అసలు యజమాని తిరిగివచ్చేసరికి వాళ్ల లైన్ నిలిచిపోయింది

“మూడు నంబర్ లైన్ ఆపు—సిరి కాదు, బాబు వాళ్ల వాహనం ముందుగా లోడు తీసుకెళ్తుంది,” అని మాధవ్ అరవగానే, బే దగ్గర నిల్చున్న ఇద్దరు లోడర్లు సిరి ట్రాలీని పక్కకు తోసేశారు. చక్రం కాంక్రీట్ అంచు తాకి చప్పుడిచ్చింది. సిరి మెడలో వేలాడుతున్న చిరిగిన పాస్ తాడు చెమటతో నలుపెక్కి ఉంది; చేతిలో చల్లారిపోయిన భోజనపు పెట్టె ఇంకా తెరవలేదు. మూడు నంబర్ లైన్ అంటే ఆ రోజు ఎక్కువ చెల్లింపు వచ్చే పాత నగర రూట్. ఆ రూట్ మీదే ఆమె ఇంటి అద్దె, తల్లి మందులు, పెళ్లి మాటలు పడుతున్న తమ్ముడి ఖర్చు ఊపిరి పీల్చేవి. కానీ మాధవ్‌కి ఇవాళ కూడా అదే జవాబు—“ఇంట్లో మాట ఉంది. ముందు మా వాళ్లు.”

సిరి ట్రాలీ హ్యాండిల్‌ని వదల్లేదు. “నిన్న నాకు ఇచ్చిన టోకెన్ ఇదే లైన్‌కి,” అంది. మాధవ్ తల తిప్పకుండానే రఫీ దగ్గర ఉన్న గుత్తి బిళ్లలలోంచి ఎరుపు గుర్తు ఉన్న టోకెన్ ఎత్తుకుని తన జేబులో వేసుకున్నాడు. “టోకెన్ ఒక్కటే కాదమ్మా. ఎవరు వదులుతారో వాళ్లే నడుపుతారు. నువ్వు ఐదో లైన్‌కి వెళ్లు. అక్కడ ఖాళీ ఉంది.” ఐదో లైన్ అంటే చివరికి మిగిలిన చెల్లింపులు, పొడవు తిరుగు, డీజిల్ ఖర్చు కట్. చుట్టూ నిల్చున్నవాళ్లు చూసారు; ఎవరూ మాట్లాడలేదు. శాంతమ్మ కౌంటర్ పక్కన ఉన్న టీ గ్లాసు ముదురు వలయం టేబుల్‌పై ఎండిపోయి ఉంది.

“ఐదో లైన్‌కి నా ట్రాలీ పోదు,” సిరి చెప్పింది. “అక్కడ వంతెన పనులు.” “అయితే ఇంట్లోనే ఉండు,” మాధవ్ అన్నాడు. “పనిలో పెద్దలు ఎవరన్నది మరిచిపోకు. పెళ్లి సంగతి బయట పడితే నీకూ మంచిది కాదు, మాకూ కాదు.”

ఆ మాటే చుట్టూ గాలి మారినట్టుగా చేసింది. ఇది అందరికీ తెలిసినదే—సిరి, వేణు మధ్య ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం. పెళ్లి ఆలస్యమవుతోంది. కట్నం మాట, రుణం మాట, ఉద్యోగం స్థిరపడాలి అన్న మాట—అన్నీ ఒకే డబ్బాలో కుక్కిన అన్నంలా. మాధవ్ వేణు బావమరిది. ఆ బంధం తెర మీదపడని వరకూ అతనికి ఈ బేలో యజమాని తీరే.

సిరి రఫీ వైపు చేయి చాపింది. “నా విడుదల స్లిప్ ఇవ్వు.” రఫీ పెదవి కొరికాడు. “అక్కా, కౌంటర్ ఆర్డర్ ఉంది. ముందు మాధవ్ సంతకం.” శాంతమ్మ గాజు కిటికీ లోపల నుంచి ఫైలు తిప్పి చూసి, “నీ పేరుకి నిలుపు గుర్తు పెట్టారు. నగదు విడుపు కూడా తరువాతే,” అంది. అది చిన్న దెబ్బ కాదు. ఆ స్లిప్ లేకపోతే లోడు ఎక్కదు; నగదు ముందస్తు లేకపోతే డ్రైవర్ కదలడు. సిరి చేతిలోని పెట్టెను కౌంటర్ అంచుపై పెట్టింది. మూతపైన నిన్నటి కూర నూనె మరక గట్టిగా కనిపించింది.

