బయట పెట్టిన ఆమెనే చివరికి ఎంచుకున్నారు

“ఆ కార్డు మీ చేతిలో ఉండదు,” అని వర్షిణి అక్క నందిని వేళ్ల మధ్యన ఉన్న పికప్ కార్డును లాగేసుకుంది. పార్కింగ్ లేన్ మీద తెల్ల పెయింట్‌తో వేసిన ‘డిపార్చర్స్’ అక్షరాల దగ్గరే అది జరిగింది. మల్లెపూల వాసన, డీజే మోగింపు, కార్ల హెడ్లైట్ల మధ్య నిల్చున్న డ్రైవర్లు, బంధువులు, హాల్ స్టాఫ్ అందరూ చూసారు. “నువ్వు లోపల కూర్చొని లిస్ట్ రాసేదాకా సరిపోతుంది. బయట ఎవరు ఎక్కాలి, ఏ వాహనం ఎప్పుడు కదలాలి — అవి మా వాళ్లు చూస్తారు.”

నందిని చేతి మణికట్టుపై పాత పెన్ను మచ్చ ఇంకా ఉంది. ఉదయం నుంచి మూడు సార్లు మడిచిన చిన్న రశీదు ఆమె దుపట్టా మడతలో నలిగిపోతోంది — మందుల దుకాణం బిల్లు, ఇంటి అద్దె తేదీ, అన్నీ ఒక్కటే గుర్తు చేస్తున్నట్టు. సేవా రంగంలో ఐదు సంవత్సరాలు పని చేసి, ఈ సాయంత్రం ఫంక్షన్‌కి వాహనాల క్రమం, పెద్దల డ్రాప్, పెళ్లికూతురు అత్తవారి కార్లు, విమానాశ్రయానికి వెళ్తున్న అతిథుల విడిపోవు వరుస — అన్నీ ప్లాన్ చేసింది ఆమెే. కానీ జనాల ఎదుట ఆమెను “లోపల కూర్చునే అమ్మాయి”గా తేల్చేశారు.

“అక్క,” నందిని స్వరం దిగువగానే ఉంది, “కిషోర్ దగ్గరున్న ఇన్నోవా ముందే బయలుదేరితే రమేష్ మామయ్య వాళ్ల మందుల బ్యాగ్ మిగిలిపోతుంది. లిస్ట్—”

“లిస్ట్ నాకు తెలుసు,” అంటూ వర్షిణి అక్క కార్డు తన క్లచ్‌లో పెట్టుకుంది. “నీకు ఇంకో పని. గిఫ్ట్ కవర్లు లోపలికి తీసుకెళ్లు. ఇక్కడ నిలబడొద్దు.”

అదే క్షణంలో హాల్ మెయిన్ పోర్టికో నుంచి ఒక చిన్న గందరగోళం పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చింది. విమానాశ్రయానికి వెళ్ళాల్సిన వృద్ధ దంపతులు తప్పు కార్ దగ్గర నిలబడ్డారు; వాళ్ల వీల్‌చెయిర్ మడిచి ఎవరొ ఒకరు డిక్కీలో వేసేశారు; ఆ కార్ అయితే వరుడి ఫ్రెండ్స్‌ది. డ్రైవర్ హారన్ కొడుతూ, “ఇంకెవరు? ఎక్కండి త్వరగా,” అని కేకేస్తున్నాడు. వృద్ధురాలి చెయ్యిలో ఆక్సిజన్ చిన్న సిలిండర్ బ్యాగ్ ఉంది; ఆమె కాలు జారింది.

నందిని ఒక్క మాటా లేకుండా పరిగెత్తింది. గిఫ్ట్ కవర్ల బుట్టని పక్క స్టెప్ మీద పెట్టి, వీల్‌చెయిర్ లాక్ విప్పి, “అమ్మా, మీరు ఈ కార్ కాదు. కిషోర్!” అని గట్టిగా అరిచింది. డ్రైవర్ కిషోర్ మరో లేన్ అంచునుంచి తల తిప్పాడు. “నీ ఇన్నోవా రివర్స్‌లో తెచ్చు. రమేష్ మామయ్య, ముందు మీరు. సిలిండర్ బ్యాగ్ లోపల సీటుకి కట్టండి.” ఆమె చేతితో దారిచూపింది. రెండు నిమిషాల్లో తప్పు కార్ కదిలిపోయింది, సరైన కార్ సరిగ్గా వీల్‌చెయిర్ పక్కనే ఆగింది. ఆ వృద్ధుడు కూర్చునేలోపే జనం కళ్లలోని చదువు కొద్దిగా జారిపోయింది.

“చూసావా?” అని ఒక స్టాఫ్ బాయ్ ఇంకొకరికి మెల్లగా అన్నాడు. “అమ్మాయి లేనిదే కుదరదేమో.”

