పాస్ చేతులు మారగానే క్యూలు మారాయి

“ఆ పాస్ ఆమెకివ్వొద్దు,” అని విహాన్ బావ చేతిని అడ్డంగా చాపి చెప్పగానే, నల్లటి కార్ తలుపు పక్కన నిల్చున్న భద్రతా అబ్బాయి మాధవి మెడకింద వేలాడుతున్న తెల్ల లాన్యార్డ్‌నే గమనించి వెనక్కి తీసుకున్నాడు. “VIP డ్రాప్ లైన్ లోకి స్టాఫ్ వెళ్లదు. సైడ్ ఎంట్రీ.”

వేదిక ముందు కర్బ్ మీద పూల కుండీలు, వెలుతురు తీగలు, ఫోటో వాల్, పెద్దల కుర్చీలు—అన్నీ కనబడే చోటే అది జరిగింది. మాధవి భుజాల మీద రోజు మొత్తం తిరిగిన అలసట మడతలుగా కనిపిస్తోంది; చేతి వేళ్ల మధ్య పాత నీలి పెన్ను మచ్చ ఇంకా ఉంది. మూడు నెలలు హోటల్ బుకింగ్, వసతి గదులు, బంధువుల వాహనాల చిట్టాలు, వంటివాళ్ల అడ్వాన్సులు అన్నీ ఆమె తిప్పింది. ఇప్పుడు సుమ పెళ్లి రిసెప్షన్‌కి, ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఎక్కడ నిలుస్తుందో ఈ కర్బ్ లైన్ దగ్గరే తేలిపోతోంది.

“స్టాఫ్ా?” సుమ తల్లి మెడలో హారం సర్దుకుంటూ అసహనంగా చూసింది. “మాధవి, నువ్వే కదా ఆ హోటల్ వాళ్లతో తిరిగింది. ఇప్పుడు బయటేనా?”

విహాన్ నవ్వు బిగించి, భద్రతావాడి చేతిలోని పాస్ బుక్ తీసుకున్నాడు. “అత్తయ్య, పనులు చూసిందంతే. ఫ్యామిలీ రిసీవ్ రూట్ వేరే. ముందు పెద్దల కార్లు.” అని చెప్పి, మాధవి పేరున్న పాస్‌పై ఎర్ర గీత వేసి వెనుక పేజీ నుంచి మరో పసుపు పాస్ చించుకుని తన కోటు జేబులో పెట్టుకున్నాడు. “ఈమెకి సర్వీస్ కారిడార్ చాలు.”

అది చాలు అన్నట్టు ఇద్దరు హోటల్ బాలురు ఆమె ముందు పెట్టిన చిన్న స్టాండ్‌ను కూడా పక్కకు జరిపేశారు. కర్బ్ పక్కనున్న అతిథుల కోసం ఉంచిన మొదటి వరుస కుర్చీలో కూర్చోబోతున్న సుమ మేనత్త లేచి మరింత లోపలికి వెళ్లింది; ఎవరితో నిలబడాలో ఆమెకు క్షణంలో అర్థమైంది. మాధవి చేతిలోని ఫోన్ మీద అనీష్ నుంచి మిస్ కాల్ మెరిపించింది. విహాన్ చూసి, “ఇక నుంచి నాకు కాల్ చేయమన్నాను. నువ్వు చాలు,” అన్నాడు.

హైదరాబాద్ సాయంత్రపు వేడి ఇంకా కాంక్రీట్ మీదనే ఉంది. మెట్రో స్తంభాల వైపు నుంచి వాహనాల శబ్దం మురికి గాలిలా వచ్చి పడుతోంది. కర్బ్ చివర చిన్న రిజిస్టర్ టేబుల్ మీద చాయ్ కప్పు చల్లారిపోయి గుండ్రంగా ముద్ర వేసింది. మాధవి అక్కడికే నడిచింది. ఆమె వెళ్లడమే ఓ తగ్గుదలలా చూస్తున్న చూపులు వెనకాల వచ్చాయి.

“అనీష్,” అని ఫోన్ కలిసిన వెంటనే ఆమె చెప్పింది, “బ్రైడల్ హాస్పిటాలిటీ బ్లాక్ బుకింగ్ ఏ పేరుతో ఉంది?”

