గది ఒక్కసారిగా అతని మీద తిరిగింది

“ఆమెకే హోల్డ్,” అని రఘురాం చేతి గీటుతో సెక్యూరిటీని ఆపేశాడు. లిఫ్ట్ తలుపు తెరుచుకున్న క్షణానికే లోపలికి అడుగు వేసిన వాళ్లలో ఫ్రంట్ ఆఫీస్ పిల్లాడు ప్రవీణ్ ఉన్నాడు, అతని వెనుక ఇద్దరు జూనియర్ మేనేజర్లు, పూలమాలల పెట్టె పట్టుకున్న హౌస్‌కీపింగ్ అబ్బాయి. మాధవి మాత్రం లిఫ్ట్ ముందర గీతలా ఆపబడ్డింది. ఆమె చేతిలోని చల్లారిపోయిన భోజనపు డబ్బా బ్యాగ్‌కి అటుక్కుపోయి ఉంది; ఉదయం నుంచి తిరుగుతూ వచ్చిన శరీరపు అలసట చేతి మడతల్లో ముడుచుకుని ఉంది. పక్కనే ప్లాస్టిక్ కుర్చీ మూల ఖాళీగా ఉంది, కానీ ఆమెకది చూపించలేదు. నిలబెట్టి అవమానించడమే ఉద్దేశమని అక్కడున్న వాళ్లందరికీ కనిపించేలా.

“సార్, మాధవి గారే కస్టమర్ బ్రీఫ్—” అని సునీత మొదలుపెట్టగానే రఘురాం నవ్వాడు.

“బ్రీఫ్ తీసుకురావడం వేరే, గదిలో కూర్చోవడం వేరే,” అన్నాడు. “ఆమె కన్సల్టెంట్. బాహ్య వనరు. నోట్‌లు ఇచ్చి బయటే ఉండాలి. ఈరోజు లోపలికి కోర్ టీమ్ మాత్రమే.”

అన్న మాటను అతను గట్టిగా చెప్పాడు. వినాల్సిన వాళ్లకే కాదు, వినకపోయినా వినాల్సిందే అన్నట్టు. లాబీ నిండా టైలు మోగుతున్న శబ్దం, కాఫీ కప్పుల చప్పుళ్లు, అద్దాల్లో తిరుగుతున్న టైల రంగులు అన్నీ ఒక్కసారిగా ఆమెను కాదు, అతనినే నిజం అన్నట్టు నిలబెట్టాయి. హైదరాబాద్‌లోని ఆ సేవా రంగ సంస్థ వార్షిక భాగస్వామ్య సమావేశం మొదలుకావడానికి ఇంకా పది నిమిషాలే ఉండగా, ఎవరు ముందు ఎక్కారు, ఎవరు ఆగారు అన్నది ఉద్యోగ హోదా కంటే పెద్ద తీర్పు.

మాధవి వెంటనే అడగలేదు. ఆమె ఫోన్ వెలుగు అరచేతిలో దిగువకు వాలిపోయింది. తెరపై కస్టమర్ పంపిన నాలుగు మిస్డ్ కాల్స్, “నీరజా గారు” పేరుకి పక్కన ఎర్రచుక్క. ఆమె ఒక్కసారి రఘురాం వైపు చూసి, లిఫ్ట్ మూసుకుపోయేలోపు లోపల అడుగుపెట్టలేదు. పక్కకు తప్పుకుని, సెక్యూరిటీకి నెమ్మదిగా చెప్పింది. “సర్వీస్ లిఫ్ట్ ఎక్కడుంది?”

