లోడ్ పడగానే నకిలీ ఆపరేటర్ బయటపడ్డాడు

ప్యాలెట్లు కదలక గుమికూడిపోయిన లోడింగ్ బేలో జయ చేతి సంకేతంతో ఫోర్క్‌లిఫ్ట్ ఆగింది, కానీ విడుదల రిజిస్టర్ మాత్రం రఘు మోచేతి కింద బిగించి పెట్టుకున్నాడు. తలుపు దగ్గర రెండో ట్రాలీ చక్రం ఇరుక్కుని కెక్కే శబ్దం చేసింది. “బే మూడు మూసేయొద్దు,” జయ కంఠం ఎత్తకుండానే చెప్పింది, “ముందు పాలబాటిళ్ల క్రేట్ దింపితే చల్లని సరుకు పాడవుతుంది.” రఘు మాత్రం ప్లాస్టిక్ కుర్చీ మూలన వాలిపోయి, ఆమె ముందే ఉన్న స్టీల్ టేబుల్ మీద చాయ్ గ్లాసు వలయం ఎండిపోతుండగా, “నువ్వు చెప్పేది చాలైంది. సంతకం నా దగ్గరే ఉంటుంది,” అన్నాడు. అతని మెడకు వేలాడుతున్న రేడియో అతనిదే కాదు; గత నెల వరకు అదే రేడియో జయ నడుముకి తగిలి తిరిగేది.

గేటు వైపు నుంచి మరొక ట్రక్ హారన్ మూలిగింది. వెనకలేన్ వరకూ కార్టన్లు, క్రేట్లు, బుట్టలు కట్టు కట్టుకుని నిలిచిపోయాయి. జయ ఎడమ చేతిలో మడతలు పడి మళ్లీ మళ్లీ తెరిచిన చిల్లర రశీదు ఉంది—అమ్మ మందుల దుకాణం బిల్, ఇంటి అద్దె గుర్తు, నెల చివరి. ఇది తప్పిపోతే ఓవర్‌టైమ్ కట్ అవుతుంది; ఓవర్‌టైమ్ కట్ అయితే ఇంట్లో రాత్రి భోజన బల్లమీద మళ్లీ అదే మాట. “పని బాగానే చేస్తున్నావు, కానీ పేరు ఎందుకు రావడం లేదు?” అనే మామయ్య మాట. ఆ మామయ్య స్నేహితుడే ఇవాళ వస్తున్నాడని ఆమెకు తెలుసు. అయినా ముందుగా కదలాల్సింది ఈ లేన్.

“రఘు అన్నా, బే రెండు డోర్ పూర్తి తెరవాలి,” శేఖర్ అరిచాడు. “మూడో ట్రక్ రివర్స్‌లో నిలబడిపోయింది.” “నేనే చూస్తున్నాను,” రఘు గొంతు గట్టిగా పెట్టాడు. గట్టిగా పెట్టింది పని కాదు, వినిపించాలి కాబట్టే. వెంటనే జయ వైపు తిరిగి, అందరికీ వినిపించేలా, “నువ్వు లిస్ట్ రాసుకో. ఆపరేషన్ మీదకు రావద్దు,” అన్నాడు.

అది ఒక్క వాక్యమే, కానీ అక్కడున్న వాళ్లకు ఏం జరుగుతోందో చాలు. ఆర్డర్ క్రమం జయ తలలో ఉంది; తాళం మాత్రం రఘు చేతిలో. జయ కాసేపు అతని చేతి కింద ఉన్న రిజిస్టర్‌ని చూసింది. తర్వాత బే ఒకటికి వెళ్లి, ప్యాలెట్ మీద పడ్డ పసుపు స్టిక్కర్‌ని చించి కొత్త క్రమంలో అంటించింది. “ఇది ముందుకు. అది గోడకి. ఖాళీ కార్ట్ బయటకు,” అని ముగ్గురికి వరుసగా చెప్పింది. ఆమె వద్ద సంతకం హక్కు లేకపోయినా, చోటు కట్టడం మాత్రం ఆపలేడు. మొదటి చిన్న మార్పే అదీ—లేన్ నోట కూరుకుపోయిన రెండు కార్ట్లు బయటికి జారాయి.

