నన్నే పిలిచిన బే
మూడో బే దగ్గర ఇనుప చక్రాల ట్రాలీ గుద్దుకుని ఒరిగిపడింది; పై ప్యాలెట్ నుంచి సబ్బు కార్టన్లు జారి నేలమట్టం అయ్యేలోపే సతీష్ అరవేశాడు—“మాధవి, అక్కడికి రావద్దు. నువ్వు ఇన్వర్డ్ చెక్ దగ్గరే ఉండు. ట్యాగ్లు మాత్రమే చూసి పంపు.”
షట్టర్ అర్థం మేర ఎత్తి ఉంది. బయట వరుసగా నిలిచిన రెండు మినీ ట్రక్కుల డీజిల్ పొగ లోపలికి నెట్టుకొస్తోంది. స్కానర్ బీప్ బీప్ అని తడబడుతోంది. లోడింగ్ బే నేల మీద ఎక్కడ చూసినా పసుపు గీతలు, ప్లాస్టిక్ చింపుళ్లు, తడిగా పడిన టీ వలయాలు. రాత్రి షిఫ్ట్ చివరికి చేరుకున్నట్టే అందరి భుజాల మీద బరువు కూర్చుంది; మాధవి చొక్కా మడతలు మోచేతి దగ్గర గట్టిగా అట్టకట్టుకుపోయాయి. అయినా ఆమె చూపు మాత్రం రీలీజ్ టేబుల్ మీదే ఉంది—ఎరుపు కాంతి వెలిగే స్కానర్, బే లాగ్ పుస్తకం, గేటు పాస్ ముద్ర. ఆ మూడింటిని ఎవరు తాకుతారో వారే ఆ రాత్రి బేను నడుపుతారు.
“ట్యాగ్లు చూసి పంపు అన్నాను కదా,” సతీష్ మళ్లీ అన్నాడు. మాటతో ఆగలేదు; మాధవి నిలిచిన దగ్గర్లోని చిన్న స్టూల్ను కాళ్లతో తోసి పక్కకు పెట్టి, రీలీజ్ కుర్చీలో తానే వంగి కూర్చున్నాడు. నిన్నటివరకూ ఆ కుర్చీలో మాధవే ఉండేది. వసుంధరకు జ్వరం రావడంతో ఒక రోజు సెలవు తీసుకెళ్లింది; తిరిగి వచ్చేసరికి “తాత్కాలిక మార్పు” పేరుతో సతీష్ ఆ సీటును పట్టేశాడు. ఇంట్లో అయితే వేరే ఒత్తిడి—అమ్మ ఉదయాన్నే పెళ్లిచూపుల ఫోటో కవర్ను కాగితం మడతలు మ్రోగేలా టేబుల్పై పెట్టి, “ఉద్యోగం స్థిరంగా ఉందని చెబుతున్నాం, మధ్యలో అలజడి వద్దురా” అని చెప్పింది. ఆ కవర్ను తాకకుండా వచ్చేసింది మాధవి. కానీ దాని పొడి కాగిత శబ్దం ఇంకా చెవిలో ఉంది.
ఆమె వంగి పడిన కార్టన్ను సరిచేసింది, వెంటనే రఫీ వైపు చూడకుండా, “మూడో ట్రక్కు ముందుగా వెళ్లాలి. దానిలో రిటర్న్ మిశ్రమం ఉంది. వెనక్కి పెట్టొద్దు,” అంది.
రఫీ కళ్లలో ఒక్క క్షణం మెలకువ మెరిసి, సతీష్ వైపు జారిపోయింది. “అయ్యా?” అన్నాడు.
“నేనే చూస్తున్నాను,” సతీష్ కర్కశంగా అన్నాడు. “ముందు ఫార్మసీ లోడ్ వదిలేయాలి. పై నుంచి కాల్ వచ్చింది.”
అతను మొదటి ట్రక్కుకు పాస్ ముద్ర వేసాడు. మాధవి తల ఎత్తి నంబర్ చదివింది. తప్పు. ఆ ట్రక్కులో రెండో రూట్కు వెళ్లాల్సిన చల్లని నిల్వ ప్యాకెట్లు ఉన్నాయి; ముందు పంపితే ఐదో బేలో డోర్ ఖాళీ ఉండదు. ఆమె ముందుకడుగు వేసింది.
