ముందు నవ్విన వాళ్లే తలదించుకున్నారు
“అయ్యో, ఆ బుట్టలు లోపల పెట్టండి… నువ్వు కాదు, పక్కకు నిల్చో,” అని శైలజ అత్త చేతి వెనుక భాగంతో మాధవిని తలుపు అంచు దాటి రానీయకుండా ఆపేసింది. అపార్ట్మెంట్ ప్రాంగణం ముందు కట్టిన పూలతోరణం కింద మాధవి చేతిలో ఉన్న తాంబూలపు కవర్లు మృదువుగా రాసుకుపోయి పొడిగా చప్పుళ్లు చేశాయి. లోపల ప్లాస్టిక్ కుర్చీలు వరుసగా నిండుతున్నాయి; బయట మాత్రం ఆమెకోసం ఖాళీగా ఉంచింది ఒక్క మూల, గోడకు అడ్డంగా వాలిపోయిన చవక కుర్చీ కోనమే. అక్కడ పెట్టిన టీ గ్లాసుపై చల్లారిన పలుచని పొర ఏర్పడి, క్రింద స్టీల్ ట్రేపై గుండ్రటి మరక పడిపోయింది.
విహాన్ కారు ఇంకా రాలేదు. కాని అతని ఇంటివాళ్లు వచ్చేశారు, వారి తీర్పూ వచ్చేసింది. “ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అన్నంత మాత్రాన అన్నీ అయిపోయినట్టేనా?” శైలజ అత్త గట్టిగా అడిగింది; అడిగింది మాధవిని కాదు, వినిపించాల్సింది అందరికీ. “సంబంధం అంటే ఒక్కడితో బయట కాఫీలు తాగటం కాదు. ఇంటి వూరు, స్థాయి, సమయం, మాన్యం… ఇవి కూడా ఉంటాయి. నిశ్చితార్థం ముందురోజు పనులు చేసేద్దాం అనుకున్నాం, పెళ్లికూతురిలా లోపల కూర్చోమని కాదు.”
మాధవి ఒక్క క్షణం ఆమె ముఖం చూడలేదు. కవర్లను దగ్గర్లోని టేబుల్పై సరిగ్గా పేర్చింది. హాల్లోకి వెళ్తున్న ఇద్దరు ఆంటీలు ఆమెను తాకుతూ వెళ్లి, లోపలికి వెళ్లేముందు అడుగు మందగించారు—అదే మొదటి చీలిక. వారిలో ఒకరు, “ఇవి ఎవరు పేర్చారు? బాగా చూసుకుంది,” అని నిదానంగా అన్నది. శైలజ అత్త విన్నా విననట్టుగా పెదవి వంచి, “చూసుకోవడం వేరు, చోటు దక్కడం వేరు,” అంది.
అక్కడితో ఆగలేదు. “మాధవి, గుమ్మం దగ్గరనే ఉండు. కేటరింగ్ వాళ్లకు ఎవరెవరికి టీ పంపాలో చెప్పు. పై ఫ్లోర్ నుంచి రమణయ్య మామయ్య దిగుతున్నారు. లిఫ్ట్ దగ్గర చూసుకో. నీకు ఇవే బాగా సరిపోతాయి,” అంది శైలజ అత్త. పని అన్నీ ఆమె చేతిలో పెట్టి, గౌరవం మాత్రం తీసేసింది. మాధవి మొబైల్లో వచ్చిన సందేశాలు చూసి గుమ్మం, మెట్లు, వంటింటి తలుపు మధ్య తిరిగింది. ఎవరికి నీళ్లు, ఎవరికి కాఫీ, ఏ అత్తగారికి చక్కెర తక్కువ—అన్నీ ఆమెకే తెలుసు. సేవా రంగంలో రోజూ కఠినమైన కస్టమర్లతో పనిచేసే అలవాటుతో ఆమె స్వరం చల్లగానే ఉంది; కానీ ఇక్కడ చేసిన ప్రతి పని ఆమెను ఇంకా పనిమనిషిలా మాత్రమే చూపించేందుకు వాడుకున్నారు.
“శైలజ, ఈ అమ్మాయేనా?” అని వరుడి పిన్ని అడిగింది.
“ఆమెనా?” శైలజ అత్త నవ్వింది. “చిన్నప్పటి నుంచి పరిచయం. పిల్లలు ఏదో అనుకుంటారు. కానీ జీవితం అనేది మెట్రోలో కలిసి తిరిగినంత తేలిక కాదు. విహాన్కు ఇప్పుడు సరైన జోడీ అంటే చదువు, ఇంటి పేరు, మన సర్కిల్కు సెట్ అయ్యే అమ్మాయి కావాలి.”
