ఆ రిజిస్టర్ చివరికి నా చేతినే చూసింది

“మాధవి, పక్కకు నిల్చో,” అని రాహుల్ గట్టిగా చెప్పేసరికి, ఆమె ఇప్పటికే ఆ బాలుడి మణికట్టు కింద గాజు ముక్క నులిమిన చోట గట్టిగా పట్టు కట్టి రక్తం ఆపేసింది. కంచె బయట నుంచి వచ్చిన ఆరోగ్య శిబిరం రద్దీతో బిగుసుకుపోయిన కళాశాల అనుబంధ క్లినిక్‌లో, ఫినైల్ వాసన, చెమట, వేడి అన్నీ కలిసిపోయి గాలి గట్టిగా నిలిచింది. బాలుడి తల్లి ఏడుపు గొంతు పెంచుతుండగా, రాహుల్ మాత్రం తెల్ల కోటు కాలర్ సరిచేసుకుంటూ, “నేనే చూస్తున్నా,” అన్నట్టు ముందుకు వచ్చాడు. మాధవి చేతిలో ఉన్న కేసు ఫోల్డర్ అతని మోచేయి తాకి జారింది; ఆమె వెంటనే ఎత్తుకుంది, బాలుడి పేరు, టీకాల చరిత్ర, అలర్జీ గుర్తు చూసి వేణు సార్ వైపు చాచి, “లిగ్నోకైన్ ముందు ఇదోసారి చూడండి సార్,” అంది. వేణు సార్ ఫోల్డర్ తీసుకుని క్షణం ఆగి, “బాగుంది,” అన్నాడు. ఆ ఒక్క మాటతో ఫోల్డర్ మళ్లీ ఆమె చెయ్యి దగ్గరికి వచ్చి తగిలింది. వెంటనే సునీత అత్త వెనకనుంచి వచ్చి అది లాగేసుకుని, “రిజిస్టర్ దగ్గర ఎవరు కూర్చోవాలో వాళ్లకే తెలుసు,” అంది.

మాధవి ఏమీ అనలేదు. ఆమె కుడిచేతి గ్లౌవ్ మీద బాలుడి రక్తం గీతలా ఎండుతుండగా, ఎడమచేత్తో కాటన్ బిన్ మూత నొక్కింది. ఉదయం నుండి తాగని టీ కప్పు రిజిస్టర్ టేబుల్ మూలన చల్లబడిపోయి గోధుమరంగు వలయం వదిలింది. ఆ వలయం మధ్యలోనే సునీత అత్త మొబైల్ పెట్టి, ఎదురుగా కూర్చున్న ఇద్దరు బంధువులకు, “మా రాహుల్‌కి వచ్చే నెల హైదరాబాద్‌లో పెద్ద హాస్పిటల్‌లో పోస్టింగ్ ఖాయం,” అని గర్వంగా చెప్పింది. మాధవిని చూపించాల్సి వస్తే, “ఇవాళ హెల్ప్‌కి వచ్చిన అమ్మాయి,” అన్నట్టే.

ఇది ఒక్క రోజు అవమానం కాదు. ఈ క్లినిక్‌కి జతగా ఉన్న నర్సింగ్ ట్రైనింగ్ కాలేజీలో ఇద్దరూ చివరి సంవత్సరం. కాని ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అయినా, రాహుల్ ఇంట్లో మాధవి పేరు ఎప్పుడూ సరిగ్గా పలకబడేది కాదు. అద్దె గదిలో ఉంటూ రాత్రి పూట డ్యూటీలు చేసి ఫీజు కట్టుకునే అమ్మాయి అనే చల్లని గీత మాత్రమే. అయినా శనివారం ఆరోగ్య శిబిరం అంటే కేసు పేపర్లు ఎలా నడవాలి, టోకెన్లు ఎక్కడ ఆగిపోతాయి, టీకా బాక్సు ఎప్పుడు లెక్క తప్పుతుంది—అన్ని ఆమె చేతికే వచ్చి చేరేవి.

“మాధవి, 12 నంబర్ ఫైల్ ఎక్కడ?” అనిత దూరం నుంచి అరిచింది.

“ఇక్కడ.”

“మాధవి, షుగర్ పేషెంట్‌కి ఫాస్టింగ్ రాశారా?”