“ఆపు,” సతీష్ చేయి చాపి అడ్డుపడ్డాడు. “నువ్వు ఇన్వర్డ్.”
మాధవి అతని చేయి చూడలేదు. “డోర్ ఐదు ఇంకా ఖాళీ కాలేదు,” అంది.
“నాకు తెలుసు.”
“తెలిసుంటే ఆ పాస్ వేయరు.”
ఆ మాట చుట్టూ ముగ్గురు కార్మికులు ఒక్కసారిగా నెమ్మదించారు. శైలజ ట్యాగ్ బండిల్ను మధ్యలోనే ఆపి పట్టుకుంది. సతీష్ ముఖం గట్టిపడింది. “నీకు ఒక్క పని ఇచ్చాం. అదే చేయి.”
అతను పాస్ను డ్రైవర్కి ఇచ్చేసరికి మొదటి ట్రక్కు వెనుకకు తీసి మళ్లించాల్సి వచ్చింది. డోర్ ఐదు తెరుచుకోలేదు. రివర్స్ అలారం కేకలు పెట్టింది. వెనక నిలిచిన మూడో ట్రాలీకి ట్రక్ మూల గుద్దుకుంది. పైప్యాలెట్ వంగి, బిస్కెట్ కార్టన్లు చెల్లాచెదురయ్యాయి. బయట హార్న్, లోపల తిట్లు, పక్కన రోలింగ్ షట్టర్ ఇనుప దెబ్బ—ఒకేసారి. కనిపించే నష్టం నేల మీద పెరుగుతుండగా, సతీష్ మాత్రం “ఎవరూ గోల చేయొద్దు” అని అరిచాడు.
మాధవి ఇప్పటికే రఫీని చూపుతో తిప్పేసింది. “నీలం స్టిక్కర్ ఉన్నవి గోడకి. ఎరుపు స్టిక్కర్ ఉన్న ప్యాలెట్ ఎత్తొద్దు. డోర్ రెండు ఖాళీ చేయి,” అంది.
సతీష్ తిరిగి ఆమె మీదే ఎగిరాడు. “ఎవరిని నడుపుతున్నావు నువ్వు?”
“పడిపోతున్న లోడ్ని,” మాధవి చల్లగా అంది.
అది మొదటి చిన్న మార్పు. రఫీ ఒక్క క్షణం ఆలస్యం చేసి, అయినా డోర్ రెండు వైపు పరుగెత్తాడు. శైలజ కూడా సతీష్కి కాకుండా మాధవి వైపు చూసి ట్యాగ్ బండిల్లోంచి ఎరుపు స్టిక్కర్ షీట్ తీసింది. సీటు మాత్రం ఇంకా సతీష్దే. కానీ ఆదేశం ఎవరిని కదిలిస్తుందో బే మెల్లగా చెప్పడం మొదలుపెట్టింది.
ఇంతలో ఫోన్ మోగింది. సతీష్ చెవికి పెట్టుకుని “అవును సార్, బయలుదేరుతోంది… అయిదు నిమిషాలు,” అని అబద్ధంగా అన్నాడు. అదే సమయానికి నాలుగో బే షట్టర్ దగ్గర ఇంకో ట్రక్ వచ్చి ఆగింది. డ్రైవర్ దిగి, “సార్, టైమ్స్లాట్ పోతుంది. ఇంకో పది నిమిషాలు అయితే మేము కట్ తీసుకుంటాం,” అని గట్టిగా అన్నాడు. ఆ గట్టితనం అందరికీ వినిపించింది. సతీష్ ఫోన్ను మెడకింద నొక్కుకుని, లాగ్ పుస్తకం తిప్పి, తప్పు వరుసలో ముద్ర వేశాడు.
“అది నాలుగు బే ఎంట్రీ కాదు,” మాధవి చెప్పింది.
“నువ్వేనా ఇక్కడ ఇన్చార్జి?” అతను వ్యంగ్యంగా అన్నాడు.
