నేను పట్టకపోతే ఈ లైన్ కదలదు #2

“మాధవి, పక్కకు నిల్చో,” అని విహాన్ ఆమె మెడకు వేలాడే ప్రవేశ కార్డును ఒక్క లాగుతో తీసి కౌంటర్ డ్రాయర్‌లో పడేశాడు. “ఈ రోజు ఫ్రంట్ నేను చూస్తా. నువ్వు లోపల రిపేర్ లేన్‌లో టోకెన్లు అమర్చు.”

కౌంటర్ ముందు అప్పటికే లైన్ వంగి బయట గాజు తలుపు దాకా వెళ్లింది. వాషింగ్ మెషీన్ డ్రమ్ మూత పట్టుకుని ఓ మధ్యవయస్కురాలు చెమటతో బొట్టు జార్చుకుంటూ నిలబడింది. ఒక అబ్బాయి ఇండక్షన్ స్టౌవ్ పెట్టెను మోచేతిపై మార్చుకుంటూ “అక్కా, నా టోకెన్ నంబర్...” అని మొదలుపెట్టగానే విహాన్ చేతిని ఎత్తి ఆపేశాడు. మాధవి మాత్రం కదల్లేదు. రాత్రి షిఫ్ట్ మిగిల్చిన భుజాల బరువు ఆమె చొక్కా మడతల్లో కనబడుతోంది. లెడ్జర్ పక్కన వదిలిన టీ గ్లాస్ మీద పలుచని చర్మం కట్టుకుని గుండ్రని వలయం పడింది. ఎదుటి గాజులో తన ప్రతిబింబం కన్నా డ్రాయర్‌లో పడ్డ కార్డు శబ్దమే ఆమెకు పెద్దగా వినిపించింది.

ఇది ఆమె కూర్చునే సీటు. ఇక్కడి ఫిర్యాదుల చరిత్ర, వారంటీ తేడాలు, ఎవరి మాటలో ఏమి దాచారో అన్నీ ఆమె వేలికి తెలుసు. నెలాఖరులో ఇంట్లో పెళ్లి మాటలు తిరుగుతున్నాయి; పిన్ని రెండు రోజుల క్రితం స్పష్టంగా చెప్పింది—“ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అంటున్నారు కదా, పని దగ్గర పేరు జారకూడదు.” అదే ఉదయం విహాన్ కొత్తగా ఇస్త్రీ చేసిన షర్ట్, మెరుస్తున్న ఐడి ల్యాన్యార్డు, పైఅధికారుల పేర్లు నోట్లో పెట్టుకుని వచ్చి ఆమె సీటు లాక్కున్నాడు.

“సార్, ఈ మోడల్‌కు పిక్-అప్ కావాలి, ఇక్కడే వదిలితే పగులుతుంది,” అంది కస్టమర్. విహాన్ కంప్యూటర్ తెరను చూసి తడబడాడు. “ముందు ఫోటో అప్లోడ్... లేదు, ముందు నగదు... రమేష్, ఆమెను ఇంకో కౌంటర్‌కి పంపు.” “ఇంకో కౌంటర్ లేదు,” అని మాధవి తక్కువ స్వరంలో చెప్పింది. అతను మొహం తిప్పకుండా, “నువ్వు చెప్పాల్సిన పని లేదు,” అన్నాడు.

ఆమె వెనక్కి తిరిగింది. వెళ్లిపోలేదు. కౌంటర్ పక్క తలుపు గడప దగ్గర అర్ధ అడుగు దూరంలో నిలబడి చూస్తూ ఉంది. అక్కడి నుంచి ప్రతి పొరపాటు స్పష్టంగా కనిపించింది. విహాన్ మొదటి కస్టమర్‌కు ఇంటి పిక్-అప్ బదులు వాక్-ఇన్ రిపేర్ టోకెన్ ఇచ్చాడు. రెండో మనిషి మిక్సీ జార్‌కు వారంటీ లేదన్నాడు; మాధవికి తెలిసి అది గత వారం కంపెనీ పొడిగించిన జాబితాలో ఉంది. మూడో వాడు మొబైల్‌లో ఇ-రసీదు చూపించగా విహాన్ అది చదవలేక మళ్లీ మెయిల్ పంపమన్నాడు. లైన్ వెనుక నుంచి అసహనం గోక్కున లేచింది.

