానే ఉప్పు ప్యాకెట్ చించి నేల మీద చల్లాడు. చక్రం కుదిరింది. శైలజ లోపలికి పరిగెత్తి తప్పు ట్రేలు తిప్పింది. గేటుమాన్ ఎరుపు టోకెన్ మాధవి చేతిలో ఉందని చూసి తనవైపు మళ్లీ చూడలేదు. మాధవి టేబుల్ మీద చల్లారిన టీ గ్లాస్‌ను పక్కకు జరిపి తనకు ఎదురుగా ఖాళీ చేసిన సీట్లో కూర్చుంది. ఆ చిన్న కూర్చోవడమే మొదటి విరుగు. ఇప్పుడది ఆమె స్థలం.

ప్రవీణ్ అక్కడే నిలబడ్డాడు, కానీ నిలబడటమే పని అయిపోయింది. “నేను ముందే అదే చెప్పా,” అనబోయాడు. మాధవి అతనివైపు చూడలేదు.

“పాస్ చదువు,” అంది.

అతను కింద పడిన చీటీలు ఎత్తుకునేలా వంగాడు. ఆ వంగుడు అతనికి కొత్త. కాసేపటి క్రితం టేబుల్ వెనుక నుంచి చూపుడు వేలితో మనుషుల్ని కదిలించిన వాడు, ఇప్పుడు నేలమీద పడిన కాగితాల్ని ఏరి ఆమెకు అందించాల్సి వచ్చింది. కాగితాల పొడి శబ్దం మళ్లీ వినిపించింది. శైలజ కళ్లలో ఒక్కసారిగా జాగ్రత్త పెరిగింది; ఆమె మాధవి చెప్పిన రంగు గుర్తులతోనే ట్రేలు అమర్చసాగింది.

మధ్యలో రెండో అడ్డంకి వచ్చింది. పెళ్లి ఇంటి ముసలమ్మ తన ఫోన్‌ను కిరణ్‌కి పెట్టి, “మాధవి అక్కడే ఉందంటారు కదా? అయితే ఇంకా ఎందుకు బయలుదేరలేదు?” అని పెద్దగా అంది. ఆ మాట వెనుక గుచ్చు వేరే. పని ఆలస్యం మాత్రమే కాదు—ఇక్కడ ఆమె పేరు ఉంది, ఇంటికి వెళ్లే మార్గం కూడా ఉంది.

కిరణ్ గేటు అంచునే ఆగిపోయాడు; లోపలికి రాలేదు. డోర్‌ఫ్రేమ్ చిన్న చోట మళ్లీ బిగుసుకుంది. మాధవి అతన్ని చూడగానే, “లోపల అడుగు పెట్టకు. గేట్ వద్దే నిలబడు. వరుడి ఇంటి వాళ్లకి ఐదు నిమిషాలు చెప్పు,” అంది. ఆమె స్వరం పనికే. వ్యక్తిగతం కాదు. అదే గీత అందరికీ కనబడింది. కిరణ్ తల ఊపి వెనక్కి తిరిగాడు. లోపల మిగిలింది పని మాత్రమే.

మూడో వాన్ దగ్గర భారీ స్టీల్ డబ్బా ఎక్కించే సమయానికి మరో తప్పు బయటపడింది. డెజర్ట్‌తో వెళ్లాల్సిన డ్రై ఐస్ క్రేట్ కనిపించలేదు. శైలజ ముఖం రంగు తప్పింది. ప్రవీణ్ వెంటనే, “ఆమెే చూసి ఉండాలి,” అని మాధవి వైపు విసిరేశాడు. ఇదే అతని చివరి రక్షణ—ఆమె మీద మచ్చ వేయడం.

మాధవి రేడియోను చెవికి పెట్టి, “రిసీవింగ్ లేన్ ఎడ్జ్‌కి ఎవరు ఉన్నారు? తెల్ల టేప్ కట్టిన బాక్స్ ఎక్కడ ఆపారు?” అంది. స్టాటిక్ మధ్య ఓ స్వరం వచ్చింది—“ఫ్రీజర్ దగ్గర నిలిచింది. మీద ‘కేక్ స్టాండ్’ అని రాసుంది.”

