నాకోసం క్యూతాడు వెడల్పుగా ఊగింది

“అక్కడ కాదు, పక్కకు నిల్చోండి,” అని సౌజన్య చేతిలో ఉన్న అతిథుల జాబితా బోర్డుతోనే మాధవి భుజం ముందర అడ్డం పెట్టింది. బంగారు కంచం లైట్ల కింద, ఫంక్షన్ హాల్‌ ప్రధాన ప్రవేశం ముందు కట్టిన ఎర్రని క్యూతాడు దగ్గర మాధవి అడుగు ఆగిపోయింది. ఆమె చేతిలోని చల్లబడిపోయిన భోజన పెట్టె పలుచని ప్లాస్టిక్‌తో చప్పుడిచ్చింది; మధ్యాహ్నం నుంచి తినడానికి కూడా సమయం దొరకలేదు. “వెండర్ వాళ్లు, సిబ్బంది, తర్వాత. ముందుగా వరపక్షం, అమ్మాయి ఇంటివాళ్లు.”

మాధవి కళ్ళు ఒక్కసారి బోర్డు మీద, ఒక్కసారి సౌజన్య మీద ఆగాయి. “నేను సిబ్బంది కాదు.”

“అయ్యో, అంత ఫీలవ్వకండి,” సౌజన్య నవ్వింది, కానీ ఆ నవ్వు ముక్కు చివరే ఆగింది. “ఈరోజు ఎవరు ఎక్కడ నిలబడాలో నేనే చూస్తున్నాను. మీకు అర్జున్ తెలుసు కదా, అంతే. అందుకే లోపలికి వచ్చారే గానీ, ముందు వరుస కాదు.” పక్కనే ప్లాస్టిక్ కుర్చీ మూల చూపించి, “అక్కడ కూర్చోండి. పిలుస్తాం.”

చూడటానికి నిల్చున్న వాళ్లలో ఇద్దరు పిన్నివాళ్లు మెడలు పొడిచారు. ఒక ఫోటోగ్రాఫర్ కెమెరా పైకెత్తి మళ్లీ దించాడు. మాధవి చేతి వేళ్లు తన మెట్రో కార్డు గీసుకుపోయిన అంచును తాకాయి. ఈ ఫంక్షన్ కోసం గత మూడు నెలలు ఆమె పని చేసిన రాత్రులు, సేవా రంగంలో ఆఫీసు షిఫ్ట్ ముగిసి కూకట్‌పల్లి నుంచి మెట్రో ఎక్కి అర్జున్ తల్లికి బంగారం ఎంపిక, మెనూ అడ్వాన్స్‌, హాల్‌ అడ్వాన్స్‌—అన్నీ ఒక్కసారిగా ఆమెను ఆ ప్లాస్టిక్ కుర్చీ మూలకు నెట్టేయడానికి వాడేసినట్టయ్యాయి.

ఆమె కూర్చోలేదు. కుర్చీ మూల దగ్గర పెట్టెను వదిలి, తన చీర పొడవు సరిచేసుకుని, తాడుకి అడ్డంగా కాకుండా పక్కనే నిలబడింది. అది చిన్న తిరస్కారం మాత్రమే. కానీ సౌజన్య భ్రూవిల్లు గట్టిగా లేచింది.

“మాధవి, ప్లీజ్,” అర్జున్ దగ్గరకు వచ్చాడు. నీలిరంగు కుర్తా, చేతి గడియారం మెరుస్తున్నాయి, కానీ గొంతులో ధైర్యం మాత్రం లేదు. “ఇప్పుడే వాదన వద్దు. లోపల పెద్దమ్మలు ఉన్నారు. తర్వాత మాట్లాడుకుందాం.”

“తర్వాతా?” మాధవి నెమ్మదిగా అడిగింది.

అతడు పక్కకి చూసాడు. అదే సమాధానం.

సౌజన్యకు ఆ చూపే చాలు. “చూసారుగా? ఇంటి విషయం ఇంట్లోనే. మా ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఏదైనా ఉండొచ్చు, కానీ అధికారికంగా ఇంకా ఏమీ లేదు. అందుకే మర్యాదగా నిలబడితే అందరికీ మంచిది.” అని చెప్పి తాడుకి ఆవల ఉన్న యువకుడిని చేతితో లోపలికి పంపింది. “వీరు మా పెద్దమ్మ కూతురు. ముందుగా.”