ఆమె సమాధానం చెప్పలేదు. పుస్తకం మీద పడిన అతని బొటనవేలి ముద్రని, లాగ్లో దూకిన తప్పు వరుసని మాత్రమే చూసింది. తప్పు ఎక్కడ పెరిగిపోతుందో ఆమెకు కనబడుతోంది—ఒక పాస్, ఒక డోర్, ఒక రివర్స్, ఇంకో ప్యాలెట్. ఇదే తీరైతే ఉదయపు రూట్ మొత్తం వెనక్కి జారుతుంది.
బయట నుంచి రఫీ ఊపిరి పీలుస్తూ వచ్చాడు. “డోర్ రెండు రెడీ. కానీ రిటర్న్ వాహనం డ్రైవర్ పోతానంటున్నాడు. మళ్లీ స్లాట్ రాదు.”
సతీష్ ఒక్కసారిగా రెండు వైపులా తిరిగాడు. “ముందు ఫార్మసీ! అర్థం కావట్లేదా?”
“ఫార్మసీ ట్రక్లో సీల్ కోడ్ మ్యాచ్ కావట్లేదు,” శైలజ చెప్పింది. “ఇక్కడే ఆగిపోయింది.”
ఇప్పుడు బే నిజంగా నిలిచిపోయింది. ఒక డోర్ ముందర తప్పు ట్రక్, మరో డోర్ ఎదుట చెల్లాచెదురైన కార్టన్లు, టేబుల్ మీద తప్పు ముద్ర, ఫోన్లో పైవారి ఒత్తిడి. సతీష్ చెమటతో జారిపోయిన వేళ్లతో స్కానర్ పట్టుకుని మళ్లీ మళ్లీ బీప్ కొట్టించాడు. యంత్రం ఎరుపే చూపించింది.
మాధవి దగ్గరికి అడుగు వేసింది. అతను మళ్లీ అడ్డంగా నిలవబోతూ, వెనక డ్రైవర్ కేక విన్నాడు—“ఎవడు క్లియర్ చేస్తాడో ఆడబ్బాయి చెప్పండి, మేము అతడినే విన్తాం!” వెంటనే మరొకరు, “అమ్మాయి చెప్పిందాన్నే ముందే చేయాలి సార్,” అన్నారు. అది సహానుభూతి కాదు; నిలిచిపోయిన వాళ్ల చీడు.
సతీష్ చేతిలోని స్కానర్ కుదుపు తట్టుకోలేక జారిపోయింది. అతను వంగి ఎత్తుకున్నాడు. మాధవి ఒక్క మాట అంది. “సీల్ కోడ్ ఫార్మసీకి కాదది. రిటర్న్ది. నువ్వు రెండు వాహనాల స్టిక్కర్ మార్చేశావు.”
అతను మొదట “లేదు” అన్నాడు. వెంటనే లాగ్ పుస్తకంలో గీత తప్పిపోయిన చోటు చూసి నిశ్శబ్దం అయ్యాడు. డ్రైవర్లు కదలకుండా నిలబడ్డారు. బీప్ మోగలేదు. షట్టర్ బయట ఇంకో హార్న్ వచ్చి చీల్చింది.
“చెప్పు మరి,” రఫీ గట్టిగా అన్నట్టే అయ్యింది, కానీ ఆ మాట సతీష్కి కాదు; తలకిందులైపోతున్న సమయానికి.
సతీష్ ఒక్కసారిగా మాధవిని చూసాడు. ఆ చూపులో అతని గర్వం కంటే భయం ఎక్కువ. “ఇది తీసుకో,” అన్నాడు. స్కానర్ను ఆమె చేతిలో బలంగా నెట్టాడు. ఆపై తన మెడకు వేలాడుతున్న ఎరుపు రీలీజ్ ట్యాగ్ను విప్పి ఆమె మణికట్టుకు తగిలేలా విసిరాడు. “కానీ ఫాస్ట్గా చేయి. త్వరగా.”
