వాళ్లు కట్టిన సీన్ వాళ్లపైనే తిరిగింది

“ఆ లాన్యార్డ్ తీసి కింద నిలబడు,” అని వేణుగోపాల్ బావ మెట్ల ల్యాండింగ్ మధ్యలో చేయి చాచి మాధవిని ఆపేశాడు. అతని చేతిలో నీలిరంగు చెక్‌లిస్ట్ బోర్డు, ఎరుపు పెన్, మెడలో కొత్త పాస్. మాధవి మెడలో మాత్రం పలుచబడిపోయిన పాత లాన్యార్డ్ చెమటతో మెడకి అతుక్కుంది. ఒక చేతిలో చల్లారిపోయిన భోజన పెట్టె, ఇంకో చేతిలో సగం మడిచిన రసీదు. పై అంతస్తులో నిశ్చితార్థం హాల్‌కి ప్లేట్లు, గాజులు, పెద్దలు, పూలదండలు అన్నీ ఈ మెట్ల దారినే వెళ్లాలి. ఆమెను ఆపిన చోటే రాకపోకల గొంతు బిగిసిపోయింది.

“పైకి ఇప్పుడే ఎక్కేది వరపక్షం వాళ్లు, ఆ తర్వాత పెద్దలు, ఆ తర్వాత ఫోటో టీమ్. నువ్వు చివర. లిస్ట్‌లో అలాగే ఉంది,” అన్నాడు అతడు, బోర్డు ఆమె ముక్కు ముందు పెట్టి. చెక్‌మార్కులు ఇప్పటికే వేసి ఉన్నాయి. “ఇంతకాలం పని చేసిందంటావు గానీ, ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఉందని ఎవరైనా హాల్‌ మధ్యలో తిరగటానికి హక్కు వస్తుందా? పని చేసేదానిలా ఉండు.”

కింద నుంచి ఇద్దరు సర్వర్లు స్టీల్ డిష్‌లతో పైకి రావాలనుకుని ఆగిపోయారు. పై నుంచి మాధవి మేనత్త “మాధవి, తాంబూలం బ్యాగ్ ఎక్కడ?” అని అరిచింది. మాధవి కదిలే లోపే వేణుగోపాల్ బావ రాహుల్ వైపు తిరిగాడు. “నువ్వు కాదు రా, నువ్వు ఆమెతో రావొద్దు. ఇప్పుడే ఎవరికేమి అనిపిస్తుందో తెలుసా? నీ పేరు నేను వేరే కాలమ్‌లో పెట్టాను. కింద కార్ దగ్గర నిలబడు.”

రాహుల్ ఒక్క క్షణం మెట్ల పక్క తలుపు ఫ్రేమ్‌ దగ్గర నిలిచిపోయాడు. కళ్లలో కోపం మెరిపించింది. కానీ ఇది అతని బంధువుల ఫంక్షన్, బావ గళం పెద్దల గళానికి దగ్గరగా వినిపిస్తున్న సమయం. మాధవి భోజన పెట్టెని బిగించి పట్టుకుంది. ఆ పెట్టె ఈ ఉదయం మెట్రోలో తెచ్చింది; తినటానికి సమయం రాక చల్లారిపోయింది. మూడు నెలలుగా ఈ ఫంక్షన్ కూలిపోకుండా చూస్తున్నది తానే—వేదిక బుక్ చేయటం, పూల వాళ్లను ఒప్పించటం, అడ్వాన్స్ సర్దటం, సేవా రంగం వాళ్లతో షిఫ్ట్‌లు మార్చటం—కానీ లిస్ట్‌లో ఇప్పుడు ఆమె పేరు “సహాయకురాలు” క్రింద గీత వేసి ఉంది.

“అయితే తాంబూలం బ్యాగ్ ఎవరు తీసుకెళ్తారు?” అని ఆమె ప్రశాంతంగానే అడిగింది.

“నువ్వే తీసుకెళ్తావు. కానీ పెద్దమ్మల పక్కన కాదు. వెనక మెట్లు ఉన్నాయి కదా, కిచెన్ దారి. అక్కడి నుంచి వెళ్లి ఉంచి రావాలి,” అన్నాడు అతను. మాట తక్కువ, అవమానం ఎక్కువగా వినిపించే స్వరం. ఆ వెంటనే మరో గీత పెట్టాడు. “ఇక్కడే సైన్ చేయి. రూట్ మార్చినట్టు.”

