నకిలీ ఆపరేటర్ అక్కడే బట్టబయలు

షట్టర్ సగం ఎత్తి నిలిపిన లోడింగ్ బే దగ్గర కార్ట్లు వరుసగా ఆగిపోయాయి; డ్రైవర్లు ఇంజిన్లు ఆఫ్ చేసి చెమట తుడుచుకుంటుండగా, దామోదర్ కీ క్యాబినెట్ తాళం తిప్పి మాస్టర్ కీలు తన జేబులో వేసుకున్నాడు. “జ్యోతి, నువ్వు టేబుల్‌కి దగ్గరికి రావద్దు,” అన్నాడు. విడుదల పట్టిక మీద ఉన్న ఎర్ర మార్కర్‌ను కూడా తనవైపు లాగేశాడు. జ్యోతి చేతిలో ఉన్న అర్ధమడిచిన రసీదు మళ్లీ మడిచింది. తెల్లవారుజామునే అమ్మ మందుల కోసం దాచిన డబ్బు చెల్లించి వచ్చిన రసీదు అది. ఈ షిఫ్ట్ జారిపోతే ఈ నెల అద్దె మీద మళ్లీ మాట పడేది.

ఆమె కంటికి వరుసగా నిలిచిన పాలెట్లు, తడిగా మెరిసే సిమెంట్ నేల, సగం తెరిచిన చలిగది తలుపు కనిపించాయి. ఏ కార్ట్ ముందు వెళ్లాలి, ఏ తలుపు ముందుగా తెరవాలి, ఏ బిల్లుకు ఏ స్టాక్ జత కట్టాలి—ఈ వెనుక బేలో ఆ క్రమం ఆమె చేతికే అలవాటు. కానీ ఈరోజు దామోదర్ తన మనిషి మధును కుర్చీలో కూర్చోబెట్టాడు. “ఇప్పటినుంచి విడుదల క్రమం ఇతడే చూస్తాడు. యజమాని గారికి కూడా చెప్పా,” అని గట్టిగా అన్నాడు; వినాల్సిన వాళ్లకంటే వినకూడనివాళ్లకే ఎక్కువ వినిపించేలా. పక్కనే ఉన్న రఫీ గోడచెరుపున నిలబడి ఒక్కసారి జ్యోతిని చూశాడు, అంతే.

జ్యోతి నేరుగా వెళ్లి టేబుల్ చివరపై పడి ఉన్న బ్లూ ఫైల్ తెరిచింది. దామోదర్ వెంటనే ఆమె చేతి మీద కొట్టేశాడు. “టచ్ చేయొద్దన్నాను కదా.” అతని స్వరం పని మాటలా లేదు; ముంగిట్లో ఎవరో నిలబడిన వాళ్లను లోపలికి రానివ్వనట్టు. తలుపు గడప దగ్గర కాసేపు ఆగిన శైలజ అత్త—దామోదర్ అక్క—మళ్లీ లోపలకి జారింది. ఆమె ఈ హబ్ యజమాని భార్యకు బంధువు; ఇక్కడ పని కన్నా మానానికే బరువు ఎక్కువ. “పాపకి కోపం ఎక్కువ,” అని ఆడమాటలా విసిరింది. జ్యోతి ఏమీ అనలేదు. టేబుల్ మీద ఉన్న విడుదల పుస్తకాన్ని తన వైపు సగం అంగుళం లాగి మళ్లీ వదిలేసింది. మాట కాకుండా పెట్టిన గుర్తు అది.

మధు తొందరపాటుతో మొదటి బిల్లు పట్టుకున్నాడు. బిల్లో మియాపూర్ బ్రాంచ్‌కు పది క్రేట్లు పెరుగు, ఆరు క్రేట్లు కట్ ఫ్రూట్ అని ఉంది. చలిగదిలో నుంచి ఎనిమిది పెరుగు క్రేట్లు, ఆరు కట్ ఫ్రూట్ తీసి కార్టుపై ఎక్కించాడు. జ్యోతి ఒకసారి చూసి, “ఆ పెరుగు లాట్ నిన్న రాత్రి తిరిగి వచ్చినది. పై స్టిక్కర్ కొత్తది, లోపల పాత బ్యాచ్,” అంది. దామోదర్ నవ్వేసాడు. “నువ్వు మాత్రమే ఇక్కడ తెలివైనదానివా?”