అప్పటికే గేటు దగ్గర తెల్ల కుర్తా వేసుకున్న పెద్దమనిషి నిలబడ్డాడు. లత గుసగుసగా, “అతనే మధు గారి మామయ్య. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం సంగతి చూసుకుంటూ ఉంటాడు,” అంది. మాట చిన్నదే, ముల్లు మాత్రం నేరుగా. మధుతో జయ సంబంధం రహస్యం కాదు; రెండు ఇళ్లకూ తెలిసినది. పెళ్లి మాటలు మిగిలి ఉన్నాయి. అలాంటి సమయంలో షిఫ్ట్‌లో పేరు చెడితే, పని మాత్రమే కాదు, ముఖం కూడా తగ్గిపోతుంది. ఆ పెద్దమనిషి కళ్ళు మాత్రం సరుకుపై కాకుండా ఎవరు ఆజ్ఞలు ఇస్తున్నారు, ఎవరు నిలబడి ఉన్నారు అన్నదానిపైనే ఉన్నాయి.

రఘు అదే క్షణంలో తప్పు చేశాడు. అతను హడావిడిగా బే మూడో తలుపు తెరిపించి, చల్లని సరుకు ట్రక్‌ని ముందు వదిలాడు. వెనకున్న డ్రై గూడ్స్ ట్రక్ కదలలేక అడ్డంగా పడింది. ఇరువైపులా ప్యాలెట్లు నిలిచిపోయి, మధ్యలో ఒక్క చేతి బండి కూడా వెళ్లలేని దుస్థితి. డ్రైవర్ కిటికీ నుంచి తిట్టాడు. ఫోర్క్‌లిఫ్ట్ వెనక్కి తీస్తుండగా ప్లాస్టిక్ క్రేట్ మూల విరిగి పాలు కారటం మొదలైంది.

“ఇది నేనే చెప్పాను,” జయ అంది. గొంతులో ఆవేశం లేదు; దానికి బదులు పట్టు ఉంది. “ఇప్పుడు లెక్చర్ వద్దు,” రఘు అన్నాడు, కానీ అతను రిజిస్టర్ పేజీ తిప్పుతున్న వేళ వేళ్లు తడబడుతున్నాయి. ఎక్కడి ట్రక్ ఏ స్లాట్‌లోకి వెళ్లాలి అన్నది అతనికి కాగితం మీద కూడా పట్టడం లేదు. శేఖర్, లత ఇద్దరూ అతని వైపు కాకుండా జయ వైపు చూశారు. ఆ ఒక్క చూపే సరిపోతుంది—పని ఎవరితో కదులుతుందో అందరికీ తెలుసు.

ముందు నిలిచిన ప్యాలెట్‌కి జయ ఎక్కి నిలబడి లేన్ మొత్తం చూసింది. “శేఖర్, పాలు కారిన క్రేట్ పక్కకు. లత, బే రెండు తలుపు సగం మాత్రమే తెరువు. రివర్స్‌లో ఉన్న ట్రక్‌ని రెండు అడుగులు కుడి వైపు తిప్పించు. మధు ఎక్కడ?” అంది. “గేటు దగ్గర,” లత అంది. “అతన్ని లోపలికి రానివ్వకు. డ్రైవర్‌లను బయటే నిలిపెయ్యి.”

రఘు ఏదో అనబోతే జయ చేతిని చాపి అతని రేడియో తీసుకుంది. తీసుకుంది అంటే లాక్కోలేదు; అతను క్షణం ఆలస్యం చేశాడు, ఆమె క్షణం కూడా కాదు. “బే రెండు, వినిపిస్తుందా? ముందు ఖాళీ కార్ట్లు బయటకు. తర్వాత డ్రై గూడ్స్. నేను చెప్పే వరకు చల్లని సరుకు నిలుపు,” అంది. రేడియోలో గరగర శబ్దం వచ్చింది. ఆ శబ్దం తర్వాత మొదటి స్పందన వచ్చింది—“వింటున్నాం.”