“రాశా.”

“మాధవి, కాటన్ బండిల్ అయిపోయింది.”

“కింద స్టోర్‌లో రెండో షెల్ఫ్.”

ప్రతి పిలుపూ ఆమె పేరే. కానీ పబ్లిక్‌గా కుర్చీ, పెన్, రిజిస్టర్ మాత్రం రాహుల్‌దే. సునీత అత్త ముందు రాహుల్ మెడలో స్టెతోస్కోప్ వేసుకుని నిల్చుంటే చాలు, శిబిరం నడిపేది అతడే అన్న అభాసు. అసలు పని మాత్రం వెనుక నుంచి ఆమె చేతుల్లోకి జారిపడుతూనే ఉంది. ఒక కేసు ఫారం సరిగ్గా నింపకపోతే తిరిగి మాధవి డెస్క్; బిపి స్లిప్ తప్పు అయితే మాధవి డెస్క్; ల్యాబ్‌కి పంపే రక్త నమూనా స్టిక్కర్ తారుమారు అయితే మాధవి డెస్క్.

మధ్యాహ్నం దాటేసరికి రద్దీ పెరిగింది. పై అంతస్తు లిఫ్ట్ తలుపు అద్దంపై పాత తుడుపు మచ్చలు, వేళ్ల ముద్రలు గీతల్లా కనిపిస్తున్నాయి. ఆ అద్దంలో క్షణం తన ముఖం పడగానే మాధవి చూపు మళ్లించింది; చెమటతో అతుక్కున్న జుట్టు, మాస్క్ దిగువ తెల్లబడిన పెదవి, నిద్రలేని కళ్ళు. వెంటనే చేతిలోని అర్ధమడిచిన మెడికల్ షాప్ రశీదు ఆమెకు తగిలింది—ఉదయం అమ్మకు పంపిన మందుల బిల్లు. దాన్ని జేబులోకి నొక్కి మళ్లీ డెస్క్ మీద వాలింది.

“రాహుల్, నువ్వు కాస్త ముందు కూర్చో,” అని సునీత అత్త గట్టిగా అంది. “జనం చూస్తున్నారు. ఎవరి మీద బాధ్యత ఉందో కనిపించాలి.”

ఆ మాట విని రాహుల్ ముందున్న కుర్చీలో కూర్చున్నాడు. మాధవి నిల్చున్నచోటే ఉంది. మొదటి ఐదు నిమిషాల్లోనే లైన్ ఆగిపోయింది. అతడు ఫారం తీసుకుని పేరు అడిగాడు, వయసు మర్చిపోయాడు, టోకెన్ నంబర్ తప్పు రాశాడు, మందుల చరిత్ర చూసే లోపే తదుపరి వ్యక్తిని కూర్చోబెట్టాడు. వెనక బెంచీల్లో కూర్చున్న వాళ్లు అసహనంగా కదిలారు. పిల్లాడు ఏడవడం, ఒక వృద్ధుడు దగ్గుతూ నిలబడటం, ఎవరో “ఇంకెంత సేపు?” అనటం—మొత్తం ప్రవాహం గందరగోళమైపోయింది.

అనిత సహించలేక ఫోల్డర్‌ల గుట్ట మాధవి వైపు తోసింది. “నువ్వు చూసి చెప్తేనే కదులుతాయి,” అంది పళ్ల మధ్యగా. ఆ మాట వినిపించకుండా ఉండలేకపోయినా, సునీత అత్త విననట్టే ముఖం పెట్టింది.

