నాకోసం వేసిన వల వాళ్లనేచేసింది
“ఆ పేరు మీద ప్రవేశం వద్దు,” అని రిసెప్షన్ కౌంటర్ మీద ఉన్న నీలి ఫైల్ను శైలజా దేవి రెండు వేళ్లతో తట్టి చెప్పింది. “రోగి దగ్గరికి ఎవరు వెళ్తారో మా వాళ్లే చెబుతారు. నువ్వు అక్కడ ప్లాస్టిక్ కుర్చీ మూల దగ్గర నిలుచో.”
మధురి ఊపిరి సన్నగా అయింది. హైదరాబాద్లోని ఆ ప్రైవేట్ ఆసుపత్రి ముందుకౌంటర్ వెలుతురు తెల్లగా గుచ్చుకుంది; వెనక క్యూలో నిలబడ్డవాళ్ల చెవులు మాత్రం మిగతా పనులన్నీ మరిచి ఇక్కడికే తిరిగాయి. ఆమె చేతిలో మెట్రో కార్డు అంచు గీసుకుపోయి తెల్లబడింది. మరో చేతిలో తినక చల్లారిపోయిన భోజన పెట్టె. రాత్రంతా తిరిగి వచ్చిన భుజాల గట్టిదనం ఇంకా పోనిలేదు. అయినా ఆమె స్వరం నిటారుగా ఉంది. “నాన్నగారికి ఛాతి నొప్పి మొదలై నలభై నిమిషాలు అయ్యాయి. మొదట నమోదు చేయండి.”
“నాన్నగారినా?” శైలజా నవ్వు చిన్నగా మొదలై, క్యూలో వినిపించేంత పెద్దగా మారింది. “ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం పెట్టుకున్నావని ఇంట్లో పేరుపెట్టేసుకోకు. పెళ్లి కాలేదు. మా కుటుంబ రిజిస్టర్లో నీకు స్థానం లేదు.” ఆమె కౌంటర్ బాలిక వైపు తిరిగి, “అత్యవసర అనుమతి జాబితాలో వీరి పేరు వేసొద్దు. రఘు వస్తాడు. అతడే సంతకం చేస్తాడు,” అంది.
మధురి కళ్ల ముందు పాత జీవితం ఒక్కసారి మెరిపింది—ఇదే కౌంటర్, ఇదే తీరు, ఇదే ఆలస్యం; ఆ ఆలస్యమే మంచంపై పడుకున్న వృద్ధుడి గుండెను మించిపోయింది. ఆ జ్ఞాపకాన్ని ఆమె ముఖంపైకి రానీయలేదు. “అంబులెన్స్ లేదు. నేను ఆటోలో తీసుకువచ్చాను. కార్డియాక్ ట్రైయేజ్ ముందుగా.”
“నువ్వు ఎక్కడి నుంచి తెచ్చావో నాకు పనిలేదు,” శైలజా అంది. “కౌంటర్ మీద గొంతెత్తితే రూల్ మారదు. పక్కకు.” ఆమె చేతి చలనానికి సరిపోయేలా వెనక క్యూలో ఉన్న ఓ మనిషి తన ఫారం ఛాతికి గట్టిగా నొక్కుకున్నాడు; మరో మహిళ పిల్లాడిని దగ్గరకు లాగింది. కౌంటర్ బాలిక మధురి వైపు సగం చూసి, మళ్లీ కీబోర్డుపైనే చూపు వేసింది.
అంతలో లోపల స్ట్రెచర్ చక్రం రాసే శబ్దం వినిపించింది. వృద్ధుడు—సత్యనారాయణ—దూరంగా తీసుకెళ్తుంటే రఘు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు. చొక్కా కాలర్ మడతలు చిత్తడిగా ఉన్నాయి; మొహం మీద నిద్రలేమి కాదు, మద్యం వాసన తక్కువై మిగిలిన చెమట. “అమ్మ, నేను వచ్చాను,” అన్నాడు. మధురిని చూసి కళ్లను చిన్నబుచ్చాడు. “నువ్వు ఫోన్లోనే ఉండాలి కదా. ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చావ్?”
“ఎందుకంటే తీసుకొచ్చింది నేనే,” మధురి అంది.
“తీసుకొచ్చిందంతే గానీ, నిర్ణయం తీసుకునేది నువ్వా?” శైలజా మాట మధ్యలోనే అతన్ని కౌంటర్ ముందుకు నెట్టింది. “చూడు అనిల్గారు, బయటవాళ్లు వచ్చి తర్వాత సమస్యలు పెడతారు. పేషెంట్కు ఎవరు బాధ్యతవహిస్తారో ఇప్పుడే రాసిపెట్టాలి.”
