నాకోసం తవ్విన గోతిలో వారే పడ్డారు
లోడింగ్ బే తలుపు అర్ధం మూసేలా వెంకట్ బావ చేతితో సంకేతం చేశాడు. “ఆ ప్యాలెట్ ఆపేయ్,” అని గట్టిగా అన్నాడు. ఫోర్క్లిఫ్ట్ ముందే బ్రేక్ వేసి గరిగరా ఆగింది. ప్లాస్టిక్ సీల్ చిట్లిన శబ్దం, పేపర్ ర్యాప్ పొడిబారిన రాసరాసలతో గాలి నిండింది. ఆ శబ్దం మధ్యే అతను మాధవివైపు చూసి, అందరికీ వినిపించేలా, “ఇంట్లో మాట వేరు, ఇక్కడ పనిమాట వేరు. బే రిలీజ్ నీ చేత్తో చేస్తావ్. ఆలస్యం అయితే నష్టం కూడా నీదే,” అన్నాడు.
మాధవి చేతిలో ఉన్న డిస్పాచ్ షీట్ను అతను రెండు వేళ్లతో తట్టాడు. అతని గొంతులో అధికారంకంటే చూపించుకోవాలనే కర్కశం ఎక్కువ. అక్కడ ఉన్న రఫీక్, ఇద్దరు ప్యాకర్లు, డ్రైవర్ సునీల్, గుమాస్తా బాలయ్య—అందరికీ తెలిసిన మాట అది. మాధవి, శైలజ అత్త ఇంట్లో పెళ్లి ఖర్చులపై తలుపుతొక్కిన రోజుల నుంచి ఈ గోదాములో అంచున నిలబెట్టబడిన అమ్మాయి. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఉండి కూడా, పెళ్లి మాటను లాగేస్తూ, పని దగ్గర మాత్రం “సాయం చేస్తున్నాం” అన్నట్టు ఆమెను వెనక బేకు కట్టేశాడు వెంకట్ బావ.
వెంకట్ బావ మళ్లీ అన్నాడు. “కస్టమర్కి వెళ్లేది పండగ స్టాక్. సాయంత్రం ఆరు దాటితే తిరిగి వస్తుంది. అర్థమైందా? ఇక్కడ రాసి ఉంది—‘రిలీజ్ బై మాధవి’. కాబట్టి ఎవ్వరూ తర్వాత నన్ను అడగొద్దు.” అతను షీట్లో పైలైన్ దగ్గర గోరు గీసి చూపించాడు. కింద చిన్న అక్షరాల్లో ఇంకో నిబంధన ఉంది—‘స్కాన్ పూర్తికాక, రెండు సీల్ నంబర్లు సరిపోకపోతే విడుదల చేసిన అధికారిపైనే బాధ్యత.’ అది కూడా అతడే ముందే ముద్రింపజేశాడు.
మాధవి షీట్ను సూటిగా తిప్పి చూసింది. సీల్ నంబర్ ఒకటి సరైంది. రెండోది ఖాళీ. ప్యాలెట్ చివర ఉన్న కార్టన్ వరుస ఇంకా రీ-బ్యాండ్ కాలేదు. గడియారం నాలుగు నిమిషాలు చూపిస్తోంది. బే బయట లారీ వెనక తలుపులు తెరిచి ఉన్నాయి; ఎండ చల్లారినా ఇనుప నేల నుంచి వేడి ఆవిరిలా ఎగుస్తోంది. పక్కన ఎవరో వేసి మర్చిపోయిన టీ గ్లాసు కింద గోధుమరంగు వలయం ఎండిపోయి ఉంది. ఎంతసేపట్నుంచో ఎవరో ఎదురు చూస్తున్నట్టు.
“రెండో సీల్ లేదు,” మాధవి అంది.
“నువ్వే చూసుకుని పెట్టించు,” అన్నాడు వెంకట్ బావ. “అందుకే నిలబెట్టాం కదా. లేదంటే ఏమిటి? ఇంట్లో నిన్ను నమ్మి నేను చెప్పిన మాటకి ఇక్కడ విలువ ఉండకూడదా?”