ఆ ఒక్క సమాధానంతో పని మళ్లీ శ్వాస తీసుకుంది. శేఖర్ చేతి బండి తోసి మొదటి ఖాళీ కార్ట్ బయటికి నెట్టాడు. లత తలుపు అంచున నిలబడి డ్రైవర్‌కు చేతి సంకేతం చేసింది. బిగుసుకుపోయిన కోణం కొంచెం విడిచింది. జయ రెండు అడుగులు కదిలి ప్యాలెట్ల మధ్య దారి చూపించింది. “అది కాదు, ఎర్ర స్టిక్కర్ ఉన్నదే ముందుగా. పాడైన క్రేట్ వెనుకకి. వేగం కాదు, క్రమం,” అంది. ఐదు నిమిషాల క్రితం అరుస్తున్న వాళ్లు ఇప్పుడు ఆమె మాట మధ్యలో కోయలేదు. బే రెండు నుంచి మొదటి ట్రాలీ సజావుగా బయటికి వచ్చింది.

రఘు తిరిగి తన గొంతు కాపాడుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు. “నేనే చెప్పబోతున్నా అదే,” అన్నాడు. జయ అతని వైపు చూడలేదు. “రిజిస్టర్ తెరువు,” అంది. “ఎందుకు?” “ఎందుకంటే లోడ్ బయటికి వెళ్తోంది. బయటికి వెళ్తే ఎంట్రీ కావాలి.” అతను పేజీ తెరిచాడు; ఏ లాట్ నంబర్ ఎక్కడుందో అడిగాడు. అడిగిన క్షణంలోనే అతని స్థాయి కిందికి జారిపోయింది. జయ నంబర్లు చెప్పింది. అతను రాశాడు. టేబుల్ మీద ఆమె పాత బాల్‌పెన్ వదిలిన నీలిరంగు మరక ఇంకా ఉంది; ఈ రోజు ఇంక్ అతని వేళ్లకే అంటింది.

గేటు దగ్గర నిల్చున్న పెద్దమనిషి లోపలికి అడుగు పెట్టలేదు, కానీ వెళ్లిపోలేదు కూడా. మధు అతని వెనుక నిలబడి ఫోన్ చెవికి పెట్టుకున్నట్టు నటిస్తున్నాడు. కళ్ళు మాత్రం జయ మీదే. ఈ సేవా రంగం పనుల్లో ఎవరు పేపర్ మీద ఉన్నారు, ఎవరు పని మీద ఉన్నారు అన్నది ఇలాంటి క్షణాల్లోనే బయటపడుతుంది. గేటు దాటి మాట్లాడకపోయినా, వారి ఇంట్లో ఈ సాయంత్రం ఎవరి పేరు ఎలా పలకబడుతుందో ఈ బేనే నిర్ణయిస్తోంది.

మధ్యాహ్నం దాటేలోపు ఒక లేన్ పూర్తిగా ఆమె చేతిలో కదలసాగింది. కానీ రఘు రేడియో తిరిగి తీసుకోలేదు; తీసుకోలేకపోయాడు. అతను ప్రతి కొత్త విడుదల ముందు, “జయ, ఇది ఏ స్లాట్?” అని అడగాల్సి వచ్చింది. ఆమె చెప్పకపోతే ఎవరూ కదల్లేదు. డ్రైవర్లు కూడా అతని ముఖం కాకుండా ఆమె చేతి సంకేతం కోసం ఎదురుచూశారు. ఇది ప్రశంస కాదు; బహిరంగ ఆధారపడటం. అతని కుర్చీ ఇంకా టేబుల్ వెనకే ఉంది, కానీ అతడు అందులో కూర్చున్నంత మాత్రాన కుర్చీకి అర్థం లేకపోయింది.

అప్పుడే అత్యవసర ట్రక్ లోపలికి వచ్చింది. పైన ఎర్ర ముద్ర—ఆసుపత్రి సరఫరా. గేటు దగ్గరే ఆగిపోయింది. ముందున్న రెండు ప్యాలెట్లు, సగం నింపిన ర్యాంప్, తప్పు ఎంట్రీ—మూడూ కలిపి గొంతు పిసికేసినట్టు లేన్‌ని బిగించేశాయి. డ్రైవర్ దిగి పేపర్లు ఊపాడు. “ఇది ఆలస్యమైతే నేరుగా ఫిర్యాదు వెళ్తుంది,” అన్నాడు.

