బోర్డుపై ఆమె పేరు పైకి ఎగిరింది

“అక్క, ఈ కార్డు మీది కాదు, కాసేపు పక్కకు,” అని ప్రవేశం దగ్గర నిలబడ్డ అబ్బాయి మాధవి మెడలో వేలాడుతున్న నీలి పట్టీని వేళ్లతో వెనక్కి తోసేశాడు. ఆమె చేతిలోని చల్లారిపోయిన భోజనపు పెట్టె కౌంటర్ అంచున ఉన్న టిష్యూ కట్ట, పిన్‌ల డబ్బా, సగం తాగిన టీ గ్లాసు మధ్య ఇరుక్కుపోయింది. ముందుగా వచ్చిన వాళ్లందరికీ బంగారు అంచు ఉన్న అతిథి చిహ్నాలు కట్టారు; ఆమెదానికి మాత్రం ఎరుపు స్టిక్కర్—“తర్వాతి వరుస.”

మెట్ల దారి మీదుగా లోపలికి వెళ్లేవాళ్లంతా ఒక్కసారి తిరిగి చూశారు. సేవా రంగం వార్షిక సత్కార సభ. హైదరాబాద్ బంజారాహిల్స్ హోటల్. పై అంతస్తు మందిరంలో మొదటి పది మందిని యజమాని చేతులతో పైకి తీసుకెళ్తాడు; ఆ వరుసలో నిలబడటం ఈ రాత్రి వేతనం కంటే పెద్దది. మాధవి మూడు నెలలు ఈ కార్యక్రమం కోసం పగలు కార్యాలయం, రాత్రి ఇంటికి మెట్రో, మళ్లీ కాల్‌లు, జాబితాలు, అతిథుల కూర్చోబెట్టులు చూసింది. ఆమె పేరు తొలుత ఎంపిక జాబితాలో ఉంది. ఇప్పుడు ద్వారం వద్ద ఆమె మాటనే ఆపేశారు.

“విభా గారు చెప్పింది క్లియర్,” రిసెప్షన్ దగ్గర ఉన్న సిరి నెమ్మదిగా చెప్పింది, కానీ వినిపించేలా, “బంధువులు, ఫౌండర్ సర్కిల్, సీనియర్ జంటలు ముందుగా. మిగతావాళ్లు తర్వాత.”

“మిగతావాళ్లు?” మాధవి ఒక్క మాట మాత్రమే అడిగింది.

అప్పుడే పై నుంచి విభా అత్త మెట్ల మలుపు వద్ద కనిపించింది. మెరుస్తున్న కంచి పట్టు, మెడ నిండా బంగారం, చేతిలో జాబితా. అర్జున్ తండ్రి చెల్లెలు. సంస్థలో వాటాదారు కాకపోయినా, కుటుంబం పేరుతో అందరి మీద స్వరం పెడితే ఆగే వాళ్లు ఉన్నారు. “మాధవి, నువ్వు ఆతురపడకు,” అంది ఆమె, కిందివాళ్లూ పైవాళ్లూ వింటారనే కొలతలో. “ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఉందని ఎవరికైనా మొదటి వరుస దక్కదు. స్థానం అనేది రాత్రికి రాత్రే రాదు.”

చుట్టూ నిలబడ్డ సహోద్యోగుల చూపుల్లో చవకైన జాలి, ఖరీదైన దూరం రెండూ కలిసిపోయాయి. అర్జున్ ఎక్కడ? మాధవి అతని పేరు పెట్టి అడగలేదు. బదులుగా కౌంటర్ అంచున పడేసిన తన ఎరుపు స్టిక్కర్ తీసుకుని చూసింది. నిమిషం పాటు ఆమె మొహం ఏమీ చెప్పలేదు. తర్వాత ఆమె ఆ స్టిక్కర్‌ను తన నీలి పట్టీ వెనుక అంటించింది—ఎరుపు బయటకు కనిపించకుండా—మరి ద్వారం పక్కనే, మొదటి మెట్టు మొదలయ్యే చోట నిలబడి పోయింది. దారి వదలలేదు.

