అదే చోట అతడి ఖర్చు వసూలైంది

“ఆ తాళం చెవి ఇప్పుడు ఇచ్చేదెవరు?” అని విక్రమ్ బావ గట్టిగా అడుగుతూనే స్టీల్‌ తలుపు మీద పిడికిలి కొట్టాడు. లోడింగ్ బే దగ్గర పెట్టిన ప్లాస్టిక్ క్రేట్లు కదిలి గజ్జుమన్నాయి. లహరి తన పర్స్‌ జిప్‌ తెరచి, మళ్లీ మళ్లీ చేతికి తగిలి మృదువైపోయిన మెట్రో కార్డు అంచు, అరమడిచిన రసీదు, చివరికి ఆలస్యంగా తిరిగి ఇవ్వాల్సిన చిన్న పిత్తల తాళం చెవిని బయటకు తీశింది. “రాత్రి ఫ్రీజర్ మూసేసి వెళ్లేటప్పుడు మీ సంతకం కోసం—”

“నువ్వు వివరణ చెప్పొద్దు,” అని అతడు ఆమె మాట మీదే కత్తిరించాడు. “తాళం ఆలస్యమైతే డిస్పాచ్ ఆలస్యమవుతుంది. డిస్పాచ్ ఆలస్యమైతే నష్టం ఎవరిది? నీ జీతంతో పడతుందా?”

గోదాం వెనుక లేన్‌ లో వాన ముద్దలు ఇంకా ఎండలేదు. బైక్‌ల మధ్య సన్నని రిసీవింగ్ దారి. ప్యాలెట్లు, ఐస్‌బాక్స్‌లు, అరటాకుల బండ్లు, పెళ్లి ఫంక్షన్‌కి వెళ్లాల్సిన స్టీల్ కెరియర్‌లు. వీటన్నిటి నడుమ నిజంగా పని నడిపేది లహరే. కానీ విక్రమ్ బావ గళం వినిపించగానే కూలీలు ఒక్కసారిగా వెనక్కు తగ్గేవారు; గుర్తింపు అతనిదే, జోలికి వచ్చేది ఆమె పని.

రఫీ చేతిలో ఉన్న హ్యాండ్ట్రాలీని ఆపేశాడు. “అక్క రాత్రి పన్నెండు దాకా ఇక్కడే ఉంది బావా,” అని మెల్లిగా అన్నాడు.

విక్రమ్ అతన్ని ఒక్కసారి చూసి, “నీకు ఎవరన్నా అడిగారా?” అన్నాడు. తర్వాత ఉద్దేశపూర్వకంగా గట్టిగా, “ఇలాంటి నిర్లక్ష్యం ఉన్న వాళ్లకి కీలైన్ బాధ్యత పెడితే ఇలాగే అవుతుంది. ఇన్నాళ్లు కరుణతో ఉంచాం గనుక తల ఎక్కింది,” అన్నాడు. ఆ ‘కరుణ’ అన్న మాట దగ్గర ఇద్దరు హెల్పర్లు తలలు కిందకు వంచారు. లహరి మాత్రం తాళం చెవి అతని అరలో పెట్టి, చేతిని వెంటనే వెనక్కు తీసుకుంది.

అది మొదటి చిన్న గాటు. అతను ఆమెను అందరి ముందు నొక్కిపెట్టాలనుకున్నాడు; కానీ తాళం తన చేతిలో పడగానే తలుపు తెరిచేది మాత్రం మళ్లీ ఆమె చెప్పిన క్రమంలోనే కావాల్సి వచ్చింది. లోపల ఏ కూలర్ ఏ వాహనానికి, ఏ ఆర్డర్ ముందుగా, ఏది ఆలస్యమైతే పెళ్లి ఇంట్లో నేరుగా అవమానం—అది ఆమెకే తెలుసు. విక్రమ్ తాళం తిప్పి తలుపు తెరిచాడు, వెంటనే అన్నాడు, “ఈరోజు ముఖ్య హ్యాండ్ఆఫ్ నువ్వే చేస్తావు. సుధాకర్ గారి ఇంటి వాళ్ల ఫంక్షన్ సామాను. ఒక్క బాక్స్ తేడా వచ్చినా, రిసీవింగ్ స్లిప్ మీద నీ పేరు.”