తర్వాత పది నిమిషాలు చిన్నచిన్న కోసెల్లా సాగాయి. ఒకరిని లోపలికి పంపించింది; మాధవిని “ఒక్క నిమిషం” అంది. వరుడి చెల్లెలి ఫ్రెండ్‌కు ముందువరుస పాస్ కట్టించింది; మాధవికి “మీ పేరు తర్వాత చూడాలి” అంది. పెద్దమ్మ శారద వచ్చి, “అదే అమ్మాయి కదా?” అని అర్జున్‌ వైపు తలూపగా, సౌజన్య వెంటనే, “ఆఫీసు నుంచి సహాయం చేసిన అమ్మాయి” అంది. శారద తల ఊపి వెళ్లిపోయింది. ఆ ఒక్క వాక్యంతో మాధవి మూడు సంవత్సరాలుగా నిలబెట్టుకున్న స్థానం, సేవా రంగం ఉద్యోగం చేసే ఏదో ఉపయోగపడే అమ్మాయిగా కుదించబడిపోయింది.

మాధవి ముఖంలో మార్పేమీ రాలేదు. అదే సౌజన్యకు మరింత సౌలభ్యం ఇచ్చింది. “నీ కవర్ ఉందా? శుభాకాంక్షల కవర్?” అని అడిగింది. పలుచని కాగితం మడిచిన శబ్దం వినిపించేలా మాధవి బ్యాగ్‌ తెరవాలని ఎదురు చూసింది.

మాధవి కవర్ తీయలేదు. “ఉంది.”

“అయితే నాకు ఇవ్వండి. నేను స్టేజ్ దగ్గర పెట్టిస్తాను. మీరు ఇక్కడే ఉండండి. జనాలు ఎక్కువ.”

ఇది సాదాసీది పని కాదు. చేతిలో ఉన్న కవర్ తీసేసి, ఆమె ఉనికినే అంచుకు కట్టేయడం. మాధవి బ్యాగ్ జిప్ మూసేసింది. “అది నేను ఇస్తాను.”

సౌజన్య మొహం బిగిసింది. “ఈరోజు నియమం నేను చెబుతున్నాను.”

అప్పుడే లోపల నుంచి హోస్ట్ రమేష్ వేగంగా వచ్చాడు. మణికట్టు మీద వాకీ-టాకీ తగిలి ఉంది; చెమటతో నుదురు మెరుస్తోంది. అతడు ముందుగా సౌజన్యను చూస్తూ, “బయట ఇంకా ఎవరు?” అని అడిగాడు. తర్వాత మాధవిని చూశాడు. ఒక క్షణం ఆగిపోయాడు. మళ్లీ గట్టిగా, అందరూ వినేలా, “మాధవి గారూ, మీరు ఇక్కడ ఎందుకు నిల్చున్నారు?” అన్నాడు.

సౌజన్య వెంటనే నవ్వు తెచ్చుకుంది. “అన్నయ్యా, చిన్న కన్ఫ్యూజన్. నేను చూసుకుంటున్నా—”

“మీరు చూసుకుంటున్నారా?” రమేష్ ఆమె మాటపైకి వెళ్లిపోయాడు. అతడు తాడుకి దగ్గర నిలబడ్డ బాయ్‌కి చేతితో సంకేతం ఇచ్చాడు. “తాడు పైకి ఎత్తు. మాధవి గారిని ఆపేది ఎవరు?”

చుట్టూ తలలు ఒక్కసారిగా అదే వైపు తిరిగాయి. రమేష్ రెండు అడుగులు ముందుకు వచ్చి, మాధవి ఎదుట కొంచెం వంగి, “మాధవి గారూ, లోపలికి రండి. మీకోసం ముందువరుస పక్క సీటు ఖాళీగా ఉంచాం. లేట్ అయింది,” అన్నాడు. ఆ “గారూ” అనే ఒక్క పదం సౌజన్య చేతిలోని బోర్డు కంటే గట్టిగా కొట్టింది.

