నాకోసం క్యూలైన్నే చీల్చారు
“మాధవి, కాదు కాదు, ఆ దారి కాదు—స్టాఫ్ లేన్ నుంచి వెళ్లండి,” అని దీప్తి వదిన చేతిలోని పూల తట్టి ఆమెకు ఎదురుగా అడ్డం పెట్టింది. ప్రధాన ప్రవేశం దగ్గర పసుపు-కుంకుమ ప్లేట్లు, కెమెరా లైట్లు, వచ్చేవాళ్లని అడ్డదిడ్డంగా చూసే బంధువుల కళ్ళ మధ్య, మాధవిని మాత్రం ఎడమవైపు కట్టిన ఎర్ర క్యూలైన్ రిబ్బన్ బయటికి తోశారు. అదే క్షణంలో దీప్తి తన చీర అంచు పైకెత్తుకుని నవ్వుతూ, “అర్జున్ వాళ్ల స్నేహితురాలు నేనే తీసుకెళ్తా,” అని ముందరి మార్గంలో అడుగుపెట్టింది.
మాధవి చేతిలోని స్టీల్ టిఫిన్ డబ్బా చల్లబడిపోయి చెమట పట్టు పట్టింది. మధ్యాహ్నం నుంచి సుధాకర్ మామయ్య మందుల కోసం, అర్జున్ చిన్నాన్న పిల్లల బట్టల కోసం, చివరికి పెళ్లి ఇంటి జాబితా కోసం హైదరాబాద్ మెట్రో, ఆటో, మళ్లీ మెట్రో తిరిగిన అలసట ఆమె భుజాల మీద ముడుచుకుని ఉంది. ఈ పెళ్లి ఇంట్లో ఆమె కొత్త కాదు; అర్జున్తో తనది ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం. అయినా గుమ్మం దగ్గర ఆమె స్థానం మాత్రం మళ్లీ బహిరంగంగా తేల్చేశారు.
“డబ్బా ఎక్కడ పెట్టాలి?” అని మాధవి చల్లగా అడిగింది.
“కౌంటర్ చివర పెట్టి లోపలికి రండి. ఇక్కడ పెద్దవాళ్లు ముందుగా,” అని దీప్తి, ఆమె ముఖం వైపు కాకుండా వెనక నిల్చున్న ఇద్దరు స్వాగత సిబ్బంది అమ్మాయిలకి చెప్పింది. వాళ్లల్లో ఒకరు తెల్లని బ్లౌజ్ చర్మానికి అతుక్కుని, కౌంటర్ అంచున పేరుకున్న తాళాలు, రబ్బరు బ్యాండ్లు, అతిథి చీటీలు మధ్య ఖాళీ కోసం చూస్తోంది. మాధవి డబ్బా అక్కడ పెట్టేసి, తిరిగి ప్రధాన మార్గం వైపు అడుగు వేసింది. ఎర్ర రిబ్బన్కి కట్టిన స్టీల్ స్టాండ్ని ఆమె చేత్తో కొద్దిగా పక్కకు జరిపింది. అది చిన్న శబ్దంతో రాయి మెట్లను గీసింది.
ఆ శబ్దం దగ్గరున్న ఇద్దరు మేనత్తల్ని తిరిగిచూసేలా చేసింది. దీప్తి కనుబొమ పైకెత్తింది. “అంత త్వరేమీ లేదు. మీకు లోపల చోటు ఉంటుంది,” అంది, అదీ ఓదార్పు కాదు—సరిహద్దు గీత వేసినట్టు.
మాధవి సమాధానం చెప్పలేదు. రిబ్బన్ని పూర్తిగా దాటలేదు కూడా. కానీ ఆ స్టాండ్ని మళ్లీ పాతచోటికి తోసి పెట్టలేదు. ఆమె నిలబడింది—ప్రధాన మార్గం అంచునే, తాను ఎక్కడికి పంపబడిందో అందరికీ కనిపించే చోట. అదే మొదటి చీలిక. “చోటు ఉంటుందా? చూద్దాం,” అంది మాత్రమే.