ఆ మాట వర్షిణి అక్క చెవిలో పడింది. వెంటనే ఆమె గాజుల శబ్దంతో నడుచుకుంటూ వచ్చి, నందిని భుజం పక్కకు జరిపేసింది. “ఒక్కసారి ఎవరో తప్పు చేసినందుకు నువ్వు పెద్దదానివయ్యావా? బయట నిలబడటానికి కూడా హద్దుంటుంది.” ఆమె కిషోర్ చేతిలో ఉన్న కీ బంచ్ తనవైపు లాగుకుంది. “ఇక మీదట ఏ డ్రైవర్‌కి నేరుగా మాటాడకు. ఎవరెప్పుడు వెళ్తారో నేను చెబుతా. మరీ...” ఆమె స్వరం కొంచెం పైకి పోయింది, బంధువుల వైపు తిరిగింది, “ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఉందని ఎవరికైనా అనిపిస్తే తప్పు. పని కోసం వచ్చిన వాళ్లు పని చేసుకుని వెళ్లాలి. పరిమితి దాటితే ఇలానే గందరగోళం వస్తుంది.”

అది గాలి మధ్య విసిరిన చెంపదెబ్బలా నిలిచింది. మధు కొంచెం దూరంగా నిలబడి ఫోన్‌లో మాట్లాడుతున్నట్టు నటిస్తూ ఉన్నాడు; ఆ మాట వినగానే అతని చేతిలోని ఫోన్ కిందికి జారింది. హాల్ గాజు తలుపు పక్కన ఉన్న ఎలివేటర్ అద్దంపై పాత వేళ్ల మసక ముద్రలు, అందులో నందిని నిలబడిన దేహం — పొడవైన షిఫ్ట్ ముగింపు అలసట భుజాల దగ్గర ముడుచుకున్నట్టుగా కనిపించాయి. ఆమె తల ఎత్తలేదు. “సరే,” అంది. కానీ అక్కడి నుంచి వెళ్లలేదు.

వర్షిణి అక్క ఇంకా ఆగలేదు. “మధు, నువ్వు కూడా జాగ్రత్త. నీకు సలహాలు ఇచ్చిందని బయట వాళ్లను లోపలివాళ్లలా నిలబెట్టకు. మా అమ్మ ముందే మాట ఇచ్చాం. పెళ్లి ఖర్చులు, పేరుప్రతిష్ఠ, అన్నీ సరిగా నడవాలి. లేన్ దగ్గర ఎవరి పక్క ఎవరు నిలబడాలి అన్నదానికీ విలువ ఉంటుంది.”

మధు నోట మాట రాలేదు. అదే నందినికి నిజమైన అవమానం. కేవలం కార్డు తీసుకోవడం కాదు; కనిపించే స్థానం తీసేయడం.

ఆ సమయంలో రమేష్ మామయ్య, ఇప్పటికే ఇన్నోవాలో కూర్చున్నాడు అనుకున్న వాళ్లలో, కర్రతో బయటకి మళ్లీ దిగాడు. “ఎవరు నా మందుల బ్యాగ్ పెట్టారు?” అని అడిగాడు. “నా మామయ్యకి ఇన్సులిన్ టైమ్ మిస్ అయ్యేది,” అన్నది పక్కనే ఉన్న మేనకోడలు. ఆమె చూపు నందినిపై పడింది. “ఆమె పట్టుకుంది.”

వర్షిణి అక్క వెంటనే నవ్వు పూయించింది. “అవును, చిన్న చిన్న పనులు చేస్తుంది.”

“చిన్న పని?” రమేష్ మామయ్య గట్టిగా అన్నాడు. “నేను పాతివాడినయ్యా, కనీసం ఎవరెవరు ఎక్కడికి పంపుతున్నారో చూడగలను. మొదటి నుంచి లేన్ చూస్తున్నది ఈ అమ్మాయే. నా బ్యాగ్ ఎక్కడుందో కూడా నీకు తెలియదు.”

వర్షిణి అక్క ముఖంలో కాసేపు గట్టిదనం బిగుసుకుంది. “మామయ్య, మీరు లోపలికి వెళ్ళండి. ఇక్కడ మేమే చూస్తాం.”

అప్పుడే జనాల అంచు నుంచి మరో స్వరం వచ్చింది. డ్రైవర్ కిషోర్ తన తలుపు మూసి చేతిని పైకెత్తాడు. “అక్క, నిజం చెబుతా. షిఫ్ట్ మొదలైనప్పటి నుంచి ఎవరు ఎక్కడ దింపాలి, ఎవరిని ముందుగా తీసుకెళ్లాలి అన్నది నందినిగారే చెప్పింది. మాకు కార్డు మీద నెంబర్, ప్రయాణికుల పేరు, పెద్దల సీట్లు — అన్నీ ఆమె రాసినవే. మీరు ఇప్పుడే కార్డు తీసుకున్నారు.”