మాధవి చేతిలో ఉన్న అర్ధమడిచిన రశీదు మళ్లీ విప్పి చూసింది—మార్నింగ్కి ఆమెే అడ్వాన్స్ ఇచ్చి తెప్పించిన పూల బిల్లది. దాన్ని జేబులో పెట్టుకుంది. రమణయ్య మామయ్య కిందికి దిగేలోపే కేటరింగ్ బాలుడు తప్పుగా మిఠాయిల ట్రేను పిల్లల దగ్గర పెట్టేశాడు; మాధవి ఒక మాటతో దాన్ని తిప్పించింది. పార్కింగ్ వైపు వచ్చిన డ్రైవర్కు ఏ కారులో పెద్దలు, ఏ కారులో అమ్మాయిలను పంపాలో క్రమం చెప్పింది. ఆ క్రమం వినిపించింది అందరికీ. క్రెడిట్ మాత్రం ఎవరూ ఇవ్వలేదు.
సునీత, విహాన్ మేనకోడలు, గుమ్మం బయటికి వచ్చి చప్పున అడిగింది. “అక్కా, నువ్వెందుకు లోపల కూర్చోవట్లేదు?”
మాధవి తల తిప్పకుండా, “ఎవరికి ఎక్కడ ఉండాలో ఇప్పుడే తీర్మానిస్తున్నారు కదా,” అంది.
ఆ మాటను శైలజ అత్త దూరం నుంచే పట్టుకుంది. “అదీ సరే. తీర్మానం చేయడానికి పెద్దలు ఉన్నారు. అందరూ తమ తమ హద్దుల్లో ఉండాలి.” ఆమె గట్టిగా చెప్పి దగ్గరకు వచ్చింది. “విహాన్ వస్తే అతనిని నేరుగా లోపలికి పంపు. బయట గుమిగూడకూడదు. ఇవాళ్టి రోజు ఏదో గందరగోళం సృష్టించకూడదు.”
“గందరగోళం నేనేం సృష్టించను,” మాధవి అంది. “ఎవరెవరు సృష్టిస్తున్నారో అందరూ చూస్తున్నారు.”
ఆ ఒక్క వాక్యంతోనే దగ్గర నిల్చున్న ఇద్దరు సహాయకులు ఒకరి ముఖం ఒకరు చూశారు. శైలజ అత్త వెంటనే వెనక్కి తిరిగి మరొకరిపై అరవడం మొదలుపెట్టింది; కానీ ఆమె తొందరలోని పగుళ్లు కనిపించాయి. ముందంత నిశ్చయంగా కదిలిన అడుగులు క్షణం నిలిచిపోయాయి.
సాయంత్రం పొద్దుపోయే కాంతి అపార్ట్మెంట్ బ్లాక్ల మధ్య వంగి పడే సమయానికి అసలు గందరగోళం మొదలైంది. విహాన్ కారు కిందికి వచ్చింది. వెంట మరో కారు—వరపక్షం నుంచి వచ్చిన పెద్దల్ని తిరిగి తీసుకెళ్లడానికి. డ్రైవర్లు పార్కింగ్ అంచు వద్ద గేటు దగ్గర నిల్చున్నారు. ఎవరెవరు ఏ కారులో బయల్దేరాలో ఒక్కసారిగా పెద్ద విషయం అయింది. ఎందుకంటే లోపల ఇప్పటివరకు అందరూ నటించిన విషయం బయట కారు తలుపుల దగ్గర నిజమవుతుంది: విహాన్ పక్క సీట్లో ఎవరు నిలబడతారు, ఎవరిని ఎవరు “మన వాళ్లు” అని పంపిస్తారు.
శైలజ అత్త వేగంగా ముందుకెళ్లి తాళాలు తీసుకుంది. “ఈ కారులో విహాన్, మన వాళ్లలో ఇద్దరు. మాధవి, నువ్వు ఆ రెండో కారులో అక్కలతో వెళ్లు. లేదంటే ఆటో చూసుకో. ఇక్కడ పని అయిపోయింది,” అంది. చివరి నాలుగు మాటలు మెల్లగా చెప్పలేదు. డ్రైవర్లు, వాచ్మన్, కేటరింగ్ బాలురు, సరిగా బయల్దేరని బంధువులందరికీ వినిపించేలా చెప్పింది.