ఆ ఒక్క మాటకే మొదటి చిట్లు కనిపించాయి. సెక్యూరిటీ గార్డు రాములు రఘురాం ముఖం చూసాడు; ఆపై మాధవి మెడలో వేలాడుతున్న తాత్కాలిక అనుమతి కార్డు చూసాడు. “అమ్మా, వెనుక దారిలో ఉంటుంది,” అని చెప్పేశాడు. రఘురాం కనుబొమ్మ చిట్లింది. అతను ఆపాలనుకున్నా, అప్పటికే రెండో లిఫ్ట్ వచ్చింది, జనం కదిలారు, మాధవి వెనుక కారిడార్ వైపు మళ్లింది. నిలబడమని చెప్పిన స్థలం నుంచి ఆమె తాను ఎంచుకున్న దారికి వెళ్లడం—చిన్నదే, కానీ లాబీ గాలిలో అతని మాటకు చిన్న పగులు వేసింది.

ఐదో అంతస్తు కాన్ఫరెన్స్ ఫ్లోర్‌కు సర్వీస్ లిఫ్ట్ దగ్గరికి చేరేసరికి మాధవి కుర్తీ చేతులు మడతలతో గట్టిపడ్డాయి. అక్కడే వేదిక అలంకరణ వాళ్లు, నీటి బాటిళ్లు మోస్తున్న అబ్బాయిలు, బ్యాక్‌డ్రాప్ సరిచేస్తున్న టెక్నీషియన్లు. గది బయట అతిథుల పేర్ల జాబితా. ముందరి వరుసలో ఒక కుర్చీపై తెల్ల కాగితం—“శ్రీ రఘురాం, విభాగాధిపతి.” దాని పక్కన ప్రెజెంటేషన్ రిమోట్, మైక్ స్టాండ్.

రఘురాం తాను గెలిచినట్లే అటుగా వచ్చాడు. “ఇక్కడే ఆగండి,” అని ఆమెకు కాకుండా గదిపాలకుడికి చెప్పాడు. “మాధవి గారిని లోపలికి పిలిస్తే నోట్‌ల కోసం మాత్రమే. మాట్లాడాల్సింది ప్రవీణ్. అతనికి నేనే సూచించాను.”

ప్రవీణ్ భయంతో నవ్వాడు. అతని మెడకట్టు ముడి కొంచెం వంపుగా ఉంది. మాధవికి అతనిపై కోపం రాలేదు; అది తన కుర్చీని దొంగిలించడానికి చాలనుకునే చిన్నమనసు కాదు, ఎవరో తోసిన అబ్బాయి. కానీ రఘురాం అతన్ని ఆయుధంలా పట్టుకున్నాడు.

“సార్,” సునీత మళ్లీ నిస్సత్తువగా అన్నది, “నీరజా గారు వచ్చాక డేటా మోడల్ గురించి—”

“నీరజా గారిని నేను చూసుకుంటాను,” అన్నాడు రఘురాం. “ఇంత పెద్ద సమావేశం ఒక్కరిపై నడవదు. ఇది సంస్థ. వ్యక్తిగత షో కాదు.”

అతను “వ్యక్తిగత” అన్నప్పుడు కనులు మాత్రం మాధవిపైనే పెట్టాడు. ఆ చూపులో ఇంకో పాత విషయం కూడా ఉంది. మూడు నెలలుగా ఆఫీసులో అందరికీ తెలిసినా పేరు పెట్టని ఒక సమీపం—ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం లా మధ్యలో వదిలేసిన హామీ. ఒకప్పుడు ఆమె ఇంటి భోజనపు బల్ల దగ్గర ఆమె తండ్రితో కూర్చొని “మాధవి పెళ్లి గురించి తొందరేం లేదు, పని ముందు” అన్నవాడే ఇప్పుడు ఆమెను ద్వారం దగ్గర “బాహ్య వనరు” అని పలకరించడం చూస్తూ సునీత కళ్లును కిందికి వేసుకుంది. ఆ గాయం అక్కడి వృత్తిపరమైన అవమానాన్ని ఇంకా బయటపడేలా చేసింది.