అనీష్ గళం పక్క గదిలోని ఫ్యాన్ మోగుడిలా వచ్చింది. “మేడం, శ్రీశైల హాస్పిటాలిటీ కన్సాలిడేటెడ్ కోడ్ మీద—మాధవి గారు సైన్ చేసిన ముందస్తు ఒప్పందం. కానీ సర్ చెప్పారు ఇక నుంచి అన్ని కర్బ్ మూవ్‌మెంట్స్ ఆయన వద్దనని.”

“ఒప్పందపు ప్రతిని టేబుల్ మీదకు తీసుకురా. ఇంకా రూమ్ కీస్, పార్కింగ్ స్లిప్స్, రిసీవ్ లిస్ట్ ఎవరి చేతిలో ఉన్నాయో చూసి, ఇప్పుడే నా దగ్గరకు మార్చు.”

ఆమె ఒక్క మాటా పెంచలేదు. టేబుల్ దగ్గర నిలబడ్డ చిన్న అబ్బాయి ఎదురు చూసేలోపు, ఆమె తన బ్యాగ్ నుంచి పాత పెన్ను తీసి రిజిస్టర్‌లో ఒక పేరు మీద గీత వేసి మరో వరుసలో రాసింది: “వధువు వైపు – ప్రాధాన్య రిసీవ్.” తన పేరు ముందు. అది పెద్ద విజయం కాదు; కానీ అదే క్షణం డ్రాప్ లైన్ పక్కన నిల్చున్న పార్కింగ్ బాలుడు, “మేడం, ఈ వరుసనా?” అని అడిగాడు. ఆమె చూపిన చోట బ్యారికేడ్‌ని రెండు అడుగులు జరిపాడు. చిన్న మార్పే. కాని విహాన్ తన పక్కవారికి ఇచ్చిన మార్గం ఒక్కసారిగా సగం చిక్కుకుంది.

“ఎవడు చెప్పాడు ఆ బ్యారికేడ్ కదపమని?” విహాన్ త్రుటిలో అక్కడికి వచ్చేశాడు.

“బుకింగ్ హోల్డర్ లైన్ ఇది,” అనీష్ ఫైల్ పట్టుకుని నేరుగా మాధవి వైపు నడుస్తూ అన్నాడు. అతని వెనక ఇద్దరు సిబ్బంది కీలు ఉన్న ట్రే, వాహన స్టిక్కర్లు, రిసీవ్ కార్డులు తీసుకుని వచ్చారు. వాళ్లు విహాన్ ఎదుట ఆగలేదు; మాధవి ఎదుట టేబుల్ మీదే పెట్టారు. టేబుల్ మీదున్న చాయ్ గుండ్రటి ముద్ర పక్కనే కీలు చప్పుడుచేశాయి.

విహాన్ ముఖం ఒక్కసారిగా గట్టిపడింది. “అనీష్, నేను అల్లుడి తరఫు. ఈ ఫంక్షన్‌లో ఎవరు ముందు, ఎవరు వెనుక—నాకు చెప్పి చేస్తున్నారు.”

“సర్, కర్బ్ రూట్, వాలెట్ స్లాట్స్, సూట్ విడుదల ఇవన్నీ ముందస్తు నిల్వ చెల్లింపు చేసిన పక్షానికే జత,” అని అనీష్ ఫైల్ తెరిచి పేజీ తిప్పాడు. “ఇక్కడ మాధవి గారి సంతకం. హాస్పిటాలిటీ విండో కూడా వీరి వైపు.”

ఆ మాట పూర్తవగానే ఒక బాలుడు విహాన్ జేబులోంచి కాస్త బయటకు కనిపిస్తున్న పసుపు పాస్ వైపు చూడకుండా, టేబుల్ మీద కొత్త తెల్ల పాస్‌ల కట్ట తెరిచాడు. మాధవి వాటిలో ఒకటి తీసుకుని లాన్యార్డ్‌కు పెట్టుకుంది. మరొకటి కీలు ట్రే పైన ఉంచి, “ఇది వధువు తండ్రికి. ఇంకోది రిసీవ్ డెస్క్‌కి,” అంది. పక్కనే నిల్చున్న సుమ తల్లి గొంతు తగ్గింది. ఇప్పటివరకు విహాన్ వైపు వంగిన భుజం నేరుగా అయింది.