కౌంటర్ సూపర్వైజర్ అనిల్ గంభీరంగా కాగితాల గట్టను తీసి ముందుంచాడు. “అత్యవసర ప్రవేశ నిరాకరణ కాదు మేడమ్. కానీ తోడుగా ఉండే వ్యక్తి, చెల్లింపు బాధ్యత, లోపల మార్గం—ఇవి రికార్డు కావాలి. ఒక్కరినే ఎంచుకోవాలి.”
శైలజా ఆ మాట కోసం ఎదురు చూసినట్టే పెన్ను పట్టుకుంది. “అయితే రాయండి,” అంది. క్యూలో ఉన్నవాళ్ల ముందే, కౌంటర్ గాజు కింద నుంచి బయటకు వచ్చిన ఫారంపై పెద్ద అక్షరాలతో రాసింది—‘రోగి తరఫున నిర్ణయం, చెల్లింపు, తరలింపు మార్గం: శైలజా దేవి’. తర్వాత కింద మరో గీత. ‘మధురి అనే వ్యక్తికి అనుమతి లేదు. బాధ్యత మాది కాదు.’ ఆమె పేరు దగ్గర సంతకం పెట్టి, వేళ్ల ఉంగరంతో ఇంకు కాస్త చిరిగేలా ఒత్తింది. “ఇప్పుడు ఎవరైనా తర్వాత వచ్చి గొడవ చేస్తే ఇది చూపించండి,” అంది.
ఆ క్షణమే మధురి మొదటి చిన్న గెలుపు చూసింది. అనిల్ పెన్ను తీసుకుంటూ క్షణం ఆగాడు. “మేడమ్, ‘బాధ్యత మాది కాదు’ అంటే కుదరదు. మీరు పై లైనులోనే బాధ్యత తీసుకున్నట్టే.”
“అదే కదా,” శైలజా అసహనంగా అంది. “ఆమెకు ప్రవేశం లేదు అన్నదే ముఖ్యమని చెప్పాను.”
మధురి తన భోజన పెట్టెను నెమ్మదిగా కౌంటర్ పక్కన పెట్టింది. ఫోన్ తీసి ఒక్క నంబర్ నొక్కింది. ఎదుటి వాళ్లకు వినిపించేలాగ కాదు, దాచిపెట్టేలాగ కూడా కాదు. “డాక్టర్ వసుంధర గారిని కలపండి,” అంది. “మధురిని. కార్డియాక్ డే-కేర్ బ్లాక్ కోసం ఉదయం ఆరు గంటలకు మీరు చెప్పిన రిజర్వు మంచం గురించి.”
శైలజా పెదవి వంచింది. “ఇప్పుడు పేరు చెబితే మంచం దొరుకుతుందా?”
మధురి ఆమెవైపు చూడలేదు. “మేడమ్,” అని ఫోన్లో చెప్పింది, “అవును, అదే కేసు. ముందు కౌంటర్ వద్ద కుటుంబ నిరాకరణ రికార్డు చేస్తున్నారు. బాధ్యత సంతకం ఇప్పటికే తీసుకున్నారు. పేషెంట్ సత్యనారాయణ. పాత ఉద్యోగి గుర్తుంటే—మీ ట్రస్ట్కు ఖాజీపేట బ్రాంచ్ భూమి బదిలీ సమయంలో పత్రాలు రక్షించిన సీతారామయ్యగారి అన్నయ్య.”
అనిల్ తల ఒక్కసారిగా పైకెత్తాడు. కౌంటర్ బాలిక చేతి కీ మీదనే ఆగింది. వెనక క్యూలో ఉన్న ఒక అటెండర్ తన టోకెన్ను దిగువకు చూస్తూ మళ్లీ పైకి చూశాడు. శైలజా ముఖం మాత్రం ఇంకా కఠినంగానే ఉంది. “ఏమిటి ఈ పరిచయాలు? ఆసుపత్రి ఇది, ఇల్లు కాదు.”
ఫోన్ నుంచి వచ్చిన స్వరం చిన్నదే, కానీ ఆవైపు అధికారానికి అలవాటు పడిన దృఢత ఉంది. మధురి స్పీకర్ ఆన్ చేయలేదు; అయినా ఆమె చెప్పిన తర్వాతి మాటలు అందరికీ వినిపించేలా స్పష్టంగా పలికింది. “అనిల్గారికి ఇవ్వండి అన్నారు.” ఫోన్ను అతని వైపు చాపింది.
