ఓడిపోతుందని నవ్విన గది

“అక్కా, మీరు లేచి నిల్చోండి. ఈ సీటు కౌన్సిలింగ్ జంటల కోసం.”

మాధవి చేతిలో ఉన్న సగం మడిచిన రసీదు ఒక్కసారిగా జారిపడేలా అయింది. ఆమె కూర్చున్న ప్లాస్టిక్ బెంచ్ మీదికి శ్రీనివాస్ తన చేయి చాచి, ఆమె పక్కన పెట్టిన బ్యాగ్‌ను పక్కకు తోసి, మెరుస్తున్న చీరలో వచ్చిన జ్యోత్స్నాను కూర్చోబెట్టాడు. బయట నుంచి వచ్చి దుమ్ము పట్టిన సాండిల్స్‌లో, రాత్రి షిఫ్ట్ ముగిసినట్టుగా భుజాలు దిగిపోయి, చేతి మణికట్టుపై పాత పెన్ను మచ్చతో నిల్చున్న మాధవి ఒక్క క్షణం మాట రాలేదు.

బెంచ్‌ల వరుస నిండా జంటలు, అత్తలు, అన్నలు. ఎవరూ తమ కళ్లను దాచలేదు. సుజాత అత్త పెదవులు బిగించి నిలబడి ఉంది. అనిల్ మాత్రం నీళ్లు తీసుకురావడానికి వెళ్లి ఇంకా రాలేదు. ఇంత డబ్బు కట్టేసి, ఇన్ని నెలల టెస్టులు చేసి, పెళ్లి అయి మూడేళ్లు దాటాక చివరికి హైదరాబాద్‌లోని ఈ ఫర్టిలిటీ క్లినిక్‌దగ్గరకి వచ్చి, తమ వంతు సీటే ఇలాగే లాక్కునిపోతే—అది కేవలం సీటు కాదు. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ముందే ముఖం జారిపోవడం.

“మేము కూడా జంటే,” మాధవి అంది. స్వరం పెద్దగా లేదు. కానీ బ్యాగ్‌ను తిరిగి తనవైపు లాగింది. “టోకెన్ నంబర్ నలభై మూడు.”

శ్రీనివాస్ ఆమె మెడవరకే చూసినట్టు నవ్వాడు. “టోకెన్ ఉంటే చాలు అనుకుంటున్నారా? డాక్టర్ ప్రాధాన్య క్రమం ఉంటుంది. మీరు బయట వేచి ఉండండి. లోపలికి పిలిస్తాం.”

జ్యోత్స్నా భర్త రమేష్ తన గడియారం చూసుకున్నట్టు చేసి, అలా నిల్చున్న మాధవిని చూసి చిన్నగా అన్నాడు, “సిస్టమ్ అర్థం చేసుకుని రావాలి.” ఆ ఒక్క మాటకి బెంచ్ చివర కూర్చున్న వృద్ధురాలు తల ఊపింది. సుజాత అత్త చెంపల మీదకు వేడి ఎగబాకింది.

టోకెన్ బోర్డు వైపు మాధవి చూసింది. ఎర్ర అంకెలలో 41 మెరుస్తోంది. కింద రిజిస్టర్ టేబుల్ మీద ఫైళ్ల కట్ట. ఫైల్ స్టిక్కర్ల మీద రంగులు. వారి ఫైల్‌పై పసుపు గీత, జ్యోత్స్నావారి ఫైల్‌పై నీలం. మాధవి ఒక అడుగు ముందుకు వేసి బోర్డు కింద ఉంచిన కాల్‌షీట్‌కి వాలి చూసింది. పక్కనే నిల్చున్న వారంతా ఏమైందో తెలుసుకోవాలన్నట్టు మెడలు చాపారు.