కర్బ్ లైన్ మొత్తం ఇంకా తేలిపోలేదు. అదే సమయంలో రమేష్ డ్రైవర్ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి, “మేడం, జూబ్లీ హిల్స్ నుంచి మంత్రి గారి అక్క కార్ ఐదు నిమిషాలు,” అన్నాడు. అదే రిసీవ్ సీక్వెన్స్‌ని నిర్ణయించే రాక. విహాన్ కళ్ళలో మళ్లీ ధైర్యం మెరిపించింది. “అదే మొదటి కారు. అత్తయ్య, మీరు నా వెంట రండి,” అని అన్నాడు. అతడు తన పసుపు పాస్ తీసి భద్రతావాడికి చూపించాడు. “గేట్ ఓపెన్.”

భద్రతావాడు ఆ పాస్ చూసి కాసేపు సందిగ్ధంగా నిలిచాడు. అనీష్ అతని చెవికి దగ్గరగా ఏదో చెప్పకముందే మాధవి టేబుల్ వైపు వాలి రిసీవ్ ఫోల్డర్ నుంచి పార్కింగ్ క్రమపత్రాన్ని తీసుకుంది. తెల్ల కాగితం మీద నలుపు అక్షరాలు స్పష్టంగా ఉన్నాయి: “కర్బ్ ప్రవేశ అధికారం—హోల్డర్ కోడ్ M-17.” కింద ఆమె సంతకం, పక్కన హోటల్ ముద్ర.

“రమేష్,” అంది ఆమె, “మొదటి లేన్ ఖాళీ చెయ్. ఎడమ తలుపు మాత్రమే తెరవాలి. వధువు తండ్రి పాస్ ఉన్న వాళ్లే రిసీవ్.”

రమేష్ వెనక్కి తిరిగి రెండు వాలెట్ బాలురికి సంకేతం చేశాడు. వాళ్లు పరుగెత్తి మొదటి లేన్‌లో నిల్చున్న మూడు కార్లను కాస్త వెనక్కి జరిపించారు. రెడ్ కార్పెట్ పక్కన ఎదురు చూసే పిల్లలు తొలగించారు. హ్యాండ్లర్లు బుట్టలు, పూల తాళాలు చేతుల్లో పట్టుకుని విహాన్ వైపు కాకుండా మాధవి చూపిన బిందువుకు చేరారు. కర్బ్ మీద ఎవరి కోసం తలుపు తెరుచుకుంటుందో క్షణాల్లో మార్చబడింది.

“ఇది అతి అవుతోంది,” విహాన్ కాస్త పెద్దగా అన్నాడు. “నా పాస్ యాక్టివ్‌గానే ఉంది.”

మాధవి అతని చేతిలోని పసుపు పాస్‌ను ఒక్కసారి చూసి, “అది అదనపు రిసీవ్ కార్డు. విడుదల కాలేదు,” అంది. “అనీష్.”

అనీష్ భద్రతావాడి దగ్గరికి వెళ్లి చేతిని చాచాడు. “సర్, ఆ కార్డు.” విహాన్ వెనక్కి తగ్గలేదు. ఆ చిన్న జిడ్డు అందరికీ కనబడేలా మధ్యలో నిలిచిపోయింది. అదే క్షణం నల్లటి SUV కర్బ్‌కి తిప్పుకుని వచ్చింది. హెడ్‌లైట్ కాంతి విహాన్ కోటు బటన్ల మీద తాకి మెరిపించింది. లోపల కూర్చున్న అతిథి ముఖం అద్దంలో కదిలింది.

“గేట్,” అని విహాన్ అరవబోయేలోపు భద్రతావాడు అతని పాస్‌ను స్కానర్ దగ్గర పెట్టాడు. ఎర్ర వెలుగు వచ్చింది. రెండోసారి పెట్టాడు. మళ్లీ ఎర్ర. అనీష్ ముందుకు వచ్చి అదే యంత్రంలో మాధవి తెల్ల పాస్ తాకించాడు. పచ్చ వెలుగు పడింది.

తలుపు వెంటనే తెరుచుకుంది.

రమేష్ ముందుకు దూకి SUV ఎడమ వెనుక తలుపు తీశాడు. ఇద్దరు హ్యాండ్లర్లు పూలతో వంగారు. వధువు తండ్రి పక్కనే నిలబడే చోట సుమ తల్లి వెళ్లింది; ఎవరూ ఆపలేదు. విహాన్ మాత్రం పక్కలేన్‌లో నిలబడి, తన కోసం తెరుచుకోవాల్సిన తలుపు గాలిలోనే మిగిలినట్టు చేతిని మధ్యలో ఆపాడు.

“నా కార్డు ఎందుకు పని చేయట్లేదు?” అతని స్వరం ఈసారి అంత గట్టిగా రాలేదు.

