ఇప్పుడైతే ఒకే వైపు

“మాధవి, ఆ క్యాష్ కవర్లు ముందు లెక్కపెట్టు—మాటలు తర్వాత,” అని సురేష్ కౌంటర్ మీద బుక్‌ కొట్టగానే పల్చని టీ గ్లాస్ ఒరిగి వలయం పడింది. ఆ రాత్రి పదకొండు దాటిపోయింది. హైదరాబాద్ బేగంపేట్‌లోని చిన్న ఈ-కామర్స్ పంపిణీ కార్యాలయంలో కౌంటర్ అంచు మొత్తం రబ్బర్ బ్యాండ్లు, పాత రసీదులు, ఇంకు మచ్చలున్న పెన్నులతో నిండిపోయి ఉంది. ముగ్గురు అబ్బాయిలు వెనక్కి జారుకున్నారు. మాధవి మాత్రం తడిసిన రసీదు తుడిచి, తెరుచుకున్న డబ్బు సంచిని మోకాలికి ఆనించి, చెల్లాచెదురైన కవర్లను వరుసగా పెట్టింది.

“నువ్వే క్లోజింగ్ చూసావుగా,” అన్నాడు వినయ్, తన తప్పు చెమట ఆమె ముఖంపై తుడవాలనుకున్నట్టు.

మాధవి తలెత్తలేదు. “నేను చివరి లోడు బయలుదేరే వరకు నిలబడ్డాను. క్లోజింగ్ తాళం నీ దగ్గరే ఉంది,” అని చెప్పి కవర్లపై నెంబర్లు రాసింది. చేతి వేళ్లపై ఇంకు పాత మచ్చలు మళ్లీ నల్లబడ్డాయి. ఎవరూ ముందుకురాకపోవడంతో తానే గల్లా కౌంట్, తానే రిటర్న్ ప్యాకెట్ల లెక్క, తానే షెల్ఫ్ వెనుక పడిపోయిన స్కానర్ తీసి పెట్టింది. తొందరలో పారిపోయిన వాళ్ల పని కూడా తన చేతుల్లోనే చిక్కుకుంది.

గాజు తలుపు దగ్గర రవి కనిపించాడు. అతడు మరో షిఫ్టు ఫ్లోర్ నుంచి పైకి వచ్చి నిలబడ్డాడు; లోపల జరిగేదంతా చూసి ఒక్క క్షణం చాచిన చేయి వెనక్కి తీసుకున్నాడు. అతనికి మాధవి ముఖం అర్ధమయ్యేది. కానీ అదే క్షణంలో అతని ఫోన్ మోగింది—తెరపై “శిల్ప అత్త” అని వెలిగింది. కాల్ ఎత్తగానే ఆవైపు గొంతు గట్టిగా వినిపించింది. “ఇంకా ఆఫీసేనా? రాత్రి పన్నెండు దాటింది. రేపు నిశ్చితార్థం ఇంట్లో వాళ్లు వస్తున్నారు. ఎవరు ఏం అనుకుంటారు? వెంటనే బయలుదేరు.”

రవి తలుపు అంచును పట్టుకున్నాడు. లోపల మాధవి ఒంటరిగా సంచిని బిగిస్తుండగా, బయట అత్త గొంతు అతన్ని సరిచేసిన కాలర్‌లా నిటారుగా నిలబెట్టింది. “ఐదు నిమిషాలు,” అన్నాడు చిన్నగా.

“ఐదు నిమిషాలు కాదు. ఆ అమ్మాయి దగ్గర నిల్చుంటే మాటలు వస్తాయి. నీ పేరు ముందు వస్తుంది, పని తర్వాత. బయట నుంచే చూసి చెప్పాల్సింది చెప్పి రా.”

ఆ మాట మాధవికీ వినిపించింది. గదిలో ఎవరూ ఏమీలేని ముఖాలు పెట్టుకున్నారు. సురేష్ వెంటనే ఆ మాటకు వీలు చూసి, “రవి, నువ్వు వెళ్లి రా. ఇక్కడ మాధవి ఉంది కదా. అలవాటే,” అన్నాడు. అలవాటు. గోడకి అతికించిన చీప్ స్టికర్‌లా. ఎవరు వదిలేసినా అంటుకొని ఉండే పదం.

