నిజమైన హక్కుదారి వచ్చేసరికి వాళ్ల దారి మూసుకుంది

“ఆ కారు ఇక్కడికి కాదు, పక్కకి పెట్టండి,” అని తెల్ల చేతి తొడుగులు వేసుకున్న వాలెట్ అబ్బాయిని సుజాత అత్త ఒక వేళ్లతో తిప్పేసింది. అదే క్షణంలో వెనుకనుంచి వచ్చిన నల్ల ఎస్‌యూవీకి గొలుసు పైకెగిరి, దీపాల కింద నేరుగా మండపం తలుపు దగ్గర ఆగే లేన్ తెరుచుకుంది. మాధవి చేతిలోని మడతపెట్టిన రసీదు చెమటతో నారిపోయింది. ఆమె క్యాబ్ మాత్రం పూలతో అలంకరించిన స్తంభం పక్కన, “వెయిట్” అన్న ఒక్క మాటతో పక్కకు తోసివేయబడింది.

అది కేవలం వాహనం నిలిపే చోటు కాదు. రాహుల్ ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అని ఇంతకాలం చెప్పుకుంటూ వచ్చిన మాటకి వెలుపల కనిపించే స్థానం అదే. ఎవరిని ముందుగా దింపిస్తారో, ఎవరికి పూల తట్టెతో స్వాగతం ఉంటుందో, ఎవరిని బైట నిలబెడతారో—అదే గౌరవం. తనే మూడు నెలలు హైదరాబాద్‌లోని ఈ కన్వెన్షన్ వేదికతో తిరుగుతూ, సేవా రంగం వాళ్లతో బుకింగ్‌లు కుదుర్చి, అతిథుల రాకపోకల దారి వేరు చేసి, పెద్దలకి మెట్లు తక్కువగా ఉండే లేన్ కావాలని చూసింది. ఇప్పుడు ఆమె మెడలో వేలాడుతున్న ముడతలు పడ్డ పాస్ దారం చీర పొరల్లో దాక్కుంది; వాడుకున్న హక్కు కూడా దాక్కున్నట్టే.

“అత్తయ్య, ఇది వరపక్షం కోసం తీసుకున్న రిజర్వ్ డ్రాప్-ఆఫ్,” మాధవి శబ్దం పెంచలేదు. “లింక్ నా దగ్గర ఉంది.”

“లింక్ నీ దగ్గర ఉందంటే హక్కు కూడా నీదా?” సుజాత అత్త నవ్వి, పక్కనే నిలబడ్డ తన చెల్లెలి కోడలిని చేతితో లాగి ముందుకు తీసుకొచ్చింది. “మొదట మా వాళ్లు దిగుతారు. నువ్వు వచ్చిందంతే చాలూ. ఇప్పుడు అడ్డంగా నిలవకు.”

వాలెట్ సూపర్వైజర్ ఇమ్రాన్ కౌంటర్ అంచున కీలు, టోకెన్లు, చిన్ని దేవుడి ఫోటో మధ్య తన రిజిస్టర్ తిప్పి చూసి, సుజాత అత్త వైపు నమిలాడు. “మేడమ్ చెప్పినట్టే వేస్తాం.” వెంటనే మరో అబ్బాయిని చూపిస్తూ, “ఈ లేన్ ఫుల్. ఆమె కారుని సైడ్ పార్కింగ్‌కి తీసుకెళ్లి, గేట్ పాస్ తర్వాత ఇవ్వండి,” అన్నాడు.

పక్కనే మాధవి మామయ్య నిలబడి ఉన్నాడు. అతని కళ్ళల్లోని జాగ్రత్త ఆమెకు గుచ్చింది—ఏదైనా చెప్పి గొడవ పెంచవద్దు అన్న పెద్దమనుషి భయం. కానీ సుజాత అత్త ఆగలేదు. “ఇంకా ఒక పని చెయ్యండి,” అంది ఇమ్రాన్‌కి. “లోపల రిసీవ్ చేసే క్రమంలో కూడా పేరు చివరకి పెట్టండి. వాళ్లు స్వయంగా వచ్చారు, అంతే. పెళ్లి ఇల్లు ఎవరిదో తెలిసి ఉండాలి.”

ఆ మాట వినగానే వెనకనున్న ఇద్దరు అత్తలు ఒకరిమీద ఒకరు వాలి చప్పున మాట్లాడుకున్నారు. “అబ్బో… ఇంకా పెళ్లి కాలేదు కదా.” “అందుకే.” ఆ “అందుకే” ఒక్కటే కాళ్ళ కింద నేలను గట్టిగా మార్చేసింది.