రఘు ఆ పేపర్లు లాగేసుకుని, తడబాటుతో రిజిస్టర్ తిప్పాడు. తప్పు లాట్‌కు విడుదల గీత గీశాడు. శేఖర్ అటకెక్కిపోయాడు. “అన్నా, అది వెళ్తే లోపల మిగతావి బిగుసుకుపోతాయి,” అన్నాడు. “నేను చెబుతున్నదే చేయ్!” రఘు అరిచాడు. ఫోర్క్‌లిఫ్ట్ ముందుకు కదిలి, వెంటనే ఆగిపోయింది. తలుపు అంచుకి ప్యాలెట్ మూల తగిలింది. కార్టన్ చిరిగి మందుల పెట్టెలు కిందకు జారాయి. ఒక్క పెట్టె చక్రం కింద నలిగింది. గేటు దగ్గరున్న పెద్దమనిషి తన కుర్తా అంచు జాగ్రత్తగా పైకి ఎత్తుకున్నాడు; నష్టం నేల మీదనే, ముఖం గాల్లోనే.

జయ అప్పటివరకు అతనికి దారి చూపిస్తూ వచ్చింది. అదే చివరి సారి అయింది. ఆమె ముందుకెళ్లి ఫోర్క్‌లిఫ్ట్‌ని చేతితో ఆపించింది. “చాలు,” అంది. గట్టిగా కాదు. చుట్టూ ఉన్న శబ్దం మధ్య ఆమె మాట కోసినట్టు వినిపించింది. తర్వాత నేరుగా టేబుల్ దగ్గరికి వెళ్లి రిజిస్టర్‌పై అతని చేతిని తొలగించింది. రఘు గట్టిగా పట్టుకోబోయాడు. “ఇది నా షిఫ్ట్ రిజిస్టర్,” అన్నాడు. “షిఫ్ట్ నీది కావచ్చు,” జయ అంది, “లేన్ నా చేతిలోనే కదులుతోంది.”

అతను చుట్టూ చూశాడు. సహాయం కోసం కాదు; తన మాటను ఎవరైనా నిలబెడతారా అని. ఎవ్వరూ ముందుకు రాలేదు. లత తలుపు దగ్గరే నిల్చుంది. శేఖర్ మందుల పెట్టెలు ఎత్తుతూ కూడా కదలలేదు. మధు గేటు వద్ద నుంచి ఒక్క అడుగు లోపలికి రాలేదు. పెద్దమనిషి మాత్రం మొట్టమొదటిసారి జయ చేతిలోని రేడియోను చూసాడు.

రఘు మళ్లీ గొంతు ఎత్తేలోపు డ్రైవర్ అరిచాడు. “ఇంకో నిమిషం ఆలస్యం అయితే నేను వేరే డాక్‌కి వెళ్తా.” అదే అతని చివరి పగులు. రఘు రేడియో కోసం చేయి చాచాడు; జయ అతని ముందే మెడపై ఉన్న పట్టీ విప్పి రేడియో పూర్తిగా తన చేతిలోకి తీసుకుంది. తర్వాత టేబుల్ అంచున వేలాడుతున్న విడుదల టోకెన్—పసుపు ప్లాస్టిక్ చిప్—తీసుకుని రిజిస్టర్ పైన పెట్టింది. “ఇది ఇక్కడ,” అంది. “ఇప్పటి నుంచి నా కాల్ లేక ఒక్క వాహనం కదలదు.”

అది ఉపన్యాసం కాదు; ఆజ్ఞ. వెంటనే ఆమె పేజీ తిప్పి తప్పు గీత మీద ఒక్క గట్టి గీత వేసి, సరైన లాట్ నంబర్ రాసింది. “శేఖర్, నలిగిన పెట్టెలు బయటకు. మిగతా ప్యాలెట్‌ని అర అంగుళం ఎత్తి కుడి వైపు. లత, బే మూడు మూసి బే ఒకటి పూర్తి తెరువు. డ్రైవర్, రివర్స్ వద్దు—సూటిగా నా చేతి వరకు.” ప్రతి మాటతో ఒక బిగుతు విడిగింది. ఫోర్క్‌లిఫ్ట్ మూల తిరిగింది. నలిగిన పెట్టెలు పక్కకు వెళ్లాయి. ఆసుపత్రి సరఫరా ట్రక్ ర్యాంప్ మీద నేరుగా చేరింది.

