అందరూ ఆమె ఓడిపోతుందనుకున్నారు

“ఆమెను లోపలికి పిలవొద్దు, బెంచ్ మీదే కూర్చోమని చెప్పు,” అని శైలజ అత్త గాజు కిటికీ దగ్గర చేతి అరతో గాలి కోసినట్టు చెప్పింది. రిసెప్షన్ కౌంటర్ ముందు నిల్చున్న మాధవికి ఇచ్చిన టోకెన్ స్లిప్‌ను రేణు మళ్లీ తీసుకుని, వెనకేసి స్టీల్ ట్రేలో పెట్టేసింది. లోపల రెండు ఖాళీ కుర్చీలు ఉన్నా, ఆమెకు మాత్రం గోడకు అటుగా చివరి బెంచ్ చూపించారు.

బెంచ్ మీద ఇప్పటికే ముగ్గురు కూర్చున్నారు. ఒక పెద్దమ్మ చేతిలో దేవుడి ఫోటో ఉన్న పర్సు, పక్కన చల్లారిపోయిన ఉప్మా డబ్బా. మరొక మహిళ తన భర్త భుజాన తలవాల్చి కూర్చుంది. మాధవి దగ్గర మాత్రం ఫైల్ లేదు; తెల్లకవర్‌లో తీసుకొచ్చిన పాత రిపోర్టులు శైలజ అత్త చేతిలోనే ఉన్నాయి. గదిద్వారం అంచులో అనిల్ ఒక్క క్షణం ఆగి చూశాడు. అది మాటకంటే చెడ్డ విరామం. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అయి మూడు సంవత్సరాలు అవుతోంది; కానీ ఆ అంచు దాటేటప్పుడు కూడా అతను తన తల్లి పక్కనే నిలబడ్డాడు.

“అత్తయ్య, నా పేరు మీద అపాయింట్‌మెంట్ ఉంది,” మాధవి నేరుగా రేణుని చూసి చెప్పింది.

“పేరు ఉంటే ఏమైంది? కేస్ ఎవరి చేతిలో ఉందో అదే ముఖ్యం,” శైలజ అత్త గట్టిగా అంది. పక్క బెంచ్ వాళ్లు తిరిగి చూశారు. “పిల్లాడి ఇల్లు ఎవరికి? ఖర్చు ఎవరు చేస్తున్నారు? ముందుగా మా అనిల్ ఫైల్ వెళ్తుంది.”

రేణు మొహం కటుకుగా పెట్టి రిజిస్టర్ మూసేసింది. “మెడమ్, ఒకసారి కూర్చోండి. పిలుస్తాం.”

మాధవి కూర్చోలేదు. తన బ్యాగ్‌ నుంచి మెట్రో కార్డు, చిన్న తాళం చెవి, వాలెట్ తీసేలోపే శైలజ అత్త పెదవులు వంపు చేశాయి. “సేవా రంగం ఉద్యోగం వచ్చిందని ఎంత ఎగిరినా, ఇక్కడ క్రమం మా వాళ్లది. బయట వాళ్లు కాసేపు ఆగాలి.”

ఆ మాటలోనే మొదటి చిల్లు పడింది. పక్కన కూర్చున్న పెద్దమ్మ నిటారుగా చూసి, “బయట వాళ్లు అంటావేంటి? అమ్మాయి పేరే పిలిచారు కదా కాస్త ముందు,” అంది. శైలజ అత్త ఒక్క క్షణం ఆమె వైపు చూసి, “అమ్మా, మీ పని మీరు చూసుకోండి,” అని తిప్పికొట్టింది. కాని మాట బెంచ్ మీదే ఆగలేదు; ఎవరో చిన్నగా, “పేరు ఆమెదైతే?” అని అన్నాడు.

మాధవి ఆ చిల్లు వదల్లేదు. “రేణు గారు, ఉదయం ఎనిమిది నలభైకి నేను స్కాన్ డిపాజిట్ చెల్లించాను. UPI రసీదు నా దగ్గర ఉంది. దయచేసి ఎవరిపేరు మీద నమోదు చేశారో ఇప్పుడే చూడండి.”

రేణు ఇష్టం లేక మొబైల్ స్క్రీన్‌కి వంగింది. అదే సమయంలో శైలజ అత్త తెల్లకవర్‌ను మరింత తనవైపు లాగి, “ఆ డిపాజిట్ మా అనిల్ కార్డ్‌తోనే అయి ఉంటుంది. వీళ్లకు అలవాటు, పేరుపెట్టి నిలబడటం,” అంది. అనిల్ ముఖం ఎండిపోయినట్టైంది; కానీ అతను మౌనం తప్ప మరేం చేయలేదు.