మరి కొద్దిసేపటికే రెండో అవమానం వచ్చింది. లోపలికి వెళ్లే మెట్ల ముందు పూల గొలుసులతో అలంకరించిన కుడి వైపు దారిలో, పేరున్న వాళ్లని స్వాగతం చేసి పైకి తీసుకెళ్తున్నారు. మాధవి అడుగువేసే సరికి, దీప్తి చేతి చీలమండతో ఆమె భుజం ముట్టి, “ముందు వధువు పక్షం, తర్వాత మన వాళ్లు, తర్వాత మిగతావాళ్లు,” అంది. “మీరు అక్కడ కాసేపు నిలబడండి.” ఆ “మిగతావాళ్లు” అన్న పదం వినిపించేలా గట్టిగానే చెప్పింది.
మూడోది ఇంకా చిన్నది, అందుకే ఇంకా దుర్మార్గం. హాల్ బయట ఫిల్టర్ కాఫీ ఇస్తున్న అబ్బాయిని దీప్తి ఆపి, “ఇవాళ పని చూసుకుంటున్న వాళ్లకి కప్పులు వెనకివైపు ఇవ్వు,” అంది. మాధవి చేతివైపు చాచిన కప్పు మరో మహిళకి మళ్లింది. సన్నని చప్పుడుతో ప్లాస్టిక్ మూత మూసిన నీటి సీసా మాధవి పక్కనే నేలపై ఉరుక్కొచ్చి ఆగింది. ఎవరో పిల్లాడు తన్నాడు. ఎవరూ క్షమించండి అనలేదు.
మాధవి ఫోన్ ఆమె అరచేతిలో మసక వెలుగు కొట్టింది. అర్జున్ నుంచి రెండు మిస్ కాల్స్, ఒక చిన్న సందేశం—“పైన అడ్డుకున్నారు. నువ్వెక్కడ?” ఆమె టైప్ చేయలేదు. పైకి చూడగానే బాల్కనీ గాజు వెనక అతని నీడ ఒక్కసారి కదిలి మాయం అయింది. ఎవరో పెద్దవాళ్లతో ఇరుక్కుపోయి ఉండాలి. ఈ ఇంట్లో అతను ఎదిరించకుండా మృదువుగా దాటేయడం నేర్చుకున్నవాడు; మాధవి మాత్రం తన్నేసి పక్కన పెడితే అక్కడే గీత మిగిలే మనిషి.
“మాధవి గారు?” అంటూ ఒక స్వాగత సిబ్బంది అమ్మాయి తొందరగా వచ్చింది. ఆమె మెడకట్టులో కార్డు ఊగుతోంది, శ్వాస కూడా సరిగ్గా కుదరలేదు. “సుధాకర్ మామయ్య గారికోసం మందుల సంచి ఎవరు తెచ్చారు అని అడుగుతున్నారు.”
“నేనే,” అంది మాధవి.
ఆ అమ్మాయి క్షణం దీప్తి వైపు చూసింది. దీప్తి ముందే మాట్లాడేసింది. “అవి నాకు ఇవ్వండి. నేనే పైకి పంపిస్తా.”
“మామయ్య గారు పేరు చెప్పి నన్నే పిలిపించారు,” అంది మాధవి.
అమ్మాయి సందిగ్ధంగా నిలిచింది. అప్పుడు, మెట్ల మీదనుంచి నీలం కుర్తాలో అర్జున్ కనిపించాడు. అతడు ఇద్దరు బంధువుల్ని దాటుకుని దిగుతూ, “మందులు మాధవే తెచ్చింది. ఆమెను పైకి తీసుకురండి,” అన్నాడు. మాట కంటే ముఖం గట్టిగా ఉంది. కానీ అతడు మెట్ల చివరికి రాకముందే దీప్తి నవ్వేసింది.
“అయ్యో, మందులకేనా ఇంత ఆతురం? ఆమె తర్వాత వస్తుంది. ముందు మన ఇంటి వాళ్లు,” అంది.
అర్జున్ అడుగు ఆగలేదు. అతడు నేరుగా ఆ స్వాగత సిబ్బంది అమ్మాయి దగ్గరికి వెళ్లి, ఆమె చేతిలోని అతిథి పట్టికను తీసుకుని, తనే మాధవి వైపు తిరిగాడు. “ముందు వీళ్లు కాదు,” అన్నాడు. “ముందు మాధవి.” అనగానే అతడు పక్కకు జరిగి, తన శరీరంతో ఆమెకి దారి తెరిచాడు. అమ్మాయి కూడా వెంటనే దీప్తి వైపు కాదు, మాధవి వైపు తిరిగి, “ఇక్కడండి,” అంటూ రిబ్బన్ స్టాండ్ను ఎత్తి పట్టింది.