రవి లోపలికి ఒక అడుగు వేసి, కౌంటర్ మీద ఉన్న తాళం చెవిని చూశాడు. క్లోజింగ్ కీ. ఆలస్యంగా తిరిగొచ్చిన ప్రవేశ తాళంలా మెరుస్తోంది. అతడు దానిని ఎత్తి మాధవికి దగ్గరగా జారవేశాడు. “నేను వెళ్లాలి. కానీ ఇది నీ దగ్గర ఉంచు. ఎవరైనా ఉదయం నువ్వే తెరిచావని చెప్పలేరు,” అన్నాడు. సురేష్ ముఖం బిగుసుకుంది. అది పెద్ద సాయం కాదు; అయినా ఆ గదిలో మొదటిసారి ఎవరో ఆమెను మోపుడుకర్రగా కాక బాధ్యత తెలిసిన మనిషిలా చూశారు.

మాధవి క్షణం అతని వైపు చూసింది. “తాళం నా దగ్గర ఉంటేనే మాటలు పెరుగుతాయి,” అంది.

“మాటలు ఇప్పుడే ఉన్నాయి,” అన్నాడు రవి. అంతే. వెంటనే ఫోన్ మళ్లీ మోగడంతో తల తిప్పి బయటికి వెళ్లిపోయాడు. ఆ చిన్న వైపు చూసిన తీరు, కీని తనవైపు జరిపిన చేయి—అవి గదిలోని చల్లని గాలి మధ్య చిన్నగా వేడి ఇచ్చాయి. కానీ దాన్ని దాచుకునే సమయం లేదు.

పన్నెండు దాటేసరికి అసలు లోటు బయటపడింది. మూడు కవర్లపై రాసిన మొత్తం, లెడ్జర్‌లో ఉన్నది కలవడం లేదు. సురేష్ వెంటనే బుక్ మూసి, “ఉదయాన్నే చెప్పేద్దాం—ఎంట్రీలో పొరబాటు అయిందని. లేదంటే పైవాళ్లు అందరినీ లాగుతారు. మాధవి, నువ్వు క్లోజింగ్ దగ్గర ఉన్నావు కాబట్టి నీ సంతకం పెడితే సరిపోతుంది,” అన్నాడు.

మాధవి పెన్ను పట్టుకుని కూడా రాయలేదు. “అది పొరబాటు అయితే ఎవరి ఎంట్రీ? ఏ స్కాన్ తర్వాత? ఏ లోడు తర్వాత? చెప్పండి, రాస్తా.”

“ఇప్పుడు విచారణా?” సురేష్ గొంతు పెంచాడు. “పని చేసే వాళ్లు ఆలోచించరు, చేయమన్నది చేస్తారు.”

“పని నేనే చేస్తున్నాను,” మాధవి అంది. “అబద్ధం కూడా నేనే మోయాలా?”

ఆ ఒక్క వాక్యం గదిలో ముడిచిన కార్టన్ తెరుచుకున్నట్టైంది. వినయ్ వెంటనే, “రాత్రంతా ఇక్కడే ఉంది కదా, ఆమెకే ఎక్కువ తెలుస్తుంది,” అన్నాడు. తనను రక్షించుకోవడంలో అతని వేగం చూస్తే, ఇంతసేపు ఎందుకు మౌనంగా నిలబడ్డాడో అర్థమైంది.

అప్పుడే బయట మోటార్ సైకిల్ శబ్దం ఆగింది. రవి తిరిగి వచ్చాడు. అతని చొక్కా కాలర్ సరిగా లేదు; స్పష్టంగా ఎక్కడో అత్తతో గొడవ విని వచ్చాడనిపించింది. లోపలికి వచ్చేసరికి సురేష్ కోపంగా, “ఎందుకు మళ్లీ?” అన్నాడు.

రవి మాటకు మాట కలపలేదు. కౌంటర్ దగ్గరకు వచ్చి లెడ్జర్‌ను తనవైపు తిప్పుకున్నాడు. “చివరి రెండు లోడ్ల రిటర్న్ స్కాన్ ఎవరు చేశారు?” అన్నాడు.