మాధవ్ దగ్గరికి వాలి, అంత గట్టిగా కాకపోయినా అందరికీ వినిపించేలా అన్నాడు. “ఏం అర్థం చేసుకో. ఇంట్లో పెద్దలు కూర్చొని మాట్లాడే వరకూ నీకు మూడు నంబర్ లైన్ మూసే. ఒక్క రోజే కాదు.” సిరి అతని కళ్లలోకి చూసింది. “ఇది ఇంటి మెట్లదారి కాదు. బే.” అతడు నవ్వాడు. “బేలోనూ మనుషులే కదా. ఎవరి మాట వినాలో వాళ్లు తెలుసు.”

ఆ సమయానికే లోపల ఆర్కైవ్ గది తలుపు గట్టిగా తెరుచుకుంది. పాత రూట్ రికార్డులు, సరఫరాదారుల బిల్లులు, బ్యాంక్ జమల కాపీలు తాళం వేసి ఉంచే చిన్న గది అది. అక్కడికి సాధారణంగా రఫీ తప్ప ఎవరూ పోరు. కానీ ఇప్పుడో ముసలివాడు బయటకొచ్చాడు—సుబ్బారావు. కంపెనీ మొదటి రోజుల నుంచీ ఉన్న గిడ్డంగి లెక్కల మనిషి. అతడిని చాలాకాలంగా ఎవరూ నేలమీద చూడలేదు.

సుబ్బారావు చేతిలో నీలి ఫైలు, మరో చేతిలో ముదురు గోధుమరంగు సీల్ కవర్. ఆయన నేరుగా సిరి దగ్గరికి వచ్చి, “నీ తండ్రి సంతకాలు ఎవరి దగ్గర తిరుగుతున్నాయో చాలా రోజులుగా చూస్తున్నాను,” అన్నాడు. మాధవ్ ముఖం కఠినమైంది. “ఇది ఇప్పుడు అవసరమా?” “ఇప్పుడే అవసరం,” సుబ్బారావు అన్నాడు. “నిన్న రాత్రి ట్రస్టు బోర్డు పాత ఒప్పందం తిరిగి తెరిపించింది. మూడు నంబర్ నగర రూట్ మీద మొదటి భద్రతా డిపాజిట్, తర్వాతి సరఫరాదారు బంధం—అన్నీ లక్ష్మీనారాయణ పేరునే. ఆయన చనిపోయాక చెల్లుబాటు వారసురాలి పేరు ఎవరంటే?” ఆయన కవర్‌ని సిరి వైపు చాపాడు.

ఆమె తీసి తెరిచింది. లోపల పునరుద్ధరణ ఉత్తరం, బ్యాంక్ ధృవీకరణ, సరఫరాదారుల పాస్ అనుమతి. పేరు స్పష్టంగా ఉంది—లక్ష్మీనారాయణ కుమార్తె సిరి. తండ్రి మరణించిన తర్వాత అప్పులు తీర్చక మాధవ్ తాత్కాలికంగా నడిపించిన రూట్‌పై హక్కు వాడుక మాత్రమే, యజమాన్యం కాదు. సిరి ఒక్క మాటా చెప్పలేదు. ఆమె వేలి నఖం కాగితం అంచున నొక్కిన చోట చిన్న మడత పడింది.

మాధవ్ ముందుకు వచ్చి ఫైలు లాక్కోవాలనుకున్నాడు. వేణు అప్పుడు మెట్లు దిగుతూ వచ్చాడు. అతడు ఎప్పటి నుంచో వినిపించకుండా పై కార్యాలయంలో ఉన్నాడేమో. “చేతి తీసుకో,” అన్నాడు. గళం ఎత్తలేదు; కానీ లోడర్లు ఇద్దరూ వెంటనే అడుగు వెనక్కి వేసారు. మాధవ్ పక్కదారి పట్టాడు. “ఇది ఇంట్లో మాట్లాడుకోవాల్సింది.” వేణు సమాధానం ఇవ్వకుండా రఫీకి చూశాడు. “పాత అనుమతి గొలుసు ఎవరి కోడ్‌కి తిరిగి ముడుస్తుందో చూపించు.”

రఫీ తడబడినా, కౌంటర్ క్రిందనుండి మెటల్ టోకెన్ బోర్డు తీసి హుక్‌లను తిప్పాడు. మూడు నంబర్ లైన్ పక్కన మాధవ్ గుర్తు వేలాడుతూ ఉంది. అతడు అది తీసేందుకు చేయి చాపేలోపే రఫీ తీయలేదు. ముందుగా సుబ్బారావు ఇచ్చిన కవర్లోని చిన్న పసుపురంగు ప్రవేశ చీటీని చూశాడు, తరువాత బోర్డులో తాళపు పిన్ను బయటకు లాగి, మాధవ్ గుర్తు కిందపడేశాడు. చప్పున నేలపై తగిలింది. మరుసటి క్షణం సిరి గుర్తు అదే గోలోంలోకి జారింది.