లోపలినుంచి అటెండర్ వచ్చి, “అనిల్ కుమార్ అండ్ వైఫ్, ప్రీ-కౌన్సెలింగ్ రూమ్,” అని పిలిచాడు. శైలజ అత్త వెంటనే లేచి, “రా, ఆలస్యం చేయకు,” అని అనిల్ భుజం నెట్టింది. రేణు ట్రేలో ఉన్న టోకెన్ స్లిప్ తీసి మరో ఫైల్ మీద పెట్టింది. మాధవి ముందు నుంచే ఉన్న మార్గం ఆ ఒక్క కదలికతో మూసుకుపోయింది.

ఆమె నేరుగా ద్వారం దగ్గరకు వెళ్లి నిల్చుంది. ఆ అర్ధబిగుసుకున్న తలుపు అంచు ముందు శైలజ అత్త ఆగాల్సి వచ్చింది. మాధవి స్వరం పెద్దగా కాదు, గట్టి. “లోపలికి ఎవరు వెళ్తారో ముందు నమోదు సరిచూడాలి. ఫైల్ చూపించండి.”

“నువ్వెవురా ఆపేది?” శైలజ అత్త సడిగా అడిగింది. “ఇంకా పెళ్లి కాలేదు. ఇక్కడ హక్కులు అడుగుతున్నావా?”

అది గదిలోనూ, బెంచ్ మీదనూ వినిపించేలా పడింది. మాధవి కళ్లలో ఏమి కదల్లేదు. “పెళ్లి గురించి మీ ఇంటి భోజనపట్టికపై మాట్లాడండి. ఇక్కడ నా శరీరానికి సంబంధించిన పరీక్ష, నా చెల్లింపు, నా అపాయింట్‌మెంట్. ఫైల్ చూపించండి.”

పేపర్ కవర్ పొడిగా మడతపడే శబ్దం వినిపించింది. శైలజ అత్త దాన్ని తన గుండెలోకి బిగించింది. “రేణు, చెప్పు. కేస్ మా ఇంటి అబ్బాయి పేరుమీదే కదా?”

రేణు మాట మొదలుపెట్టేలోపే పక్క బెంచ్‌లో ఉన్న పెద్దమ్మ మళ్లీ అంది. “నేనే చూశా అమ్మా. ఈ అమ్మాయి కౌంటర్ దగ్గర డబ్బు పంపి, ‘మాధవి-అనిల్ జాయింట్ కన్సల్టేషన్’ అని చెప్పింది. మీరు అప్పుడే ఫోన్‌లో గొడవపడ్డారు.” శైలజ అత్త వెంటనే ఆమె మీదకు, “మీరు మా వాళ్లా?” అంది.

“కాదు. అందుకే నిజం చెబుతున్నా,” పెద్దమ్మ అంది. ఆమె ఉప్మా డబ్బా మూత మళ్లీ పడిపోయి శబ్దమైంది.

రేణు కంగారు పడింది. “ఒక్క నిమిషం…” అని కంప్యూటర్ వైపు తిరిగింది. లోపల నుంచి ల్యాబ్ అసిస్టెంట్ వచ్చి ట్రేలో ఉన్న నమూనా స్లిప్ చూసి, “మాధవి గారి బ్లడ్ ట్యాగ్ ఎక్కడ? ఉదయమే తీసి నిలిపాం. కౌన్సెలింగ్ తర్వాత స్కాన్ అన్నారుగా,” అన్నాడు.

మాధవి తల తిప్పకుండా, “నా ట్యాగ్ తీసారా?” అంది.

“తీసాం. నేను స్వయంగా బార్‌కోడ్ అతికించా,” అని అతను చెప్పాడు. “అనిల్ గారి కోసం వేరే స్లిప్ ప్రింట్ కాలేదు. అందుకే అడిగాను.”

బెంచ్ మీద ఉన్న చూపులు ఒక్కసారిగా రేణు చేతుల మీదకు వెళ్లాయి. రేణు రిజిస్టర్ తెరిచి పేజీ తిప్పింది. “ఇక్కడ… ఉదయం ఎంట్రీలో మాధవి పేరు ఉంది,” అంది. “కానీ తర్వాత పెన్‌తో కొట్టేసి అనిల్ అని మార్చారు.”