ఆ హస్తాంతరం బే మొత్తానికి వినిపించింది—ప్లాస్టిక్ క్లిప్ గుచ్చిన చప్పుడు, లాగ్ పుస్తకం మీద అతని వేలి తొలగిన వెలితి, కుర్చీ నుంచి అతను అర్ధలేచిన అసహనం. మాధవి ఒక్క క్షణం కూడా వృథా చేయలేదు. టేబుల్ ముందు నిలబడి కాదు, నేరుగా కుర్చీని వెనక్కి లాగి కూర్చుంది. “రఫీ, డోర్ రెండు—రిటర్న్ వాహనం ఇప్పుడే. శైలజ, ఫార్మసీ సీల్ మళ్లీ చదువు. మూడో ట్రాలీని గీత దాటనివ్వొద్దు. డ్రైవర్ గారు, రివర్స్ కాదు—నేరుగా ఎడమ కోణం. నేను చెబుతాను.”
స్కానర్ ఆమె చేతిలో బీప్ కొట్టింది. ఈసారి పచ్చ కాంతి. మొదటి పాస్ సరిగ్గా ముద్ర పడింది. రఫీ పరుగెత్తాడు. డ్రైవర్ ఆమె చేతి సంకేతం చూసి వాహనం తిప్పాడు. చెల్లాచెదురైన బిస్కెట్ కార్టన్లను పక్కకు సర్దుతూ ఇద్దరు కార్మికులు దారి వదిలారు. మాధవి లాగ్లో తప్పు వరుసను గీత దించి, పక్కనే సరి చేసిన నంబర్ను రాసింది. ఆమె గొంతు పెద్దది కాదు; కానీ ప్రతీ ఆజ్ఞకు వెంటనే చక్రం కదిలింది.
“నీలం స్టాక్ నాలుగు బేకి వెళ్లదు. వెనక్కి. ముందుగా ఎరుపు లైన్ ఖాళీ.” “శైలజ, మాట్లాడకు, స్కాన్ చేయి.” “రఫీ, ఆ మూల తీయొద్దు—పైప్యాలెట్ జారుతుంది.” “డ్రైవర్, ఇంకా అంగుళం… చాలు. బ్రేక్.”
ఐదు నిమిషాల్లో నేలపై ఉన్న నష్టం ఏం మాయ కాలేదు; చింపిన కార్టన్లు అలాగే కనిపించాయి, పేపర్ స్ట్రాపులు అలాగే ఉరిగాయి. కానీ అవి ఇప్పుడు రోడ్డుమధ్య అడ్డంకి కావడం ఆగిపోయింది. రూట్లు వేరయ్యాయి. ఒక ట్రక్ బయలుదేరింది. రెండోది డోర్ దగ్గర పక్కాగా సెట్ అయ్యింది. ఫార్మసీ సీల్ మళ్లీ చదివాక సరైన వాహనానికి జతపడింది. బే శ్వాస మళ్లీ పడింది.
సతీష్ పక్కనే నిలబడి, “ఇప్పుడు చాలు, నేను తీసుకుంటా,” అన్నాడు. మాటలో ఇంకా పైచేయి నటన ఉంది. కానీ ఎవరూ కదల్లేదు. రఫీ రెండో ప్యాలెట్ ఎత్తడానికి ముందు అతనివైపు చూడలేదు; నేరుగా మాధవిని చూసాడు. శైలజ తదుపరి పాస్ పుస్తకం ఆమె వైపే జరిపింది. సతీష్ చెయ్యి ఖాళీగా గాల్లో ఆగిపోయింది.
మాధవి తలెత్తలేదు. “ఇంకా రెండు వాహనాలు బయట ఉన్నాయి,” అంది. “ఇప్పుడే మార్చితే మళ్లీ అడ్డం పడుతుంది.” స్కానర్ మళ్లీ ఆమె చేతిలో బీప్ కొట్టింది. పచ్చ. ఆమె ఎరుపు రీలీజ్ ట్యాగ్ను తన మణికట్టు నుంచి టేబుల్ గోకు కట్టింది—అది అట్టే ఉండేలా, చూసినవారికి ఎవరి వైపు నిర్ణయం ఉందో స్పష్టంగా కనిపించేలా. “రఫీ, అతను చెప్పినా కూడా ఈ లైన్ దాటించొద్దు నేను చెప్పే వరకు.”
అది ప్రశ్న కాదు. ఆజ్ఞ.
రఫీ “సరే అక్క” అన్నాడు. మొట్టమొదటిసారి.