“ఇప్పుడు దేనికి?” సురేష్ చెయ్యి చాపగానే రవి బుక్ మీద తన అరచేయి ఉంచేశాడు. “ఇప్పుడు దానికి. ఎందుకంటే ఈ ఎంట్రీ సమయం పది నలభై తొమ్మిది. అప్పటికి మాధవి కింద రిటర్న్ వాహనం దగ్గర ఉంది. నేను చూసాను.” అతడు పక్కనే ఉన్న ప్లాస్టిక్ ట్రే నుంచి రెండు రసీదులు తీసి నెంబర్లు సరిపోల్చాడు. “ఇవి రెండూ ఒకే పార్సెల్‌కి రెండుసార్లు డబ్బు ఎంట్రీ అయ్యాయి. స్కాన్ మాన్యువల్‌గా మార్చారు. మాధవి చేస్తే తన కోడ్ ఉంటుంది. ఇది వినయ్ కోడ్.”

వినయ్ పెదాలు ఎండిపోయాయి. “సిస్టమ్ తప్పు—”

“సిస్టమ్‌కి నీ వేలిముద్రలు ఉండవు,” అని రవి అన్నాడు. ఆ మాటతోనే కాదు, అతడు వినయ్ జేబులోనుంచి కింద పడిన చిన్న కాగితం ఎత్తి లెడ్జర్‌పై పెట్టాడు. తాత్కాలిక గమనిక. రెండు మొత్తాలు కలిపి రాసిన అతని తొందరపాటు అంకెలు. మాధవి మీద కూర్చోబెట్టబోయిన లోటు ఒక్కసారిగా తిరిగి యజమాని చేతికి చేరినట్టైంది.

సురేష్ గొంతు దిగింది. వెంటనే తన ముఖం కాపాడుకోవడానికి మరో దారి చూశాడు. “సరే, లోపలి విషయమే. పైకి తీసుకెళ్లాల్సిన పని లేదు. వినయ్, నువ్వు క్యాష్ సర్దు. మాధవి, నువ్వు ఇంటికి వెళ్లు. రవి, నువ్వూ వెళ్లిపో. ఉదయం నేను చూసుకుంటా.”

అది తేలికైన దారి. ఎవరి ముఖం బయట కాలకుండా ఉండే దారి. మాధవిని పంపేస్తే, రేపు కథ ఎవరివైపు తిరుగుతుందో కూడా వాళ్లే నిర్ణయిస్తారు. మాధవి తాళం చెవిని కౌంటర్ మీద పెట్టకుండా చేతిలో బిగించింది. “లేదండి. ఈ రాత్రి ఎంట్రీ సరిచేసి, కవర్లు మళ్లీ కట్టి, రిటర్న్ బ్యాగ్‌ను శాఖ గోదాంలో వదిలి తాళం అప్పగిస్తాం. రేపు ఉదయం నేను తెరవను. ఎవరు క్లోజ్ చేశారో వాళ్ల ముందే ముగిద్దాం.”

“అంత డ్రామా ఎందుకు?” సురేష్ చిరాకు పట్టాడు.

“డ్రామా కాదు. నా పేరు మీ బుక్ చివర చీప్‌గా కట్టే రబ్బర్ బ్యాండ్ కాదు,” అంది మాధవి. ఆమె గొంతు పెద్దది కాదు; కానీ కత్తెర నేరుగా దారంపై పడినట్టు ఉంది.

రవి ఆమెవైపు చూసి ఆగాడు. ఇదే అతనికి సులభ క్షమాపణ చెప్పి బయటకు తీసుకెళ్లే క్షణం. బయట ఇప్పటికే శిల్ప అత్త నుంచి మిస్‌ కాల్స్ వరుసగా మెరుస్తున్నాయి. అతడు ఒక్కసారి ఫోన్‌ను మ్యూట్‌లో వేసి, కౌంటర్ పక్కకు వచ్చి లెడ్జర్‌ను మాధవి వైపు నెట్టాడు. “ఏం సరిచేయాలో చెప్పు,” అన్నాడు.