సౌజన్య నోరు తెరిచింది. “అన్నయ్యా, ఆమె—”

“మాకు తెలిసినవాళ్లు,” రమేష్ అచ్చంగా చెప్పాడు. “హాల్‌ అడ్వాన్స్‌ చివరి నిమిషంలో ఎవరు నిలబెట్టారో నాకు తెలుసు. మెనూ బాకీ ఎవరు తీర్చారో కూడా తెలుసు. అర్జున్‌, నువ్వేం చేస్తున్నావ్? మాధవి గారిని బయట నిలబెట్టారా?”

అర్జున్ ముఖం తెల్లబడింది. అతడు ఒక అడుగు ముందుకొచ్చి, “నేను… సిట్యుయేషన్—”

మాధవి కదల్లేదు. రమేష్ మాటతో గాలి మారింది, కానీ గది మొత్తం ఇంకా తేల్చుకోలేదు. పెద్దమ్మ శారద ఈసారి వెనక్కి తిరిగి స్పష్టంగా చూస్తోంది. ఫోటోగ్రాఫర్ కెమెరాను మళ్లీ పైకి ఎత్తాడు. సౌజన్య బోర్డును ఛాతీకి అతికించుకుంది; గోర్లు తెల్లబడ్డాయి.

“అవును, లోపలికి రండి,” సౌజన్య అకస్మాత్తుగా మృదువుగా అంది. “ఇంత చిన్న విషయం పెద్దదైందే. మిమ్మల్ని ఎవరూ అవమానించలేదు. ముందుగా స్టేజ్ దగ్గర నిలబడండి, తర్వాత కూర్చోండి. అర్జున్ కూడా ఉన్నాడు కదా.”

ఆ ఆలస్యమైన మృదుత్వంలో దుర్వాసన ఉంది. లోపలికి అనుమతించడం కాదు; జరిగినదాన్ని చిన్నదిగా మడిచి పక్కకు నెట్టేయడం. అర్జున్ దగ్గరికి వచ్చి తక్కువ గొంతులో, “మాధవి, పర్లేదు. ఇప్పుడు వెళ్లిపోదాం. తర్వాత అమ్మతో మాట్లాడతాను,” అన్నాడు.

మాధవి అతడిని చూసింది. “ఇప్పుడే మాట్లాడలేవా?”

అతడు మళ్లీ చుట్టూ చూశాడు. పెద్దమ్మ, బంధువులు, లైట్లు, కెమెరా—అన్నీ అతడి వెన్నెముకను దించేశాయి. సమాధానం రాలేదు.

అదే క్షణం మాధవి నిర్ణయం గట్టిపడింది. ఆమె బ్యాగ్‌ నుంచి తెల్లని కవర్ తీసింది. ఆ కాగితం మడిచిన పొడిచప్పుళ్లు తాడుకి దగ్గర స్పష్టంగా వినిపించాయి. తర్వాత మరో మడతలో ఉన్న రసీదు, చిన్న తాళాల గుత్తి తీసింది. హాల్‌ బుకింగ్ మార్చిన రోజు రమేష్ ఇచ్చిన స్టోర్‌రూమ్ తాళాలు.

“రమేష్ గారు,” అని ఆమె గట్టిగా పిలిచింది. “ఈ హాల్‌కు పెండింగ్ అడ్వాన్స్‌ ఎవరిపేరుతో చెల్లించారో చదవండి.”

సౌజన్య ఒక్కసారిగా ముందుకొచ్చింది. “ఇది ఇప్పుడు అవసరమా? పబ్లిక్‌లో—”

“ఇప్పుడే అవసరం,” మాధవి అంది. గొంతు ఎక్కడా ఎత్తలేదు. అందుకే ఇంకా స్పష్టంగా వినిపించింది. “ఎందుకంటే నన్ను పబ్లిక్‌లోనే సిబ్బందిలా నిలబెట్టారు.”

రమేష్ చేతిలో రసీదు పెట్టింది. అతడు చదివి క్షణం తలెత్తి మాధవిని చూశాడు. తర్వాత చుట్టూ ఉన్నవాళ్లకు వినిపించేలా, “చెల్లించిన పేరు—మాధవి దేవులపల్లి,” అన్నాడు.