మాధవి ముందుకు వచ్చి కుర్చీ వెనక నిల్చుంది. “టోకెన్ 43. శాంతమ్మ. బిపి రెండు సార్లు చూసి రాయాలి,” అంది. రాహుల్ ఆమె వైపు చూడకుండా పెన్ ఇచ్చాడు. ఆమె అతడి వేళ్లలోంచి పెన్ మాత్రమే కాదు, ఫైల్ కూడా తీసుకుంది. వెంటనే తదుపరి ఫారం తెరిచి, “అలర్జీ ఉంది. ఈ మందు కాదు,” అంది. వేణు సార్ దూరం నుంచి ఒక్కసారి చూసి తల ఊపాడు. ఇంకో కేసు, ఇంకో స్లిప్, ఇంకో సవరణ. ఐదు నిమిషాల్లో కుర్చీ ఎవరికి చెందిందో గదే నిర్ణయించుకుంది. రాహుల్ సగం లేచి నిల్చుండగా, మాధవి కూర్చోలేదు; కుర్చీ అంచుకు మాత్రమే వాలి, రిజిస్టర్ తన ముందు తిప్పుకుంది. ఆ గుట్టలో మొదటి ఫోల్డర్ ఆమె పొట్టవైపు తగిలి ఆగింది. ఈసారి అది వెంటనే ఎవరూ లాగలేదు.

ఆ చిన్న మార్పే సునీత అత్తను ఎక్కువ మండించింది. “ఏం పెద్ద అధికారమో!” అని బంధువుల దగ్గర నవ్వుతూ అంది. “వాడికి కాస్త టైం ఇస్తే నేర్చుకుంటాడు. నువ్వు వెనకనుండి చెప్పు చాలు.”

మాధవి తలెత్తి చూసింది. “వెనకనుండి చెప్పడం వల్లే ఇవాళ్టి వరకూ అన్నీ గందరగోళమయ్యాయి,” అంది. గట్టిగా కాదు; కాని వినకుండా ఉండలేని రీతిలో.

రాహుల్ ముఖం కఠినమైంది. అతడు దగ్గరికి వచ్చి నిదానంగా, “ఇప్పుడే డ్రామా అవసరం లేదు. అమ్మ ముందు…” అన్నాడు.

“నీ అమ్మ ముందు కాదు,” మాధవి చెప్పింది. “పేషెంట్ల ముందు లైన్ ఆగింది.”

అంతే. ఆ మాట తర్వాత ఎవరూ పెద్దగా గొంతెత్తలేదు. కానీ ఒత్తిడి తగ్గలేదు. సాయంత్రం శిబిరం రెండో సెషన్ మొదలవ్వగానే క్లినిక్‌కి రాహుల్ మేనత్త, మేనమామ, మరో ఇద్దరు బంధువులు వచ్చి కూర్చున్నారు. సునీత అత్త వాళ్లను టేబుల్ దగ్గర కూర్చోబెట్టి, రాహుల్‌ను పక్కనే నిలబెట్టింది. ఆ కుటుంబ చూపు గదిలో వేరే గాలి లాగా తిరిగింది. ఈ సంబంధం ఎంతవరకూ నిజమో, ఎవరి ఇల్లు ఎవరిని అంగీకరిస్తుందో, మాధవి ఎక్కడ నిలబడాలో—అన్ని మాటలకంటే చూపులే నిర్ణయిస్తున్నట్లు.

ఆ సమయంలో ఒకేసారి మూడు కేసులు చేరాయి. ఒక చిన్నపాపకి శ్వాస ఆడక భయపడి తీసుకొచ్చారు. ఒక గర్భిణికి తల తిరుగుతోందన్నారు. మరోవైపు కాలేజీ హాస్టల్ విద్యార్థిని తన స్నేహితురాలిని పట్టుకుని ఏడుస్తూ వచ్చింది—అమ్మాయి బాగా మూర్ఛపోయింది. టోకెన్లు దాటిపోయాయి. పేర్లు గందరగోళం. ల్యాబ్ స్లిప్‌ల గుట్ట కిందపడి చెల్లాచెదురైంది.

“మాధవి!” అనిత ఈసారి అరవలేదు. భయంతో పిలిచింది.

మాధవి పరుగెత్తి ఆ విద్యార్థినిని స్ట్రెచర్‌కి మార్చింది, నాడి చూసి, శ్వాస తెరిపించి, సక్షన్ ట్రే అడిగింది. “డాక్టర్‌కి ముందే కేస్ సమ్మరీ పంపండి,” అంది. ఎవరూ కదల్లేదు. రాహుల్ తన తల్లి దగ్గర నిల్చొని ఫైల్ కోసం చుట్టూ చూసుకుంటున్నాడు. సునీత అత్త చేతిలో రిజిస్టర్ ఉంది; ఎవరికి ఏ ఫైల్ ఇవ్వాలో ఆమెకే అర్థం కావడం లేదు.