సతీష్ మొహం పల్చబడింది. “అలా మాట్లాడాల్సిన అవసరం లేదు,” అన్నాడు. అతను కుర్చీ వెనకకు చేతి చాచి మళ్లీ దగ్గరయ్యాడు. మాధవి ఒక్కచేత్తో లాగ్ పుస్తకాన్ని తనవైపు మరింత జార్చుకుంది. మరోచేత్తో స్కానర్ పైకి ఎత్తి, “డోర్ మూడు మూసేయండి,” అంది.
ఎవరు వినాలో బే అప్పటికే నిర్ణయించుకుంది. షట్టర్ తాడు లాగిన శబ్దం వచ్చింది. డోర్ మూడు మూసుకుంది. బయట నిలిచిన డ్రైవర్ గాజు దించి, “మేడం, నాకే కదా తర్వాత?” అని అడిగాడు. సతీష్ పక్కనే ఉన్నా, ప్రశ్న ఆమెకే వచ్చింది.
“నీదే. కానీ పేపర్లు ముందుగా,” అంది మాధవి.
అప్పుడే ప్రవేశ ద్వారం దగ్గర చిన్న కలకలం. భుజాన దుపట్టా చుట్టుకుని, ఫోన్ చెవికి పెట్టుకున్న వసుంధర లోపలికి వచ్చింది. సెలవు నుంచి అర్ధరాత్రికే పిలిచి తెచ్చుకున్నట్టుంది. సతీష్ వెంటనే ఆమె వైపు నడిచి, “మేడం, చిన్న మిక్స్అప్ మాత్రమే. నేను చూసుకుంటా,” అన్నాడు. అతని గొంతు బలహీనంగా జారింది. కానీ వసుంధర కళ్లూ నేల మీద పడిన కార్టన్ల నుంచి మాధవి కుర్చీపై కట్టిన ఎరుపు ట్యాగ్ దాకా ఒకసారి వెళ్లాయి. ఆమె ఏమీ చెప్పకముందే మూడో ట్రక్ ఆమె ఎదుటే మాధవి సంకేతంతో బయటికి జారిపోయింది.
“లాగ్ ఎవరి దగ్గర?” వసుంధర అడిగింది.
మాధవి పుస్తకాన్ని మూయకుండా, “నా దగ్గర,” అంది.
సతీష్ మధ్యలోకి వచ్చాడు. “తాత్కాలికంగా—”
“పక్కకు,” వసుంధర కత్తిరించింది. ఆమె రీలీజ్ టేబుల్ వద్దకు వచ్చి పుస్తకాన్ని, పాస్ ముద్రను, స్కానర్ కాంతిని ఒక్కసారి చూశింది. తర్వాత సతీష్ మెడ దగ్గర ఖాళీగా వేలాడుతున్న తీగను గమనించింది; అతని ట్యాగ్ ఇక అతని దగ్గర లేదు. మరో ట్రక్ బయట హార్న్ వేసింది. లోపల అందరూ ఎదురు చూశారు. ఏ మాటకు బే కదులుతుందో తెలిసే ఆ ఒక్క క్షణం.
“మాధవి,” వసుంధర అంది, “లైన్ ఆపొద్దు. నువ్వే కొనసాగించు.”
ఆ మాటతోనే అధికారమంతా ఖరారవలేదు. ఖరారయింది తదుపరి కదలికతో. వసుంధర తన జేబులో నుంచి ప్రధాన ప్రవేశ చిప్ కలిగిన చిన్న నలుపు తాడు తీసి టేబుల్పై పెట్టలేదు; నేరుగా కుర్చీ పక్కనున్న గోకు వేసింది, మాధవి కట్టిన ఎరుపు ట్యాగ్ పక్కనే. రెండు గుర్తులు ఇప్పుడు ఒకే వైపున వేలాడుతున్నాయి. సతీష్ వాటిని అందుకునే దూరంలో ఉన్నా తాకలేక నిలిచిపోయాడు.
మాధవి ఒక్కసారి అతన్ని చూసి, “బయట నాలుగో వాహనం డ్రైవర్కి స్లాట్ పోదు అని చెప్పు. పేపర్లు ఇక్కడికి తెమ్మని చెప్పు,” అంది.