అతడు ఫోన్ తీసి వాయిస్ మెసేజ్ రికార్డు ఆన్ చేశాడు. “సమయం ఆరు ఇరవై రెండు. సుధాకర్ ఫంక్షన్ డిస్పాచ్ బాధ్యత లహరికి అప్పగించాను. ఆలస్యం, తేడా, నష్టం—అన్నీ ఆమె చేతిలో.” అతని కళ్లలో తీపి కూడా లేకుండా చిరునవ్వు. “ఇప్పుడు సరిపోతుందా? తర్వాత ఎవరూ అనొద్దు నేను చెప్పలేదని.”

లహరి గొంతులో మాట కఠినంగా నిలిచింది. సుధాకర్ గారు యజమాని. మాధవి అత్త వారి అక్క. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం మాటల్లో ఎప్పుడూ సూటిగా చెప్పకపోయినా, ఈ గోదాంలో చాలామందికి తెలుసు—మాధవి అత్త మేనల్లుడు అర్జున్‌తో లహరిని గురించి ఇంట్లో మాట్లాడుతున్నారు. అందుకే విక్రమ్ బావకు ఆమె తప్పు అవసరం. పని తప్పు అయితే “ఇంట్లోకి తెచ్చే అమ్మాయి నమ్మదగినదా?” అన్న మాట తేలికగా పడుతుంది.

“రిసీవింగ్ లేన్ రెండో గేటు మూసి పెట్టు,” అన్నాడు విక్రమ్. “ప్రయారిటీ రిలీజ్ నా లేన్‌ నుంచే. ఎవరూ పక్కదారి కాదు.” అతడు మళ్లీ గట్టిగా చెప్పాడు, అందరూ వినేలా. “రఫీ, బ్లూ స్టిక్కర్ ఉన్న ట్రాలీలు మాత్రమే ముందుకు. మిగతావి ఆపివేయి. లహరి, నువ్వు స్వయంగా సైన్ తీసుకుని పంపు. ఎక్కడైనా ఆగితే నువ్వే చెప్పాలి.”

ఆజ్ఞలా వినిపించినా, అది ఉచ్చు అని ఆమెకు వెంటనే అర్థమైంది. రెండో గేటు మూసేస్తే పెద్ద కెరియర్‌లు తిరిగే స్థలం తగ్గిపోతుంది. అతని ప్రయారిటీ లేన్ దగ్గర డ్రాప్‌ఆఫ్ టర్న్ మరింత ఇరుకవుతుంది. సుధాకర్ గారి ఫంక్షన్‌కు వెళ్లేది కేవలం భోజన పాత్రలు కాదు; ఆలస్యమైతే పెద్దమనుషుల ముందే అవమానం. ఆ అవమానాన్ని ఆమె మెడకు కట్టి ఇంటి గుమ్మం దగ్గరికి తీసుకెళ్లాలనేది విక్రమ్ కసి.

“సరే,” అంది లహరి.

ఆ ఒక్క మాటలో తలదించుకోవడం లేదు అని అతనికి నచ్చలేదు. “సరే అంటే పని సరిగ్గా చేయి,” అన్నాడు.

ఫ్రీజర్ తలుపు అంచున క్షణం ఆగి ఆమె లోపలికి జారింది. ఆ చిన్న తలుపు-విరామంలోనే నిర్ణయం తీసుకుంది. బ్లూ స్టిక్కర్ ఉన్న ట్రాలీల్లో రెండూ నిజమైన ఫంక్షన్ సామాను; మూడోది ఖాళీ ఐస్ బిన్‌లతో ఉన్న తేలిక ట్రాలీ. సాధారణంగా దాన్ని సైడ్ లేన్‌ నుంచి ముందుగా విడిచిపెడతారు, లేన్ క్లియర్ అవుతుంది. విక్రమ్ రెండో గేటు మూసేయమన్న ఆజ్ఞను పాటించినట్టే చేస్తూ, ఆమె రఫీకి ఒక్క చూపు చూసింది. “ఆ మూడోది లోపలి చల్లగది తలుపు దగ్గర పెట్టు. తలుపు మూసే వరకూ బయటికి తీయొద్దు,” అంది. మాట విన్నవాడికి సాధారణ క్రమ సవరణలా అనిపించింది. నిజానికి అది మార్గం మళ్లింపు.

రఫీకి అర్థమైంది. అతడు ఏమీ అడగలేదు. ట్రాలీని నెట్టేటప్పుడు చక్రం కాస్త అటకెక్కి ‘కీచ్’ అని అరిగింది. లహరి వెంటనే మరొక ట్రాలీని విక్రమ్ లేన్ వైపు తిప్పింది. పైపైకి చూస్తే ఆమె అతని ఆజ్ఞే బిగించి అమలు చేస్తోంది—ప్రయారిటీ లేన్‌కి సామాను కట్టిపెడుతోంది. లోపల మాత్రం ఒక విడుదల మార్గాన్ని వేరే తలుపు వెనక్కు నిలిపేసింది.