మాధవి దిగి వెళ్లబోయి మధ్యలో ఆగింది. చేతిపై ఉన్న గ్లౌవ్ తీసి బిన్‌లో పడేసింది. “నేను చూస్తా,” అని చెప్పడం సులువు. కానీ ఆమె నిల్చుంది. అనిత కళ్లు వెడల్పయ్యాయి.

“ఏమైంది?” రాహుల్ కంగారుగా అడిగాడు.

“రిజిస్టర్ ఎక్కడ?” మాధవి ప్రశాంతంగా అంది.

“ఇప్పుడు అది ముఖ్యం కాదు—”

“అదే ముఖ్యం. నా చేతుల్లో పేపరు లేకపోతే, నేను ఎవరి కేసు మీద సంతకం చేయను, ఎవరి హ్యాండోవర్ తీసుకోను.” ఆమె స్వరం ఇంకా తగ్గింది. “వెనకనుండి పని చేయమంటే కాదు. డెస్క్ మీదుగా రావాలి.”

ఆ మాట గదిని కోయినట్టుగా వెళ్లింది. శ్వాస కోసం వచ్చిన చిన్నపాప ఏడుపు, బెడ్ చక్రం కీచుమనటం, బయట కాచిన ఆటో హారన్—అన్నీ వినిపించాయి. కానీ సునీత అత్త ఒక్కసారిగా తల తిప్పిన తీరు మాత్రం గదిలో అతి స్పష్టంగా కనిపించింది. ఎవరో ఆమె చేతిలోని రిజిస్టర్ కోసం ఎదురు చూస్తున్నారు కాదు; ఈసారి ఆమె దాచుకున్న అధికారమే లైన్ నిలిపేసిందని అందరికీ అర్థమవుతోంది.

వేణు సార్ లోపలినుంచి బయటికి వచ్చి, “ఎవరి దగ్గర ఇన్‌టేక్ రిజిస్టర్?” అని కటువుగా అడిగాడు.

సునీత అత్త పెదవి ఎండిపోయింది. “ఇక్కడే ఉంది.”

“అది డెస్క్ మీద పెట్టండి. ఇప్పుడే.”

ఆమె రిజిస్టర్ టేబుల్ మీద పెట్టింది. కానీ మాధవి ఇంకా చేతివంచి తీసుకోలేదు.

“ఫోల్డర్ కూడా,” మాధవి అంది. “మధ్యలో ఉన్నవి అన్నీ.”

రాహుల్ ఏదో అనబోయాడు. ఆమె అతని వైపు చూడలేదు. “తర్వాతి హ్యాండోవర్ నా డెస్క్ మీదుగా వస్తేనే నేను లోపలికి వెళ్తా.”

ఇది వేడుకోవడం కాదు. ధర చెప్పడం కూడా కాదు. ఒక్క అడుగు వెనక్కి తగ్గని పని నియమం లాగా వినిపించింది. క్షణం తర్వాత వేణు సార్ స్వయంగా గుట్టలో చెల్లాచెదురైన ఫైళ్లను ఎత్తుకుని మాధవి ముందు పెట్టాడు. పై ఫోల్డర్ తెరచి, “మూర్ఛ కేసు మొదట. పేరు దీప్తి. నువ్వే తీసుకో,” అన్నాడు. ఆ తర్వాత సునీత అత్త చేతిలో మిగిలిన చిన్న నీలి ఫైల్ కూడా తీసుకుని ఆమె ముందు ఉంచాడు. “ఇక నుంచీ నా దగ్గరికి వచ్చే ఇన్‌టేక్ ఇవాళ మొత్తం మాధవి డెస్క్ మీదుగా రావాలి.”

ఆ ఒక్క క్షణం మాధవికి ఎవరూ ఉపశమనం ఇవ్వలేదు. ఇవ్వాల్సిన పనీ లేదు. ఆమె ఫోల్డర్ తెరిచింది. “దీప్తి హాస్టల్ వార్డెన్ నెంబర్ రాయండి. బిపి స్లిప్ ఇప్పుడే. అనిత, నార్మల్ సలైన్. రాహుల్, పాప ఆక్సిజన్ సాచ్యురేషన్ చెప్పు—రాసి ఇవ్వు, మౌఖికంగా కాదు.” చివరి మాటకు అతడు కొద్దిగా కఠినంగా నిలబడ్డా, చెప్పినట్టే చేశాడు.