“ఎవరు మార్చారు?” మాధవి అడిగింది.

రేణు పెన్ పట్టిన వేల్లు నెమ్మదిగా ఆగిపోయాయి. “నేను కాదు. నేను లోపల బిల్లింగ్‌కి వెళ్లినప్పుడు రిజిస్టర్ ఇక్కడే ఉంది.”

మరో సాక్షి అక్కడే నిల్చున్నాడు—సెక్యూరిటీ వాడు, ఉదయాన్నే గేట్ దగ్గర టోకెన్ ఇచ్చిన వాడు. అతను ముందుకువచ్చి, “అమ్మా, రిజిస్టర్ దగ్గర ఈ పెద్దమ్మగారు నిల్చొని ఏదో వ్రాశారు. ‘పిల్లాడి పనులు త్వరగా జరగాలి’ అని కూడా అన్నారు,” అన్నాడు. శైలజ అత్త చెవికమ్మలు కదిలాయి. “నోరు జాగ్రత్త,” అంది. కానీ ఆ హెచ్చరికలో కాసేపటి క్రితం ఉన్న బలం లేదు.

మాధవి అప్పుడే కదిలింది. ఆమె రేణు చేతిలో ఉన్న రిజిస్టర్‌ను అడగలేదు; నేరుగా తీసుకుంది. రేణు ఆపలేదు. మాధవి పేజీని కౌంటర్‌పై సరిచేసి, అందరూ చూడగలిగేలా తిప్పింది. నీలి పెన్‌తో కొట్టేసిన గీత, పైన కాస్త వణికిన కొత్త అక్షరాలు. ఆమె తన మొబైల్‌లోని UPI రసీదు తెరిచి పక్కన పెట్టింది. “ఉదయం 8:40. చెల్లింపు పేరు మాధవి. బ్లడ్ ట్యాగ్ మాధవి. అపాయింట్‌మెంట్ స్లాట్ మాధవి. మార్పు మాత్రం మధ్యలో జరిగింది,” అంది. ఒక్కో మాటను రిజిస్టర్‌పై వేలితో చూపించింది.

శైలజ అత్త ఆలస్యంగా చేయి చాపింది. “రెమ్మ, ఆ పుస్తకం నాకు ఇవ్వి. ఇంటివిషయం ఇది. బయటవాళ్ల ముందు—”

“ఇది బయటవాళ్ల ముందే మీరు మార్చారు,” మాధవి చెప్పింది. ఆమె రిజిస్టర్‌ను తనవైపు ఈడ్చి, కౌంటర్ మీదనే పెన్ తీసుకుంది. “రేణు గారు, అధికార సవరణగా నమోదు చెయ్యండి. తప్పు ఎంట్రీ—అనధికార మార్పు. సరైన పేరు—మాధవి.”

రేణు గట్టిగా మింగింది. ఆ తర్వాత మొదటిసారి శైలజ అత్తను కాదు, మాధవినే చూసింది. “మీరు సంతకం చేస్తారా?”

“నేనే చేస్తాను.” మాధవి సంతకం చేసింది. అక్షరాలు నిటారుగా నిలిచాయి. “ఇకనుంచి నా ఫైల్ నా చేతిలోనే ఉంటుంది.”

ఆమె శైలజ అత్త బిగించి పట్టుకున్న తెల్లకవర్ వైపు చేయి చాపింది. శైలజ అత్త వెనక్కు జారింది. “దీనిలో మా అబ్బాయి రిపోర్టులు కూడా ఉన్నాయి.”

“అయితే మీ అబ్బాయి వాటిని వేరుచేసుకుని తీసుకుపోవచ్చు,” మాధవి అంది. “నా రిపోర్టులు ఇప్పుడే.” అనిల్ వైపు ఒకసారి చూసింది. “నువ్వు మాట్లాడవచ్చు. లేక ఇంకా నిలబడవచ్చు.”

అనిల్ పెదవులు తెరిచి మూశాడు. ఆ మౌనం ఈసారి శైలజ అత్తకు సహాయం కాలేదు. రేణు చిన్నగా, “మెడమ్, పేషెంట్‌కి ఫైల్ ఇవ్వండి,” అంది. సెక్యూరిటీ దగ్గరికి రెండు అడుగులు వచ్చాడు. శైలజ అత్త వేల్లు సడలక తప్పలేదు. కవర్ బయటకు వచ్చేటప్పుడు మడతల పొడి శబ్దం ఆ మొత్తం కౌంటర్ మీద వినిపించింది.