“అది మా ఫైల్ కోడ్ కాదు,” ఆమె చల్లగా అంది. “నీలం ఈరోజు ఎంబ్రియో ట్రాన్స్‌ఫర్ గదికి. మా పసుపు కౌన్సిలింగ్, రక్తపరీక్ష తర్వాత. మీరు రెండు వరుసలు కలిపేశారు.”

శ్రీనివాస్ వెంటనే కాల్‌షీట్‌ని తనచేత్తో కప్పేశాడు. “మీరు స్టాఫ్ా? ఎవరిని నేర్పిస్తున్నారు?”

“నేర్పించడం కాదు. తప్పు చదువుతున్నారు,” మాధవి అంది.

“చాలా తెలిసినట్టు మాట్లాడొద్దు. ఇక్కడ ప్రతిఒక్కరికీ త్వరగా లోపలికి వెళ్లాలి. అందుకే నియమం ఉంది. మీరు నిల్చొని ఉండండి.” అతను గొంతు కొంచెం పెంచాడు, అందరూ వినేలా. “ఇలాంటివాళ్లు వచ్చి టోకెన్ చూసి డాక్టర్ పనిని చెప్పాలనుకుంటారు.”

ఒక చిన్న చిల్లు అప్పుడు గదిలో పడింది. ఎవరూ ఇంకా ఆమెవైపు పూర్తిగా రాలేదు; కానీ ఇద్దరు జంటలు టోకెన్ బోర్డు నుంచి కాల్‌షీట్‌కి చూసారు. సుజాత అత్త తట్టుకోలేక, “మా అమ్మాయి సేవా రంగంలో పని చేస్తుంది. పేపర్ చూస్తే అర్థం చేసుకుంటుంది,” అంది. అది సమర్థనలా కాక, వేడుకలా వినిపించింది. అదే మాధవికి ఇంకా ఎక్కువగా మండింది.

ఆమె చేయి ముందుకు వెళ్లి కాల్‌షీట్ దిగువ మూల పట్టుకుంది. “ఇది కేవలం మా విషయం కాదు. మీరు నీలం స్టిక్కర్ వాళ్లను కౌన్సిలింగ్‌కి పంపితే లోపల గది ఖాళీ తప్పుగా తిరుగుతుంది. పసుపు స్టిక్కర్ వాళ్ల రక్త నమూనా ఆలస్యం అవుతుంది. తర్వాత ఎవరి సమయం తప్పినా మాతో గొడవ పడొద్దు.”

“వదిలేయ్,” అని ఈసారి వచ్చిన అనిల్ మెల్లిగా అన్నాడు. అతని షర్ట్ కాలర్ మెట్రో ప్రయాణం చెమటతో ముడుచుకుపోయింది. ఎలివేటర్ అద్దంలో వేలిముద్రల్ని దాటుకుంటూ పైకి వచ్చిన తొందర ఇంకా ముఖంలో ఉంది. “ఇంకో ఐదు నిమిషాలు ఆగుదాం.”

మాధవి అతని వైపు తిరిగి చూడలేదు. “ఐదు నిమిషాలకే ఇక్కడ ఫీజు మళ్లీ వేయిస్తారు,” అంది.

అంతలో లోపల నుండి ఒక నర్స్ బయటకు వచ్చింది. ఆమె చేతిలో రక్తపరీక్ష ట్రే ఉంది. “పసుపు స్టిక్కర్ ఫైల్ ఇంకా రాలేదా? డాక్టర్ వేచి ఉన్నారు,” అంది. గది అంతా ఒక్కసారిగా బోర్డు, ఫైళ్లు, శ్రీనివాస్ ముఖం మధ్యకు తిరిగింది.

శ్రీనివాస్ తన నవ్వు సర్దుకున్నాడు. “రాబోతుంది, సిస్టర్. చిన్న మార్పు చేశాం.”

“ఎవరు చెప్పారు?” నర్స్ కనుబొమ్మలు ఎత్తింది.