మాధవి ఆగింది. గదిలోకి లోపలినుంచి ప్రొజెక్టర్ వెలుగు పడుతోంది. నీరజా గారు, ముంబై ప్రధాన భాగస్వామి, కారిడార్ చివరనుంచి నడుచుకుంటూ వస్తున్నారు. ఆమె వెంట శేఖర్ గారు, సంస్థ స్థాపకుల్లో ఒకరు. రఘురాం భుజాలు సవరించుకుని ముందుకు వెళ్లబోతుండగానే నీరజా గారు మొబైల్‌ చూడుతూ నేరుగా అడిగారు, “మీరు పంపిన రీన్యువల్ సంఖ్యలు సరిపోలడం లేదు. నిన్న రాత్రి ఎవరు ఫైనల్ చేశారు?”

రఘురాం ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా, “ప్రవీణ్ సిద్ధం చేశాడు, నేను చూసాను,” అన్నాడు.

అప్పుడే మాధవి మాట్లాడింది. ఒక అడుగు కూడా ముందుకు వేయకుండా, గోడవద్ద నిల్చున్న చోటునుండే. “అయితే ఒకటి చెప్పండి రఘురాం గారు,” అంది. ఆమె స్వరం పెద్దగా లేదు, కానీ కారిడార్ అంతా వినిపించేంత సూటిగా ఉంది. “నీరజా గారి హైదరాబాద్ కస్టమర్ వలయానికి ఈ ఉదయం వచ్చిన మూడు కీలక ఖాతాల సస్పెన్షన్ హెచ్చరిక ఏ ఫైలులో ఉంది? ప్రవీణ్ గారి డెక్కులోనా, లేక మీరు బయటే ఆపిన నా సవరించిన బ్రీఫ్‌లోనా?”

గాలి మోగినట్టయింది. ప్రవీణ్ చేతిలోని పత్రాలు జారిపడి కిందకు వంగాయి. నీరజా గారు ఫోన్‌ నుంచి తలెత్తారు. శేఖర్ గారు అద్దాలు పైకి నెట్టారు. రఘురాం నోటికి వచ్చిన మొదటి మాట రాలేదు.

మాధవి ఆగకుండా రెండో దెబ్బ ఇచ్చింది. “ఆ మూడు ఖాతాల్లో ఒకటి మీ మేనమామగారి సంస్థకు అనుబంధం. వారి ఇంటికి మీరు నిన్న సాయంత్రం శుభలేఖ ఇవ్వడానికి వెళ్లి వచ్చారు. ఆ విషయం దాచాలని ఉంటే వేరే విషయం. కానీ డేటా వదిలేయడానికి మీకు హక్కెవరు ఇచ్చారు? ఇప్పుడే గదిలో మీరు సమాధానం చెప్తారా?”

ఇది వాదన కాదు; తిరిగి వేసిన ప్రశ్న. లాబీలో తనకు వేసిన తలుపు ఇప్పుడు అతని గొంతుకే అడ్డంగా నిలిచింది. రఘురాం “అది… అది ఇంకా నిర్ధారణలో—” అని మొదలు పెట్టాడు. నీరజా గారు అప్పటికే అతని దగ్గర ఉన్న ఫోల్డర్ తీసుకున్నారు. పేజీలు తిరగేశారు. అందులో ఆ హెచ్చరిక లేదు.

“మాధవి గారు,” శేఖర్ గారు ఈసారి నేరుగా ఆమెవైపు తిరిగారు, “మీ దగ్గర పూర్తి సంచిక ఉందా?”

రఘురాం వెంటనే ముందుకొచ్చి, “సార్, ఆమె బయట సిద్ధం చేసిన నోట్. అంతర్గత ప్రమాణం—”

“ఉందా?” అని శేఖర్ గారు రెండోసారి అడిగింది ఆమెకే.