“నాలుగు నంబర్ లైన్ మూసి, మూడు నంబర్ విడుదల ఇక్కడికి,” అని వేణు గట్టిగా అన్నాడు. “లోడర్లు—రాములు, ఇమ్రాన్—సిరి ట్రాలీకి. బాబు వాహనం బయట వలయం తీసుకో.” అది మాట కాదు; బేలో దారి మారిన శబ్దం. ఒక ఆటో వెనక్కి తీసారు. బెల్టు దగ్గర కట్టిన సంచులు మళ్లీ లెక్కపెట్టారు. పక్కనే నిల్చున్న డ్రైవర్ తన చేతి తువాలాతో సీటు తుడుచుకుంటూ, “మూడు నంబర్ ఎక్కేది ఎవరంట?” అని అరవగా, రఫీ నేరుగా చూపించాడు—“సిరి.”

మాధవ్‌కు ఇది ఒక్కసారిగా తగిలింది. “ఏంటి ఇది? నా వాహనం సిద్ధంగా ఉంది. నా కస్టమర్ వేచి ఉన్నాడు.” సిరి అప్పటికే తన ట్రాలీని లైన్ తలదగ్గరికి తిప్పింది. “నీది తాత్కాలిక నడుపు. విడుదల గొలుసు నాదై తిరిగొచ్చింది,” అంది. “నువ్వు ఇలా మధ్యలో దారి మార్చలేవు.” “మధ్యలోనే మార్చాలి. దారి మీదే దోపిడి నిలబడింది.”

మాధవ్ కౌంటర్‌కి దూసుకెళ్లాడు. “శాంతమ్మ, నా ముందస్తు నగదు విడిచేయి. నేను లోడు తీసుకెళ్తా. తర్వాత చూసుకుందాం.” శాంతమ్మ కిటికీ లోపల ఫైలు మళ్లీ చూసి, సిరి కవర్లోని ముద్రపై వేలు పెట్టింది. “విడుదల సంకేతం కొత్త పేరుకి వచ్చేసింది. నీ ఖాతా ఆ రూట్ మీద నిలిపివేత.” “నేను ఈ బే నడిపించింది ఎవరితో? నా లేకుండా ఒక్కరోజు సాగుతుందా?” “నడిపింది వేరు. ఎవరి సొత్తు మీద నడిచిందో వేరు,” సుబ్బారావు అన్నాడు.

లోడర్లు ఇక మాధవ్ వైపు చూడడం మానేశారు. సంచులు సిరి ట్రాలీలోకి మళ్లాయి. ఇమ్రాన్ గట్టిగా, “ఈ చీటి మీదే ముద్ర ఉంది అక్కా, స్టాండింగ్ క్లియర్,” అన్నాడు. ఒక క్షణం పాటు సిరికి తండ్రి చేతివాసన వచ్చినట్టనిపించింది—పాత గిడ్డంగి దుమ్ము, బరువైన తాళాలు, చెమట. వెంటనే ఆ భావనను పక్కకు నెట్టింది. ఇది జ్ఞాపకాల సమయం కాదు.

మాధవ్ ఒక్కదాన్ని చివరి రక్షణగా పట్టుకున్నాడు—సంబంధం. “సిరి, ఒక్క నిమిషం. ఇంట్లో వాళ్లు ఎవరికి ఎలా చెప్పాలి? వేణు ఉన్నాడు కదా. ఇంత కఠినంగా వేయొద్దు. మూడు నంబర్ ఇవాళ మాత్రమే—రేపు కూర్చొని మాట్లాడుకుందాం.” సిరి అతడిని చూసి నిలిచింది. బే చివర నిల్చున్న కొంతమంది తలలు వారి వైపు తిరిగాయి. ఎవరూ దగ్గరికి రాలేదు. “ఇప్పుడే అడుగుతున్నావా?” ఆమె ప్రశ్న తేలికగా వచ్చింది. “నాకు నిలుపు గుర్తు పెట్టినప్పుడు ఇంట్లో పెద్దలు ఎక్కడ? పెళ్లి మాటతో పాస్ మూసినప్పుడు ఎవరి మర్యాద?” మాధవ్ స్వరం కరిగింది. “అది కోపంలో—” “కోపం టోకెన్ తాళం తిప్పదు. దానికి చేయి తిప్పినవాడు నువ్వు.”