మధు పట్టించుకోలేదు. గేట్ దగ్గర స్కాన్ చేయగానే యంత్రం బీప్ చేసి ఎర్ర వెలుగు వేసింది. డ్రైవర్ గొంతెత్తాడు. “అన్నా, నా ట్రిప్ ఎప్పుడు బయలుదేరుతుంది? మెట్రో ఫ్రైట్ కట్‌ఆఫ్ ముప్పై నిమిషాలు.” మధు మళ్లీ స్కాన్ చేశాడు. అదే ఎర్ర వెలుగు. జ్యోతి దగ్గరకెళ్లి బాక్స్ మూల ఎత్తి చూపించింది. పై స్టిక్కర్ కింద పాత సంఖ్య కనిపించింది. తిరిగి వచ్చిన స్టాక్‌కు గిడ్డంగి బంధం తొలగించకుండానే కొత్త బిల్లు కట్టి పంపించేశాడు మధు. ఒక్క పొరపాటు కాదు—ఇప్పుడు ఆ కార్ట్ మొత్తం నిలిచిపోవాలి, వెనక నిలిచిన రెండు కార్ట్లు కూడా అడ్డం పడాలి.

దామోదర్ వెంటనే మధుపై అరిచే ధైర్యం చేయలేదు. బదులు డ్రైవర్‌పైనే కోపం చూపించాడు. “ఒక్కోసారి ఆలస్యం అవుతుంది. నిలబడు.” డ్రైవర్ హెల్మెట్‌ను కార్ట్ మీద కొట్టాడు. వెనక ఇంకో వాహనం హారన్ కొట్టింది. బయట రోడ్డుమీద బైక్‌లూ, చేతికార్ట్లూ కుక్కిపడ్డాయి. శైలజ అత్త ముక్కు సవిమ్మింది. “ఇలాంటివి యజమాని చెవిలో పడకూడదు దామోదర్.” అదే అతనికి చాలు. తప్పు సరిచేయడం కంటే తన ముఖం కాపాడుకోవడం ముఖ్యం అయింది.

జ్యోతి జేబులోని రసీదును మళ్లీ మడిచింది. ఉదయం ఇంట్లో తినే బల్ల దగ్గర అన్నయ్య చెప్పిన మాట చెవిలో మెరిపింది—“నీకు తెలిసిన పని చేయనీయకపోతే కూడా నువ్వే గట్టిగా కూర్చుంటావ్, అదే నీ దోషం.” ఆమె గట్టిగా కూర్చోలేదు. చలిగది తలుపు దగ్గరికి నడిచి వెళ్లి, లోపల నిలిపిన రిటర్న్ లాట్ కార్టుపై తెల్ల చాక్‌తో వేసిన ‘ఆర్’ గుర్తు చూపించింది. “ఈ గుర్తు తీసి విడుదల క్రమంలో పెట్టకూడదు. ముందుగా రిటర్న్ రిజిస్టర్ మూసి, తర్వాత కొత్త విడుదల. లేకపోతే ఇదే వస్తుంది.” దామోదర్ చేతి చూపుతో ఆమెను వెనక్కి నెట్టేశాడు. “నువ్వు నేర్పాల్సిన పని లేదు. మధూ, మళ్లీ చూడు.”

మళ్లీ చూసి చేసిందేమీ లేదు. పైగా రెండో కార్ట్‌లో శీతల విభాగం వస్తువులను పొడి సరుకుతో కలిపేశాడు. ప్లాస్టిక్ కవర్లు ముదిరి శబ్దం చేశాయి; పేపర్ ర్యాప్ చప్పుడూ, కాగితం సన్నగా ముడుచుకున్న శబ్దమూ ఆ టేబుల్ చుట్టూ చెవులు గుచ్చాయి. రఫీ వచ్చి చాలా మెల్లగా అన్నాడు, “జ్యోతి, బంజారాహిల్స్ ట్రక్ బయటే ఉంది. ఐదు నిమిషాల్లో లోడ్ బయటకు రాకపోతే వాళ్లు వెనక్కి వెళ్తారు.” అదే పెద్ద సరుకు. అది మిస్ అయితే ఈరోజు మొత్తం లెక్కలు చెదిరిపోతాయి.