సిరి దగ్గరకు వాలి, “అక్క, ఇక్కడ నిలబడొద్దు. ఫోటోలు వస్తాయి,” అంది.

“వస్తే వస్తాయి,” మాధవి అంది. “నన్ను పక్కకు పెట్టిన చోటే నిలబడితే చాలు.”

ఆ చిన్న ఎదురుదెబ్బే మొదటి చీలిక అయ్యింది. లోపలికి వెళ్తున్న ఇద్దరు శాఖాధిపతులు అడుగు ఆపి ఆమె పట్టీ చూడటానికి వంగారు. ఎరుపు కనిపించలేదు. పేరు మాత్రం స్పష్టంగా ఉంది—“మాధవి దేవరాజ్, కార్యక్రమ నిర్వహణ.” ఒకరికి ఒకరు కనుసైగ చేసుకున్నారు. “ఇంకా లోపలికి రాలేదా?” అన్న మాట గాలి తాకినట్టు వెళ్లింది. అదే సమయంలో మాధవి ఫోన్లో తక్కువ వెలుగుతో మెరుస్తున్న తెరపై ఒక సందేశం మెరిసింది—అర్జున్‌ది: “ఐదు నిమిషాలు. కదలొద్దు.”

ఐదు నిమిషాలు ఎక్కువ కాలం. అంతలో విభా అత్త కిందికి దిగింది. ఆమె వెంట రాహుల్—సంస్థ వ్యూహ విభాగం, ఎప్పుడూ సరైనవారి పక్కనే నిలబడే మనిషి. “మాధవి, నువ్వు ఇప్పటికీ ఇక్కడేనా?” విభా నకిలీ నవ్వు పెట్టింది. “పైకి ప్రత్యేక వరుస ఉంటుంది. నీకు పని ముగిసిన తర్వాత పిలుస్తాం. ఇప్పుడు గెస్ట్‌ల దారి అడ్డుకోవద్దు.”

“నేను గెస్ట్ కాను,” మాధవి అంది.

“అదే సమస్య,” రాహుల్ పల్చగా నవ్వాడు. “పని వాళ్లకి పని ముగిసిన తర్వాతే గుర్తింపు. స్టేజ్‌పై నిలబడటానికి కాదు.”

వాక్యాలు ఎండిన మిరప పొడి లాగా గొంతుల్లో దిగాయి. దగ్గర్లో నిలబడ్డ ఇద్దరు అమ్మాయిలు మాట్లాడటం ఆపేశారు. ఒక పెద్దాయన తన కర్రను మెట్టుపై బలంగా కొట్టాడు; ఎదుట జరిగేది అతనికి వినోదం కాదు, కొలత. విభా అత్త అదే క్షణం దెబ్బ గట్టిగా పెట్టింది. “మా ఇంటి పేరు చుట్టూ తిరగడం వేరే, మా ఇంటి వరుసలో నడవడం వేరే. అర్జున్ మంచివాడని అందరికీ తెలుసు. అందుకే ప్రతి దగ్గరితనాన్ని స్థానం అనుకుంటే ఎలా?”

మాధవి పెదవి కదలలేదు. కానీ ఆమె ఒక చేత్తో తన బ్యాగ్ నుంచి చిన్న తాళం తీసి కౌంటర్‌పై పెట్టింది. అది పై అంతస్తు సన్నాహక గది తాళం. ఆలస్యంగా తిరిగి ఇవ్వాల్సినదే. “మీకు కావలసిన హక్కులు ఇవే అయితే, తీసుకోండి,” అంది. “కానీ నా పని చేసిన వరుసను నా ముందే తుడిచేయొద్దు.”

విభా అత్త తాళం వైపు చూసి చేతి వేళ్లు బిగించింది. ఆమె దాన్ని వెంటనే ఎత్తుకోలేదు; ఎత్తుకుంటే మాధవి యాక్సెస్‌ను నిజంగానే తానే వెనక్కి తీసుకున్నట్టు అవుతుంది. ఆ ఒక క్షణం చాలా మందికి గమనించబడింది.