అనిల్ జాగ్రత్తగా తీసుకున్నాడు. “సార్—అమ్మా—అవును మేడమ్… అవును, ఫారం నా ముందే ఉంది… హం… ఇప్పుడే?” అతని భంగిమ వెంటనే మారింది. వెనక నిలబడిన వాచ్మన్ యాదయ్యకూ, కౌంటర్ బాలికకూ ఒకేసారి చేతి సంకేతం ఇచ్చాడు. “కార్డియాక్ ట్రైయేజ్కు దారి ఖాళీ చేయండి. డే-కేర్ బ్లాక్ బెడ్ బి-7 యాక్టివేట్ చేయండి. ప్రవేశ అధికారం మధురిగారిదే. ఆపివేసిన ఎవరైనా ఉంటే రికార్డులో అడ్డంకిగా నమోదు చేయాలి.”
శైలజా మొహం మీద చిరునవ్వు ముక్కలా పడి పోయింది. “ఏమంటున్నారు? నేను పెద్ద కోడలు. నేను బాధ్యత—”
“అదే ఉంది మేడమ్,” అనిల్ ఫారాన్ని సూటిగా ఆమె ముందుంచాడు. “ఇక్కడ మీరు స్వయంగా ‘నిర్ణయం, చెల్లింపు, తరలింపు మార్గం’ అన్న మూడు మీ పేరుతో రాశారు. కింద మధురిగారిని అడ్డుకున్నట్టు కూడా రాశారు. కార్డియాక్ కేసులో ఈ అడ్డంకి రికార్డు అవుతుంది. ఇప్పుడు పేషెంట్ను ఆలస్యం చేయకుండా లోపలికి తరలించాల్సిన అధికారం మధురిగారికి ఉందని పై నుండి స్పష్టంగా చెప్పారు.”
మధురి అప్పటిదాకా కదలని శరీరాన్ని ఒక్క అడుగు ముందుకు తీసుకొచ్చింది. ప్లాస్టిక్ కుర్చీ మూల దగ్గర నిలబెట్టబడిన ఆమె, ఇప్పుడు కౌంటర్ మధ్యలో నిలిచింది. అనిల్ కౌంటర్ బాలికకు, “మొదట ఈమెకు బ్యాండ్ ఇవ్వండి. తోడుగారి పాస్ ముద్రించండి,” అన్నాడు.
కౌంటర్ బాలిక చేతులు తొందరపడ్డాయి. తెల్లటి పట్టీ బయటకు వచ్చింది. ఆమె మొదటిసారి మధురిని నేరుగా చూసి, “మీ గుర్తింపు?” అని అడిగింది; స్వరం మర్యాదతో మెత్తబడింది.
మధురి తన సంచిలో నుంచి పాత ల్యాన్యార్డ్లో ఉన్న కార్డు తీసింది. సేవా రంగంలో రాత్రివేళల వేతనం వాసనపట్టే కార్డు అది—అంచులు మసకబారినా పేరు చదవొచ్చు. “మధురి సీతారాం,” అంది. “చెల్లింపుకు ముందస్తు జమ నా ఖాతా నుంచి వెళ్తుంది. నమోదు చేయండి.”
రఘు ముందుకు వచ్చి, “అది అవసరం లేదు, నేను—” అన్నాడు.
అనిల్ అతడిని చూడకుండానే, “సార్, ఒక నిమిషం పక్కకు. బాధ్యత మార్పు కోరితే తర్వాత దరఖాస్తు పెట్టండి. ప్రస్తుతం మీరు సంతకం చేయలేదు. మేడమ్ మాత్రం చేశారు,” అన్నాడు. ఆ “మేడమ్” శైలజాకి కాదు, కౌంటర్ బాలిక ముద్రిస్తున్న పాస్ వైపు చూస్తూ మధురికే అన్నట్టు వినిపించింది.
శైలజా వెంటనే ఫారాన్ని తనవైపు లాగబోయింది. అనిల్ వేళ్లు ముందే దానిపై బిగిశాయి. “రికార్డు మీద చేతివేయొద్దు.”
“నేను రాసింది అలా కాదు. ఆ లైన్ తీసేయండి. తప్పుగా—”
“తీసేయలేం.” అనిల్ మరో ఫారంపై ఎరుపు ముద్ర వేశాడు. “అత్యవసర ప్రవేశానికి అడ్డంకి గమనిక.” ఆ ముద్ర శబ్దం గాజు మీద కొట్టినట్టుగా గట్టిగా వినిపించింది. క్యూలో నిలిచిన ఒక వృద్ధుడు తన టోకెన్ను తిరగేసి మరో చేతికి మార్చుకున్నాడు; అతని చూపు ఇక మధురిని తప్పించలేదు. యాదయ్య స్ట్రెచర్కు దారి ఖాళీ చేస్తూ, “మధురిగారు, ఈ వైపు,” అన్నాడు.