జ్యోతి ముందడుగు వేసింది. “మాస్టర్ కీలు ఇవ్వండి. రిటర్న్ గది, సైడ్ షట్టర్ రెండూ నేను తెరిస్తేనే ఈ గందరగోళం విడిపోతుంది.” దామోదర్ జేబుపై చెయ్యేసి వెక్కిరించాడు. “నువ్వు అడిగింది కీలు కాదు, హద్దు దాటడమే.” శైలజ అత్త అక్కడే ఉండగా ఆ మాట చెప్పాడు; వినిపించాల్సింది ఆమెకే. “ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఉందని ఇక్కడ ఎవరికీ పైచేయి రాదు,” అని మరో కాటు పెట్టాడు. అది పని మాట కాదు; జ్యోతి మీద బయట ఉన్న పెళ్లి సంభాషణల మచ్చను లోపలికి లాగిన మాట. ఇద్దరు ప్యాకర్లు తలదించుకున్నారు.

అప్పుడే బయట నుంచి ట్రక్ డ్రైవర్ లోపలికి దూసుకొచ్చాడు. “ఇంకా ఏం సార్? కట్‌ఆఫ్ అయిపోతుంది. ఇప్పుడు బయలుదేరకపోతే రాత్రి స్లాట్ పోతుంది.” అతని వెనక యజమాని కుమారుడు రోహిత్ ఫోన్ చెవికి పెట్టుకొని వచ్చి, నిలిచిపోయిన వరుస చూసి ముఖం మాడ్చుకున్నాడు. దామోదర్ వెంటనే మాటలతో కప్పేయబోయాడు. “చిన్న తేడా సర్, ఇప్పుడే—” కానీ యంత్రం మళ్లీ బీప్ చేసింది. ఎర్ర వెలుగు. అదే కార్ట్, అదే తప్పు, అదే నిలుపు.

జ్యోతి ఇక అనుమతి అడగలేదు. మధు చేతిలోని స్కాన్ గన్ తీసి టేబుల్ మీద పెట్టింది. రెండో చేత్తో విడుదల పుస్తకం తనవైపు లాగింది. “రఫీ, రిటర్న్ కార్ట్ పక్కకు. ముందు డ్రై లోడ్ పంపు. శీతల సరుకు సైడ్ షట్టర్ నుంచే బయటకు. మధూ, నువ్వు బాక్స్ నంబర్లు చదువు, నేను వ్రాస్తా.” ఆమె స్వరం ఎత్తుగా లేదు; పని ఎక్కడ విరిగిందో అక్కడ మళ్లీ కుట్టినట్టు నేరుగా పడింది. దామోదర్ చెయ్యి పట్టుకోబోయాడు. ఆమె అతన్ని చూడకుండానే అంది, “ఇంకో మూడు నిమిషాల్లో ట్రక్ వెనక్కి తిరిగితే యజమాని గారికే నువ్వే చెప్పాలి—రిటర్న్ లాట్‌ను కొత్తగా పంపించానని.”

ఆ ఒక్క వాక్యంతో గదిలో గాలి మారింది. రోహిత్ ఫోన్ దించి నేరుగా అడిగాడు, “ఎవరికీ క్రమం తెలుసు?” ఎవరూ దామోదర్ వైపు చూడలేదు. రఫీ ఇప్పటికే కార్ట్‌ను పక్కకు తోశాడు. జ్యోతి సైడ్ షట్టర్ తాళం లేక మూసి ఉన్న గొలుసు వద్ద ఆగింది. “కీ,” అంది. ఈసారి దామోదర్ వెంటనే ఇవ్వలేదు. జేబులోంచి తీసి చేతిలో తిప్పాడు. అతని ముఖం మీద కోపం కంటే భయం ఎక్కువ. జ్యోతి అతని ఎదుట నిలబడి కళ్లుపట్టింది. “ఇప్పుడు కూడా దాచుకుంటే మొత్తం సరుకు నిలుస్తుంది.”