“ఏమిట్రా ఇది, మెట్రో నుంచి వచ్చి అరగంటైంది,” అని ఒక ఉద్యోగి తన బ్యాగ్ నేలమీద కొట్టాడు. “నిన్నే మీ బ్రాంచ్‌ నుంచి కాల్ వచ్చింది, ఇవాళ తీసుకుంటామని,” అంది ఇంకొకరు. విహాన్ గొంతు మరింత గట్టిగా మారింది. “ఒక్కొక్కడిగా రండి. అరవొద్దు. సిస్టమ్ స్లోగా ఉంది.”

సిస్టమ్ స్లోగా లేదు. చేతి తప్పుతోంది. మాధవి గడపకు ఆనుకుని నిలుచున్న చేతిలో పాత కవర్ మడతలు కరుక్కుమన్నాయి—పిన్ని ఇచ్చిన జాతకం ప్రతులు, మధ్యాహ్నం చూపించాల్సినవి. ఆ కాగితం చప్పుడే ఇప్పుడు ఆమె సహనానికి లెక్క వేసింది. శైలజ, వెనుక డెస్క్ దగ్గర భాగాలు నమోదు చేసే అమ్మాయి, మాధవిని చూసి ఒక క్షణం నిలిచింది. “అక్కా...” అని నోరు తెరిచింది, వెంటనే విహాన్ చూపు పడగానే మళ్లీ తలదించుకుంది.

తర్వాత ప్రమాదం నిజంగా కనిపించింది. బంజారాహిల్స్ నుంచి వచ్చిన ఓ వృద్ధ దంపతులు పెద్ద మైక్రోవేవ్‌ని ట్రాలీలో తోసుకుంటూ లోపలికి వచ్చారు. పక్కనే వాళ్లతో వచ్చిన యువకుడు చప్పున అన్నాడు, “మామయ్యగారి ఇంట్లో నిశ్చితార్థం ఉంది సాయంత్రం. దీన్ని ఇవాళే ఎంట్రీ చేయాలి.” ఆ ఒక్క మాట చాలు; ముందు లైన్లో ఉన్నవాళ్లంతా వెనక్కి జరగకుండా గట్టిగా నిలబడ్డారు. ఇలాంటి రోజుల్లో ఎవరికి ముందు, ఎవరికి తర్వాత అన్నది కౌంటర్ వద్దే తేలుతుంది.

విహాన్ వారిని చూడగానే స్వరం మార్చాడు. “సార్, మీరు కూర్చోండి. ఫాస్ట్‌గా చూసేస్తాం.” అతను టోకెన్ పుస్తకం తిప్పి తప్పు సీరీస్ తెరిచాడు. పాత వారంటీ నంబర్ కొత్త ఫారంలో నొక్కాడు. మైక్రోవేవ్ మోడల్ కోడ్ దగ్గర ఆగిపోయాడు. రమేష్ దగ్గరికి వచ్చి అతని చెవిలో, “ఈ కేసు ఎక్స్‌చేంజ్ క్లెయిమ్ అయ్యుంటుంది,” అన్నాడు. “అయితే?” “అది మాధవి అక్కే—”

“చాలు,” అని విహాన్ గట్టిగా అడ్డుకున్నాడు. లైన్ ముందరే, అందరికీ వినిపించేలా, “ఇక్కడ ఎవరు కూర్చోవాలో నేను నిర్ణయిస్తా. ఒక్క టోకెన్ కోసం రాజ్యం పోదు.”