అది విన్న వెంటనే సునీత పక్కకు కదిలింది. ఆమె భుజం శైలజ అత్త వైపు నుంచి మాధవి వైపుకు తిప్పుకుంది. రమణయ్య మామయ్య తన చేతిలో ఉన్న కార్ తలుపు హ్యాండిల్ వదిలి మాధవి దగ్గరకు రెండు అడుగులు నడిచాడు. కాసేపటికి వంటింటి నుంచి ట్రే పట్టుకొని వస్తున్న బాలుడు కూడా మార్గం మళ్లించాడు; అతని కాళ్లు శైలజ అత్త చుట్టూ వేసిన వలయాన్ని దాటి మాధవి పక్కన ఆగిపోయాయి. జనాల నిలువు మారింది—పాదాలు తిరిగాయి, భుజాలు వంపు మార్చాయి, వెళ్లే దారి ఒక్కసారిగా మరో కేంద్రాన్ని గుర్తించింది. శైలజ అత్త మధ్యలోనే మిగిలింది; ఆమె చుట్టూ ఉన్న రింగ్ సడిలిపోయింది.
“అత్తయ్య,” రమణయ్య మామయ్య మెల్లగా అన్నాడు, “మాటలు కొంచెం…”
“మీరు మౌనంగా ఉండండి, మామయ్య,” శైలజ అత్త అడ్డుకుంది. “పిల్లల వయసులో జరిగిన పరిచయాలను ఇంటి నిర్ణయాలుగా మార్చలేం. విహాన్కు ఏది మంచిదో మేము చూస్తాం.”
అప్పుడే విహాన్ కార్ డోర్ తెరిచి దిగాడు. టై కొంచెం సడిలి ఉంది; ముఖం మీద రోజు మొత్తపు ఒత్తిడి రాతలా కనిపించింది. అతను ముందుగా తల్లి వైపు చూడలేదు. మాధవి చేతిలో ఇంకా మడతలతో మృదువైపోయిన కవర్, జేబులో బిల్లు, పక్కన నిల్చున్న సునీత, దూరంగా చల్లారిన టీ మరక—అవి అన్నీ ఒక్క చూపులో చూసాడు.
శైలజ అత్త వెంటనే అతని ముందు నిలబడి, “లోపలికి రా. బయట ఎందుకు నిల్చున్నావు? ఈ మధ్య ఎవరెవరు హద్దులు మర్చిపోతున్నారో నీకూ తెలుసు. కార్ కీస్ ఇవ్వు,” అంది.
విహాన్ ఆమెకు తాళాలు ఇవ్వలేదు. మాధవిని చూసి అడిగాడు. “పెద్దలను ఎవరు ఎక్కడికి పంపాలో నువ్వే చూసావా?”
ఆ ప్రశ్నే అక్కడున్న వారందరికీ బాగా వినిపించింది. ఇప్పటివరకు పని మాత్రం చేయించిన అమ్మాయికి నిర్ణయం అడిగాడా—అదే రెండో చీలిక. శైలజ అత్త ముఖం గట్టిగా బిగిసింది. “ఇప్పుడా?” అని ఆమె నవ్వు నటించింది. “ఇప్పుడు డ్రైవింగ్ క్రమం కూడా ఆమెే చెబుతుందా?”
మాధవి ఆ నవ్వు వైపు కూడా చూడకుండా డ్రైవర్లకు తిరిగి, “ముందు పెద్దవాళ్లు వెళ్తారు. రెండో కారులో వరపక్ష ఆంటీలు. ఈ కారులో…” అంటూ ఆపింది. లోపలినుంచి మరికొందరు బయటికి వంగి చూశారు. ఆమె మాట పూర్తవ్వాల్సిందేనన్నట్టుగా గాలి గట్టిగా నిలిచింది.
శైలజ అత్త ఒక్కసారిగా స్వరం మార్చింది. “మాధవి, నువ్వు అనవసరంగా భావోద్వేగం పడకు. లోపలికి రా. తర్వాత మాట్లాడుకుందాం. ఇప్పుడే అందరి ముందు సీన్ చేయకు. నీకిష్టమైతే… సరే, విహాన్ పక్కన కాసేపు కూర్చో. కానీ విషయం పెద్దలు చెప్పినట్టు ముగుస్తుంది.” ఆలస్యంగా ఇచ్చిన ఆఫర్ ఎంత దయగా వినిపించాలని ఆమె అనుకుంది; కానీ దానిలో జారిపడిన భయం ఎక్కువగా వినిపించింది.