మాధవి బోర్డు మీద చూపు నిలిపింది. పేర్ల పక్కన రంగులు, బాణాలు, ఎంట్రీ సమయాలు. తనే మొదట తయారు చేసిన మాస్టర్ జాబితా ఇది. ఫంక్షన్ రోజున గందరగోళం రాకుండా నేనే చేసి ఇచ్చిన దాన్ని వేణుగోపాల్ బావ తన చేతికి తిప్పుకుని, ఎరుపు మార్కులతో అధికారపు రూపం ఇచ్చాడు. పైకప్పు ఫ్యాన్ గాలి తగిలి అట్ట కాగితం మూల కొద్దిగా లేచింది. ఆమె తన సంతకం పెట్టలేదు.

“మాధవి!” పై నుంచి మేనత్త మళ్లీ అరవగానే వేణుగోపాల్ బావ గట్టిగా, “వస్తుంది అత్తయ్య, కానీ రూల్ ప్రకారం,” అన్నాడు. అదే క్షణం కింద నుంచి వృద్ధురాలు ఇద్దరి చేతుల మీద వేసుకుని ఎక్కడం మొదలెట్టింది. ఆమెను దాటించాలంటే దారి వదలాలి. వేణుగోపాల్ బావ మాత్రం బోర్డునే మధ్యలో చాచి నిలబడిపోయాడు.

మాధవి ఒక్క అడుగు పక్కకు వేసింది. “మొదట అమ్మమ్మను ఎక్కనివ్వండి,” అంది. ఆమె కదలికతో కింద ఆగిన సర్వర్లు కూడా గోడకి అతుక్కున్నారు. వేణుగోపాల్ బావకు ఇప్పుడు వెనక్కి తగ్గాలి, లేక అమ్మమ్మను తానే నిలిపేశాడని అందరికీ కనిపించాలి. అతను విసుగ్గా ఒక అర అడుగు వెనక్కి వచ్చాడు. అదే మొదటి చిన్న చీలిక. అమ్మమ్మను పట్టుకున్న బాలుడు మాధవి వైపు కృతజ్ఞతగా చూసి పైకి తీసుకెళ్లాడు; మాధవి మాత్రం ఇంకా దిగువ మెట్టుపైనే నిలిచింది.

అతనికి అది సరిపోలేదు. “ఇదిగో చూశారుగా,” అని కింద నిలబడ్డ సిబ్బందికి, పక్కన నిలుచున్న విహారి చెల్లెలికి వినిపించేలా అన్నాడు, “పని చెప్పితే ముందుగా భావోద్వేగం. అందుకే నేను లిస్ట్ లేకుండా వదలను. ఎవరు ఎక్కడ నిలబడాలో రికార్డు ఉండాలి.” తర్వాత రాహుల్‌ను చూసి మరింత గట్టిగా, “నిశ్చితార్థం అయ్యేంతవరకు ఆమె పేరు పిలవకూడదు. ఎవరికైనా కనిపించాలంటే పని చేస్తూ కనిపించాలి.”

ఆ మాటకి మెట్ల మీద గాలి కఠినమైపోయింది. సంబంధం అందరికీ తెలుసు; మాట ఇచ్చి, తేదీలు మాట్లాడి, ఇళ్లకు రాకపోకలు మొదలైన తర్వాత కూడా అధికార స్వరం ఎవరిదో ఇలానే చూపిస్తారు. మాధవి చెంపలు మండాయి. అయినా ఆమె ఏడవలేదు, తిట్టలేదు. “సరే,” అంది. “అయితే తాళాలు ఇవ్వండి. వెనక మెట్ల గేటు ఉదయం నేను తాళం వేసాను.”

వేణుగోపాల్ బావ ఒక్క క్షణం తడబడ్డాడు. వెంటనే జేబులోంచి చిన్న తాళాల దండను తీసి ఆమెకు విసిరేశాడు. “అదీ సైన్ చేసిన తర్వాతే వాడాలి. ముందు ఇక్కడ,” అన్నాడు.