అంతలో ముందరి షెడ్‌ దగ్గర కార్ బ్రేక్ శబ్దం. గోదాం వెనుక లేన్‌లోకి తెల్లటి ఎస్‌యూవీ నెమ్మదిగా దిగింది. సుధాకర్ గారు దిగారు. ఆయన వెనక మాధవి అత్త, ఇంకా ఇద్దరు బంధువులు. పెళ్లి ఇంటికి వెళ్లే ముందు డిస్పాచ్ ఎలా జరుగుతుందో చూడాలని వచ్చినట్లు ముఖం. విక్రమ్ బావ క్షణం లోపలికి నిటారుగా నిలబడ్డాడు; గళం మరింత అధికారంగా మారింది.

“మామయ్య, మీరు కంగారు పడొద్దు,” అని ఆయన ముందుకు వెళ్లి అన్నాడు. “నేనే మొత్తం కంట్రోల్‌లో పెట్టాను. ఇవాళ ఎవరు ఎంత నమ్మదగినవారో కూడా మీకే కనిపిస్తుంది.”

మాధవి అత్త చూపు మాత్రం లహరి మీదే ఆగింది. వెచ్చదనం లేదు; పరీక్షించే దూరం ఉంది. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అన్న మాట బయట పలకకపోయినా, అలాంటి చూపే చాలుతుంది. పని తప్పు అయితే అది ఉద్యోగి తప్పు గానే ఉండదు; అమ్మాయి ఒరవడి, బాధ్యత, ఇంటి బాట అన్నీ ఒకే తూకంలో పడతాయి.

విక్రమ్ అదే ఒత్తిడిని ఆస్వాదించాడు. “లహరి,” అని గట్టిగా పిలిచాడు, “స్లిప్‌లు తీసుకుని ఇక్కడికే రా. అందరి ముందే చెక్ చేద్దాం. ఒక్కటి తగ్గినా, పేరు చెప్పి రాయాలి.” అతడు రికార్డు మోడ్ ఇంకా ఆఫ్ చేయలేదు. ఫోన్ స్క్రీన్‌పై ఎరుపు బొట్టు మెరుస్తోంది.

లహరి తన జేబులోని అరమడిచిన రసీదును విప్పి, లెక్క మరోసారి చూసింది. ఆమె వేళ్లకు చల్లని తడి, కార్టన్ మూలల కఠినం, లోపల నుంచి వెలువడే ఐస్ వాసన. “మూడు హాట్ క్యారియర్ ర్యాక్‌లు, రెండు స్వీట్స్ క్రేట్లు, ఒక పూజా పాత్రల పెట్టె, నాలుగు ఐస్ బిన్‌లు తర్వాత,” అంది.

“తర్వాత కాదు,” అని విక్రమ్ పదాన్ని పట్టుకున్నాడు. “నా లేన్ నుంచి ఏది బయటికెళ్తుందో నేనే చెబుతాను. ముందు అన్నీ ప్రయారిటీ లేన్‌లోకి తేవాలి. అక్కడ్నుంచి రిలీజ్.”

సుధాకర్ గారు గడియారం చూశారు. ఆ ఒక చిన్న కదలిక విక్రమ్‌ను ఇంకా గట్టిగా చేసింది. “రఫీ, ఆపు ఎందుకు? నెట్టమ్మా. లహరి, నువ్వే ముందుండి నడిపించు. ఇక్కడ తప్పు పడితే తర్వాత ఎవరినీ ఇంటి దగ్గరికి కూడా అననక్కర్లేదు,” అన్నాడు. ఆ చివరి వాక్యం పని గురించికన్నా ఎక్కువ వినిపించింది.

లహరి అతని వైపు చూసింది. “మీరు చెప్పినట్లే. మీ లేన్ నుంచే రిలీజ్,” అంది. ఆమాట వినగానే అతని పెదవుల కోన ఎగిసింది. ఉచ్చు బిగిసిందనే నమ్మకం అతనికి పుట్టింది.