ఆ చివరి వాక్యం పని మాట కాదు. బావ మరదలు అంచు గీయటానికి వేసిన గీత. రఫీక్ ఒక క్షణం తలదించుకున్నాడు. సునీల్ గాడిదల్లా ఊపిరి వదిలి స్టీరింగ్ దగ్గర నుంచే చూస్తున్నాడు. మాధవి షీట్ను వదలలేదు. “నంబర్ లేదు. స్కాన్ లేదు. ఖాళీగా నా పేరు పెట్టి పంపాలంటే, నువ్వే రికార్డులో చెప్పాలి.”
వెంకట్ బావ పెదవిమూల తిప్పాడు. “రికార్డు కావాలా? బాగుంది. బాలయ్య, హ్యాండ్సెట్ తీసుకురా.” అన్న వెంటనే చిన్న స్కానర్ యంత్రం, వాయిస్ లాగ్ ఉన్న ట్యాబ్ అతని చేతికి వచ్చాయి. అతను కావాలనే తలుపు దగ్గర నిలబడ్డాడు; లోపలికి వెళ్లాలంటే అతడి భుజం దాటాల్సిందే. ఆ చిన్న దారిలో మాధవి కాసేపు ఆగింది. అదే తలుపు అంచు—ఇంట్లోనూ, ఇక్కడనూ ఆమెకు ఇచ్చిన స్థలం అంతే.
“రఫీక్,” అతడు గట్టిగా పిలిచాడు, “ఇప్పటినుంచి ఎవరూ బేలోనికి రాకూడదు. మాధవి తప్ప. తలుపు మూసేయ్. ఆమె పరిశీలన చేసి రిలీజ్ ఇస్తుంది. లాగ్లో పెట్టు.” అతను ట్యాబ్ వైపు వంగి స్పష్టంగా పలికాడు. “బే నంబర్ మూడు. విడుదల బాధ్యత మాధవికి. ఇతర సిబ్బంది జోక్యం నిషేధం.”
అతనికి అది తాళం వేసినట్టు అనిపించింది. కానీ మాట బయటికి వచ్చిన వెంటనే రఫీక్ చేతి ఆగిపోయింది. ఎందుకంటే ట్యాబ్ స్క్రీన్ మీద లాగ్ పంక్తి ఆటోగా పొడిగించింది—‘జోక్యం నిషేధం ఆదేశించినవారు: వెంకటేశ్వరరావు, విడుదల పర్యవేక్షణాధికారి.’ మాధవి కళ్లల్లో చిన్న మెరుపు తిరిగింది. ఆమె ఏమీ చెప్పలేదు. అతనే బిగ్గరగా తన పేరుతో ఆ తలుపు మూయించాడు.
“అలాగే పెట్టు,” అన్నాడు వెంకట్ బావ, తన గొంతు ఇంకా ఎత్తి. “నేనే చెప్పాను. ఆమెకు పూర్తి బాధ్యత.”
మాధవి తల తిప్పకుండా అడిగింది. “పూర్తి బాధ్యతా? లేక విడుదల పర్యవేక్షణాధికారిగా నీ పర్యవేక్షణలోనా?”
“ఒక్కో మాట పట్టుకుని నాటకం ఆడకు,” అన్నాడు. “లారీ వేచి ఉంది.”
అదే మొదటి చీలిక. బాలయ్య స్క్రీన్ చూస్తూ, అలవాటుగా చదివేశాడు. “సార్, లాగ్లో ‘పర్యవేక్షణలో విడుదల’ అన్న టెంప్లేట్ వచ్చింది. ఎందుకంటే మీరు ‘ఇతర సిబ్బంది జోక్యం నిషేధం’ అన్నారుగా.” ఒక్క మాటతో కాదు, యంత్రం తన పని చేసింది. వెంకట్ బావ అతనివైపు గట్టిగా చూశాడు. “నువ్వు చదవడం మానేసి సేవ్ చెయ్య్.”