మాధవి తాళాలు పట్టుకుని, బోర్డుపై సంతకం పెట్టకుండా, “వెనక దారి తెరవకపోతే కిచెన్ ట్రేలు కూడా ఇక్కడే ఆగిపోతాయి,” అని మాత్రమే చెప్పి పక్క తలుపు ఫ్రేమ్‌ దగ్గరుగా లోపలి కారిడార్‌కి జారిపోయింది. అతడు “ఆగు” అన్నాడు; కానీ అప్పటికే కింద నుంచి వంటమనిషి పెద్ద డెక్‌తో వచ్చి అతని ముందు నిలిచాడు. “సార్, దారి,” అన్న ఒక్క మాటతో అతని బోర్డు ఛాతీకి నొక్కుకుపోయింది.

వెనక మెట్ల గేటు దగ్గర తాళం తిప్పుతున్నప్పుడు మాధవి చేతులు స్థిరంగా ఉన్నాయి. రాహుల్ వెనకనుంచి వచ్చి చిన్నగా, “నేను మాట్లాడనా?” అన్నాడు. ఆమె తల ఊపలేదు. “లేదండి. ఇప్పుడతనికి మాట కావాలి. నేను ఇవ్వను.” తలుపు తెరుచుకోగానే కిచెన్ వాసన, వేడి ఆవిరి బయటకొచ్చాయి. ఇద్దరు బోయ్స్ ట్రేలు ఎత్తుకుని వెంటనే పైకి పరిగెత్తారు. ఈ దారి ఒక్కసారి తెరుచుకుంటే ప్రధాన మెట్ల మీద ఒత్తిడి సగం తగ్గిపోతుంది; అది మాధవికి తెలుసు. వేణుగోపాల్ బావకు కూడా తెలుసు, కానీ తన లిస్ట్‌లో ఆ దారి “అనుమతి తర్వాత”గా పెట్టాడు. ఆమె అనుమతి అడగలేదు; తాళం మాత్రం అతనే ఇచ్చాడు.

ఐదు నిమిషాలకే దృశ్యం తారుమారైంది. ప్రధాన మెట్ల ల్యాండింగ్ దగ్గర ఇప్పుడు వరపక్షం వాళ్ల ఫోటో క్రమం, పెద్దల ఎక్కే క్రమం, కింద నుంచి వస్తున్న నీటి బాటిళ్ల క్రమం అన్నీ అతని ఎరుపు బాణాల ప్రకారం నడవాలి. కానీ కిచెన్ వెనక దారినుంచి వస్తున్న సిబ్బంది పనిని దాటేస్తూ పోతున్నారు. కింద లిఫ్ట్ దగ్గర నిలబడ్డ ఫ్లోర్ సూపర్వైజర్ పైకి వచ్చి, “సార్, పై హాల్ సర్వింగ్ వెనక దారి నుంచి జరుగుతోంది. ఈ ముందు మెట్లను ఫోటో మూమెంట్ కోసం కాసేపు ఖాళీ చేయాలి,” అన్నాడు.

వేణుగోపాల్ బావ ముఖం చిట్లిపోయింది. “నేనే కంట్రోల్ చేస్తున్నాను,” అన్నాడు. అప్పుడు సూపర్వైజర్ అతని బోర్డు వైపు చూసి, “అయితే మీ మార్కులే సమస్య. మీరు ఈ ల్యాండింగ్‌లో ‘వరపక్షం నిలబడు’ అని పెట్టారు. ఇప్పుడు వాళ్లే దారి ఆపుతున్నారు,” అన్నాడు. కింద నుంచి ఎక్కుతున్న ముగ్గురు పెద్దలు ఆగి అతని వైపు చూశారు. పై నుంచి ఫోటోగ్రాఫర్ “సార్, ప్లీజ్ క్లియర్” అని అరవడంతో అతను తిరిగి బిగ్గరగా ఆదేశాలు ఇవ్వటం ప్రారంభించాడు.