మొదటి రెండు ట్రాలీలు ప్రయారిటీ లేన్‌లోకి వెళ్లాయి. ఇరుకైన మార్గం, ఒక వైపు స్టాక్ చేసిన మినరల్ వాటర్ కేన్లు, మరో వైపు తిరిగి తెచ్చిన స్టీల్ డ్రమ్‌లు. డ్రాప్‌ఆఫ్ టర్న్ దగ్గర బొల్లార్డ్‌ల మధ్య గొలుసు సాధారణంగా వదిలి ఉంచుతారు; వాహనం చేరేటప్పుడు పైకి ఎత్తి, ట్రాలీలు తిరిగాక మళ్లీ బిగిస్తారు. విక్రమ్ అప్పటికే ఆ గొలుసు పిన్ తీసి పక్కన వేసి, “స్పీడ్‌గా కదిలించండి,” అన్నాడు. తన చేతిలో ఉన్న నియంత్రణ అక్కడే అతనికి నచ్చేది.

లహరి రెండో ట్రాలీ చక్రాన్ని స్వల్పంగా కోణం మార్చింది. ముందుకు కదులుతున్నట్టు, కానీ పూర్తిగా విడుదల కాకుండా. అంతలో లోపల ఆమె దాచిన ఖాళీ ఐస్ బిన్ ట్రాలీ చల్లగది తలుపు నుంచి సైడ్ దారిలో రఫీ నెట్టాడు. అది బయటకు రావాల్సిన క్రమం కాదు. కానీ ప్రయారిటీ లేన్ మొత్తం బ్లూ స్టిక్కర్‌లతో నిండిపోయినందున, బయటివారికి అది కూడా అదే క్రమంలో భాగంలా కనిపించింది.

“ఏది అది?” అని విక్రమ్ కళ్లెత్తాడు.

లహరి వెంటనే అన్నది, “మీరు అన్నట్టే బ్లూ స్టిక్కర్ ఉన్నదంతా ముందే. రికార్డులో అలాగే ఉంది.” ఆమె ఫోన్‌ను చూపలేదు. చూపాల్సిన అవసరమే లేకుండా అతని వాయిస్ మెసేజ్ చాలు. “ప్రయారిటీ లేన్ నుంచే రిలీజ్,” అన్నది కూడా మళ్లీ అతని మాటల్లానే.

అది వినగానే మాధవి అత్త కొంచెం ముందుకు వచ్చి నిలబడింది. సుధాకర్ గారు ఇప్పుడు లేన్ చివరే చూస్తున్నారు. విక్రమ్ వెనక్కు తగ్గే చోటే లేదు. “అలాగే పంపు!” అని అరిచాడు. “అన్నీ ఒకేసారి కదలాలి. ఆలస్యం నాకు వద్దు.”

అదే అదనపు అడుగు.

లహరి చేతిని పైకెత్తి, “విడుదల,” అంది. రఫీ తోసాడు. ముందున్న రెండు భారమైన ట్రాలీలు టర్న్ వైపు కదిలాయి. వాటి వెనక వెంటనే తేలిక ఐస్ బిన్ ట్రాలీ వేగంగా జారి వచ్చింది. ఇరుకైన టర్న్ దగ్గర మొదటి ట్రాలీ తిప్పుకోబోతుండగా రెండోది దాని వెనుక మూలని తాకింది; మూడోది ఖాళీగా ఉండటంతో మరింత జారిపడి కుడివైపు తిరిగింది. అదే విక్రమ్ నిలబడి తన లేన్ క్లియర్ చేస్తున్న వైపు.

“ఆపు! ఆపు!” అని అతడు అరిచాడు, కానీ ఆలస్యమైంది. తేలిక ట్రాలీ తగిలిన పిన్ పక్కకు తిరిగి, బొల్లార్డ్ మధ్య వేలాడుతున్న గొలుసు ఒక్కసారిగా లాగబడింది. గొలుసు ఎగిరి టర్న్‌ను అడ్డంగా కోసుకుంటూ బిగిసింది. ముందున్న భారీ ట్రాలీ చక్రం దానికే అడ్డంగా చిక్కుకుని నిలిచిపోయింది. వెనక రెండోది ఢీకొని పాత్రల మూతలు ఒక్కసారిగా మోగాయి. విక్రమ్ బయటికి దూకాలనుకుని ఆగిపోయాడు; అతని కాలి దగ్గర పెట్టిన క్రేట్ ఒరిగి మార్గం మూసేసింది.