అదే క్షణంలో యువకుడు ఫోన్‌ను కౌంటర్ మీద కొట్టాడు. “రాజ్యం కాదు, మా ఇల్లంతా వేచిచూస్తోంది. మీరు తప్పు ఎంట్రీ చేస్తే రేపటికి క్లెయిమ్ పడిపోతుంది.” వెనుకనున్న ఆడమనిషి, తన చేతిలో నెంబర్ స్లిప్ మడత పెట్టుకుంటూ, “ముందు వచ్చిన వాళ్లను కూడా నిలిపేస్తున్నారు. పని రాని వాళ్లు ముందు కూర్చుంటే ఇలాగే,” అని తక్కువగా చెప్పింది. అది తక్కువగానే అనినా, లైన్ అంతా వినిపించింది.

మాధవి ఇక గడప దగ్గర నిలబడలేదు. లోపలికి వచ్చి డ్రాయర్ తీయడానికి విహాన్ చేతి పక్కగా చేయి చాచి తన కార్డును తీసుకుంది. అతను తట్టుకోలేక మణికట్టుపై పట్టుకోబోయాడు. ఆమె ముందే కార్డు తన మెడలో వేసుకుంది. “పక్కకు జరుగు,” అంది. వాదనల తాపత్రయం లేకుండా, సూటిగా. అదే క్షణంలో టోకెన్ ట్రేను తనవైపు లాగి, వృద్ధుడి బిల్లు కాపీ, వారంటీ కార్డు, పాత ఎంట్రీని ఒకే గీతలో అమర్చింది.

“సార్, కొనుగోలు తేదీ?” “గత దీపావళి ముందు.” “బిల్లు ఉంది. ఎక్స్‌చేంజ్ క్లెయిమ్. ఇంటి ఫంక్షన్ ఉందా? సరే—ఇది ప్రాధాన్య రవాణా. రమేష్, ప్యాక్ ఫోటోలు ఇప్పుడే. శైలజ, క్లెయిమ్ కోడ్ మూడు-సి. అమ్మా, మీ నంబర్ చెప్పండి.” ఆమె వేల్లు కీబోర్డ్ మీద ఎక్కడా తడబడలేదు. మూడు ముద్రలు, రెండు సంతకాలు, ఒక్క ముద్దు మాట కూడా కాదు. ప్రింటర్ చప్పున ఉమ్మిన స్లిప్ ఆమె వృద్ధుడి చేతిలో పెట్టేసరికి లైన్ మొదటిసారి ఊపిరి పీల్చుకుంది.

విహాన్ నిటారుగా నిలబడ్డాడు కానీ కుర్చీ అతని కింద లేకపోయినట్టు కనిపించింది. “ఎవరన్నారు నీకు—” “ఈ టోకెన్ నంబర్ మీది కాదమ్మా, నా ముందే వచ్చాను,” అని వెనుక నిలబడ్డ స్త్రీ నేరుగా మాధవినే ఉద్దేశించి అంది. ఇంకొకరు ఫోన్ ఎత్తి, “అక్కా, నా రసీదు స్క్రీన్ క్రాక్ అయింది, అయినా చదవగలరా?” అని అడిగాడు. ఒక్క క్షణం క్రితం అదే లైన్ విహాన్ వైపు చూస్తోంది; ఇప్పుడు అతను కౌంటర్ పక్కన నిలబడ్డ అడ్డంకిగా మాత్రమే మిగిలాడు.

మాధవి రెండో కేసు తీసుకుంది. “మిక్సీ జార్, పొడిగించిన హామీ. పది రూపాయల సీల్ ఛార్జీ మాత్రమే.” మూడోది—“ఇ-రసీదు ఫార్వర్డ్ చేయొద్దు, ఇక్కడే నంబర్ కనిపిస్తోంది.” నాలుగోది—“పిక్-అప్ రేపు కాదు, ఇవాళ సాయంత్రం స్లాట్ ఖాళీగా ఉంది.” ప్రతి ఫైలు కదిలినప్పుడూ లైన్ ముందుకు నడిచింది. ప్రతి ముందడుగుతో విహాన్ స్వరం వెనక్కి జారింది. ఒకసారి “అరె, ముందు నేను—” అని మొదలుపెట్టగా రమేష్ విననట్టే వెళ్లిపోయాడు. శైలజ లెడ్జర్‌ను నిశ్శబ్దంగా మాధవి వైపు తోసింది.