మాధవి లోపలికి వెళ్లి ప్యాలెట్ మూల సీల్ హౌసింగ్ని లేపింది. రెండో సీల్ స్లాట్ ఖాళీగా లేదు; దెబ్బతిన్న పాత ముక్క లోపల ఇరుక్కుంది. దాన్ని తీసి కొత్తది పెట్టాలంటే ఇద్దరి చేతులు కావాలి. కానీ లాగ్లో ఇతనే ఇతర సిబ్బంది జోక్యం నిషేధించాడు. ఆమె బయటికి వచ్చి షీట్ను పైకెత్తింది. “ఒక్కరితో సాధ్యంకాదు. పాత ముక్క ఇరుక్కుంది.”
వెంకట్ బావ నవ్వాడు. “సాకులు చెప్పకు. నువ్వే చేసుకో.”
మాధవి స్కానర్ని తీసుకుని ఖాళీ స్లాట్ మీద నెట్టింది. యంత్రం ఎర్రటి గీత చూపించింది; నిరాకరణ శబ్దం బే అంతా కోసింది. రఫీక్ స్వభావంగా ముందడుగు వేసి ఆగిపోయాడు. ఎందుకంటే తలుపు దగ్గర నిలబడ్డవాడే ఇప్పుడా అడుగు నిషేధించాడు. వెంకట్ బావకు ఒక్క క్షణం అర్థం కాలేదు. తర్వాత తానే ఉరకలెత్తి లోపలికి రావాలని కదిలాడు.
“ఆగు,” మాధవి అంది. స్వరం పెద్దది కాదు. కాని ఆమె చేతిలో ట్యాబ్ ఉంది. “లాగ్ ప్రకారం ఇతర సిబ్బంది జోక్యం నిషేధం. నువ్వు లోపలికి వస్తే అది ఉల్లంఘన. అప్పుడు విడుదల పర్యవేక్షణాధికారిగా రికార్డు నేరుగా నీ మీద పడుతుంది.”
“ఏమిటీ పిచ్చి?” అన్నాడు. “నాకు బేలో అడుగు పెట్టొద్దంటావా?”
“నేను కాదు,” అంది ఆమె, స్క్రీన్ అతని ముఖం ఎదుటికి తిప్పి. “నువ్వే చెప్పావు. గొంతుతో. రికార్డులో. నీ పేరు కింద.”
బయట లారీ డ్రైవర్ అసహనంగా హారన్ కొట్టాడు. పైకప్పు పిట్టలెగరినట్టుగా ఒక్కసారిగా అందరి తలలు తిప్పుకున్నాయి. బాలయ్య చేతులు చెమటతో జారుతున్నాయి. సునీల్ దూరం నుంచి అడిగాడు, “సార్, పండగ స్టాక్ కదా? తిరిగి పంపేస్తారా?”
మాధవి సమాధానం ఇవ్వలేదు. ఆమె మళ్లీ స్కానర్ను సీల్పై ఉంచింది. ఎర్ర గీత. తర్వాత బరువు కొలత పైన. మళ్లీ ఎర్ర గీత. ట్యాబ్లో ఎర్ర అక్షరాలు వరుసగా నిండాయి—‘రెండో సీల్ అసమతుల్యం.’ ‘రీ-బ్యాండ్ అసంపూర్తి.’ ‘తదుపరి విడుదల నిషేధం.’ వాటి కింద ఒక పేరా గట్టిగా మెరిసింది—‘పర్యవేక్షణలో విడుదల ఆదేశించిన అధికారి బాధ్యత.’
వెంకట్ బావ గొంతు మొదటిసారి జారి పడింది. “బాలయ్య, అది డ్రాఫ్ట్ మాత్రమే. ఫైనల్ కాదు. నేను చెబుతున్నాను, ఓవర్రైడ్ చెయ్యి.”
“సార్, ఓవర్రైడ్ చేయాలంటే మీ బయోమెట్రిక్,” అన్నాడు బాలయ్య. “మరియు ‘అధికారి అత్యవసర విడుదల’ ఎంపిక.”
మాధవి షీట్ను మడవలేదు. “అత్యవసర విడుదల చేస్తే, పూర్తి బాధ్యత విడుదల చేసిన అధికారిదే. అదే కింద రాసి ఉంది. నేను పేరుకే పెట్టిన లైన్ ఇక్కడ పని చేయదు.”