పై అంతస్తులో డప్పు మోగింది. మొదటి పది మందిని మెట్లపై ప్రదక్షిణలా తీసుకెళ్లే సమయం. కింద గుమిగూడినవాళ్లందరూ స్వయంగా రెండు వరుసలుగా చీలిపోయారు. మొదటి మెట్టు దగ్గర bottleneck ఏర్పడింది. పేర్లు పిలుస్తూ నిర్వాహకుడు నిలబడ్డాడు—“విభా మేడమ్… రాహుల్ గారు… డాక్టర్ శాంత కుమారి…” జాబితా సాగింది. మాధవి పేరు లేదు.

“దారి వదులు,” విభా అత్త చల్లగా అంది. ఆమె ముందడుగు వేసింది.

అప్పుడే మెట్ల పై మలుపు నుంచి మరో స్వరం వచ్చింది. పెద్దగా కాదు. కానీ ఆగని స్వరం. “మొదట మాధవి.” అందరూ తలెత్తి చూశారు. అర్జున్ అక్కడ నిలబడి ఉన్నాడు—యజమాని కుమారుడిగా కాదు, ఈ రాత్రి అవార్డు బోర్డు తుది క్రమాన్ని ప్రకటించబోయే సంచాలకుడిగా. అతని చేతిలో నల్ల ఫోల్డర్, వెనుక ప్రధాన యజమాని రామమూర్తి గారు.

ఒక్క క్షణం ఎవ్వరూ కదల్లేదు. వెంటనే నిర్వాహకుడు తడబడుతూ, “సార్, జాబితాలో—”

“జాబితా మార్చండి,” అర్జున్ అడ్డుగా అన్నాడు. “ఈ మెట్లు మొదట ఎక్కేది కార్యక్రమాన్ని మోసిన వ్యక్తి. మాధవి. తర్వాత మిగతావాళ్లు.”

అది మాట కంటే చర్యగా దెబ్బ తగిలింది. ఎందుకంటే అతడు మాట ముగిసిన వెంటనే తన శరీరాన్ని పక్కకు జరిపి, పైకి వెళ్లే దారిలో ఖాళీ చేశాడు. మెట్ల మలుపు మొత్తం మాధవికోసమే తెరచుకుంది. విభా అత్త ముందున్న స్థానం ఒక్కసారిగా తప్పిపోయింది; ఆమె నిలబడిన చోట ఇప్పుడు అడ్డంగా నిలబడటం అంటే యజమాని ఇచ్చిన దారినే మూసేయడం.

“అర్జున్,” విభా అత్త దవడ బిగించి అంది, “ఇది కుటుంబం ముందు చేయాల్సిన డ్రామా కాదు. అమ్మాయికి మరీ తల ఎక్కించకు.”

కిందనుంచి పెద్దమ్మలు, చిన్నమ్మలు, సహోద్యోగులు—అందరూ ఒకేసారి దగ్గరకు ఒరిగారు. ఇంతలోనే మొదటి వరుస విలువ అందరికీ మళ్లీ గుర్తొచ్చింది. మాధవి కాలు మొదటి మెట్టుపై పెట్టింది. గాలి తేలికగా లేకపోయింది; కంచి చీరల ఘర్షణ, పరిమళ ద్రవ్యపు మధుర వాసన, హోటల్ చల్లదనం మధ్య ఆమె అడుగు శబ్దమే స్పష్టంగా వినిపించింది.

విభా అత్త చివరి దాడి చేసింది. రెండు మెట్ల మధ్యనున్న చిన్న లాండింగ్‌ వద్ద ఆమె ముందుకు వచ్చి మాధవి భుజానికి దగ్గరగా నిలబడింది. “ఆగు,” అంది. “నిన్ను ఎవరూ మా ఇంటి కోడలిగా ప్రకటించలేదు. ఆ హక్కు లేకుండా నా ముందుగా ఎక్కితే, రేపటినుంచి నీ పేరు మీదే అపవాదు తిరుగుతుంది. దిగు. నీ గౌరవం కోసం నేనే చెప్తున్నాను.”