రోహిత్ స్వరం కఠినమయ్యింది. “దామోదర్, కీ ఇవ్వండి.” అతను చిన్న తాళం మాత్రమే చాపాడు. జ్యోతి తీసుకోలేదు. “సైడ్ షట్టర్, రిటర్న్ గది, చల్లగది—మూడింటికి మాస్టర్ రింగ్ కావాలి. ఒక్కో తాళం అడుగుతూ నిలబడే సమయం లేదు.” డ్రైవర్లు, ప్యాకర్లు, గుమస్తాలు అందరూ చూస్తున్నారు. దామోదర్ చేతిలోని లోహ రింగ్ కదిలి చిన్న చప్పుడిచ్చింది. అది అతని చేతిలో ఉన్న అధికారపు చివరి శబ్దంలా వినిపించింది.

అతను ఇవ్వకపోతే యంత్రం, ట్రక్, యజమాని కుమారుడు—మూడూ ఎదురు చూస్తున్నాయి. అతని గొంతు కిందకి జారింది. “జాగ్రత్తగా—” అన్నాడు. జ్యోతి మాట మధ్యలోనే రింగ్‌ను అతని వేళ్ల నుంచి తీసేసుకుంది. అదే మొదటి అసలు మార్పు. కీలు ఆమె అరలో పడగానే రఫీ నేరుగా ఆమె దగ్గరకు వచ్చి నిలబడ్డాడు. డ్రైవర్లు ప్రశ్నలు దామోదర్‌కి కాకుండా ఆమెకే వేశారు. మధు తన కుర్చీ నుంచి అర్ధం లేచి మళ్లీ కూర్చున్నాడు; అతని ముందు ఉన్న విడుదల టేబుల్ ఖాళీలా కనిపించింది.

జ్యోతి కదలికల్లో తొందర లేదు, కానీ ఆలస్యం కూడా లేదు. సైడ్ షట్టర్ తెరిచి చల్లగది నుంచి సరైన బ్యాచ్ క్రేట్లు బయటకు తిప్పించింది. రిటర్న్ గది తాళం తీసి పాత లాట్‌ను వేరే వరుసలో మూసేసింది. విడుదల పుస్తకంలో మూడు ఎంట్రీలు ఒకేసారి గీసి, ఎర్ర మార్కర్‌తో పాత బిల్లు పైగా ఒక గట్టిగా గీత వేసింది. “ఇది నిలుపు. ఇది కొత్త క్రమం,” అంది. “మొదట బంజారాహిల్స్ ట్రక్. తర్వాత మియాపూర్. తర్వాత స్టోర్ రీప్లెనిష్.” రఫీ, ఇంకో ఇద్దరు కార్మికులు ఎలాంటి సందేహం లేకుండా కదిలారు. కార్ట్ల చక్రాలు మళ్లీ గర్జించాయి. నిలిచిపోయిన వరుస ఒక్కసారిగా పగిలి ప్రవాహంలా విడిపోయింది.

మధు తన తప్పు కప్పేయడానికి ముందుకొచ్చాడు. “నేను కూడా చూసా మేడమ్, నిజానికి—” జ్యోతి అతనికి చూసి, “చదువు,” అంది. అతను బాక్స్ నంబర్లు చదవడం మొదలుపెట్టాడు. చేతి వణుకు దాకా కనిపించింది. శైలజ అత్త గడప దగ్గరే నిలబడి ఉన్నా ఇప్పుడు ఒక్క మాట రావడం లేదు. దామోదర్ మాత్రం, ఎవరైనా తనవైపు తిరిగి చూడాలన్నట్టు, “నేనే పంపమన్నాను కదా…” అని ముసిముసిగా అన్నాడు. కానీ ఎవ్వరూ ఆ వాక్యాన్ని పట్టుకోలేదు. అతని ఆజ్ఞ గాల్లోనే వేలాడిపోయింది.