మాధవి అప్పుడు ఆ ఒక్క అడుగు ముందుకు వేసింది. “కాల్‌షీట్ చదవండి. నలభై మూడు పసుపు. మీరు నీలాన్ని ముందుకు పంపిస్తున్నారు.”

నర్స్ అతని చేతిలోంచి షీట్ లాగేసుకుంది. గది నిండా చప్పుళ్లు ఆగలేదు; కానీ ఆ చప్పుళ్లకు మధ్య కాగితం తిరిగే శబ్దం స్పష్టంగా వినిపించింది. ఆమె గట్టిగా చదివింది. “టోకెన్ 42—నీలం, ప్రక్రియ గది. టోకెన్ 43—పసుపు, రక్తపరీక్ష తరువాత కౌన్సిలింగ్. శ్రీనివాస్, ఇది ఎట్లా మార్చావు?”

జ్యోత్స్నా ముఖం మీద మెరుపు మసకబారింది. రమేష్ వెంటనే ఫోన్‌కి చూసినట్టు చేశాడు. బెంచ్ చివర కూర్చున్న వృద్ధురాలు ఈసారి తలను మాధవి వైపే తిప్పింది. సుజాత అత్త నిటారుగా నిలబడింది. అనిల్ చేతిలోని నీళ్ల బాటిల్ మధ్యలోనే ఆగిపోయింది.

ఆ పగులు ఇప్పుడు అందరికీ కనిపించింది. కానీ శ్రీనివాస్ ఇంకా కూలిపోలేదు. “అది పెద్ద తప్పు కాదు,” అన్నాడు. “చిన్న సర్దుబాటు. వాళ్లు ఆలస్యంగా వచ్చారు, వీళ్లు రెడీగా ఉన్నారు. అందరికీ సౌకర్యంగా—”

“సౌకర్యమా? మా సీటు, మా వరుస, మా ఫైల్,” మాధవి మధ్యలోనే కోసేసింది.

వెంటనే అతను స్వరం మార్చుకున్నాడు. “సరే, సరే. మీరు ఇప్పుడు లోపలికి వెళ్లండి. విషయం అయిపోయింది. బయట పెద్దగా చేయాల్సిన అవసరం లేదు.” అతని చూపు కాగితం మీద నుంచి ఆమె ముఖం మీదికి రాలేదు. అది క్షమాపణ కాదు; తన చేతిలోనే తీర్చేసుకున్నట్టు చిన్న ముక్క ఇచ్చి తలుపు మూసేయాలన్న ప్రయత్నం.

ఆ సమయానికే లోపలి కౌన్సిలింగ్ హాల్ నుండి మైక్ శబ్దం వచ్చింది. “టోకెన్ 43...” అని ఎవరో తప్పుగా పిలిచి ఆగిపోయారు. దైస్ ముందు చిన్న గుంపు కదిలింది. ఈ క్లినిక్‌లో ప్రతి బ్యాచ్‌కి ఐదు నిమిషాల సమూహ సూచనలు, తర్వాత వ్యక్తిగత చర్చ. పేరు, టోకెన్, విధానం—అన్నీ మైక్‌లోనే. ఒకసారి తప్పుగా పిలిచితే గది మొత్తానికి అది నిజం అయిపోతుంది.

శ్రీనివాస్ వెంటనే ఆ దిశగా తిరిగాడు. “నేనే చూస్తా,” అన్నాడు. “మీరు వచ్చేయండి. లోపల కూర్చోండి. మైక్ దగ్గరికి రావొద్దు.”

అదే అతని పొరపాటు. తలుపు వద్ద ఆపి గుసగుసగా సరిచేయడమే అతనికి కావాలి. బహిరంగంగా ఒప్పుకుంటే తన ముఖం పోతుంది. అందుకే అర్ధసత్యం. అర్ధసత్యం కంటే మాధవికి ఇప్పుడు కోపం ఎక్కువ.