మాధవి తన బ్యాగ్ జిప్ తెరిచింది. లోపల అరకొరగా మడిచిన బిల్లులు, తిరిగి ఇవ్వాల్సిన ఫ్లాట్ తాళం, ఇంకా తెల్ల కవర్‌లో ప్రింట్ చేసిన ముందస్తు చెల్లింపు రసీదు. తాళం ఈ వారం రాహుల్‌కి ఇవ్వాలని అనుకుంది; ఇద్దరూ వేరుగా ఉంటూ కూడా పెళ్లి ఏర్పాట్ల కోసం దగ్గరపడ్డ రోజుల గుర్తు అది. ఇప్పుడు ఆ తాళం చల్లబడిపోయి వేలికి తగిలింది. ఆమె తీయలేదు. బదులు ఫోన్ తీసి, చాలా మందికి తెలియని ఒక నంబర్ నొక్కింది.

“వేణుగారిని కలపండి,” అంది. కౌంటర్ పక్కనున్న ఫ్యాన్ శబ్దం, డప్పుల మోగుడు మధ్య ఆమె స్వరం కత్తిరించినట్టు వెళ్లింది. రెండు క్షణాలు. “నేను మాధవి మాట్లాడుతున్నాను. వరపక్ష రాకల బుకింగ్‌పై నా అనుమతి లేకుండా మార్పులు జరుగుతున్నాయి. అవును, అదే రిజర్వ్ లేన్. ముందస్తు చెల్లింపు నా ఖాతా నుంచి వెళ్లింది. మీరు ఇప్పుడు బయట కెమెరా చూస్తే సరిపోతుంది.”

సుజాత అత్త భుజం గట్టిపడింది. “ఎవరికీ ఫోన్ పెడుతున్నావు?”

మాధవి సమాధానం చెప్పలేదు. ఫోన్ స్పీకర్‌లో అలసటపట్టిన పురుష స్వరం స్పష్టంగా వినిపించింది. “ఇమ్రాన్ అక్కడే ఉన్నాడా? ఫోన్ ఇవ్వండి.”

ఇమ్రాన్ మొదట తీసుకోలేదు. సుజాత అత్త ముఖం చూశాడు. తర్వాత మాధవి అతని ముందే ఫోన్ చాచి నిలబడింది. చుట్టూ గాలి ఒక్కసారిగా మరింత వేడిగా మారినట్టు అనిపించింది. ఇమ్రాన్ ఫోన్ చెవికి పెట్టగానే అతని “జీ సర్… జీ…” క్రమంగా చిన్నబోయింది. రిజిస్టర్ పేజీపై అతని పెన్ నిలిచిపోయింది.

“ఇప్పుడే బ్లూ ట్యాగ్ కారు నిలిపేయండి,” అన్నాడు అతను తన స్టాఫ్‌కి, ఫోన్ దిగకముందే. “రిజర్వ్ లేన్ ఎవరూ వాడకూడదు. మాధవి గారి వాహనం ముందుకు తీయండి. రిసీవ్ క్రమం మార్చండి—వరపక్ష ప్రత్యేక రాక మొదట.”

ఆ ఆజ్ఞ మాట కాదు, కదలికగా కనిపించింది. కొద్దిసేపటి క్రితం లోపలికి మెల్లగా జారిపోతున్న ఎస్‌యూవీని అడ్డంగా చేతి ఊపుతో ఆపేశారు. పూలతో ఉన్న ఇద్దరు బాలురు తిరిగి వచ్చి మాధవి క్యాబ్ వైపు నడిచారు. పక్క పార్కింగ్‌కి తీసుకెళ్లిన డ్రైవర్‌ను వాకీతో పిలిచారు. సుజాత అత్త చెయ్యి ఇంకా గాల్లోనే ఉండిపోయింది; కానీ ఎవరూ చూడలేదు.

“మేడమ్, మీ వాహనం ముందుకు,” ఇమ్రాన్ ఈసారి ఆమె వైపు వంగి అన్నాడు.

మాధవి ఒక అడుగు మాత్రమే వేసింది. రెండో అడుగుతోనే క్రమం మారింది. ఆమె క్యాబ్ లేన్‌లోకి తిరిగే వరకూ వాలెట్ అబ్బాయిలు రెండు కార్లు వెనక్కి తీసారు. రిసీవ్ చేసే అమ్మాయికి ఇమ్రాన్, “మొదట వీరు,” అన్నాడు. ఆ అమ్మాయి వెంటనే తట్టెని సరిచేసి, మాధవి వైపు తిరిగింది. పక్కనే ఉన్న మామయ్య గొంతు సర్దుకున్నాడు; ఈసారి చెప్పకుండా ఆమెతో పాటు నడిచాడు.