ఒక్క క్షణం ఎవ్వరూ మాట్లాడలేదు. ఆ తర్వాత వినిపించింది స్టీల్ రాయిపై రాసినట్టు గీసుకుపోయే శబ్దం, గొలుసు ఇనుప బిగుసు, విక్రమ్ గొంతు పొడిగా విరిగిన ఆజ్ఞలు. “వెనక్కు తీయండి! నేను చెప్పాను కదా ఆ మూడోది—”

లహరి అతని మాట మీదే ప్రశాంతంగా పెట్టింది. “మీరు రికార్డులో బ్లూ స్టిక్కర్ ఉన్నదంతా మీ ప్రయారిటీ లేన్ నుంచే ముందుగా రిలీజ్ అన్నారు.” ఆమె తన ఫోన్‌లో రికార్డు ఆపలేదు; అతని వాయిస్ స్పష్టంగా ఉంది. “రెండో గేటు కూడా మూసేయమన్నారు. ఇప్పుడు వెనక్కు తీసే చోటే లేదు.”

సుధాకర్ గారు అతని ఫోన్ వైపు చేయి చాపారు. “ఇవ్వు,” అన్నది మాత్రమే. విక్రమ్ క్షణం పట్టుకున్నాడు; కానీ పట్టుకుని ఉండటం కూడా ఇప్పుడు అతనికే వ్యతిరేకంగా కనిపించింది. ఆయన చేతికి ఫోన్ వెళ్లిపోయింది. స్క్రీన్ మీద ఎరుపు బొట్టు నిలిచింది. మాధవి అత్త లహరి వైపు కాదు, విక్రమ్ వైపు చూసింది—మొదటిసారి కుటుంబ సభ్యుడిలా కాక, బద్దలైన పని చూసే వ్యక్తిలా.

విక్రమ్ ఒక్కసారిగా లహరిమీదికి తిరిగి, “నువ్వు ఉద్దేశపూర్వకంగా—”

“నేను మీ ఆజ్ఞే పాటించాను,” అంది ఆమె. చేతిలో ఉన్న స్లిప్‌ని అతని వైపు కాదు, సుధాకర్ గారి ట్రాలీ మీద పెట్టింది. “సైడ్ లేన్ ఖాళీ ఉంచమని నేను ఉదయాన్నే చెప్పా. మీరు అందరి ముందే మీ లేన్ మాత్రమే అన్నరు. ఇపుడు ఫంక్షన్ సామాను నిలిపింది ఎవరి మార్గమో అందరికీ కనిపిస్తోంది.”

అతని గొంతులో అధికార తేటతనం పోయింది. “మామయ్య, నేను అంటే—స్పీడ్ కోసం—”

సుధాకర్ గారు అతన్ని ఆపేశారు. “లహరి,” అని ఆమెవైపు తిరిగి, “రిసీవింగ్ రెండో గేటు తాళం తెరువు. ఇకనుంచి రిలీజ్ నువ్వు చెబుతావు.” ఆ మాటను గోదాం అంతా విన్నది. పని మారింది కాదు; ఎవరి మాట చివరి మాటో మారిపోయింది.

లహరి తన పర్స్ నుంచి ఆలస్యంగా తిరిగి ఇచ్చిన అదే చిన్న తాళం చెవిని మళ్లీ తీశింది. కాసేపటి క్రితం అవమానానికి వాడిన వస్తువు ఇప్పుడు వేరే చేతి ఆజ్ఞతో బరువు మార్చుకుంది. ఆమె వెళ్లి రెండో గేటు తాళం తిప్పింది. తలుపు విప్పగానే ఇరుకుగా నిలిచిన గాలి బయటికి దూసుకెళ్లినట్టు అనిపించింది. రఫీ వెంటనే ఖాళీ మార్గంలో ట్రాలీని వెనక్కు కోణం తిప్పాడు. భారమైన కెరియర్‌లు కొత్త దారిలో సర్దుకుపోతుండగా, విక్రమ్ మాత్రం తన ప్రయారిటీ లేన్ మధ్యలో, తానే బిగించిన నియమాల చెత్తలో నిలిచిపోయాడు.

లహరి డ్రాప్‌ఆఫ్ టర్న్ దగ్గరికి చేరి, తిప్పుకోబోయే చివరి ట్రాలీకి చేతి సంకేతం ఇచ్చింది. ఆమె పక్కకు జరగగానే బొల్లార్డ్ మధ్య లాగబడ్డ గొలుసు ఒక్కసారిగా మళ్లీ ఉరకలేసి బిగుసుకుని ‘ఛాక్’ అని తాటు వేసింది. విక్రమ్ దారి పూర్తిగా ముడిపడిపోయింది. లహరి వెనుదిరిగి నడిచింది.