శైలజా ఒక్కసారిగా గట్టిగా మాట్లాడింది. “అమ్మానాన్నల పేరుతో ఎవరైనా వచ్చి బంధం చెప్పుకుంటే నమ్మేస్తారా? మా ఇంట్లో—”
మధురి ఆమె మాటను కోయలేదు. ఆమె కేవలం అనిల్ వైపు చూసి, “లోపలికి తరలింపు వెంటనే జరగాలి. ఆలస్యం నిమిషాలుగా నమోదు చేయండి,” అంది.
“అవును మధురిగారు,” అనిల్ అన్నాడు.
ఆ ఒక్క సంభోదనే క్యూలో కథను తిప్పేసింది. కాసేపటి క్రితం పక్కకు నెట్టబడిన పేరు, ఇప్పుడు కౌంటర్ ముందుగా పిలవబడుతోంది. బాలిక పాస్ ముద్రించి గాజు కింద నుంచి నెట్టింది. “తోడుగారి ప్రవేశం,” అంది. వెంటనే మరో స్లిప్ శైలజా వైపు తిప్పి, “మీరు బయట వేచి ఉండాలి. రోగి మార్గం ఇప్పుడు నియంత్రితంగా మారింది. మీరు ఈ నిరాకరణపై వివరణ ఇవ్వాలి,” అంది.
శైలజా కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి. “నన్నా? బయటా? నేను బాధ్యత తీసుకున్నాను కదా!”
“అందుకే,” అనిల్ చెప్పాడు. “మీరు రాసిన దారి ఇప్పుడు మీ పర్యవేక్షణ కింద అడ్డుపడిందని నమోదవుతుంది. లోపలికి ఒకరే. పై ఆదేశం ప్రకారం మధురిగారు.”
రఘు ఒక్క క్షణం ఎవరిని అనుసరించాలో అర్థం కాక నిలిచిపోయాడు. మధురి అతనివైపు తిప్పి చూడలేదు. ఆమె పాస్ మణికట్టుకు వేసుకుంది. భోజన పెట్టెను కౌంటర్పై వదిలేసి, “ఇది ఇక్కడే ఉండనివ్వండి,” అంది. యాదయ్య స్ట్రెచర్ పక్కన చోటు ఇచ్చాడు.
శైలజా ఇంకా ఆగలేదు. ఆమె కౌంటర్ దాటిపోవడానికి ప్రయత్నించింది. “ఒక్కసారి లోపలికి వెళ్లి డాక్టర్కి చెబుతాను. ఇది మా ఇంటి విషయం.”
యాదయ్య ముందుకు వచ్చి అడ్డగట్టాడు. “మేడమ్, మీకు ఇప్పుడు ఆపే నమోదు ఉంది. దారి మార్చారు.”
ఆమె వెనకడుగు వేయలేదు. “ఎవరు మార్చారు?”
మధురి అప్పుడే చివరి కదలిక చేసింది. తన ఫోన్ను మళ్లీ ఎత్తి, “బి-7కి తరలించండి. ముందు ప్రవేశ మార్గం కాదు, పక్క డ్రాప్ఆఫ్ మలుపు తెరవండి. అడ్డుకట్ట రికార్డు ఉన్నవారిని ఆ మార్గంలోనుంచే నిలిపేయండి,” అంది. మాటలు చిన్నవే. కానీ అనిల్ వెంటనే ఇంటర్కామ్ పట్టుకున్నాడు. “పక్క మార్గం ఖాళీ. ముందు మార్గం మూసి ఉంచండి,” అన్నాడు.
స్ట్రెచర్ కదిలింది. మధురి దాని వెంట నడిచింది. ఆమె వెనక నుంచి శైలజా హీల్స్ గట్టిగా మోగాయి; ఆవిడ మరోదారి పట్టి ముందుకెళ్లి వారిని మించబోతూ డ్రాప్ఆఫ్ మలుపు దగ్గరకి దూసుకెళ్లింది. మధురి స్ట్రెచర్ పక్కనుంచి కేవలం చేతితో ముందుకు సంకేతం ఇచ్చింది. బొల్లార్డ్ల మధ్య వేలాడుతున్న గొలుసు ఒక్కసారిగా లాగి పైకెగసి, మలుపు అడ్డంగా చటుక్కున బిగుసుకుంది.