గేటు దగ్గర నా పేరే ముందుకు వెళ్లింది

“ఆ కారు తలుపు ఇప్పుడే తెరవకండి—మాధవి మొదట దిగాలి,” అని పెళ్లి వేదిక గేటు దగ్గర నిలిచిన ఆహ్వాన సిబ్బంది అరిచేసరికి, సిరి చేతిలో ఉన్న పసుపు కవర్లు చప్పుడుచేశాయి. హైదరాబాద్ ఔటర్ రింగ్‌రోడ్ పక్కన కాంతులతో మెరుస్తున్న ఆ ఫంక్షన్ హాల్ ముందు వరుసగా కార్లు ఆగుతున్నాయి; పూలతో కట్టిన బారికేడ్లు, పట్టు చీరల్లో అత్తలు, ఫోన్లు ఎత్తిన బంధువులు—ఎవరు ముందుగా దిగారు, ఎవరికోసం తాంబూలం పట్టారు అన్నదే అక్కడ పరువు. సిరి కారు తలుపు అర్ధం తెరిచి దిగబోతుండగానే ఒక బాలుడు చేతి సంకేతంతో ఆమెను వెనక్కి ఆపేశాడు. ఆమె ఒక అడుగు బయట, ఒక అడుగు లోపల, తలుపు ఫ్రేమ్ దగ్గర నిలిచిపోయింది. ఉదయం షిఫ్ట్ ముగించుకొని నేరుగా వచ్చినందున భుజాల దగ్గర చుడీదార్ మడతలు గట్టిగా పడిపోయాయి; పక్కసీట్లో చల్లారిన భోజనపు డబ్బా ఇంకా మూతతోనే ఉంది.

అదే సమయంలో వెనుకన ఆగిన తెల్ల కారు ముందు ముగ్గురు పరుగెత్తారు. “మాధవి గారు వచ్చారు… మార్గం క్లియర్,” అని మరొకడు గట్టిగా అన్నాడు. పూలతోరణం కింద వేణుగోపాల్ గారు—అర్జున్ తండ్రి—స్వయంగా ముందుకు వచ్చి కుంకుమ తట్టె అందుకున్నారు. మాధవి కాలు బయటపెట్టగానే ఇద్దరు మహిళలు ఆమె చీర అంచు ఎత్తిపట్టారు. ఆ క్షణం సిరిని చూసిన వాళ్ల కళ్లలో ఒకే అర్థం నిలిచింది: ఎదురుచూడాల్సినది ఆమె, స్వాగతం పొందాల్సినది మాధవి.

సిరి తలుపు పూర్తిగా మూసేసింది. డ్రైవర్ అయోమయంగా అద్దంలో చూసాడు. “అక్కా, లోపలకి తిప్పమా?” అన్నాడు మెల్లగా. సిరి కవర్లు మోకాలిపై పెట్టి, “లేదు. ఇక్కడే ఉండు,” అంది. ఏడాది రోజులుగా ఈ పెళ్లి ఏర్పాట్లలో ఎంత డబ్బు ఎవరి చేతికి వెళ్లిందో, ఏ బంధువికి ఏ గది బుక్ చేసిందో ఆమెకే తెలుసు. ఒకప్పుడు అర్జున్‌తో ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఇదే ఆవరణలో పెళ్లి మంటపం వరకూ చేరుతుందని అందరూ మాట్లాడుకున్నారు. ఇప్పుడు అదే బంధం ఆమెను దిగనీయకుండా నిలబెట్టడానికి ఉపయోగపడుతోంది. కానీ ఆమె కారును వెనక్కి తిప్పమని చెప్పలేదు. అదే మొదటి గుచ్చు.

అర్జున్ స్వయంగా వచ్చాడు. క్రీమ్ రంగు షెర్వానీ, మెడలో మల్లెహారం, ముఖంలో ఆ కపట గబగబ. “సిరి, ప్లీజ్ సీన్ చేయకు,” అన్నాడు, కారు తలుపుకి ఆనుకుని. “ఇప్పుడీ సమయంలో ఎవరు ఏం అనుకుంటారో తెలుసు కదా. నాన్న చాలా టెన్షన్‌లో ఉన్నారు. మాధవి వాళ్లతో మాట ఫిక్స్ అయిపోయింది. నువ్వు లోపలికి రా, కానీ సైడ్ ఎంట్రీ నుంచి. మన వాళ్లదగ్గర కూర్చో. తర్వాత మాట్లాడుకుందాం.”