అది మాటకన్నా పెద్ద మార్పు. క్షణం ముందు దీప్తి కోసం తెరిచి ఉంచిన మెట్ల దారి, ఇప్పుడు మాధవి అడుగుల్ని ఎదురు చూసింది. మెట్ల మొదటి అంచు దగ్గర నిల్చున్న ఇద్దరు మేనమామలు తెలియక పక్కకు తప్పుకున్నారు. దీప్తి ముఖంపై నవ్వు అలాగే ఉంది, కానీ కంటి చుట్టూ చర్మం బిగుసుకుంది. మాధవి ఆమె పక్కనే దాటింది. “మందులు చల్లారవు,” అంది. “ఆదరణే చల్లారిపోతుంది.”
ఆ మలుపుతో పని అయిపోలేదు. పై అంతస్తు వరండాలో సుధాకర్ మామయ్య కూర్చున్న చోటుకు మాధవి చేరగానే, ఆయన ఆమె చేతిలోని సంచి తీసుకుని, “బాగుంది రా. వీళ్ళందరిలో ఎవరు గుర్తుపెట్టుకోలేదు,” అన్నారు. పక్కనే కూర్చున్న అత్తలు ఒకసారి దీప్తి వైపు చూశారు. అదే సమయంలో ఫోటోగ్రాఫర్ వధూవరుల కుటుంబంతో కలిసి నిలబెట్టే వరుసను సర్దుతున్నాడు. “అర్జున్, నువ్వు ఇక్కడ. దీప్తి గారు, మీరు ఇక్కడ,” అని చెప్తూ మాధవిని వెనక్కు జరిపేలా చేతిచూపు చేశాడు.
దీప్తి ఆ అవకాశాన్ని పట్టేసింది. “అవును, ఆమెను వెనక్కు పెట్టండి. ఇంకా ఏదీ ఖరారు కాలేదు. ముందరి వరుసలో కుటుంబం మాత్రమే,” అంది. ఈసారి దగ్గర్లో ఉన్నవాళ్లు వినడమే కాదు, ఎదురు చూశారు. మాధవి అర్జున్ వైపు చూసింది. అతడు మాట్లాడబోతుండగానే, దీప్తి చివరి దెబ్బ వేశింది—“ఎవరెవరు ఏ స్థానం లో నిలబడాలో పెద్దవాళ్లే నిర్ణయిస్తారు. ఎవరైనా తాము వచ్చినట్టే ముందుకు నడిచేస్తే ఇల్లు కాదది.”
అది వరండా కాదు, బహిరంగ రింగ్ అయిపోయింది. కింద పెళ్లి ప్రాంగణం నుంచి మంగళ వాయిద్యం గాలి తీసుకుని వస్తోంది. పూల వాసనలో ఏసీ చల్లదనం, వెనకవైపు వంటింటి నుంచి నెయ్యి వాసన, పట్టు చీరల రాపిడి—అందరూ వినే నిశ్శబ్దం ఆ ఒక్క వాక్యానికి తాళం వేసింది.
మాధవి ముందుకు వెళ్లి, ఫోటోగ్రాఫర్ చేతిలోని చిన్న వరుస పట్టికను నేరుగా తీసుకుంది. ఎవరూ ఊహించని చర్య అదే. ఆమె దానిని చూసి మడవలేదు; అందరికీ కనిపించేలా చాపింది. “ఖరారు కాలేదా?” అంది. స్వరం ఎత్తలేదు. “అయితే ఇప్పుడు ఖరారు చేస్తాను.”
దీప్తి నవ్వు మసకబారింది. “నువ్వా?”
“అవును. ఎందుకంటే పక్కదారిలో నడవడం నేను చాలాసార్లు ఒప్పుకున్నాను. ఇకలేదు.” మాధవి సుధాకర్ మామయ్య వైపు తిరిగింది. “మామయ్య, మీ మందులు, మీ పత్రాలు, మీ అతిథుల జాబితా—ఈ రోజు మధ్యాహ్నం నుంచి ఎవరి చేతిలో తిరిగాయి?”