సురేష్ నవ్వాడు, చిన్నచూపు నవ్వు. “నువ్వూ ఇక్కడే కూర్చుంటే రేపు ఇంట్లో చెప్పుకో. ఆ అమ్మాయి కోసం రాత్రంతా—”

“ఆమె కోసం కాదు,” రవి అడ్డుకున్నాడు. “ఇక్కడ నిజంగా పని చేసినవాళ్ల పక్కన ఎవరు నిలబడతారో అది కోసం.” అతడు మాట ముగించగానే గదిలోని ఏకైక ట్యూబ్‌లైట్ చప్పుడుచేసి ఆరిపోయింది. చీకటిలో ఒక క్షణం ఎవరి ముఖమూ కనిపించలేదు. ఆ తర్వాత సురేష్ మొబైల్ వెలుతురు, రవి తెచ్చిన చిన్న చార్జ్ లాంతరు మాత్రమే మిగిలాయి.

అత్యవసర దీపం వెలుతురులో పనికి వేరే తాళం వచ్చేసింది. మాధవి లెడ్జర్ పేజీలు పట్టుకుని నెంబర్లు చెప్పింది; రవి కవర్లు తెరిచి మళ్లీ లెక్కపెట్టాడు. చిల్లర శబ్దం, పేపర్ అంచులు, లాంతరు ఊగిన నీడలు. వినయ్ నిశ్శబ్దంగా నిలబడి ఉండగా అతని బాధ్యతను ఎవరూ మళ్లీ మాధవిపై నెట్టలేకపోయారు. సురేష్ రెండు సార్లు “ఉదయం చూసేద్దాం” అన్నాడు; రెండుసార్లూ మాధవి విననట్టే తదుపరి మొత్తాన్ని చెప్పింది.

పని అయేసరికి ఒక గట్టి జూట్ సంచి నిండింది—రిటర్న్ నగదు కవర్లు, రసీదుల కట్ట, మళ్లీ ముద్ర వేయాల్సిన ఫైళ్లు. శాఖ గోదాం భవనం వెనుక మెట్లదారి గుండా రెండో అంతస్తులో ఉంది. సురేష్ వెంటనే చివరి ప్రయత్నం చేశాడు. “రవి, నువ్వే తీసుకెళ్లి వదిలేయ్. అమ్మాయిని ఇంత రాత్రి పైకి పంపడం అవసరం లేదు. లేదా ఆమె తీసుకెళ్తుంది; నువ్వు బయట నిలబడు. ఇద్దరూ కలిసివెళ్తే చూడటానికి బాగోదు.”

అదే అతడి అసలు లెక్క. పని పంచుకోకుండా, మచ్చ మాత్రం పంచే దారి.

మాధవి సంచిని ఎత్తింది. అది బరువుగా జారింది. ఒక్క క్షణం ఆమె ఒంటరిగా మోస్తే, ఇదంతా మళ్లీ అదే పాత క్రమంలోకి వెళ్లిపోతుంది. ఆమె సంచికి ఉన్న పొడవాటి పట్టాను మధ్యలో తీసి తన చేతికి వేసుకుంది. తర్వాత రవి వైపు చాచింది. “ఇది గోదాం దాకా ఇద్దరం తీసుకెళ్తాం. బయట నిలబడాల్సిన పని ఉంటే మీరు నిలబడండి,” అంది. ఆ మాట సురేష్‌కే.

గదిలో ఎవ్వరూ కదల్లేదు. శిల్ప అత్త పేరు మళ్లీ రవి ఫోన్‌పై వెలిగింది. అతడు తెర వైపు కూడా చూడలేదు. మాధవి చాచిన పట్టాపై తన చేయి పెట్టాడు. అదే క్షణంలో సురేష్ ఏదో చెప్పబోయి ఆగిపోయాడు; ఆ ఇద్దరి చేతులు ఒకే పట్టాపై బిగిసిపోవడం అతని మాట కంటే గట్టిగా కనిపించింది.

వాళ్లు బయలుదేరారు. ముందుగా ఇనుప తలుపు, తర్వాత సన్నని ప్రాంగణం, అక్కడ ఎండిన తులసి కుండి పక్కన పడేసిన ఖాళీ కార్టన్, తర్వాత వెనుక మెట్లు. లాంతరు రవి ఎడమచేతిలో ఉంది; సంచి ఇద్దరి మధ్య ఊగుతూ ఉంది. బరువు సమంగా పడాలంటే అడుగు కూడా సమంగా పడాలి. మొదటి మలుపు దగ్గర మాధవి వేగం తగ్గించగా రవి తానే తగ్గించాడు. ఎవరూ “జాగ్రత్త” అనలేదు. ఎవరూ “నేనే తీసుకుంటా” అనలేదు. అలాంటి మాటలు ఇప్పుడు తక్కువవే; ఈ పని మధ్యలో అవి దూరం పెట్టే చేతుల్లా అనిపించేవి.