సౌజన్య వెంటనే నవ్వు తెచ్చుకునే ప్రయత్నం చేసింది. “డబ్బు పెట్టిందంటే—”

మాధవి ఆమె మాట పూర్తవక ముందే తాళాల గుత్తిని సౌజన్య చేతిలోని బోర్డు మీద కాదు, రమేష్ అరచేతిలో పెట్టింది. టింగ్ అన్న శబ్దం తాడువైపు ఉన్న నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చింది. “ఇవి మీ స్టోర్‌రూమ్ తాళాలు. పని చేసిందే చేశాను. కానీ పని చేసిన అమ్మాయిని బయట నిలబెట్టి, అవసరం వచ్చేసరికి లోపలికి పిలిచే ఇల్లు నాకు కాదు.”

అర్జున్ గబగబా, “మాధవి, ఆలా చెప్పకు,” అన్నాడు.

ఆమె అతని వైపు చూడలేదు. “మీ అమ్మ ఎదుట, మీ పెద్దమ్మ ఎదుట, ఇప్పుడే ఒకసారి చెప్పు. నేను ఎవరు? ‘ఆఫీసు నుంచి సహాయం చేసిన అమ్మాయి’నా, లేక నీ జీవితంలో ముందుగా నిలబడాల్సిన వ్యక్తినా?”

అర్జున్ పెదవి కదిలి ఆగిపోయింది. సౌజన్య వెంటనే లోపలికి తలతిప్పి, “పెద్దమ్మా, కొంచెం లోపలికి వెళ్లండి,” అని హడావుడి చేసింది. ఆమె కళ్లలో తొలిసారి లెక్క తప్పిన భయం మెరిపింది. గుమిగూడిన జనంలో ముందురోజు వరకు తన మాటే నియమమని నమ్మకం ఇచ్చే ఆ సౌలభ్యం ఒక్కసారిగా జారి పడింది.

మాధవి రమేష్ చేతిలోని రసీదుపై వేళ్లు పెట్టి, “ఇది చెల్లించిన నా పేరు. ఆహ్వాన కార్డు డ్రాఫ్ట్‌లో మార్చిన పేరు కూడా నా సూచనే. అర్జున్ నాకు పెళ్లి మాట ఇచ్చి ఇంట్లో చెప్పిన విషయం పెద్దమ్మ శారదకు తెలుసు. తెలిసినట్టే ఇప్పుడూ నిలబడి చూస్తున్నారు. ఇక నాకు పక్క సీటు అవసరం లేదు,” అంది. ఆమె చూపు నేరుగా ప్రధాన ప్రవేశం ముందు పెట్టిన ముందువరుస కుటుంబ లేన్‌పై పడింది—తాడుతో వేరుచేసిన చిన్న దారి, స్టేజ్‌కి నేరుగా వెళ్లే దారి. “ఆ ముందువరుస దారిలో మొదట నడిచేది నేను. నన్ను అలా గుర్తించలేని వాళ్లు నా వెనుక నిలబడాలి.”

ఆ వాక్యం గాలిలో వేలాడలేదు. చదవగలిగిన, తాకగలిగిన వస్తువుకి తగిలింది. ఆమె తానే ఒక అడుగు ముందుకు వేసి క్యూతాడు క్లిప్‌ను పట్టుకుంది. సౌజన్య ఉలిక్కిపడి చేతి చాచింది. “ఒక్క నిమిషం, నువ్వు తాడు తాకొద్దు—”

“వెనక్కు,” రమేష్ గట్టిగా అన్నాడు. ఆ ఒక్క పదంతో సౌజన్య చేయి గాల్లోనే ఆగిపోయింది.

మాధవి క్లిప్‌ను విడదీసింది. తాడు తేలికగా జారింది. అది కేవలం మార్గం కాదు; ఇప్పటివరకు ఎవరు ముందు, ఎవరు తర్వాత అనేది నిర్ణయించిన అడ్డం. ఆమె దాన్ని పక్కకు లాగి ముందువరుస కుటుంబ లేన్‌ను తన ముందర ఖాళీ చేసింది. తర్వాత తెల్లని కవర్‌ను తన చేతిలోనే ఉంచుకుని, పెద్దమ్మ శారద వైపు తల తిప్పి, “శారద అత్తయ్య, మీరు నిజంగా నన్ను మీ ఇంటి గౌరవంలో భాగంగా చూడకపోతే, నేను ఇప్పుడే వెళ్లిపోతాను. కానీ చూడాలనుకుంటే, ‘తర్వాత’ కాదు. నా స్థానం ఇప్పుడే ముందర,” అంది.