ఆజ్ఞ ఇచ్చిన తీరు గట్టిగా లేదు. దాన్ని ఇంకా అవమానం చేసినది అదే. వసుంధర ఎదుట, డ్రైవర్ల ఎదుట, తన చేతినుంచి జారిపోయిన బే ఎదుట సతీష్ ఒక్క క్షణం నిలిచాడు. తరువాత తిరిగి వెళ్లాల్సి వచ్చింది. అతని అడుగులు ఇనుప నేల మీద కఠినంగా మోగాయి.
మాధవి మిగిలిన ప్రవాహాన్ని కత్తిరించినట్టు సర్దింది. “శైలజ, నంబర్ మళ్లీ చదువు.” “రఫీ, ఆ కార్టన్ల ఫోటో తీసి పక్కన పెట్టు, దారి ఖాళీ.” “వాహనం నాలుగు, పాస్ సిద్ధం.” “ముద్ర ఇక్కడ.”
మరుసటి పది నిమిషాలు బే మొత్తం ఆమె చేతి గడియారంతో నడిచినట్టయ్యింది. కూలీలు ఎవరికి దగ్గరయ్యారో స్పష్టంగా కనిపించింది. సతీష్ బయట నుంచి పేపర్లు తీసుకుని రావడం, డ్రైవర్లకు సమయం చెప్పడం, తలుపు వద్ద ఆగి ఆమోదం కోసం ఎదురుచూడడం—అన్నీ పనులే; కానీ నిర్ణయం కాదు. ఒక దశలో అతను మళ్లీ “ఇప్పుడైనా—” అని మొదలుపెట్టగా, మాధవి స్కానర్ చూపించకుండా, “సంతకం పెట్టు. తప్పు ఎంట్రీ నీది,” అంది. లాగ్ పుస్తకం అతని వైపు నెట్టలేదు; అతడే వంగి రావాల్సి వచ్చింది. వసుంధర కళ్లముందే అతను సరి చేసిన వరుస కింద సంతకం పెట్టాడు.
షిఫ్ట్ ముగిసేసరికి మొదట్లో పడిపోయిన కార్టన్లకు మాత్రమే చిల్లు మిగిలింది; మిగతా వరుస కదిలిపోయింది. వెలుపల తెల్లవారు వెలుగు రాకముందే చివరి వాహనం గేటు దాటింది. మాధవి కుర్చీ నుంచి లేచినప్పుడు వెన్నెముకలో మొత్తం రాత్రి కట్టుకుపోయిన బరువు ఒక్కసారి గుర్తొచ్చింది. టీ గ్లాస్ దగ్గర చల్లారిపోయిన వలయం మళ్లీ టేబుల్పై కనబడింది; ఎవరో మొదలుపెట్టి తాగలేక వదిలింది. ఆమె దాన్ని పక్కకు జరిపి లాగ్ మూసింది.
గేటు భద్రతా దారి దగ్గర ఉదయపు బదిలీ గార్డు నిలబడ్డాడు. బయటికి వెళ్లే వాళ్లు ఒక్కొక్కరు తమ క్లిప్లు చూపించి దాటుతున్నారు. సతీష్ అక్కడ ముందే నిలబడి ఉన్నాడు. అతని షర్ట్ కాలర్ వాలిపోయింది, మెడ తీగ ఖాళీ. మాధవి దగ్గరికి రాగానే అతను మాట మొదలుపెట్టలేదు. జేబులో చేయి పెట్టి చిన్న లోహ క్లిప్ను తీసాడు—మాధవి మొదట బే బాధ్యత తీసుకున్న రోజున ఇచ్చిన పాత గుర్తు, అంచుల్లో రాపిడి మచ్చలతో మసకబారిన ఆమె పేరుపట్టీకి వేసే క్లిప్. వసుంధర ఆఫీస్లో కొత్తది ఇచ్చినా, పాతది సతీష్ దగ్గరే ఆగిపోయింది.
మాధవి చేయి చాచింది. అతను ఆ క్లిప్ను ఆమె అరలో వదిలాడు. రాపిడితో మసకబారిన అంచు ఆమె చర్మాన్ని తాకి చిన్న లోహ శబ్దంతో పడింది.