రాహుల్ లోపలి గాజు తలుపు దగ్గరికి వచ్చేసరికి దృశ్యం అతని కళ్లముందే మారిపోయింది. అతను మొదట తల్లి వైపు చూసాడు, తర్వాత ఇమ్రాన్ వైపు. ఎవరూ అతనికి సమాధానం అడగలేదు. “మాధవి,” అన్నాడు మాత్రమే. ఆమె అతని వైపు చూడకుండా, “నీ పిన్నమ్మ వాహనం వృద్ధుల లేన్‌లో పెట్టించండి. ఈ లేన్ బ్లాక్ అవుతుంది,” అని ఇమ్రాన్‌కి చెప్పింది.

“సరే, మాధవి గారు,” అన్నాడు ఇమ్రాన్.

ఆ “గారు” వినిపించిన చోటే రెండోసారి హైరార్కీ తిరిగింది.

లోపలికి వెళ్లే ప్రవాహం ఒక్కసారి ఆమె చేతి సంకేతం మీద కదిలింది. వరుడి వృద్ధ బాబాయ్ కారుని ముందుకు పిలిపించింది; వీల్‌చైర్ కావాలని ముందే చెప్పిన పెద్దమ్మ కోసం ర్యాంప్ తెరిపించింది; పూల తట్టె పట్టుకున్న అమ్మాయి ఎవరిని ఎదురుచూడాలో ఆమె ముఖం చూసి నిలబడ్డది. సుజాత అత్త మాత్రం లేన్ అంచునే ఆగిపోయింది. “ఇమ్రాన్, ముందుగా మా కారు—” అంది.

“క్రమం మారింది, మేడమ్,” అన్నాడు ఇమ్రాన్; ఇక అతని శబ్దంలో వినయమే ఉంది, వశ్యత లేదు.

సుజాత అత్త దగ్గరకు వచ్చి రాహుల్‌ని బిగిగా పిలిచింది. “నీ వల్లే ఇది. ఎవరిదో కొంచెం పని చూసిందని తల ఎక్కించావు.”

రాహుల్ చుట్టూ చూశాడు. తలుపు దగ్గర పసుపు వెలుగులో తన మేనమామలు, అత్తలు, మాధవి మామయ్య, పూలకుండలు పట్టుకున్న పిల్లలు అందరూ ఎవరెవరి మాట వినిపోతుందో తూచుతున్న ముఖాలతో నిలబడ్డారు. అతను మాధవివైపు నడిచాడు. “ఒక్కసారి మాట్లాడదాం,” అన్నాడు మెల్లిగా.

“ఇప్పుడు రాకల క్రమం జరుగుతోంది,” మాధవి అంది. “ఎవరు దిగాలి, ఎవరికి దారి కావాలి—అది ముందుగా.”

అతను ఆగిపోయాడు. ఆమె వాక్యమంతా వ్యక్తిగతంగా లేదు; కానీ అందుకే మరింత కఠినమైంది.

సాయంత్రం మరింత గజిబిజిగా మారేసరికి, ఆ డ్రాప్-ఆఫ్ లేన్ మాధవి చేతిలో పని పట్టిన యంత్రంలా నడిచింది. ఆపాల్సిన కార్లు ఆగాయి. లోపలికి తిప్పాల్సినవి తిప్పబడ్డాయి. ఇమ్రాన్ ప్రతి రెండు నిమిషాలకు ఆమెవైపు చూసి అంగీకారం తీసుకున్నాడు. సుజాత అత్త ఒకసారి కౌంటర్ మీదున్న టోకెన్ల పెట్టెను తనవైపు జరిపి, “ఇవి మా వాళ్లవి, ముందుగా పంపించు,” అంది. ఇమ్రాన్ ఆ పెట్టెను ప్రశాంతంగా తిరిగి తన పక్కకి తీసుకుని, “మాధవి గారి క్రమం ప్రకారం వెళ్తుంది,” అన్నాడు. కౌంటర్ అంచున ఉన్న చిన్న గంట మోగి ఆగింది; ఆ చిన్న శబ్దమే ఆమెకు చల్లటి సంతృప్తి ఇచ్చింది.

రాత్రి చివరి ముఖ్య రాక ముందు సమస్య మళ్లీ వచ్చింది. వరుడి తాతయ్యను తీసుకొచ్చిన వాన్ కోసం ప్రత్యేక దారి ఖాళీగా ఉంచాలని మాధవి చెప్పి, గొలుసు తాత్కాలికంగా దించించింది. అదే సమయంలో సుజాత అత్త బయటకి వెళ్లిన తన బంధువుల కార్లతో తిరిగి కర్బ్‌ దగ్గరికి వచ్చింది. ఈసారి ఆమెతో పాటు ఇద్దరు పేరుగల బంధువులు, గాజులు చప్పుడుచేస్తూ దిగే కోడళ్ళు, అలసిపోయిన డ్రైవర్లు. రాత్రి ఆలస్యం అయింది; వాళ్లందరికీ త్వరగా లోపలికే కాదు, తిరిగి తీసుకెళ్లే పిక్-అప్ హక్కూ కావాలి.