మొదటి ట్రక్ బయలుదేరే సరికి గడియారం కట్‌ఆఫ్‌కు రెండు నిమిషాలు మిగిలి ఉంది. డ్రైవర్ సీట్లో కూర్చుంటూ చేతి ఎత్తి, “ఇప్పుడు సెట్, అక్కా,” అన్నాడు. అది ధన్యవాదం కాదు; ఏ చేతిలో పని ఉందో అంగీకారం. జ్యోతి మళ్లీ టేబుల్ వద్దకు వచ్చి మాస్టర్ కీలు తన మణికట్టు చుట్టూ తిప్పి పట్టుకుంది. రోహిత్ పుస్తకం చూస్తూ, “ఇకనుంచి ఈ విడుదల క్రమం నువ్వే చూస్తావు. కీలు నీ దగ్గరే ఉండాలి,” అన్నాడు.

దామోదర్ వెంటనే మాట్లాడబోయాడు. “సర్, ఇది తాత్కాలికం—” జ్యోతి అతని వైపు తిరిగింది. ఈసారి ఆమె స్వరం కొంచెం చల్లబడింది. “తాత్కాలికంగా కాదు. రిటర్న్ లాట్ పుస్తకం నా టేబుల్ మీద. సైడ్ షట్టర్ తాళం నా దగ్గర. విడుదలకు ముందు ఎవరు బిల్లు తాకాలో నేనే చెబుతాను.” ఆఖరి వాక్యం చెప్తూ ఆమె ఎర్ర మార్కర్‌ను తన పుస్తకంపై పెట్టింది, దామోదర్ పక్కన కాదు. అతని కుర్చీ వెనక ఖాళీ చోటు పెద్దదై కనిపించింది.

రోహిత్ ఏమీ చేర్చలేదు. జ్యోతి అదే సరిపోతుందని తెలిసింది. “రఫీ, ఈరోజు నుంచి రిటర్న్ కార్ట్ మీద తెల్ల చాక్ కాదు. ఎర్ర తాడు కట్టు. దూరం నుంచే కనిపించాలి. మధూ, నువ్వు ముందు పఠనం మాత్రమే. ఎంట్రీ నేను చూసాకే.” ఆమె ఒక్కొక్కరికి పని విభజించింది. దామోదర్ మధ్యలో, “నేనే చూస్తా…” అన్నాడు. జ్యోతి కీలు మోగేలా స్వల్పంగా చేతి తిప్పి అతన్ని నిలిపేసింది. “మీరు ముందున్న డ్రైవర్లతో మాట్లాడండి. ఆలస్యం ఎవరి వల్లైందో నేను రాయను. కానీ ఇక తర్వాత వరుస నా క్రమంలోనే.”

అది క్షమించటం కాదు. అతన్ని గట్టిగా కొట్టిన దెబ్బ కూడా కాదు. దానికంటే కఠినం—అతనికి మిగిలిందంతా బయట నిలిచిన వారి అసహనం మాత్రమే. లోపల యంత్రం, పుస్తకం, తాళాలు, క్రమం—అన్నీ జ్యోతి వైపే చేరాయి. దామోదర్ గళం ఒక్కసారిగా తగ్గిపోయింది. అతను డ్రైవర్ల వైపు తిరిగాడు; వాళ్లు అతన్ని దాటుకుని జ్యోతి వైపు చూశారు.

చివరి విడుదల చలిగది నుంచి బయటకు కదిలాక, జ్యోతి కీ క్యాబినెట్ దగ్గరకు వెళ్లింది. తలుపు అర్ధంగా తెరిచి ఉంది; లోపల ఖాళీ గుండు ముడి ఇంకా ఊగుతోంది. ఆమె మాస్టర్ కీలు హుక్‌పై వేలాడదీసి, క్యాబినెట్ తలుపు మెల్లగా మూసింది. లోహం ఒక్కసారి రణగొణమని మోగి, ఆ తర్వాత ఆగిపోయింది.