“ఏ పాత్రలో రమ్మంటున్నావు?” సిరి అతని కళ్లను నేరుగా చూసింది.

అతను క్షణం గొంతు తడుముకున్నాడు. “అది… మనిషిగా అర్థం చేసుకో. నువ్వు పెద్ద మనసు పెట్టాలి. నీ వల్లే చాలా పని సజావుగా జరిగింది. ఇంటి పరువు ఇప్పుడు ముఖ్యం.”

వెనుకనుండి వేణుగోపాల్ గారి చెల్లెలు వచ్చి కిటికీకి వంగింది. ఆమె చేతిలో పట్టు సంచి, పెదవులపై తీపి విషం. “అమ్మా, వాదన వద్దు. పెళ్లిళ్లలో ఇలా జరుగుతుంటాయి. నువ్వు మాకెంతో సహాయం చేశావు, అది మాకు గుర్తుంది. అందుకే గౌరవంగా చెప్తున్నాం—ప్రధాన గేటు వద్ద నిలబడకు. మాధవి కొత్త కోడలు. నువ్వు లోపలికి వెళ్తే వంటివారి పక్కన కూర్చో. అమ్మాయికి పరువు కావాలి.”

చుట్టూ నిల్చున్న వాళ్లకు వినిపించేంత శబ్దంలోనే అంది. అదే ఉద్దేశం. సిరి చేతిలోని కవర్ మడతలు మరింత కఠినంగా చప్పుడుచేశాయి. ఒక చిన్న బంధువు ఆమెను చూస్తూ గుసగుసలాడాడు—“అదేనా అర్జున్ అన్నయ్యతో ముందు తిరిగిన అక్క?” వాక్యమంతా ఆమె చెవిలో ఇసుకలా రుద్దుకుంది.

సిరి కారులోంచి బయటకు దిగింది. నేరుగా నిలబడగానే గంటల తరబడి కూర్చున్న శరీరంలోని బరువు మోకాల్లలో దిగింది. చల్లారిన భోజనపు డబ్బాను తీసి డ్రైవర్‌కి ఇచ్చింది. “నువ్వే తిను,” అంది. తర్వాత కార్ కీని అర్జున్ చేతిలో పెట్టబోయి మళ్లీ వెనక్కి తీసుకుంది. “నాకు ఇచ్చినది నేను తిరిగి ఇస్తాను. నన్ను దాచిపెట్టి కాదు.”

వాళ్లు ఇంకేమన్నారో గేటు వైపు ఒక్కసారిగా వచ్చిన కదలిక మింగేసింది. నల్ల కారు దూసుకొచ్చి బారికేడ్ దగ్గర ఆగింది. ముందుగా దిగింది వయసు మీద పడ్డ ఒక మహిళ—కాటన్ చీర, జుట్టులో కొద్దిగా తెలుపు, అడుగులో అలవాటు అధికారమంతా. ఆమెను చూసిన వెంటనే గేటు హోస్ట్ సూటిగా నిలబడి, “లక్ష్మీరాజ్యం గారు వచ్చారు,” అని పలికాడు. పక్కన నిలిచిన మేనేజర్ పరుగెత్తుకొచ్చాడు. వేణుగోపాల్ ముఖం వెంటనే మారింది; చేతిలోని తట్టె మాధవివైపు నుంచి జారిపడి ఆ వృద్ధ మహిళ వైపు తిరిగింది.

సిరి శ్వాస ఒక ముక్క ఆగింది. లక్ష్మీరాజ్యం ఆమె కంపెనీలో విభాగాధిపతి. సేవా రంగంలో పది వేల మంది పనిచేసే సంస్థలో ఆమె పేరు వింటేనే శాఖలవాళ్లు కుర్చీల నుంచి లేచేవారు. సిరి మూడేళ్లుగా ఆమె నమ్మకంతో పెరిగింది. ఆఫీసు గోడల మధ్య వాళ్ల సంబంధం పనిదాకా మాత్రమే. ఇంట్లో ఎవరూ ఆమె పూర్తి హోదా తెలుసుకోలేదు; చెప్పాల్సిన అవసరం సిరికి రాలేదు.