అతడు వేణువైపు తిరిగాడు. “నువ్వైనా చెప్పు. బంధువుల మధ్య ఇలా చేస్తారా?” వేణు గట్టిగా కాదు, స్పష్టంగా అన్నాడు. “బంధువుల మధ్యే ఇంతకాలం నడిచింది. ఇక నుంచి రూట్ పత్రం మధ్యే నడుస్తుంది.” ఆ మాటతో మాధవ్ ముఖం మరింత దిగిపోయింది. బంధం కాపాడే తాడు ఒక్కసారిగా పనికిరాని పాత జూట్ లాగా వేలాడింది.

కానీ అతడు ఇంకా తొలగలేదు. సిరి ట్రాలీ ముందరే నిలబడి, “నేను పక్కకు జరగను. నా బిల్లులు, నా డ్రైవర్, నా లైన్,” అన్నాడు. సిరి కవర్లోని మరొక చిన్న కార్డు బయటకు తీసింది—రూట్ ప్రవేశ చీటి. దానిపై ఈ షిఫ్టుకి ముద్ర ఉంది. ఆమె దాన్ని రఫీకి ఇచ్చింది. “మూడు నంబర్ గేటు చీటి నా వాహనానికి నమోదు చెయ్యి. మాధవ్ పేరుకి ప్రవేశ నిరాకరణ. అదే షిఫ్టుకి రెండో చీటి కాదు.” రఫీ ఒక్క క్షణం మాధవ్ ముఖం చూశాడు. వెంటనే స్టాంపు ప్యాడ్ తిప్పి, ప్రవేశ నిరాకరణ ముద్రను మరో చిట్టిపై బలంగా కొట్టాడు. తడి ఎరుపు అక్షరాలు చిందరబందరగా పాకాయి. “రఫీ!” మాధవ్ దాదాపు కేకేశాడు. “ఆర్డర్ ఇదే,” రఫీ అన్నాడు. ఈసారి గళం తడబడలేదు.

సిరి తాను ఒక అడుగు ముందుకేసింది. “దారి ఖాళీ చెయ్యి.” “అలా చేస్తే నా కస్టమర్ పోతాడు.” “అవును.” ఒక్క మాట. మరే మృదుత్వం లేకుండా. అదే అతడికి తట్టుకోలేని దెబ్బ. ఎప్పటినుంచో ఇతరుల రొట్టె కోసి తన ప్లేటులో వేసుకున్న మనిషికి, చివరికి తన నష్టం నేరుగా వినిపించడం అంతకంటే అవమానం లేదు.

లోడర్లు ట్రాలీని కదిలించారు. మాధవ్ పక్కకు తప్పక తప్పలేదు; లేకపోతే చక్రం మోకాలికి తగిలేది. అతడు వెనక్కి జారి కౌంటర్ అంచు తాకాడు. అక్కడే సిరి పెట్టిన భోజనపు పెట్టె ఉంది; అతని మోచేతి తగిలి అది ఒరిగి మళ్లీ నిలిచింది. మూతపై నూనె చార కొత్తగా మెరుస్తోంది. మూడు నంబర్ లైన్ తెరుచుకుంది. గేటు మనిషి బయట నుంచి సిటీ కొట్టాడు. సిరి తన చీటిని పైకి ఎత్తగానే గేటు కడ్డీ లేచింది. మాధవ్ చేతిలో ఏ చీటి లేదు.

అయినా చివరి ప్రయత్నం చేశాడు. “సరే, నగదు విడుపు అయిన తర్వాత నాకు సబ్ రూట్ ఇవ్వి. నేను బయట పడిపోతాను.” సిరి తల ఊపలేదు, నవ్వలేదు. కౌంటర్ దగ్గరికి వెళ్లి శాంతమ్మకి కవర్లోని విడుదల ముద్ర చూపించింది. “మూడు నంబర్ ఖాతా ఇవాళ్టి నుంచీ నా పేరుమీద. పాత నిలుపులు, పెండింగ్ దరఖాస్తులు వేరు. ఇతనికి ఈ రూట్‌పై నగదు చలనం వద్దు.” శాంతమ్మ కిటికీ క్రింద ఉన్న ఇనుప జారుడు త్రేతో లెక్క కట్టిన నాణేలు, చిల్లర, ముద్రించిన చీటిని పెట్టింది. ఆమె చేతి నెమ్మదిగా జారుడు నెట్టింది; త్రే కిటికీ పెదవివరకు వచ్చింది. సిరి తన చీటిని దానిమీద ఉంచి, “విడుదల పూర్తి,” అంది. త్రే చిన్నగా ముందుకు జారి, నగదు బరువుతో కిటికీ పెదవిని తాకి ఆగింది.