లోపల కౌన్సెలింగ్ రూమ్ తలుపు మళ్లీ తెరుచుకుంది. డాక్టర్ అసిస్టెంట్, చేతిలో క్లిప్‌బోర్డ్‌తో, “తర్వాత ఎవరు?” అని అడిగింది.

మాధవి రిజిస్టర్ మీద వేళ్లు ఉంచి నిల్చుంది. “సరిచేసిన ఎంట్రీ చదవండి,” అంది.

అసిస్టెంట్ రేణు చూపించిన పేజీ చూసింది. “మాధవి,” అని స్పష్టంగా పిలిచింది.

శైలజ అత్త ఒక్కసారిగా ముందుకు వచ్చింది. “ఒక్క నిమిషం, కలిసి—”

“లేదు,” మాధవి అంది. ఆమె స్వరం ఈసారి కిటికీ గాజును తాకి తిరిగొచ్చినట్టుంది. “కౌన్సెలింగ్‌కు నేను వెళ్తాను. అనిల్ రావాలంటే, తన పేరుతో వేరే ఎంట్రీ, వేరే అనుమతి. నా నమోదు మీద కాదు.”

బెంచ్ మీద కూర్చున్నవాళ్లలో ఒకరు వెంటనే సరిగా కూర్చొన్నారు; పెద్దమ్మ తన డబ్బా పక్కకు జరిపి మాధవికి దారి ఇచ్చింది. శైలజ అత్త మాత్రం ఇంకా తన పాత హక్కు మిగిలే ఉందని నమ్మినట్టే కిటికీకి తిరిగి, “రేణు, బోర్డులో మా అబ్బాయి పేరు పెట్టు. తర్వాత మాట్లాడుకుందాం,” అంది.

రేణు ఈసారి జాప్యం చేయలేదు. నోటీసు గోడకున్న తెల్ల బోర్డులో తుడిచిన పాత పేరుకింద కొత్త చీటీని పెట్టేందుకు పిన్ తీసింది. మాధవి ముందుకు నడిచి, ఆ చీటీని ఆమె చేతి నుంచి తీసుకుంది. ఒక్క క్షణం మొత్తం వేచి గది ఆమె చేయి మీదే చూసింది. ఆమె నల్ల పెన్‌తో స్పష్టంగా వ్రాసింది—“కౌన్సెలింగ్: మాధవి.” కింద చిన్న అక్షరాల్లో—“ఫైల్ హోల్డర్: మాధవి.” ఆ చీటీని తానే బోర్డుకు గుచ్చింది.

శైలజ అత్త చేయి గాల్లోనే ఆగిపోయింది. అది కనిపించే నష్టం. కౌంటర్ ముందు కాసేపటి క్రితం ఆజ్ఞలు ఇచ్చిన ఆమె ఇప్పుడు చీటీకి చేరలేక అటుక్కుపోయింది. అనిల్ నోటిపై మాట నిలిచిపోయి, అతను తల్లివైపు కాదు, బోర్డు వైపే చూశాడు. రేణు రిజిస్టర్‌ను మాధవి వైపు తిప్పి, “ఫైల్ తీసుకుని వెళ్లండి,” అంది. చెప్పాల్సింది ఇప్పుడు ఆమెకే చెప్పింది.

మాధవి తెల్లకవర్‌ను చేతిలో పెట్టుకుంది. చిన్న తాళం చెవిని బ్యాగ్‌లో వేసింది. “ఇక నా పేరును ఎవరూ మీ ఇంటి చర్చలా మార్చరు,” అని శైలజ అత్త వైపు చూడకుండా అంది. తర్వాత నోటీసు గోడ దగ్గర ఆగి, కిందకి జారుతున్న చీటీ మూలను నొక్కి సరిచేసింది.

నోటీసు గోడపై “కౌన్సెలింగ్: మాధవి” అని ఉన్న చీటీ పిన్నుతో గట్టిగా పట్టుకుని నిలిచింది; గాజు కిటికీ వైపు నుంచి ఇంకా పలుకులు వెంటాడుతుండగా, “ఫైల్ హోల్డర్: మాధవి” అక్షరాలు మాత్రం కదల్లేదు.