వెంకట్ బావ కళ్లలో కోపం తిరిగింది. కోపం వెనక భయం మొదటిసారి స్పష్టంగా కనిపించింది. “నీకు అంత తెలివి ఎక్కడి నుంచి వచ్చింది? నేను చెప్పింది చేస్తే సరిపోతుంది.”
“చేసాను,” మాధవి అంది. “నువ్వు చెప్పినట్టే పరిశీలించాను. నువ్వు చెప్పినట్టే రికార్డు పెట్టించాను. ఇప్పుడు విడుదల చేయమంటే నువ్వే అత్యవసర అధికారిగా ముందుకు రావాలి.”
రఫీక్ నిశ్శబ్దంగా తలుపు రెక్క దగ్గర నిలబడిపోయాడు. అతని కదలికే మారిపోయింది; ఇప్పటి వరకూ వెంకట్ బావ వైపు ఒరిగిన శరీరం, ఇప్పుడు మాధవి వైపు ఆదేశం కోసం చూస్తోంది. శైలజ అత్త ఆ సమయానికే ముందరి కౌంటర్ నుంచి వెనక బే వరకూ వచ్చింది. ఆమెకు పండగ ఆర్డర్ వెళ్తేనే ఇంట్లో మాట నిలుస్తుంది. మాధవిని చూసి గట్టిగా ఏమన్నా అనాలనుకుంది. కాని స్క్రీన్ మీద వెంకట్ బావ పేరు మెరుస్తోంది. ఆమె పెదవులపై మాట ఆగిపోయింది.
వెంకట్ బావ మరీ ముందుకు వచ్చాడు. “ట్యాబ్ ఇవ్వు.” అతని చెయ్యి చాపాడు.
మాధవి వెనక్కు ఒక్క అడుగు వేసింది. నేల మీద సీల్ కాగితాల రంగురంగుల చిన్నచిన్న ముక్కలు జారాయి. వాటిలో ఒకటి అతని చెప్పుకి అంటుకుంది. “నేను ఇవ్వను,” అంది. “రికార్డు తెరిచి ఉంది. నువ్వు అధికారిగా ఆదేశించు. లేక విడుదల ఆపు.”
“ఆపితే నష్టం!” అని శైలజ అత్త అనుకోకుండా చెప్పేసింది.
మాధవి తలతిప్పి ఆమెను చూసింది. “నష్టం ఎవరిదో ఇక్కడే రాయబడి ఉంది, అత్తయ్య.”
ఆ మాటలో గౌరవం ఉంది, వంగిపోవడం లేదు. శైలజ అత్త దృష్టి షీట్ నుంచి వెంకట్ బావ ముఖానికి జారింది. అది ఇంటి ముందర కూర్చునే పెద్దమనిషి ముఖం కాదు; తనే వేసిన ముళ్లను ఎక్కడ పెట్టాడో మరిచిపోయిన మనిషి ముఖం.
వెంకట్ బావ చివరి గట్టిపోరు ఎంచుకున్నాడు. “బాలయ్య, రికార్డు పెట్టు. నేను ఆదేశిస్తున్నాను—మాధవి ఇప్పుడే బే రిలీజ్ ఫైనల్ చేయాలి. నేను చెబుతున్నాను. ఆమె చేయకపోతే ఉద్యోగం నుంచి—”
మాధవి అతని మాట మధ్యలోనే ట్యాబ్ అతని చేతి దగ్గరికి చాపింది. “చెప్పు. స్పష్టంగా చెప్పు. ‘అత్యవసర విడుదల, బాధ్యత నాదే’ అని. అప్పుడు నేను ఫైనల్ బటన్ నొక్కుతాను.”
అతను ఒక్క క్షణం వెనకడుగు వేసి చుట్టూ చూశాడు. కార్మికుల ముందు, అత్త ముందర, డ్రైవర్ ముందర, తన గొంతు తిరిగి తనకే తాడు అవుతుందని ఇప్పుడే గ్రహించాడు. అయినా ఆగలేకపోయాడు. “అత్యవసర విడుదల,” అని గట్టిగా అన్నాడు. “బాధ్యత... పర్యవేక్షణాధికారిగా... నాదే. చాలు కదా? ఇప్పుడు నొక్కు!”