మాధవి ఆమె చేతిలోకి పొడిచిన కార్ కీస్ను తీసుకోలేదు. బదులు తన చేతిలో ఉన్న తాంబూలపు కవర్ల కట్టను సునీతకు ఇచ్చి, జేబులోంచి అర్ధమడిచిన రశీదు తీసి టేబుల్పై ఉంచింది. “ఇవి నేను తెప్పించిన పూల బిల్లులు. ఎవరికైనా ఖర్చు జ్ఞాపకం కావాలంటే అక్కడే ఉన్నాయి. కానీ నన్ను ఎక్కడ నిలబెట్టాలి, ఎవరితో పంపాలి అన్న హక్కు మీ దగ్గర లేదు,” అంది.
శైలజ అత్త శ్వాస గట్టిగా వినిపించింది. “నువ్వెవరు ఆ హక్కు గురించి మాట్లాడటానికి?”
అది ఆమె చివరి ఆజ్ఞలా బయటపడింది. అందుకే మరింత బలహీనంగా వినిపించింది.
మాధవి ఒక అడుగు ముందుకేసి కారు పక్కన నిల్చుంది. గుమ్మం నుంచి వచ్చిన వెలుతురు ఆమె భుజంపై పడింది. విహాన్ చేతిలో ఉన్న తాళాలను ఆమె వైపు చాపలేదు; ఆమె వాటిని అడగలేదు. బదులు కార్ డోర్పై వేళ్లు వేసి స్పష్టంగా, ఒక్కొక్క మాట వేరు వినిపించేలా అంది—“విహాన్ నాతో వస్తాడు. నేను విహాన్తోనే వెళ్తాను. అది మీకు నచ్చిందో లేదో కాదు, అందరూ చూస్తున్న నిజం.”
ఎవరో వెనకేసి తీసుకొచ్చిన పూల బుట్ట ఒక్కసారిగా నేలకి అడ్డంగా తగిలి మల్లెలు చెల్లాచెదరయ్యాయి. డ్రైవర్ చేతిలోని రెండో కార్ తలుపు తెరచి అలాగే నిలిచిపోయింది. శైలజ అత్త ముందుకు వేసిన చేయి గాల్లోనే మిగిలి వెనక్కి జారింది. ఆమె స్వరం దిగజారి, “విహాన్, ఒక్క మాట చెప్పు,” అనడంలో ఆజ్ఞ లేదు, వేడుకే మిగిలింది.
విహాన్ నేరుగా తల్లి వైపు చూడకుండా మాధవి పక్కనే నిలబడ్డాడు. అంతే. కానీ ఆ నిలువు అక్కడి మొత్తం క్రమాన్ని తలకిందులు చేసింది. ఇప్పటివరకు శైలజ అత్త చెప్పిన ప్రతి తీర్పూ ఒక్క క్షణంలో వాడిపోయిన కాగితంలా అయింది. సునీత వెంటనే రెండో కార్ దగ్గరికి వెళ్లి, “మామయ్య, మీరు ఇందులో కూర్చోండి,” అంటూ పెద్దల్ని మార్చడం మొదలుపెట్టింది. రమణయ్య మామయ్య విహాన్ కార్ నుంచి వెనక్కి తప్పుకుని దారి ఖాళీ చేశాడు. వాచ్మన్ గేటు మరింత తెరిచాడు. శైలజ అత్త ఆపాలనుకున్న దారినే అందరూ తెరిచేశారు.
మాధవి కార్ డోర్ తెరిచి కూర్చోలేదు ఇంకా. అదే ఆమె గెలుపు గట్టిగా వినిపించిన క్షణం. ఆమె శైలజ అత్తను ఎదురుగా చూసి, “నేను గుమ్మం బయట నిల్చోబెట్టే వాళ్లలోను కాదు. ఇంటి ముందర ఎవరి పేరుతో, ఎవరి పక్కన నిలబడాలో ఇక మీదట నేనే చెబుతాను,” అంది.
అంత చెప్పి, ఆమె విహాన్ వైపు తిరిగి, “వెళ్దాం,” అంది.
అవరణ అంచున ఉన్న షెడ్ మోచేతి కింద నీడ మళ్లీ పొడవుగా జారి ప్రాంగణం మధ్యవరకు చేరింది. కాసేపటి క్రితం జనం అడ్డంగా నిలిచిన చోట ఖాళీ దారి తెరుచుకుంది; ప్లాస్టిక్ కుర్చీ కోనపై పడిన చల్లటి టీ మరకను తాకుతూ ఆ నీడ వెనక్కి సరిగింది. మాధవి ఒక్కసారి కూడా వెనక్కి చూడకుండా ఆ దారిలో నడిచింది.