రఘు “ఇలా చేస్తే…” అని మొదలుపెట్టాడు. “నిలు,” జయ అంది, అతని వైపు చూడకుండా. అతను నిజంగానే ఆగిపోయాడు.

ఆసుపత్రి ట్రక్ విడుదల సంతకం పెట్టాల్సిన స్థలానికి రాగా, జయ రిజిస్టర్‌ను తనవైపు లాగి సంతకం చేసింది. ఆ కలంతోనే, ఆమె పాత ఇంక్ మరక పక్కనే కొత్త గీత పడింది. డ్రైవర్ పేపర్లు తీసుకుని పరిగెత్తిపోయాడు. వెనక నిలిచిన మిగతా ట్రక్ డ్రైవర్లు ఇక ఎవరిని అడగాలో అర్థం చేసుకుని వరుస సరిచేసుకున్నారు. టేబుల్ వెనుక ఉన్న ప్లాస్టిక్ కుర్చీని రఘు మళ్లీ లాగబోయాడు; జయ కాలు పెట్టి ఆపింది. “అక్కడ కూర్చోవద్దు. బయట బిల్లులు చెక్ చేయి,” అంది. కుర్చీ మూల ఖాళీగా మిగిలింది; ఆ ఖాళీ అతనికన్నా పెద్దగా కనిపించింది.

అతని ముఖం ఒక్కసారిగా కాగితంలా పలుచబడింది. “జయ, నేను…” “బయట బిల్లులు చెక్ చేయి,” ఆమె మళ్లీ చెప్పింది. ఇది వేడుకోలు కాదు, దయ కాదు. పనికోసం ఇచ్చిన దిగువ పని. అతను క్షణం నిలబడి, తర్వాత నిజంగానే టేబుల్ పక్కనుంచి తప్పుకుని గేటు వైపు నడిచాడు. అతని వెళ్లడమే అక్కడున్న అందరికీ చాలింది; కాసేపటి క్రితం తన గొంతుతో బే నింపిన మనిషి ఇప్పుడు సరుకు జాబితాలు పట్టుకుని బయట నిల్చోవాల్సి వచ్చింది.

మిగిలిన లోడ్ ఆమె చేతిలో వేగంగా కాదు, ఖచ్చితంగా కదిలింది. ఏ తలుపు తెరవాలి, ఏది మూయాలి, ఏ కార్ట్ ముందుకు, ఏ ప్యాలెట్ వెనక్కి—ప్రతి విడుదల ఆమె నోటినుంచే వెల్తోంది. మధ్యలో మధు ఒక్కసారి దగ్గరకు వచ్చి, “నీకు నీళ్లు తీసుకురా?” అని అడిగాడు. జయ కళ్ళు రిజిస్టర్‌పైనే ఉన్నాయి. “డ్రైవర్లను లైన్లో పెట్టు,” అంది. అతను వెంటనే తిరిగి వెళ్లిపోయాడు. ఇక్కడ ఆమెకు నీళ్లు కాదు, ఖాళీ మార్గం అవసరం.

సాయంత్రం వెలుతురు బే గోడలపై తక్కువగా జారుతున్నప్పుడు ప్రధాన లేన్ పూర్తిగా సవ్యంగా కదులుతోంది. మొదట ఇరుక్కున్న కార్ట్ల చక్రగీతల మీద ఇప్పుడు శుభ్రమైన దారి కనిపిస్తోంది. జయ రిజిస్టర్ మూసి, పసుపు విడుదల టోకెన్‌ను తన జేబులో వేసుకుంది. రేడియో పట్టీని మళ్లీ తన భుజానికి వేసుకుంది. ఎవరూ అడగలేదు అది ఎవరిదో. అడగాల్సిన అవసరమే లేకుండా పోయింది.

లోడింగ్ బే పక్కనున్న వెనుక క్రాస్‌లేన్‌లో ఆమె ఒక్కసారి ఆగింది. నేలపై చిందిన చాయ్ పాత వలయం పక్కనే ఎవరో వదిలిన అర్ధమడిచిన రశీదు గాలి కొట్టుకుని కదిలింది. జయ రేడియో బటన్ నొక్కింది. “బే రెండు—విడుదల.” గరగర శబ్దం మృదువుగా తగ్గి, లేన్ సమాధానం ఇచ్చింది.