గాజు తలుపు మళ్లీ తెరుచుకుంది. బయట నుంచి కంపెనీ లోగో ఉన్న చిన్న వాన్ ముందు ఆగింది. ఇద్దరు డెలివరీ బాయ్లు భారీ కార్టన్ మోసుకుంటూ లోపలికి వచ్చారు. వెనుక యూనిఫారం వేసుకున్న మనిషి ఆతురంగా అన్నాడు, “జూబ్లీహిల్స్ నుంచి అత్యవసర రీప్లేస్‌మెంట్. ఇప్పుడే స్వీకరించకపోతే వాహనం వెనక్కి వెళ్తుంది. కస్టమర్ కంపెనీకి నేరుగా కంప్లైంట్ పెడతారు.”

అది విన్న వెంటనే మిగిలిన లైన్ కదలిక ఆగిపోయింది. కౌంటర్ ముందు రెండు టోకెన్లు, ఒక మైక్రోవేవ్ ట్రాలీ, పిక్-అప్ స్లిప్ కోసం ఎదురుచూస్తున్న వృద్ధురాలు, కొత్త రీప్లేస్‌మెంట్ కార్టన్—అన్నీ ఒకేసారి దొర్లి మెడ దగ్గర అడ్డుకట్ట కట్టినట్టు నిలిచిపోయాయి. విహాన్ వెంటనే ముందుకు వచ్చి కుర్చీలో మళ్లీ కూర్చోవాలని చూశాడు. “ఇది పెద్ద కేసు. నేను తీసుకుంటా.”

అతను కూర్చోబోయేలోపే డెలివరీ బాయ్ అడిగాడు, “ఓటీపీ ఎవరికి చెప్పాలి?” విహాన్ తెర చూస్తూ బిక్కమొహం పెట్టాడు. తప్పు విండో తెరిచాడు. పాత టోకెన్ సీరీస్ ఇంకా తెరవబడి ఉంది. వెనుకవాళ్లు కోపంతో ముందుకు ఒత్తుకున్నారు. కార్టన్ మూల ఒక స్త్రీ మోకాలికి తగిలి ఆమె అరుచుకుంది. ప్రింటర్ దగ్గర పడ్డ స్లిప్ నేలపై జారింది. వృద్ధుడు “అమ్మా, నా పేపర్లు—” అంటూ చేతులు వణికించాడు. ఇదే గరిష్టం. ఇక ఎవరూ అతని నటన కోసం నిలబడలేరు.

మాధవి అతని భుజం వెనుకనుంచి చేతి చాచి మౌస్ తనవైపు తిప్పుకుంది. “లేచి నిల్చో,” అంది. అతను తిరిగి ఆమెను చూడగానే ఆమె ఇంకో చేయితో అతని ఛాతీపై వేలాడుతున్న తాత్కాలిక పర్యవేక్షక కార్డును పట్టుకుని తీసేసింది. లాన్యార్డు అతని మెడపై చప్పుడిచ్చి జారిపోయింది. అది ఆమె కౌంటర్‌పై పడేయలేదు—తన లెడ్జర్ పక్కనే ఉంచింది. “రమేష్, ఈ కార్టన్ బరువు నమోదు. శైలజ, రీప్లేస్‌మెంట్ ఇన్‌వర్డ్. ఓటీపీ ఇప్పుడే చెప్పండి.” ఆమె స్వరం ఇప్పుడు లైన్ కంటే వేగంగా కదిలింది.