లక్ష్మీరాజ్యం కళ్లజోడు మీదుగా చుట్టూ ఒక్కసారి చూసి సిరి మీదే చూపు ఆపింది. “సిరి,” అంది, ఆత్మీయతకన్నా పెద్దది అయిన యజమానితనంతో, “నువ్వెందుకు బయట నిలబడి ఉన్నావు? నేను లోపలికి వెళ్లేముందు నిన్నే తీసుకెళ్లమని చెప్పాను కదా.”

ఆ ఒక్క వాక్యంతో గేటు దగ్గర నిల్చున్న సిబ్బంది స్థానాలు మారిపోయాయి. ఇంతవరకు మాధవి కారు వద్ద ఉన్న హోస్ట్ ఇద్దడుగులు వెనక్కి వచ్చి సిరి ముందు చేతులు జోడించాడు. “సిరి గారు, క్షమించండి… మీకు స్వాగత మార్గం సిద్ధంగా ఉంది. దయచేసి ఈ వైపు,” అన్నాడు. “గారు” అన్న శబ్దం చుట్టూ ఉన్న వాళ్ల కళ్లలోనే మళ్లీ వినిపించింది.

మాధవి ముఖం మీద రంగు చీరలోనే చిక్కుకుంది. “ఒక్క నిమిషం,” అంది తొందరగా. “ఇక్కడ పెళ్లి వారి స్వాగతం జరుగుతోంది. ఎవరు వచ్చినా ప్రోటోకాల్ ఉంటుంది.” కానీ ఆమె గొంతులో ఆ ప్రోటోకాల్ మీద హక్కు కంటే భయం ఎక్కువగా వినిపించింది.

లక్ష్మీరాజ్యం ఆమెవైపు తిరగలేదు కూడా. “వేణుగోపాల్ గారు,” అంది చల్లగా, “మీరు పంపిన ఆహ్వానం మీద కుటుంబ స్వాగత అతిథుల జాబితా ఉంది. నా వెంట రావాల్సిన పేరు కూడా ఉంది. గేటు వద్ద నిలిపి అవమానించడం మీ ఇంటి నిర్ణయమా, లేక సిబ్బంది తప్పా?”

వేణుగోపాల్ చెంప దగ్గర కండరాలు కదిలాయి. “ఏమీలేదు మేడమ్… చిన్న గందరగోళం. పిల్లలు—”

“పిల్లల గందరగోళం అయితే పేరు చదివి సరిచేస్తారు,” అని గేటు హోస్ట్ అప్పటికే మెడలో వేలాడుతున్న ప్లాస్టిక్ పాస్‌ల బోర్డు తిప్పి, లిస్ట్ చూసి అన్నాడు. “ప్రత్యేక స్వాగత హక్కు—లక్ష్మీరాజ్యం గారి కుటుంబ పక్క అతిథి—సిరి.” అతను చదువుతున్న ప్రతి పదం బారికేడ్‌పై కొట్టుకుని తిరిగి అందరికీ వినిపించింది.

అర్జున్ ఒక్కసారిగా దగ్గరికి వచ్చి నిమ్మిన గొంతుతో, “సిరి, ఇది ఇలా బయటకు వెళ్లనివ్వకు. దయచేసి. నువ్వు ఏం కావాలో తర్వాత మాట్లాడుకుందాం,” అన్నాడు. అతని స్వరం మొదటిసారి దిగిపోయింది. సిరి అతని చేతిలో కార్ కీ పెట్టింది. ఈసారి తిరిగి తీసుకోలేదు.

“నాకేం కావాలో నేను అప్పుడే చెప్పాను,” అంది. “నన్ను ఏ పాత్రలో లోపలికి రమ్మంటున్నావో అడిగాను. ఇప్పుడు నేను చెప్తాను. మీ ఇంటి దయతో వచ్చే అమ్మాయి కాదు నేను. ఆహ్వానంలో పేరుతో, హక్కుతో వచ్చే వ్యక్తిని. అది గేటు దగ్గరే చదవాలి.”