“నీ చేతిలోనే,” అని ఆయన నిర్లిప్తంగా అన్నా, ఆ మాట వరండా మొత్తానికి సరిపోయింది.
మాధవి పట్టికను అర్జున్ చేతిలో పెట్టలేదు. తన ఎడమ చేత్తో అతని మణికట్టు పట్టుకుంది. ఆ స్పర్శలో సంకోచం లేదు, గూఢంగా దాచే ప్రేమ లేదు—గుమ్మం మీద పేరుపలక తిప్పినట్టుండింది. తర్వాత ఫోటోగ్రాఫర్కి కాకుండా, క్రింద నిల్చున్న స్వాగత సిబ్బందిని వినిపించేలా చెప్పింది. “నన్ను పక్కలైన్లో నిలబెట్టే హక్కు ఎవరికీ లేదు. నేను అర్జున్ పక్కనే నిలబడతాను. లోపలికి తీసుకెళ్లాల్సిన వారు కూడా ముందుగా నన్నే తీసుకెళ్తారు. రాసుకోండి.”
అది ప్రేమ ప్రకటన కాదు. స్థానం ప్రకటన. అందుకే అది బలంగా తగిలింది.
ఫోటోగ్రాఫర్ చేతులు ఒక్కసారిగా తడబడ్డాయి; అతను కెమెరా పట్టీ సరిచేసుకుంటూ అర్జున్, మాధవి మధ్య దూరం వెతికాడు, దొరకలేదు. కింద నుంచి పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చిన అదే స్వాగత సిబ్బంది అమ్మాయి, “అమ్మా, పూజ మొదలవుతుంది, ముఖ్య అతిథుల్ని కిందికి తీసుకురమ్మన్నారు,” అంది. ఆమె కళ్ళు దీప్తి మీద క్షణం ఆగి, వెంటనే మాధవి వైపు మళ్లాయి. “ముందుగా మీరు రండి.”
దీప్తి ఒక్క అడుగు ముందేసి, “ఒక్క నిమిషం. నేను తీసుకెళ్తా,” అంది.
“అవసరం లేదు,” అంది మాధవి, ఆమె స్వరంలో మునుపటి చల్లదనమే ఉన్నా ఇప్పుడు లోపల ఇనుప మోగింది. “ఇక నా దారి నేను ఎంచుకుంటా. నా ముందున్న దారి ఎవరు తెరవాలో కూడా.” అంటూ ఆ అమ్మాయి ఎత్తి పట్టిన దారి వైపు నడిచింది. అర్జున్ ఆమె పక్కనే కదిలాడు—ఆమెను ముందుకు పంపిస్తూ, తాను అంచున కాపలా వేసినట్టు. దీప్తి చేతిలోని పూల తట్టి కిందకి జారిపడి రెండు గులాబీ రెమ్మలు వరండా తడి పలకలపై అతుక్కున్నాయి. అదే క్షణం ఆమె “ఆగు” అనాలనుకుంది, కానీ గొంతు మొదటి అక్షరం దాటలేదు.
కింద ప్రాంగణ ప్రవేశం దగ్గర ప్రధాన గుమ్మం రెండు దారులుగా చీలింది. ఒకటి నేరుగా మంటపం మెట్లకు వెళ్లే ప్రాధాన్య మలుపు; మరోటి పక్కనుంచి వంటింటి అంచు గుండా తిరిగే దారి. స్టాండ్లకు కట్టిన ఎర్ర క్యూలైన్ రిబ్బన్ ఇంతసేపు ఆ ప్రాధాన్య మలుపు దగ్గర దీప్తి వైపు వంగి ఉంది. ఇప్పుడు స్వాగత సిబ్బంది అమ్మాయి పరుగెత్తి వచ్చి స్టాండ్ని లాగి, మాధవి అడుగు పడేలా రిబ్బన్ని మలుపు లోపలికి వంగించింది. రిబ్బన్ పాత దిశ వదిలి, దీప్తి నిల్చున్న పక్కదారిని ఖాళీగా చేసేసి, మాధవి ముందున్న మార్గం చుట్టూ తీగల్లా నిటారుగా లాక్కుంది. మాధవి ఆ మలుపు దాటింది. రిబ్బన్ ఆమె వెనక కాదు—దీప్తి నుంచి దూరంగా వంగి, ముందే ఆమె కోసం దారి పట్టి నిలిచింది.