ట్యాబ్ ఆ మాటను పచ్చగా పట్టేసింది. బీప్. అతని బయోమెట్రిక్ కోసం స్క్రీన్ వెలిగింది. బాలయ్య వణుకుతూ యంత్రం ముందుకు చాపాడు. వెంకట్ బావ తడిచెయ్యి పెట్టాడు. మరో బీప్. ఆదేశం పూర్తయింది.
అప్పటివరకు మాధవి కదలికలు కొలిచినట్టుండేవి. ఆ క్షణం ఆమె ఒక్కసారిగా స్పష్టమైంది. ఆమె ఫైనల్ బటన్ నొక్కలేదు. బదులుగా ప్యాలెట్ వద్దకు వెళ్లి ఎర్ర ట్యాగ్ తీసి ముందర కట్టింది—‘విడుదల నిలిపివేత: అత్యవసర అధికారివద్ద లోప భారం.’ తర్వాత బే తలుపు బోల్ట్ని బయట నుంచి దించి తాళం వేసింది. తాళం చెవి వెంకట్ బావ వైపు చాచి, అతని అరలో పడేయకుండా నేలమీద ఉన్న షీట్ పై ఉంచింది.
“నీ ఆదేశం ప్రకారం,” అంది. “ఇప్పుడీ లోపంతో ఉన్న సరుకు నీ అత్యవసర విడుదల కింద ఉంది. బే మూడు నిలిపివేత. లారీ తిరిగి వెళ్తుంది. దాన్ని తిరిగి తెరవగల అధికారి నువ్వే. కానీ నిబంధన ప్రకారం లోపం సరి చేయడానికి జోక్యం చేసుకునే సిబ్బందిని కూడా నువ్వే రాతపూర్వకంగా అనుమతించాలి. అంతవరకు నేను తాకను.”
సునీల్ వెంటనే వెనుక తలుపు మూసేశాడు; ఆ మూసే శబ్దం ఇనుప కడుపు గుద్దుకున్నట్టుగా వినిపించింది. రఫీక్ మాట అడగలేదు. అతడు డాక్ ఎడ్జ్ దగ్గర స్టాపర్ తీసి, తిరుగు మలుపుకు సంకేతం చేశాడు. లారీ నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగింది. వెంకట్ బావ “ఆపు!” అని అరిచేలోపే డ్రైవర్ రోడ్డు వైపు స్టీరింగ్ తిప్పేశాడు. బే నుంచి వెలుగు కొంచెం వెనక్కి జారిపోయింది.
వెంకట్ బావ తాళం కోసం వంగాడు. మాధవి అతని కంటే ముందే షీట్ను తీసి మడిచింది, తాళం మాత్రం అక్కడే వదిలింది. “నేను బయట రిసీవింగ్ లేన్లో ఉంటాను,” అంది. “ఇక్కడి నుంచి తర్వాతి ఆదేశం నీ పేరు మీదే వెళ్లాలి.” ఆమె ట్యాబ్ను బాలయ్య చేతిలో పెట్టింది. “అధికారివారి నిలిపివేతగా నమోదు చేయి.”
ఆమె తలుపు అంచు దాటి బయటకు నడిచింది. ఆ అంచు దాటేటప్పుడు ఈసారి ఎవరి భుజాన్నీ దాటాల్సి రాలేదు. గాలి ఒక్కసారిగా లోపలికి దూసుకొచ్చింది. చిట్లిన ప్యాకింగ్ సీల్స్ రంగురంగుల కాగితముక్కలు బే బయట గట్టర్లో చేరి చిన్న గొలుసులా కదిలాయి. లారీ తిరిగి మలుపు తిప్పి వెళ్లిపోయాక, ఆ గట్టర్లోని కాన్ఫెట్టి తడి గాలికి ఎగిసి, దారి మార్చుకుని మెల్లగా వెంకట్ బావ చెప్పులవైపు తిరిగి ఊదుకుంటూ వచ్చాయి.