ఒక్క క్షణం లేన్ క్రమం మారింది. దగ్గర్లో ఉన్న ఇద్దరు హాల్ సిబ్బంది నందిని దగ్గరకు కాస్త దగ్గరగా చేరి నిలబడ్డారు; ఇప్పటి వరకు వర్షిణి అక్క చేతులు చూసి కదిలిన వాళ్లు, ఇప్పుడు నందిని ముఖం చూస్తున్నారు. మధు ఫోన్ జేబులో పెట్టి రెండు అడుగులు ముందుకొచ్చాడు. “అక్క, కిషోర్ నిజమే చెబుతున్నాడు.”

వర్షిణి అక్క వెంటనే స్వరాన్ని ఎత్తింది. “ఎవరైనా మాట్లాడితే నిజమైపోదు. కార్డు నా దగ్గరుంది. బుకింగ్ మా పేరుమీద. చివరి వాహనం ఎవరికి ఇవ్వాలో నేనే—”

“ఆ కార్డు మీద రాసింది చదవండి మరి!” అని రమేష్ మామయ్య అరిచాడు. అతని గాత్రం వయసుతో వంకరగా ఉన్నా, ఆజ్ఞ మాత్రం సూటిగా ఉంది. “చదవండి. ఎవరి చేతిరాతో, ఏ క్రమమో అందరూ వినాలి.”

జనాల అంచు నుంచి “చదవండి,” అని కిషోర్ మళ్లీ అన్నాడు. వెంటనే హాల్ బాయ్ ఒకడు కూడా అదే మాట పునరావృతం చేశాడు. “చదవండి అక్క.” పిలుపు ప్రతిధ్వనిలా రెండోసారి వినబడగానే వర్షిణి అక్క క్లచ్ తెరవక తప్పలేదు. కార్డు బయటకి వచ్చింది. మందపాటి తెల్ల కార్డు; పై మూలన నీలం మార్కర్‌తో ‘వీఐపీ డిపార్చర్ – 3’ అని. కింద వరుసగా పేర్లు. పెద్దలది మొదటి లైన్, ఎయిర్‌పోర్ట్ వాహనం రెండోది, చివరిది — “వరుడు చెల్లెలి బృందం తర్వాత: మధు, నందిని, ఫైల్స్ బాక్స్.”

ఆ చివరి లైన్ చూసిన క్షణమే ఆమె వేల్లు కఠినంగా మారాయి. ఆ కార్డు మీద నందిని పాత పెన్ను గీతలు స్పష్టంగా ఉన్నాయి. ఈ క్రమం ముందే ప్లాన్ అయింది. అంతేకాదు, మధుతో ఆమె పేరును పబ్లిక్‌గా ఒకే వాహనంలో చేర్చిన తీరు, వాళ్ల మధ్య ఉన్నది గాలివార్త కాదని, పని కూడా, పరిచయమూ కూడా ఇంటివాళ్లకి తెలియకుండా లేదని బలంగా బహిర్గతం చేసింది.

“అది పాత డ్రాఫ్ట్,” అని వర్షిణి అక్క తడబడింది. “నేను మార్చమన్నాను.”

“ఎప్పుడు?” మధు అడిగాడు. ఈసారి అతని స్వరం స్పష్టంగా వినిపించింది. “మార్చమంటే ఎందుకు నందినితో కాదు? నాకు ఎందుకు చెప్పలేదు?”

వర్షిణి అక్క వెంటనే మార్గం మార్చుకుంది. “ఇప్పుడు వాటి గురించి కాదు. చివరి వాహనం వస్తోంది. ఫైల్స్ బాక్స్, నగల చిన్న సంచి, పెళ్లికూతురు అత్తవారి రిటర్న్ గిఫ్ట్స్ — ఇవి ఎవరితో పంపాలో జాగ్రత్త. పొరపాటు అయితే బాధ్యత ఎవరిది?”

అదే ఆమె చివరి రక్షణ. చివరి వాహనం. అందరి ఎదుట లోడింగ్ క్షణం. ఎవరి చేతిలో కార్డు ఉంటే వారి మాటకే బరువు. తెల్ల టెంపో ట్రావెలర్ లేన్‌లోకి తిరిగొచ్చే శబ్దం వినిపించింది. డ్రైవర్ బ్రేక్ వేసాడు. వెనక డోర్ తెరుచుకుంది. ఇద్దరు సిబ్బంది పెట్టెలు ఎత్తేందుకు ముందుకు వచ్చారు.