“హోల్డర్ కోడ్ మారింది సర్,” అనీష్ అన్నాడు. “కర్బ్ ప్రవేశం, వాలెట్ ప్రాధాన్యం, సూట్ విడుదల—అన్నీ M-17 కింద. షేర్డ్ కోడ్ లేదు.”

విహాన్ ఒక్కసారిగా సుమ తల్లివైపు తిరిగాడు. “అత్తయ్య, నేను చూసుకుంటా. ఇవి పేపర్ విషయాలు—”

ఆమె అతనివైపు చూడలేదు. ఎందుకంటే అదే సమయంలో ఇంకో కారు చేరింది. మాధవి తెల్ల పాస్‌ను పైకి ఎత్తకుండా, కేవలం చేతి రెండు వేళ్లతో చూపింది. రెండో లేన్ మూసి, మొదటి లేన్ తెరుచుకుంది. పూల బుట్టలు మళ్లీ కదిలాయి. తలుపులు మళ్లీ అదే వైపు తెరుచుకున్నాయి. హోటల్ సిబ్బంది ఇప్పుడు ఆదేశం ఎక్కడి నుంచి వస్తుందో తెలుసుకుని నడుస్తున్నారు; అడిగి కాదు.

విహాన్ చివరి ప్రయత్నంగా కర్బ్ రిబ్బన్ దాటి లోపలికి అడుగు పెట్టగానే భద్రతావాడు ముందుకొచ్చాడు. ఇంతకుముందు మాధవిని ఆపిన అదే చేయి ఇప్పుడు అతని ఛాతి ఎదుట నిలిచింది. “సర్, యాక్టివ్ పాస్ చూపించండి.”

అది వినేంత దూరంలో పెద్దలు, మేనత్తలు, ఫోటోగ్రాఫర్, డ్రైవర్లు, వాలెట్ బాలురు ఉన్నారు. విహాన్ వేళ్లు పసుపు కార్డు మూల పట్టుకుని నిలిచిపోయాయి. అతను దాన్ని మళ్లీ స్కానర్ దగ్గరకు చాచి చూశాడు. యంత్రం ఎర్రగానే మెరిపించింది. కర్బ్ పక్కన చిన్నగా నవ్విన ఓ బాలుడు వెంటనే పెదవి కొరుక్కున్నాడు.

మాధవి అప్పటికే టేబుల్ వైపు తిరిగింది. “సూట్ 1103 తాళాలు వధువు తండ్రికి. 1104 మంత్రి గారి అక్కకు. బ్లూ స్టిక్కర్ కార్లు కుడి లేన్. పసుపు కార్డు చెల్లదు,” అంది. ఒక్కో మాట ఒక్కో వస్తువు మీద పడింది—కీలు, స్టిక్కర్లు, తలుపులు, నిలబడే చోటు. విహాన్ పేరు ఎక్కడా పడలేదు.

కర్బ్ నుంచి లోపల కారిడార్‌కి వెళ్లే వైపు హాల్ లైట్ మోగుడు వినిపిస్తోంది. అదే శబ్దం మధ్య అనీష్ ఒక గోధుమరంగు కాంట్రాక్ట్ ఫోలియో తీసుకుని టేబుల్‌పై ఉంచాడు. ముందుగా విహాన్ దగ్గరే ఉండే అలవాటు పట్టిన ఫైల్ అది. ఇప్పుడు దాని లోపల ఉన్న రిసీవ్ కోడ్లు, వాలెట్ క్రమం, సూట్ విడుదల చిట్టా అన్నీ కొత్తగా ముద్రించి పెట్టారు.

మాధవి ఫోలియో తెరిచి చివరి పేజీ వరకు తిప్పింది. అక్కడ “కర్బ్ అధికారం: మాధవి / యజమాని పక్షం” అని స్పష్టంగా ఉంది. కింద ఖాళీ గీత. ఆమె తన నీలి పెన్నుతో సంతకం పెట్టి, పాత కోడ్ ఉన్న కాగితాన్ని మడిచిపెట్టి బయటకు తీసి పక్కన పెట్టింది. ఆ తర్వాత ఫోలియోను కాంట్రాక్ట్ టేబుల్ మీద అనీష్ వైపు కాదు, యజమాని పక్షం సీటు ఎదుటికి నెమ్మదిగా జరిపింది.

“ఇదే ఫైనల్. పాస్ భాగస్వామ్యం లేదు.”