అది విన్న వెంటనే లక్ష్మీరాజ్యం పక్కన ఉన్న ఆమె కుమారుడు వరుణ్ ముందుకు వచ్చాడు. అతను ట్రావెల్ కార్డుల లెదర్ ఫోల్డర్ గేటు హోస్ట్ చేతిలో పెట్టి, “ఇవి ప్రత్యేక ప్రవేశ గుర్తులు. మా వాళ్లకి ఒకటి, సిరి గారికి ఒకటి,” అన్నాడు. వేణుగోపాల్ వెంటనే నవ్వు బలవంతంగా కట్టబెట్టాడు. “అయ్యో, అవసరం లేదు, అందరం కలిసే—”

“కలిసి?” సిరి అడ్డుకుంది. “ఇప్పుడే నన్ను సైడ్ ఎంట్రీ నుంచి పంపమన్నారు. వంటివారి పక్కన కూర్చోమన్నారు. ప్రధాన గేటు మీద హక్కు ఎవరిదో మీరే ముందుగా నిర్ణయించారు. ఇప్పుడు అదే గేటు నిర్ణయం పూర్తిచేద్దాం.”

గాలి లోపల పూల వాసనతో పాటు చెమట వాసన కూడా స్పష్టంగా వచ్చింది. మాధవి తల్లి ఆమె మణికట్టును బిగిగా పట్టుకుంది; అది చూస్తేనే వాళ్ల వైపు నరాలు ఏవిధంగా ముడుచుకున్నాయో తెలిసింది. అర్జున్ మాత్రం స్వరం తగ్గించి, “సిరి, నువ్వు ఇలా చేస్తే మాధవి మీద పడుతుంది. ఆమెకు తప్పేముంది?” అన్నాడు.

సిరి అతన్ని చూడకుండా చెప్పింది. “నేను వచ్చినప్పటి నుంచి నాపై పడినది ఏం పేరు పెట్టారు? పెద్దమనసా? పరువా? ఇప్పుడు గేటు ఎవరికి ముందుగా తెరుచుకుంటుందో అదే పేరు పెట్టండి.”

హోస్ట్ రెండు గేటు టోకెన్లు బయటకు తీశాడు—బంగారు అంచు ఉన్నవి. ఒకటి మాధవి వైపు చాపబోయి, లక్ష్మీరాజ్యం చూపు తగిలిన వెంటనే చేతి దిశ మారింది. “సిరి గారు,” అన్నాడు మరింత వంగి, “మీరు ముందుగా. మీతో పాటు లక్ష్మీరాజ్యం గారు. తర్వాత మిగతావారు.”

అది చాలు అనుకోగా పాత క్రమం చివరి ప్రయత్నం చేసింది. వేణుగోపాల్ స్వరం గట్టిపడి, “మాధవి ఈ ఇంటి కోడలు. ఆమెనే మొదట తీసుకెళ్లాలి,” అన్నాడు. ఆ ఒక్క వాక్యం గేటు దగ్గర నిల్చున్న అందరికీ చివరి పంచాయితీలా పడింది.

సిరి అతని మాట మీదే ముందడుగు వేసింది. “అయితే గట్టిగా చెప్పండి,” అంది. “ఇక్కడ, మీ బంధువుల ముందు, ఆహ్వానంలో ఉన్న పేరు పనికిరాదని, మీ తలుపు దగ్గర ఒకరిని పిలిచి నిలబెట్టి అవమానించడం మీ ఇంటి పద్ధతి అని చెప్పండి. లేకపోతే గేటు మీద ఉన్న జాబితా ప్రకారం నన్ను పిలవండి.”

మాట గాల్లో కొరడా వేసినట్టయింది. గేటు మేనేజర్ ఒక్క క్షణం ఆలస్యం చేయకుండా బోర్డు పై లిస్ట్ సూటిగా తిప్పి అందరికీ కనిపించేలా పెట్టాడు. పై భాగంలో ప్రత్యేక స్వాగత విభాగంలో స్పష్టంగా ఉంది—“లక్ష్మీరాజ్యం కుటుంబ పక్షం: సిరి.” క్రింద సాధారణ వరుస. మాధవి పేరు అక్కడే ఉంది, కానీ ముందు కాదు. చూసిన వాళ్లు ఒక్కసారి మాధవి ముఖాన్ని, మరోసారి బోర్డును చూశారు. అదే కనిపించే నష్టం.