లైన్ మళ్లీ కదిలింది. కానీ ఈసారి ప్రతి కేసు ఆమె డెస్క్‌ను తాకి లోపలికి వెళ్లింది. గర్భిణి కేసు, చిన్నపాప కేసు, హాస్టల్ విద్యార్థిని కేసు—ప్రతి ఫైల్‌పై ఆమె గమనిక, ఆమె చుక్క, ఆమె రీడైరెక్ట్. సునీత అత్త ఈసారి బంధువుల దగ్గర కూర్చోలేదు; టేబుల్‌కి పక్కన నిల్చుంది. సహాయం చేయాలనుకుని చాచి పట్టిన ఫోల్డర్‌ను మాధవి తీసుకుంది, కానీ తిరిగి ఇవ్వలేదు. “ఇది ఇక్కడే ఉంటుంది,” అంది. మాటలో కోపం లేదు; మార్పు మాత్రం తిరిగిపోనిది.

కొంతసేపటికి రాహుల్ దగ్గరికి వచ్చాడు. చెమటతో మెడతడి, స్టెతోస్కోప్ తాడిపడినట్టు వేలాడుతోంది. తక్కువగా, ఎవరూ విననట్టుగా, “మాధవి… తర్వాత మాట్లాడుకుందాం,” అన్నాడు.

ఆమె కళ్ళు రిజిస్టర్ మీదే. “తర్వాతి కేసు ఎవరు?”

అతడు వెంటనే తిరిగి, “టోకెన్ 61,” అన్నాడు.

రాత్రి తొమ్మిది దాటేసరికి బెంచీలు అరవైశాతం ఖాళీ అయ్యాయి. ఫినైల్ వాసనపై ఇప్పుడు మందుల, వేడి టీ, ప్లాస్టర్ వాసనలు కలిశాయి. చల్లబడిన పాత టీ కప్పు స్థానంలో కొత్త కప్పు వచ్చింది; దాని అడుగున మళ్లీ తడి వలయం పుడుతోంది. మాధవి కూర్చున్న డెస్క్ పక్కన అర్ధమడిచిన రశీదు ఇంకా జేబులోనే ఉంది, మొబైల్ వెలుగు అరచేతిలో మసకగా మెరిపి మళ్లీ చీకటిలో కలిసిపోయింది—అమ్మ నుంచి మిస్ కాల్. ఆమె స్పందించలేదు. ముందు ఉన్న చివరి కేసు ఫోల్డర్ తెరిచింది.

“ఇది ముగిసింది అంటే ఫోల్డర్ నేను స్టోర్‌లో పెడతా,” అని సునీత అత్త నిదానంగా అంది. ఆమె గొంతులో మొదటిసారి ఆజ్ఞ తగ్గి, అనుమతి కోరే రాపిడి వచ్చింది.

మాధవి తల ఊపలేదు. చివరి వివరాలు రాసి, రోగి అటెండెంట్ సంతకం తీసుకుని, ఫోల్డర్ మూసింది. వేణు సార్ దగ్గరకు వచ్చి క్షణం ఆగి, ఏమీ చెప్పకుండా ఆ ఫోల్డర్‌ను మళ్లీ ఆమె వైపు తోశాడు. “రాత్రి లాగ్ కూడా నువ్వే మూసివెయ్యి,” అన్నాడు.

ఆమె ఫోల్డర్‌ను తన ఎడమవైపు దగ్గరికి లాగుకుంది. రిజిస్టర్ కూడా. టేబుల్ వెనక టూల్ ర్యాక్ నీడలో వేలాడుతున్న గ్లౌవ్ జతలో ఒకటి తీసి వేసుకుంది, ఇంకొకటి అక్కడే మిగిలింది. ఫోల్డర్‌ను ఛాతీకి కట్టుకుని లోపల స్టోర్ వైపు తిరిగినప్పుడు, ఆ నీడలో మిగిలిన గ్లౌవ్ జత రబ్బరు నెమ్మదిగా తగిలి చప్పున మోగింది.