రెండో మెట్టుమలుపు దగ్గర కిందనుండి శిల్ప అత్త గొంతు వినిపించింది. ఎప్పుడో ఆఫీసు దగ్గరకు వచ్చేసింది. “రవి!” అని పిలిచింది. “అక్కడే ఉన్నావా? దిగివచ్చి మాట్లాడి వెళ్లు.” ఆమె కళ్లకు పై మెట్లలో లాంతరు వెలుతురులో రెండు నీడలు ఒకే బరువు మోస్తున్నట్టు కనిపించాయి. అదే ఆమెకు మించిన అవమానం.

రవి మెట్టుపైనే ఆగాడు. సంచి పట్టును వదలలేదు. మాధవి కూడా వదల్లేదు.

“ఒక్క నిమిషం దిగివస్తాను,” అంటే అంతా మళ్లీ కిందకే జారిపోతుంది. “నువ్వు ముందుకెళ్లు, నేను వస్తా,” అంటే మళ్లీ పాత దూరమే. అతడు కిందికి చూడకుండా, “ఇది వదిలి రాలేను అత్త,” అన్నాడు. అంతే. క్షమాపణ లేదు. చుట్టుపక్కల వాళ్లకు వినిపించే గొప్పదనం లేదు. కానీ మెట్ల మధ్య గాలి దిశ మారింది.

శిల్ప అత్త పళ్ల మధ్య నవ్వు నలిగింది. “ఒక పని కోసం ఇంతా—”

మాధవి అప్పటికే తదుపరి మెట్టుపై అడుగు పెట్టింది. సంచి తనవైపు లాగలేదు; రవి చేతివైపు కూడా నెట్టలేదు. బరువు మధ్యలోనే ఉంచింది. అతడు ఆమె అడుగుకు సరిపోయాడు. ఇద్దరూ కలిసి పైకి ఎక్కారు. గోదాం తలుపు దగ్గర మాధవి తన చేతిలో ఉన్న తాళం చెవిని తాళపు రంధ్రంలో పెట్టి తిప్పింది. ఆలస్యంగా తిరిగొచ్చిన ఆ తాళం ఈసారి ఎవరి మీద మోపుడు కాదు; ఎవరి కింద దాచిన దోషం కాదు. తలుపు తెరుచుకున్నాక వాళ్లు సంచిని లోపల ర్యాక్ కింద జాగ్రత్తగా దించారు, రసీదుల కట్టను పక్కనే వేశారు, మళ్లీ సంచినే తీసుకున్నారు—ఖాళీ అయినా దాని గట్టిపట్ట ఇంకా చేతుల్లోనే ఉంది.

తిరిగి అద్దె భవనం మెట్ల దారిలోకి వచ్చేసరికి కరెంటు ఇంకా రాలేదు. రవి లాంతరాన్ని ఎత్తగా కాంతి వలయం గోడపై ఊగింది. మాధవి ఖాళీ సంచిని మడవకుండా అలాగే తీసుకుని, మధ్య పట్టాపై మళ్లీ తన చేయి పెట్టింది. అతడు మాట లేకుండా మరో వైపు పట్టుకున్నాడు. మెట్ల మధ్య చిన్న విశ్రాంతి మేడపై ఇద్దరూ క్షణం ఆగారు. కింద అంతస్తు నుంచి ఎవరైనా వండిన ఉల్లిపాయ వాసన, పైన ఎక్కడో చిన్న బిడ్డ దగ్గిన శబ్దం, లాంతరు ఊగిన కాంతి—అవి రెండుచేతులపైన కలిసి జారాయి. అదే పట్టాపై వారి వేళ్లు విడివిడిగా కనిపించి, మళ్లీ ఒకే నీడగా కలిశాయి. తర్వాత వాళ్లు తదుపరి మెట్టెక్కారు.