ఆమె అతని వెంట నేరుగా హాల్లోకి వెళ్లింది. చిన్న దైస్, పక్కన స్క్రీన్, ముందర కుర్చీలు. మైక్ స్టాండ్ దగ్గర ఫైల్‌లు పేరుకుపోయాయి. ఒక జూనియర్ సిబ్బంది చేతిలో జాబితా ఉంది; శ్రీనివాస్ అతని చెవిలోకి వాలి ఏదో చెప్పబోతుండగానే మాధవి ఆ జాబితాపై తన వేళ్లు పెట్టింది.

“గట్టిగా చదవండి,” అంది. “ఇక్కడ అందరూ వినేలా.”

“మీరు పక్కకు తప్పుకోండి,” శ్రీనివాస్ గట్టిగా అన్నాడు. “ఇది క్లినిక్ ప్రక్రియ.”

“ప్రక్రియ అయితే బహిరంగంగానే చదవాలి కదా,” మాధవి అంది. “బయట మా వంతు కదిలించారు. ఇప్పుడు ఇక్కడ పేరు కూడా మళ్లీ మీరు మార్చేస్తారా?”

హాల్‌లో కూర్చున్నవాళ్లలో కొందరు బయట బెంచ్ నుంచే వచ్చినవారు. గుర్తింపు వెంటనే కలిసింది. జ్యోత్స్నా కూడా తలుపు దగ్గర నిల్చుంది; కూర్చోవడానికి కూడా ధైర్యం చేయలేదు. నర్స్ లోపలికి వచ్చి నిలబడింది. అనిల్ కుర్చీల మధ్య దారి వదిలి మాధవి వెనకాలే ఆగిపోయాడు. అతను ఏమీ అనలేదు; కానీ ఈసారి “వదిలేయ్” అనలేదు.

జూనియర్ సిబ్బంది చేతులు తడబడుతున్నాయి. శ్రీనివాస్ అతని చేతిలోని జాబితా లాక్కొని, “టోకెన్ 43 పిలిచాం. చిన్న పొరపాటు. ఇప్పుడు సరి. అంతే,” అన్నాడు. మైక్ వైపు చేయి చాచాడు. గది అంతా అతనికి మార్గం ఇచ్చేలా ఒక పాత అలవాటు ప్రకారం కదిలింది.

మాధవి మాత్రం కదల్లేదు.

ఆమె చేయి ముందుకు వెళ్లి మైక్‌నే పట్టుకుంది. స్టాండ్ స్వల్పంగా ఈదరగొట్టింది. ఒక్కసారిగా గీకు శబ్దం హాల్‌లో పరిగెత్తింది. శ్రీనివాస్ ముఖం తెల్లబడింది. “వదలండి,” అన్నాడు పళ్ల మధ్యగా.

“బయట సీటు తీసేశారు,” మాధవి అంది. “కాల్‌షీట్ దాచారు. ఇప్పుడు మైక్ దగ్గర కూడా మమ్మల్ని పక్కకు చేయలేరు.”

ఆమె మైక్‌ని స్టాండ్ నుంచి సగం ఎత్తుకుని నేరుగా నోటివద్దకి తెచ్చుకుంది. జూనియర్ చేతిలోంచి జాబితా తీసుకుంది. ఆమె చేతి మణికట్టుపై పాత పెన్ను మచ్చ మైక్ నల్ల ఇనుపకు తగిలి మరింత గాఢంగా కనిపించింది.

“టోకెన్ నలభై మూడు,” ఆమె స్పష్టంగా చదివింది. “అనిల్ కుమార్, మాధవి. పసుపు గుర్తు. రక్తపరీక్ష తరువాత కౌన్సిలింగ్. ఇదే సరైన పిలుపు. బయట వరుస కూడా ఇదే.”