అర్జున్ దగ్గరకు చేరి మెల్లిగా, దాదాపు వేడుకున్నట్టు, “నువ్వు గెలిచావు. సరేనా? ఇప్పుడు ఇంతకంటే వద్దు. నాతో లోపలికి రా,” అన్నాడు. అతని భుజం మీదున్న దుపట్టా జారిపడి నేల దూళిలో తగిలింది. ఎప్పుడూ ఎదుటివారికి దారి చెప్పే అతను మొదటిసారి దారి అడిగేవాడిలా కనిపించాడు.

సిరి వెనక్కి ఒక అడుగు తప్పుకుంది. “నువ్వు ఇచ్చే లోపలి కాదు నాకు కావాల్సింది. నా పేరు పిలవబడే దారి చాలు.” ఆమె చెయ్యి చాపింది. హోస్ట్ బంగారు అంచు ఉన్న గేటు టోకెన్ ఆమె అరచేతిలో పెట్టాడు. కాగితం కాదు, పలుచని గట్టి పలక; చేతిలో పడగానే చల్లగా తగిలింది, కాని ఆ చల్లదనం లోపలి రగిలింపును ఇంకా పదునుపెట్టింది.

గేటు దగ్గర ఎలక్ట్రానిక్ స్కానర్ అమర్చిన సన్నని లేన్ ఉంది. పూలమాలల మధ్య ఆ పరికరం చిన్నపాటి సిగ్నల్ దీపంలా నిలబడి ఉంది. ఇప్పటిదాకా అందరూ ప్రధాన తలుపు, తాంబూలం, ఫోటో గురించే ఆలోచించారు; ఇప్పుడు అసలు దారి ఈ లేన్‌దే. హోస్ట్ రోపు ఎత్తి, “దయచేసి ఈ మార్గం, సిరి గారు,” అన్నాడు. వరుణ్ ఆమె పక్కన నిలిచాడు. లక్ష్మీరాజ్యం వెనుకనుంచి నడిచింది. మాధవి ముందుకు రావడానికి కదిలగానే సిబ్బంది వినయంగా చేతి అడ్డం పెట్టారు. “ఒక్క క్షణం మేడమ్. ముందు ప్రత్యేక ప్రవేశం.”

అది అధికార మార్పు శబ్దం—సున్నితంగా, కానీ కత్తిలా. మాధవి కాలు అక్కడే ఆగిపోయింది. వేణుగోపాల్ నోరు తెరిచి మూసుకున్నాడు. అర్జున్ పక్కకు తప్పుకోవాల్సి వచ్చింది; అతని షెర్వానీ అంచు రోపు కంచెకు చిక్కి వెనక్కి లాగబడింది. సిరి అతని పక్కగానే నడిచింది. తాను ఒకప్పుడు ఎదురు చూసిన పురుషుడిని కాదు, తన దారిని అడ్డుకున్న అడ్డంకిని దాటుతున్నట్టుగా.

స్కానర్ దగ్గరికి చేరేసరికి హోస్ట్ చేతి గౌరవం ఇంకాస్త లోతుగా వంగింది. “సిరి గారు, టోకెన్,” అన్నాడు. లేన్ సన్నగా ఉంది; పక్కల నుంచి చూస్తున్న బంధువుల ముఖాలు జాలి, ఆశ్చర్యం, లెక్కలన్నీ కలిపిన గాజుల్లా కనిపించాయి. సిరి ఒక క్షణం టోకెన్‌ను బిగించి పట్టుకుంది. ఉదయం నుంచి ముడుచుకుని ఉన్న భుజాలు ఇప్పుడు సరిగా నిలిచాయి.

“ప్రధాన గేటు ఎవరిదో,” అంది చాలా మెల్లగా, కానీ వినిపించేంతగా, “ఇప్పుడే చదివారు.”

ఆమె టోకెన్ స్కానర్‌పై ఉంచింది. ఒక క్షణం ఎరుపు గీత మెరిపి, వెంటనే పచ్చ వెలుగు చిమ్మింది. హోస్ట్ రోపు పూర్తిగా పక్కకు జరిపి ఆమెను ముందుకు నడిపించాడు; గేటు లేన్‌లో ఆమె అరచేతిలోని టోకెన్ ఇంకా మెరుస్తుండగానే స్కానర్ మళ్లీ పచ్చగా వెలిగింది.