అది సలహా కాదు. మెట్ల మలుపు వద్ద కుటుంబ ముఖం చూపించి వెనక్కి నెట్టే ప్రయత్నం. కిందివాళ్లకి స్పష్టంగా కనిపించేలా విభా అత్త తన చేయి లాండింగ్ రైలింగ్ మీద చాచి దారి సగం మూసేసింది. రాహుల్ వెంటనే వెనక నుంచి “మాధవి, practicalగా ఆలోచించు” అన్నాడు. అతని స్వరంలో ఇప్పటి వరకు ఉన్న తేలిక పోయింది; ఆలస్యంగా పుట్టిన భయం అట్టడుగు నుంచి పైకి వచ్చేసింది.

మాధవి ఆ రైలింగ్ పక్కనే ఆగింది. వెనక్కి అడుగు వేయడం చాలా సులువు. మెట్లు ఇంతకుముందే ఆమెను చాలాసార్లు దిగజార్చాయి. కాని ఈసారి కింద అంతా చూస్తున్నారు; పై అంతా వేచిచూస్తున్నారు. ఆమె తన తలను కొంచెం తిప్పి కింద చూసింది—సిరి చేతులు ముడుచుకుని నిలబడింది, పెద్దాయన కర్రపై మరింత బరువు పెట్టాడు, ఇద్దరు శాఖాధిపతుల ముఖాల్లో ఒక్కసారిగా లెక్కలు మారాయి.

“నా గౌరవం కోసం?” మాధవి నెమ్మదిగా అడిగింది. “ద్వారం దగ్గర నన్ను ఆపినప్పుడే ఆలోచించాల్సింది.”

ఆమె విభా అత్త చాచిన చేతి కిందుగా దూరలేదు. ఆ చేతిని తాకలేదు. బదులుగా తన పేరుపట్టీని ముందుకు తిప్పి, మెట్టుపై నిటారుగా నిలబడి, “నేను ఇక్కడే ఉంటాను,” అంది. “ఎవరి వెనకాల నడవాలో ఈ రాత్రి మీరు నిర్ణయించరు.”

ఆ మాట తర్వాత ఒక్క క్షణం గాలి కఠినంగా నిలిచింది. అర్జున్ దిగివచ్చాడు. కానీ మాధవి పక్కకు తప్పుకోవడానికి కాదు. లాండింగ్ గోడ దగ్గర కప్పి ఉంచిన నల్ల బట్టను ఒకే లాగుతో తొలగించాడు. దాని వెనుక కార్యక్రమపు ర్యాంక్ బోర్డు వెలుగుతూ కనిపించింది—ఈ సంవత్సరం ప్రత్యేక గౌరవ క్రమం, మెట్లపై ఎవరు ముందుగా, హాల్లో ఎవరు ముందు వరుసలో కూర్చోవాలి అన్న తుది జాబితా. అందరి చూపూ ఆ బోర్డుపైనే బిగిసి పడింది.

పైభాగంలో మొదటి పేరుగా రామమూర్తి. రెండో స్థానం ఇప్పటివరకు ఖాళీగా ఉంది; ప్రకటించాల్సినదిగా. అర్జున్ తన ఫోల్డర్ నుంచి తెల్ల కార్డు తీసి, బోర్డు రెండో స్లాట్‌లో పెట్టాడు. కాంతి తగిలి అక్షరాలు కత్తిరించినట్టు మెరిశాయి.

మాధవి దేవరాజ్.

దానికి కిందికి జారిన మూడో స్లాట్‌లో విభా. నాలుగో స్థానంలో రాహుల్. క్రమం ఒక్కసారిగా కాదు, కళ్ల ముందే మారింది. బోర్డుకి కింద ఉన్న సహాయకుడు గబగబా సంఖ్యల పట్టీలను మార్చాడు—2 మాధవి, 3 విభా, 4 రాహుల్. సంఖ్యలు ముక్కలుగా జారిపడి కొత్త గాట్లలో ఇరుక్కున్నాయి.