మాధవి అక్కడికి భోజన పెట్టెని పక్క టేబుల్ మీద ఉంచి చేరేసరికి అతనికి చెమట పట్టింది. ఆమె దగ్గరికి వచ్చి ఏమీ చెప్పలేదు. బోర్డుపై ఉన్న మార్గచిత్రం ఒక్కసారి చూసింది. ఎరుపు పెన్‌తో అతను కొత్తగా వేసిన చివరి గీత ఆమెకు అర్థమైంది—“మాధవి/కేటరింగ్ సపోర్ట్: ఫ్యామిలీ రూట్ నిషేధం.” దాని కిందే “వెండర్ మూమెంట్ కేవలం వెనక మెట్లు” అని. అంటే తానే ఇప్పుడే తెరిచిన వెనక మెట్లు ప్రధాన సరఫరా మార్గమని అతను తన చేత్తో రాసుకున్నాడు. ప్రధాన ల్యాండింగ్‌పై నిలబడి కంట్రోల్ చేస్తున్న హక్కు అతనికి మిగలకుండా అదే గీత పనిచేస్తోంది. ఇంకో చిన్న సవరణతో అతను పూర్తిగా చిక్కుకుంటాడు. ఆమె చెప్పలేదు.

“మాధవి, ఇక్కడ నిలబడు,” అని అతను మళ్లీ ఆదేశించాడు. “విహారి అత్తగారిని పైకి తీసుకెళ్తావు. కానీ ఫోటో ఫ్రేమ్‌లో కనిపించకూడదు. ఇక్కడే వేచి ఉండు. నేను పిలిచేవరకు కదలొద్దు.”

ఆమె కళ్లలో మొదటిసారి చల్లని కఠినం దిగింది. “సరే బావ,” అంది. పక్కన ఉన్న చిన్న సైడ్ డెస్క్ మీద అతని చెక్‌లిస్ట్, ఎరుపు పెన్, నీటి బాటిల్ ఉన్నాయి. మాధవి చేతి వేళ్లు ఒక్క క్షణం ఆ పెన్ దాకా వెళ్లి ఆగిపోయాయి. లేదు. ఇప్పుడే కాదు. అతని చేత్తోనే చివరి గీత పడాలి.

విహారి తండ్రి కింద నుంచి ఎక్కుతూ, “ఎందుకింత జాప్యం?” అని అడిగాడు. వేణుగోపాల్ బావ వెంటనే బోర్డు చూపించాడు. “అన్నీ క్రమంలోనే ఉన్నాయి మామయ్య. ఎవరికీ అదుపు తప్పనివ్వట్లేదు.” అదే గర్వంతో, అదే అజాగ్రత్తతో, అతను మెట్ల మధ్య నిలబడి చివరి ఆదేశం వేశాడు. “ఇప్పటి నుంచి ఫ్యామిలీ రూట్ మీద లిస్ట్‌లో పేరు టిక్ ఉన్న వాళ్లే. మిగతావాళ్లు, కేటరింగ్, సపోర్ట్, ఎవ్వరైనా వెనక మెట్లు. పై నుంచి కూడా కిందకి దిగే వాళ్లు ఇదే రూల్. ఎవ్వరూ ఈ ల్యాండింగ్ దాటొద్దు నా టిక్ లేకుండా.”

అది అతని అదనపు అడుగు.

పై నుంచి అప్పటికే నలుగురు పెద్దమ్మలు దిగడం మొదలుపెట్టారు—నిశ్చితార్థపు ఉంగరాల ఫోటో అయిపోయి, కింద భోజనానికి వెళ్తున్నారు. కింద నుంచి విహారి తండ్రి, ఇద్దరు మామలు ఎక్కుతున్నారు. మధ్య ల్యాండింగ్ సన్నని మలుపు. అతను “టిక్ ఉన్న వాళ్లు మాత్రమే” అని బోర్డుని అడ్డంగా చాచి నిలబడ్డ వెంటనే రెండు వైపుల కదలికలు ఒక్కటిగా అతని మీదకే చేరాయి. పై వాళ్లు దిగలేరు; కింద వాళ్లు ఎక్కలేరు. “సార్, పక్కకు,” అని ఫ్లోర్ సూపర్వైజర్ అన్నాడు. “మీ లిస్ట్ ప్రకారం వెనక దారి వెండర్లది. ఇది ఫ్యామిలీ క్రాస్‌ఫ్లో. మీరు మధ్యలో నిలబడకూడదు.”