శారద పెదవులు బిగించుకుంది. ఆమెకు చుట్టూ ఉన్న బంధువుల కళ్ళు, ఫోటోగ్రాఫర్ కెమెరా, వరపక్షం గుసగుస—all ఒకేసారి తగిలాయి. ఆమె అర్జున్ వైపు తిరిగి, “చెప్పు,” అంది. అది మృదువైన అడుగు కాదు; కుటుంబ ముఖరక్షణ కోసం విసిరిన చివరి ఆజ్ఞ.

అర్జున్ గొంతు ఎండిపోయింది. కానీ ఇప్పుడు మౌనం కూడా తనవైపు పని చేయదని అతడు గ్రహించాడు. “మాధవి… మా ఇంటివాళ్లకు తెలిసినది. నేను…” అని మొదలుపెట్టాడు.

“పూర్తిగా,” మాధవి అంది. అతడి దగ్గరకు కాదు, తాడుల మధ్య తెరుచుకున్న దారిలో నిలబడే తన స్థానానికి అడుగు వేసింది. “అర్థంతరంగా కాదు.”

అతడు కళ్లుపెట్టి, బలవంతంగా అయినా స్పష్టంగా అన్నాడు. “మాధవి నా పెళ్లి నిర్ణయం. ముందుగా ఆమెనే తీసుకెళ్లాలి.”

అది ప్రేమప్రకటనలా మృదువుగా పడలేదు. ఆజ్ఞలా పడింది. వెంటనే రమేష్ చేతితో సంకేతం చేసి ముందు వరుసలో నిల్చున్న ఇద్దరిని పక్కకు జరిపించాడు. “దారి ఖాళీ చేయండి. ముందుగా మాధవి గారు.” సిబ్బంది అలా వినగానే కదిలారు; ఒక బంగారు రంగు ‘ఫ్యామిలీ లేన్’ బోర్డు తిప్పి ఆమె వైపు పెట్టారు. సౌజన్య చేతిలో ఉన్న అతిథుల జాబితా బోర్డు ఒక్కసారిగా పనికిరాని కాగితంలా కనిపించింది.

సౌజన్య చివరి ప్రయత్నంగా ముందుకొచ్చి, “ఇది ఇంతలా చేయాల్సిన పనిలేదు. లోపల పెద్దవాళ్లు—”

“నువ్వే మొదలుపెట్టింది బయట,” మాధవి అంది. “ఇప్పుడు క్రమం కూడా బయటే మారుతుంది.” ఆమె సౌజన్య చేతిలోని బోర్డును తీసుకోలేదు; తీసుకోవాల్సిన అవసరం లేదు. దాని కంటే గట్టిగా చదవబడుతున్నది ఇప్పుడు తాడు తెరిచిన దారి, రమేష్ వంగిన నిలువు, అర్జున్ వెనక్కి తగ్గిన అడుగు.

ఆమె కవర్‌ను రమేష్‌కి ఇచ్చింది. “స్టేజ్ మీద ఇవ్వండి. నేను ముందుగా నడుస్తాను.” తర్వాత అర్జున్ వైపు ఒకసారి చూసి, “నా పక్కన నడవాలి అంటే తర్వాత మాట్లాడతాం. ఇప్పుడైతే నా ముందు ఎవరూ నిలబడరు,” అంది.

అని చెప్పి ఆమె ముందువరుస లేన్‌లోకి అడుగు పెట్టింది. రమేష్ తనే తాడును మరింత వెడల్పుగా పక్కకు లాగాడు. వెనుక నిల్చున్న వారంతా కొత్త క్రమానికి తగ్గట్టు ఆగిపోయారు. మాధవి తల ఎత్తి, చీర అంచు మోకాలికి తగులుతూ, క్యూతలుపు తల దగ్గరగా నడిచింది. ఆమె దాటిన తర్వాత కూడా తాడు మళ్లీ మూసుకోలేదు; క్యూతాడు తల దగ్గర వెడల్పుగా విడిచిపెట్టి, గాలికి మెల్లగా ఊగుతూనే ఉంది.