మాధవి తన బ్యాగ్ తెరిచింది. చల్లారిపోయిన భోజనపు డబ్బా పక్కన నీలం ఫైల్ ఉంది. దానిని తీసి నీరజా గారికి ఇచ్చింది. ఆమె ఫైలులోని మొదటి పేజీనే చూడగానే ఆగిపోయింది. ఎరుపు గుర్తులతో మూడు ఖాతాలు, చెల్లింపు ఆలస్యం, రీన్యువల్ ప్రమాదం, మరియు చివర లాభనష్ట అంచనా. పక్కనే ఆమె చేతి రాతలో సమాధాన మార్గాలు.

కారిడార్‌లో నిల్చున్న సిబ్బంది తమ బాడ్జ్‌లను చక్కబెట్టుకుంటూ ఒక్కసారిగా మాధవివైపు తలతిప్పారు. సెక్యూరిటీ రాములు ఎవరి ఆదేశం లేకుండానే తలుపు పూర్తిగా తెరిచాడు. సునీత ముందుగా లోపలికి వెళ్లి ల్యాప్‌టాప్‌ను మైక్ దగ్గరికి తీసుకొచ్చింది. ఆ చిన్న కదలికే చాలు—గది చదువు మారుతోంది.

రఘురాం చివరి ప్రయత్నం చేశాడు. “ఇది ప్రక్రియను దాటడం. ఇంత పెద్ద వేదికపై కన్సల్టెంట్—”

“కన్సల్టెంట్ అయితే సమస్యను చూడకూడదా?” నీరజా గారి స్వరం పదునుపెట్టింది. “లేక సమస్యను చూసినవారిని తలుపు దగ్గర నిలబెట్టేయడమా మీ ప్రక్రియ?”

అతని చెంపల రంగు మారు మ్రోగింది. ముందరి వరుసలో అతనికోసం పెట్టిన కుర్చీ వైపు అతను ఒకసారి చూసాడు; ఆ కాగితం మీద అతని పేరు ఇప్పటికీ ఉంది, కానీ ఆ పేరు కన్నా అతని మౌనం పెద్దగా కనబడుతోంది. ప్రవీణ్ తన ఫైల్ పట్టుకుని వెనక్కి తగ్గాడు. శేఖర్ గారు వేదికపైన మైక్ స్టాండ్ దగ్గరికి నడిచారు, కానీ మైక్‌ను తాకకుండా, మాధవిని చూపించారు.

“మీరు లోపలికి రండి,” అన్నారు.

ఇక్కడివరకు మాధవి అడిగింది. ఈ క్షణం నుంచి అడగడం ఆగిపోయింది. ఆమె గది తలుపు దాటి లోపలికి నడిచింది. అందరూ నిల్చున్నారనే భావం కాదు; ఎవరు కూర్చోవాలో, ఎవరు వినాలో, ఎవరు సమాధానం చెప్పాలో క్రమం మారింది. ఆమె సునీత దగ్గర నిల్చుని ఫైల్ తెరిచి, ల్యాప్‌టాప్ తెరను తనవైపు తిప్పుకుంది.

రఘురాం మళ్లీ, ఈసారి తక్కువ గట్టిగా, “మాధవి, ఒక నిమిషం బయట మాట్లాడుకుందాం,” అన్నాడు.

ఆమె అతని వైపు చూడలేదు. “బయట చాలాసేపు నిలబెట్టారు,” అంది. “ఇప్పుడు లోపల సమయం.”

గదిలో కూర్చున్న భాగస్వాములు, విభాగాధిపతులు, ఆహ్వానిత అతిథులు ఒక్కొక్కరూ తమ ఫోల్డర్లపైకి వాలిపోయారు. ముందరి వరుసలో శేఖర్ గారి పక్కన ఖాళీ చేసిన ఒక స్థలం ఉంది; దానిపై ఎవరో తొందరగా ఇంకో పేరు కార్డు పెట్టబోతుండగా మాధవి ఆపింది.