హాల్‌లోని ముందు వరుసలో కూర్చున్న ఒక వృద్ధుడు వెంటనే తన కోడలితో జాబితా పోల్చుకున్నాడు. నర్స్ గట్టిగా, “అవును, పసుపే,” అంది. జూనియర్ సిబ్బంది తల ఊపాడు. శ్రీనివాస్ చేయి ఇంకా గాల్లోనే ఆగిపోయింది; మైక్‌పై అతని అధికారం చేతి పొడవులో ఉండి కూడా అతనికి అందలేదు.

అతను చివరి ప్రయత్నం చేశాడు. “సరే, వాళ్లది ముందు. మిగతావాళ్లు కూర్చోండి. మీరు మైక్ ఇవ్వండి,” అన్నాడు. స్వరం మృదువుగా పెట్టుకున్నా, ఆ ఆజ్ఞలో ఇంకా యజమానితనం ఉంది. నష్టాన్ని చిన్న గీతలా చూపించాలనుకున్నాడు. జరిగినది కేవలం క్రమదోషం, సరి చేశాం, ముందుకు సాగుదాం అన్నట్టుగా.

మాధవి అతని వైపే చూసింది. హాల్ మొత్తం కూడా అదే దిశలో ఉంది. ఈ క్షణంలో ఎవరిని వినాలి అనేది గది నిర్ణయించబోతుంది.

“ఇవ్వను,” అంది.

అది అరుపు కాదు. కానీ కుర్చీలు వరుసగా కఠినపడ్డాయి.

“ఇది మా పిలుపు మాత్రమే కాదు,” ఆమె మైక్‌లోనే అంది. “వరుస ఎవరిది, చదవేది ఎవరు, తిప్పేది ఎవరు—అది కూడా ఇక్కడే సరి కావాలి. బయట బెంచ్ దగ్గర మమ్మల్ని లేపి, మా ఫైల్ మార్చి, ఇప్పుడు ‘చిన్న సర్దుబాటు’ అంటున్నారు. కాదు. సరైన చదువు ఇదే.”

ఆమె జాబితాలో వేలిని కిందకు జార్చింది. “మరియు,” అంది, “ఇకనుంచి మా ఫైల్ మీద మార్పు ఉంటే డాక్టర్ ఎదుటే చదవాలి. రిజిస్టర్ టేబుల్ దగ్గర కాదు. మైక్ దగ్గరే.”

ఆ ఒక్క వాక్యంతో శ్రీనివాస్ ముఖం మీద నిజమైన గాయం కనిపించింది. తప్పు పట్టించుకోవడం ఒక్కటే కాదు; చదివే హక్కును తన చేతిలోంచి తీసేసి, సాక్షుల ముందే నియమం పెట్టింది. అతని కళ్లల్లో లెక్కలు తిరిగాయి—ఎవరిని పిలవాలి, ఎవరిని మౌనంగా చేయాలి, ఎక్కడ నుంచి తిరిగి పట్టుకోవాలి—కానీ హాల్ ఇప్పటికే ఆమె మాటల వెనక నిల్చుంది. నర్స్ ముందుకు వచ్చి రిజిస్టర్‌ని దైస్ మీద పెట్టింది. జూనియర్ సిబ్బంది శ్రీనివాస్ వైపు కాక, మాధవి వైపే చూసి తదుపరి ఫైల్ అందించాడు.

మాధవి మైక్‌ని చేతిలోనే ఉంచి మరోసారి చదివింది. “టోకెన్ నలభై మూడు—అనిల్ కుమార్, మాధవి. కౌన్సిలింగ్ వరుస ప్రకారం ఇప్పుడే.”

అనిల్ ఒక్క అడుగు ముందుకు వచ్చాడు. కానీ అతను మాట్లాడేలోపే మాధవి చివరి సరిహద్దు గీసేసింది.

“ఇక్కడినుంచి,” అంది, “మా పేరు నేనే వినిపిస్తా.”

మైక్ తల భాగం ఆమె చేతిలో కాస్త వంగి, దైస్ ముందు నీలి వెలుగు మీద గీకు శబ్దం చనిపోతూ పొడవుగా లాగింది.