“అది కాదు. పక్కన ఉన్న చిన్న క్రేట్. పైకి తీయొద్దు. రఫీ, వెనుక నుంచి తిప్పి తెమ్ము. ప్రవీణ్, నువ్వు చదివింది ఏ లేబుల్?” అంది.

అతను నోరు తెరచి మూసుకున్నాడు. చదవలేదు. అంచనా వేసాడు. అందరి ముందు ఆ ఖాళీ బాగా వినిపించింది. రఫీ రెండు నిమిషాల్లో సరైన క్రేట్ తీసుకొచ్చేసరికి, ప్రవీణ్ చేతిలో ఉన్న చివరి నమ్మకం కూడా జారిపోయింది.

ఇప్పుడు లైన్ మళ్లీ కదిలింది, కాని ఇంకా పూర్తికాలేదు. మొదటి వాన్ వెళ్లగానే రెండోది కదలాలి; లేదంటే వెనుక వాహనాలు బే మూసేస్తాయి. మాధవి ఎరుపు టోకెన్‌ను టేబుల్ మీద ఉంచలేదు. తన వేళ్ల మధ్యనే తిప్పుకుంది. ప్రతి వాన్‌కు చీటీ, టోకెన్ చూపు, గేట్ సిగ్నల్—ఇది వరుస. మధ్యలో ప్రవీణ్ మళ్లీ చేతి చాచి, “ఇప్పుడు ఇవ్వు. నేను చూసుకుంటా,” అన్నాడు. స్వరం ఇక ఆజ్ఞ కాదు; తొందరపాటు.

మాధవి అతని చెయ్యి వైపు చూసింది. గ్రేవీ చిందిన నేల మీద అతని చెప్పు అంచు పసుపు మచ్చతో తడిసిపోయింది. ఛాతీకి చీటీలు అతుక్కుని మడతబడ్డాయి. గేటుమాన్ మాత్రం ముందే ఎవరిని చూడాలో నేర్చుకున్నాడు. రఫీ తదుపరి ట్రాలీని ఆమె చూపిన దారికే తిప్పుతున్నాడు. శైలజ విడుదల చీట్లను ఆమె కుడిచేతి దగ్గరే వరుసగా అమర్చింది. టేబుల్ ఇప్పటికే వైపు మార్చుకుంది.

“వెనక్కి నిలబడు,” అంది మాధవి.

అతను విననట్టే మరో అడుగు దగ్గరగా వచ్చాడు. “నేను ఇన్‌చార్జ్—”

ఆమె మాట మధ్యలోనే టోకెన్‌ను గట్టిగా తన అరలో మూసి, గేటు వైపు తిరిగి, “మొదటి వాన్ విడుదల. రెండోది సిద్ధం. నాలుగోది హోల్డ్. నీలం స్టిక్కర్ తర్వాత మాత్రమే గేట్ తెరువు,” అంది. అదే క్షణం గేటుమాన్ బూమ్ పైకెత్తాడు. మొదటి వాన్ దుమ్మెత్తుకుంటూ బయటికి వెళ్లింది. రెండోది దాని స్థానంలోకి జారి వచ్చింది. ప్రవీణ్ మధ్యలో నిలబడి ఉన్న చోట డ్రైవర్ హారన్ మోగించడంతో అతడే పక్కకు తప్పుకోవాల్సి వచ్చింది.

ఆ క్షణం అందరికీ అర్థమైంది—పాస్ ఆమె చేతిలో ఉంది కాబట్టి లైన్ కదులుతోంది. ఆమె మాట లేక ఇంకో వాహనం ముందుకురాదు. అదే అతనికి ముఖంపై తగిలిన దెబ్బ. అతను టేబుల్ వెనుకకు మళ్లీ చేరే ప్రయత్నం చేశాడు; కానీ శైలజ అప్పటికే టేబుల్ చిన్న ప్లాస్టిక్ కుర్చీని మాధవి వైపు మరింత దగ్గరగా తోసింది. రఫీ చీటీలు తీసుకుని నేరుగా మాధవికే అందించాడు. ప్రవీణ్ చెయ్యి మధ్యలో వేలాడి తిరిగి కిందికి జారింది.