విభా అత్త ముఖం మీద ఆ మార్పు నిజమైన దెబ్బలా పడింది. ఇంతసేపు ఆమె ఆధారపడ్డ కుటుంబ హక్కు, వయస్సు, గొంతు—అన్నీ బోర్డు మీద ఒక మెట్టుకి దిగిపోయాయి. ఆమె “ఇది సరైంది కాదు” అనబోయేలోపే రామమూర్తి గారు ముందుకొచ్చి లాండింగ్‌ మధ్యలో ఆగారు. ఆయన ఎవ్వరినీ చూడలేదు; నేరుగా మెట్ల దారినే చూసి, “రెండో స్థానం ఎవరికో బోర్డు చెప్తోంది. దారి ఖాళీ చేయండి,” అన్నారు.

అది ప్రశంసా ప్రసంగం కాదు. ఆజ్ఞ. వెంటనే నిర్వాహకుడు వరుస తాడు మాధవి వైపు తిప్పాడు. ముందరి సీటుకు ఉంచిన వెండి అంచు ఉన్న కార్డు తీసుకెళ్లి పై హాల్లో మొదటి పక్క కుర్చీ మీద ఆమె పేరు పెట్టాడు. రాహుల్ తన అడుగు వెనక్కి తీసుకోవాల్సి వచ్చింది; అతని బూటు మెట్టు అంచున రాసుకుని విచిత్రంగా చప్పుడు చేసింది. సిరి కింద నుంచి త్వరగా వచ్చి విభా అత్త చేతిలో ఉన్న పుష్పగుచ్ఛం స్వీకరించింది—ఇప్పటివరకు ఆ స్వీకారం గౌరవ సూచకం; ఇప్పుడు హస్తాంతరణ. అధికార స్వరం చేతి నుంచి జారి వెళ్లిపోయినట్టు.

విభా అత్త ఇంకా ఆగలేదు. “అర్జున్, ఈ నిర్ణయం తర్వాత బయట ఏమి మాట్లాడతారో తెలుసా?” ఆమె స్వరం ఇప్పుడు పైనుంచి రాలేదు; లాండింగ్‌లో చిక్కుకుంది. “ఒక అమ్మాయి పేరు పైకి పెడితే ఇంటి గౌరవం కూడా బోర్డుకి కట్టేస్తారా?”

మాధవి ఆమెవైపు తిరిగి చూశింది. “నా పేరు కింద పెట్టి మీ గౌరవం నిలవలేదు,” అంది. “పైకి పెట్టాక నిలబడితే నిలబడనివ్వండి.”

అంతే. ఆమె ముందడుగు వేసింది. విభా అత్త తప్పుకోవడం తప్ప మరో దారి లేదు. కంచి పట్టు మడత మెట్టు రాయికి తగిలి వెనక్కి జారింది. రాహుల్ పక్క గోడకు చేరి నిలబడ్డాడు. మాధవి లాండింగ్ దాటింది. అర్జున్ ఆమెకు చేతి అందించలేదు; ఇవ్వాల్సిన స్థానం ఇక సహాయం రూపంలో కాదు. అతడు కేవలం ఆమె వెనుక కాదు, ఒక అడుగు కింద నిలబడ్డాడు. కొత్త క్రమం అందరికీ అర్థమయ్యే దూరం అదే.

పై హాల్లో ముందు వరుస కుర్చీ దగ్గర మాధవి తన పేరున్న కార్డును ఒక్కసారి తాకి కూర్చోలేదు. ఆమె తిరిగి లాండింగ్ బోర్డు వైపు నడిచింది. అందరి కళ్ల ముందూ రెండో స్లాట్‌లో తన కార్డు గట్టిగా ఇరుక్కుందో లేదో చూసి, కింద నుంచి సహాయకుడు సరిగ్గా చేర్చని సంఖ్య “2”ని స్వయంగా నిటారుగా సర్దింది.

ర్యాంకింగ్ గోడపై కాంతి నిలిచింది. 1 రామమూర్తి 2 మాధవి దేవరాజ్ 3 విభా 4 రాహుల్

సంఖ్యలు అక్కడే గట్టిగా నిలిచిపోయాయి.