“ఇమ్రాన్!” సుజాత అత్త ఒక్కసారిగా పిలిచింది. “ఇప్పుడు మా వాళ్లను లోపలికి తీసుకుని, కార్లు దగ్గరకే రప్పించు. చాలాసేపు బయట నిలబెట్టావు.”

ఇమ్రాన్ స్పందించలేదు. అతను ఇప్పటికే మాధవి వైపు చూస్తున్నాడు.

మాధవి కర్బ్ అంచున నిలబడింది. రోడ్డువెలుగులు, పూలవాసన, డీజిల్ వాసన, మండపం నుంచి బయటపడుతున్న మంత్రాల మిగులు శబ్దం—అన్నీ కలిసి ఒకే బిగుసుకుపోయిన క్షణం అయ్యాయి. సుజాత అత్త ఇప్పుడే అదే దారి అడుగుతోంది; కొద్దిసేపటి క్రితం తనను నిలిపి, చివరకి పెట్టి, “అందుకే” అన్న దారే అది.

“మా తాతయ్య వాన్ ఎక్కడ?” మాధవి అడిగింది.

“రెండు నిమిషాలు,” అన్నాడు ఇమ్రాన్.

ఆమె తల ఊపింది. “వృద్ధుల వాన్ వచ్చాక గొలుసు ఎత్తండి. దాని వెంటనే బ్లాక్ సెడాన్, తెలుపు ఇన్నోవా. ఈ మూడు లోపల. మిగిలినవి బయట పిక్-అప్ వరుసలో నిలపండి.”

సుజాత అత్త ఒక్క అడుగు ముందుకొచ్చింది. “మిగిలినవి అంటే మా కార్లా?”

మాధవి ఆమెవైపు చూడలేదు. “బయట వరుస,” అంది అంతే.

“నీకు అర్ధమా ఎవరు బయట ఉన్నారో? మా అల్లుళ్లు, మా అతిథులు—”

“ఇప్పుడీ దారి వృద్ధుల రాక, ముందే నమోదు చేసిన వాహనాలకే.” మాధవి మాట కత్తిరించినట్టుగా సూటిగా వెళ్లింది. “ఆ క్రమం మారదు.”

అదే క్షణంలో ఆమె ఫోన్ మోగింది. వేణుగారి చిన్న నిర్ధారణ. “అన్నీ మీ ఆమోదం ప్రకారమే. గొలుసు మీ సూచనతోనే ఎత్తమని చెప్పాను.”

మాధవి ఫోన్ కట్ చేసింది. మరోసారి మాట్లాడాల్సిన అవసరం లేదు. ఆమె తన చేతిని స్వల్పంగా ఎత్తి, ఇమ్రాన్ వైపు రెండు వాహనాలను చూపించింది.

అంతే. కదలికలు మొదలయ్యాయి.

వృద్ధుల వాన్ ముందుకు వచ్చింది. సిబ్బంది ఒకేసారి పరుగెత్తి తలుపు తెరిచారు. వెనుక బ్లాక్ సెడాన్ హెడ్‌లైట్లు లేన్‌పై పొడవుగా జారాయి. తెలుపు ఇన్నోవా దాని వెంట సర్దుకుంది. సుజాత అత్త కార్లు మాత్రం బయట వలయంలా ఆగిపోయాయి; డ్రైవర్లు హారన్ కొట్టబోతూ ఆపేశారు, ఎందుకంటే ఇమ్రాన్ స్వయంగా చేతిని పైకెత్తి నిలిపేశాడు. రాహుల్ ఆ కార్ల మధ్య నుంచి లోపలికి దారి చూసాడు; కానీ దారి ఇప్పుడు అతనికీ తన తల్లికీ చెందినది కాదు. ఎవరు ముందుకెళ్తారో నిర్ణయించే చూపు మాధవిదే.

“ఒక్క కారు అయినా—” సుజాత అత్త గొంతు దిగిపోయింది. ఆ ఆజ్ఞ స్వరం తొలిసారి అభ్యర్థనలా వినిపించింది.

మాధవి కేవలం డ్రాప్-ఆఫ్ లేన్ నేలపై వేసిన తెల్ల గీతను చూపించింది. “ఆ గీత దాటేది నమోదైన మూడు వాహనాలే.”

ఇమ్రాన్ వెంటనే ఆజ్ఞ ఇచ్చాడు. “గొలుసు పైకి.”

లేన్ మధ్య గ్యాప్ దగ్గర ఇనుప గొలుసు చప్పుడుచేసి పైకెగిరింది. వృద్ధుల వాన్ నెమ్మదిగా లోపల జారింది. దాని వెంట బ్లాక్ సెడాన్. మరోవైపు, బయట వరుసలో నిలిచిన సుజాత అత్త కార్ల ముందే గొలుసు దిగిందే నిలిచిపోయింది.