విహాన్, “నువ్వు హద్దు దాటుతున్నావ్,” అన్నాడు, కానీ ఆ మాటకు మద్దతుగా ఎవ్వరూ ముఖం ఎత్తలేదు. డెలివరీ బాయ్ నేరుగా మాధవికే నంబర్ చెప్పాడు. వృద్ధురాలు నేలపై పడిన తన పత్రాలు ఎత్తడానికి వంగగా మాధవి ఎడమచేతితో వాటిని సరిచేసి కౌంటర్ మూలన పెట్టింది, కుడిచేతితో సిస్టమ్‌లో ఎంట్రీ పూర్తి చేసింది. ప్రింటర్ వరుసగా రెండు స్లిప్‌లు, ఒక అంగీకార పత్రం ఉమ్మింది. “ఇది మీ రసీదు. ఇది మీ క్లెయిమ్ కాపీ. ఇది వాహనం రిలీజ్.” కార్టన్ తీసుకొచ్చినవాళ్లు వెంటనే సంతకం చేసి వెనక్కి జరిగారు. ఆ అడ్డుపడిన గాలి ఒక్కసారిగా తెరచుకుంది.

అప్పుడే శాఖ మేనేజర్ ఫోన్ స్పీకర్‌లో చప్పున వినిపించాడు; శైలజ భయంతో ఎత్తింది. “ఫ్రంట్ ఎందుకు నిలిచింది?” శైలజ ఒక్క క్షణం మాధవి, విహాన్ ఇద్దరినీ చూసింది. తర్వాత స్పష్టంగా అంది, “ఇప్పుడే కదిలింది సర్. మాధవి అక్క కౌంటర్ తీసుకున్నారు.” ఆ మాట ఫోన్‌కోసం అన్నది కాదు. కౌంటర్ ముందున్న అందరికీ వినిపించేలా పడింది.

విహాన్ చేతి గాల్లోనే ఆగిపోయింది. తన కుర్చీ వైపు చాచిన వేళ్లు వెనక్కి ముడుచుకున్నాయి. అతను మెల్లగా, ఎవరూ వినకూడదన్నట్టు, “కార్డు...” అన్నాడు. మాధవి అతని నుంచి తీసిన తాత్కాలిక కార్డును రెండు వేళ్లతో పైకి చూపించింది. “ఇది పనికి వచ్చేటప్పుడు పెట్టుకోవాలి. అడ్డుపడేటప్పుడు కాదు.” ఆమె దాన్ని తన డ్రాయర్‌లో వేసి మూసేసింది. ఆ వెంటనే తన అసలు కార్డును మెడపై సరిచేసుకుని కుర్చీలో పూర్తిగా కూర్చుంది. “తర్వాతి టోకెన్,” అంది.

లైన్ మళ్లీ కదిలింది—ఈసారి ఒక్కసారిగా, నెమ్మదిగా కాదు. ముందున్న స్త్రీ తన మిక్సీ పెట్టెను కౌంటర్ మీదకు జార్చింది. “అక్కా, దీన్నే ముందు.” ఉద్యోగి తన మొబైల్ స్క్రీన్ ఆమెవైపు తిప్పాడు. వృద్ధ దంపతులు పక్కకు జరిగి ఊపిరి పీల్చుకున్నారు. విహాన్ మాత్రం కౌంటర్ మూలకు నెట్టబడ్డాడు; ఎవరి ప్రశ్నా అతని వైపు తిరగలేదు. ఒకసారి “నేను చెబుతున్నా వినండి,” అని అన్నాడు. ఆ మాట ఖాళీ గాజు మీద తగిలి మళ్లీ అతని దగ్గరకే వచ్చింది.

కొద్దిసేపటికి ఫ్రంట్ వరుసను సమంగా నడిపేసి, లోపలి రిపేర్ లేన్‌కి పంపాల్సిన మూడు పరికరాలపై ఎర్ర గుర్తు వేసింది మాధవి. కౌంటర్ పని ఆమె చేతిలో స్థిరపడిపోయింది. వెనుకనున్న గది నుంచి రబ్బరు చక్రాల గీసే శబ్దం వచ్చింది. ఆమె లేచి, మెడకు అంటుకున్న కార్డు చల్లని అంచు ఛాతీని తాకుతుండగా, పక్క ర్యాక్ నుంచి పనిముట్ల రోల్‌ను ఒక్క దెబ్బకు ముందుకు నెట్టింది. రిపేర్ లేన్ నేలపై దాని చక్రాలు నిటారుగా పట్టుకుని సరిగ్గా తిరగడం మొదలెట్టాయి.