తర్వాత వరుస మరింత వేగంగా నడిచింది. “పెళ్లి ఇంటి పెద్ద డిన్నర్ ట్రేలు మొదట. కార్పొరేట్ బ్రేక్‌ఫాస్ట్ మూడో వాన్‌లో. కేక్ స్టాండ్ చివర. తలుపు పూర్తిగా మూయేలోపు లాక్ వేయొద్దు.” ఆమె చెప్పింది; వారు చేశారు. తప్పు సరుకు తిరిగి దిగింది, సరైనది ఎక్కింది, తలుపులు సరిగ్గా కుదిరాయి. ప్రతి ఆజ్ఞతో ఒక చిన్న అడ్డం తొలగిపోయింది. ప్రతి విడుదలతో ప్రవీణ్ ముఖం ఇంకో మెట్టు దిగిపోయింది. బయట ముసలమ్మ ఫోన్ చెవికి పెట్టుకుని ఇక లోపల అరవలేదు; వాహనాలు కదులుతున్న శబ్దం ఆమె ప్రశ్నకే జవాబు చెప్పింది.

చివరికి అత్యంత ముఖ్యమైన పెళ్లి వాన్ మాత్రమే మిగిలింది. దానిలో వరుడి ఇంటికి నేరుగా వెళ్లాల్సిన వెండి పాత్రల పెట్టె, హాట్‌బాక్సులు, స్వీట్స్, పూల త్రేలు—అన్నీ ఒకే క్రమంలో బయలుదేరాలి. గేటుమాన్ చేతి బూమ్ కిందగానే ఉంది. డ్రైవర్ ఇంజిన్ ఆన్ చేసి ఎదురు చూస్తున్నాడు. ప్రవీణ్ చివరి సారి దగ్గరికి వచ్చి, “ఇది మాత్రం నా చేతిలో నుంచి వెళ్లాలి. వాళ్లు నన్నే అడుగుతారు,” అన్నాడు.

మాధవి అతని వైపు తిరిగింది. తొలిసారి నేరుగా. “వాళ్లు ఎవ్వరిని అడిగినా పరవాలేదు. గేట్ ఎవరి మాటకు తెరుచుకుంటుందో ఇప్పుడే చూసారు.”

అతను ఎరుపు టోకెన్ మీద మళ్లీ చేయి వేసాడు. మాధవి అతని మణికట్టును పక్కకు నెట్టి టోకెన్‌ను తన మెడకి వేలాడే చిన్న నూలు తాడుకు చొప్పించుకుంది. చేతిలో నుంచి పోయేలా కాదు. ఇదే తిరిగి తీసుకోవడం, ఇదే ఉంచుకోవడం. వెంటనే రేడియో నొక్కింది.

“పెళ్లి వాన్ విడుదల. ముందున్న దారి ఖాళీ. ఇప్పుడే పంపు.”

గేటుమాన్ బూమ్ ఎత్తాడు. డ్రైవర్ యాక్సిలేటర్ నొక్కాడు. వాన్ గట్టిగా గలగలమని బయటికి దూసుకుపోయింది. వెనుక నిలిచిన ట్రాలీల వరుస కూడా ఒత్తిడి తగ్గినట్టు సాగింది. ప్రవీణ్ పక్కకు తప్పుకుని నిలబడిపోయాడు; అతని మెడలో వేలాడే కార్డు ఉన్నా, గేట్ మీద పని లేదు. అతను ఇప్పుడు అక్కడ ఉన్న మనిషి మాత్రమే.

లోడింగ్ బే వెనుక క్రాస్‌లేన్‌లో మాధవి నడుస్తూ రేడియోను ఒకసారి నొక్కింది. “మిగతా లైన్ కదిలించండి,” అంది. క్లిక్. స్టాటిక్ చప్పుడూ క్రమంగా సద్దుమణిగింది.