“నేనే చెప్పుతున్నాను కదా—” అని వేణుగోపాల్ బావ మొదలుపెట్టగానే, మాధవి సైడ్ డెస్క్ దగ్గరికి వెళ్లి బోర్డును అతని చేతిలోనుంచి తీసుకోలేదు; అతను మధ్యలోనే నొక్కిపట్టిన అదనపు కాగితాన్ని మాత్రమే లాగి బయటకు తీశింది. అది అతని సంతకంతో ఉన్న మార్పుల జాబితా. ఆమె దాన్ని డెస్క్ మీద సరిచేసి తిప్పింది. పైభాగంలో అతనే వేసిన విభజనలు స్పష్టంగా కనిపించాయి—“ఫ్యామిలీ రూట్”, “వెండర్ రూట్”, “నిలబడు”, “వెంటనే దాటి వెళ్లు.” దాని కింద ఎరుపు టిక్‌తో చివరి ఆదేశం: “ఈ ల్యాండింగ్‌పై నియంత్రణ: వేణుగోపాల్.”

మాధవి ఎరుపు పెన్ తీసుకుంది. ఒక్క మాట కూడా ఎక్కువ చెప్పలేదు. “సరే,” అంది. “అయితే మీ రూల్ మీదే.” అతని సంతకం కింద ఖాళీగా ఉన్న “రూట్ బాధ్యత తీసుకున్న వ్యక్తి” పంక్తిలో తన పేరు రాయలేదు. బదులుగా, అతను ఇప్పుడే మాట్లాడిన ప్రకారం, “వెండర్ మూమెంట్ పూర్తిగా వెనక మెట్లు — ప్రధాన ల్యాండింగ్ కుటుంబ క్రాస్‌ఫ్లోకి ఖాళీ” అని ఒక గట్టి గీతతో గుర్తు పెట్టింది; తర్వాత “ల్యాండింగ్‌లో నిలిచి ఆపినవాడు” అన్న పంక్తి పక్కన అతని పేరుకి టిక్ వేసింది.

అది కాగితంపై పడిన గుర్తు మాత్రమే కాదు. ఫ్లోర్ సూపర్వైజర్ దాన్ని చదివి వెంటనే చేతి సంజ్ఞ చేశాడు. ఇద్దరు సిబ్బంది వెనక మెట్ల దారిని పూర్తిగా తెరిచారు. పై నుంచి దిగుతున్న పెద్దమ్మలకు “ఇదిగో అమ్మా, నేరుగా” అని మార్గం ఇచ్చారు. విహారి తండ్రి తన ముందున్న వేణుగోపాల్ బావ భుజాన్ని తాకి పక్కకు జరగమన్నాడు. కానీ అతడు పక్కకు జరగలేకపోయాడు; తనే అడ్డంగా నిలబడి ఉన్నాడు, తనే ఫ్యామిలీ రూట్‌కి అర్హత టిక్ చెక్ చేస్తున్న మనిషిగా బోర్డులో చిక్కుకున్నాడు. కిందనుంచి రాహుల్ ముందుకు వచ్చి ఏమీ చెప్పకుండా మాధవి పక్కనే నిలబడ్డాడు. అదే సరిపోయింది. ఇప్పుడు ఎవరు దారి ఇస్తున్నారు, ఎవరు ఆపుతున్నారు అన్నది కాగితంలో కూడా, మెట్ల మీద కూడా ఒకటే అయింది.

వేణుగోపాల్ బావ స్వరం మొదటిసారి జారి పడింది. “అది అలా కాదు—మాధవి, నువ్వు—” అన్నాడు.

ఆమె అతని వైపు చూడలేదు. సైడ్ డెస్క్‌పై చెక్‌లిస్ట్‌ను పూర్తిగా తనవైపు తిప్పి, చివరి ఖాళీ పెట్టెల వరుస దగ్గరికి ఎరుపు పెన్ను తీసుకెళ్లింది. “ఖాళీ చేసిన ల్యాండింగ్,” “వెనక దారి ప్రవేశం తెరిచింది,” “ఆపిన వ్యక్తి నమోదైంది” అన్న మూడు పంక్తులకూ వరుసగా టిక్ పెట్టింది.

సైడ్ డెస్క్‌పై తిరగబెట్టిన ఆ చెక్‌లిస్ట్ ఇప్పుడు మాధవి వైపు ఉంది. ఎరుపు చెక్‌మార్కుల చివరి వరుస మొత్తం అర్థాన్ని మార్చేసింది; మెట్ల వెనుక కదలిక ఒక్కసారిగా ఆమె రాసిన దారినే పట్టింది.