“పేరు కార్డు అవసరం లేదు,” అంది. తర్వాత స్పష్టంగా, గదంతా విని తీరాల్సిందే అన్నట్టుగా చెప్పింది. “ఈ ఖాతా పునరుద్ధరణ సంక్షోభానికి పని చేసిన సవరించిన ఆపరేషనల్ బ్రీఫ్ నాదే. దాన్ని గదిలోకి రానీయకుండా ఆపారు. ఇప్పటి నుంచి ఈ సమావేశంలోని ఆ భాగాన్ని నేనే నడుపుతాను. సునీత, రెండో భాగం స్లైడ్ తెరపై పెట్టండి. ప్రవీణ్, మీరు గమనికలు తీసుకోండి. రఘురాం గారు, మీ దగ్గర ఆ హెచ్చరిక లేకపోయిన వెర్షన్ మాత్రమే ఉంది కాబట్టి, దయచేసి మధ్యలో అడ్డుకోకండి.”

అది అభ్యర్థనలా వినిపించలేదు. గదిలో ఎవరూ దాన్ని అలా చదవలేకపోయారు. సునీత వెంటనే తెర మార్చింది. ప్రవీణ్ కూర్చుని పెన్ తీసుకున్నాడు. నీరజా గారు కుర్చీలోకి వాలి, “ముందుకు సాగండి,” అన్నారు. శేఖర్ గారు తన ఫైల్ మూసి పూర్తిగా మాధవివైపు తిప్పుకున్నారు.

రఘురాం ఆగి నిల్చున్నాడు. తనకోసం పెట్టిన వరుసలోకి వెళ్తానంటే ఇప్పుడు నడవాల్సిన దారి అందరి కళ్ల ముందు గుండా. అతను మైక్ దగ్గరికి రావాలనుకున్నాడు; సెక్యూరిటీ రాములు తలుపు అంచు వద్ద నిలబడటంతో అతని కదలికే చిక్కుముడిగా మారింది. మాధవి తెరపై మొదటి పట్టిక చూపించింది—ఎవరెక్కడ విఫలమయ్యారు, ఎన్ని గంటల్లో తిరిగి సంప్రదించాలి, ఏ శాఖ వెంటనే క్షమాపణ గమనిక పంపాలి. ఆమె ఒక్క మాటను రెండుసార్లు చెప్పలేదు. ప్రతి సూచనకు ఎదురుగా పని పెట్టింది. గదిలో పెన్‌ మొనల శబ్దం మొదలైంది.

“మూడు ఖాతాల్లో రెండింటికి ఈరోజే ప్రత్యక్ష కాల్ వెళ్తుంది,” అంది ఆమె. “మూడోది సంబంధం కలిసిన కారణంగా వేరే వ్యక్తి చూసాలి. ప్రయోజన ఘర్షణ ఉన్నవాళ్లు పక్కకు తప్పాలి.”

ఆ చివరి వాక్యానికి రఘురాం ముఖం గట్టిగా బిగిసింది. అది నిందలా కాదు; ఆదేశంలా పడింది. అతను ఏదో చెప్పడానికి పెదవి తెరిచాడు, కానీ శేఖర్ గారు అతనివైపు కూడా చూడకుండా తమ కార్యదర్శికి, “ఆ గమనికను నిమిషాల్లో నమోదు చేయండి,” అన్నారు.

అంతే. అతని చేతిలోని హక్కు కాగితం నుంచి ఊడిపడినట్టయింది. మాధవి మరో పేజీ తిప్పి, “ఇప్పుడు అమలు క్రమం,” అంది.

సమావేశం గుండెలో ఆమె స్వరం సూటిగా పోతుండగా ముందరి వరుసలో ఒక కుర్చీ మాత్రం అలాగే మిగిలింది. తెల్ల కాగితం మీద “శ్రీ రఘురాం” అని ఇంకా ఉంది. కానీ ఆ కుర్చీకి ఎవరూ చేరలేదు. ముందు వరుస మధ్యలో ఆ ఖాళీ స్పష్టంగా కనిపిస్తూ, కొత్త క్రమాన్ని అందరూ చదివే చోట అలాగే ఖాళీగానే ఉంది.