వర్షిణి అక్క కార్డు మళ్లీ తన ఛాతీ దగ్గరికి లాగుకుంది. “రిటర్న్ గిఫ్ట్స్ ముందుగా. ఫైల్స్ బాక్స్ తర్వాత. నందిని, నువ్వు పక్కకు.”

నందిని ఆమె మాట వినలేదు. నేరుగా వెళ్లి ఫైల్స్ ఉన్న నీలం పెట్టెపై చెయ్యి పెట్టింది. పెట్టె మూలలో ఆమెనే అంటించిన తెల్ల స్టిక్కర్ ఉంది; ఇన్వాయిసులు, చెల్లింపుల రశీదులు, తిరిగి ఇవ్వాల్సిన అడ్వాన్స్ కవర్లు అన్నీ అందులోనే. ఆ పెట్టె తప్పు వాహనంలో వెళ్తే రాత్రి ముగిసేలోపే ఎవరో ఒకరు బలి అవ్వాలి — అక్క కాదు, స్టాఫ్‌లో ఎవరైనా. ఆమె కార్డు వైపు చేతి చాపింది.

వర్షిణి అక్క వెనక్కి ఒక అడుగు వెళ్లి కార్డు ఎత్తిపట్టుకుంది. “తాకొద్దు. ఇది నా నిర్ణయం.”

నందిని ముందుకే వచ్చింది. “నిర్ణయం మీది అయితే బాధ్యత కూడా మీదే. ఈ ఫైల్స్ బాక్స్ నేను ఇచ్చిన వాహనంలోనే వెళ్తుంది.”

“నువ్వెవరివి?” వర్షిణి అక్క దాదాపు కేకేసింది. “బయట నిలబెట్టితే అర్ధం చేసుకోలేవా? నీకు చెప్పిన హద్దు—”

“నేనే ఈ బయలుదేరే క్రమం రాసిన మనిషిని,” నందిని స్పష్టంగా అంది. “ఎవరు ముందుగా ఎక్కాలి, ఏ సంచి ఏ వాహనంలో వెళ్ళాలి, ఏ పెద్దవారిని ఎవరితో పంపాలి — నేను నిర్ణయించాను. ఎందుకంటే తప్పు జరిగితే మీరు కాదు, నేనే లెక్క చెప్పాల్సి వస్తుంది. ఇప్పుడు అందరూ వినండి.”

ఆమె ఒక్కసారిగా వర్షిణి అక్క మణికట్టు పట్టుకోలేదు; బలవంతం చేయలేదు. బదులుగా కార్డు కనిపించేలా ఆమె చేతి కిందనుంచి పైకి నెడుతూ, అందరికీ చదవగల ఎత్తులోకి తీసింది. అదే క్షణం మధు ముందుకొచ్చి వర్షిణి అక్క భుజం అడ్డంగా కాకుండా పక్కకు తప్పుకున్నాడు. రమేష్ మామయ్య తన కర్రను నేలపై బలంగా కొట్టాడు. కిషోర్ పెట్టె వదిలేసి, “మూడో వాహనం క్రమం ఇదే,” అని గట్టిగా అన్నాడు.

నందిని ఆ ఎత్తులో ఉన్న కార్డు మీద వేళ్లతో చూపించింది. “మొదట రమేష్ మామయ్య మందుల సంచి. తర్వాత ఫైల్స్ బాక్స్. ఆ తర్వాత చిన్న నగల సంచి మధు చేతిలో. రిటర్న్ గిఫ్ట్స్ ఈ వాహనంలో కాదు — రెండో రౌండ్‌లో వెళ్తాయి. చివరి సీటు ఖాళీగా ఉంటుంది. ఆ సీటులో నేను ఎక్కుతాను. ఎందుకంటే బేగంపేట్ డ్రాప్ వరకు ఈ పంపిణీకి చివరి సంతకం నా దగ్గరే ఉంది.”

“నీకా హక్కు ఎవరు ఇచ్చారు?” వర్షిణి అక్క చేతులు ఒక్కసారిగా గాల్లో నిలిచిపోయాయి. ఆమె స్వరం పైకి వెళ్లాలనుకుంది, కానీ గాలిలోకి రాలేదు.

నందిని ఫైల్స్ పెట్టె మూత తెరిచి పై ఫైల్ బయటకు తీశింది. లోపల హాల్ అడ్వాన్స్ రశీదు, కేటరింగ్ లెక్క, వాహనాల చెల్లింపు వౌచర్లు. పై పేజీపై రమేష్ మామయ్య సంతకం, కింద “సమన్వయం – నందిని” అని. “ఇది ఇచ్చారు,” అంది. “మీరు మధ్యలో కార్డు లాగుకున్నారు, పని కాదు.”

ఆ మాటతో కనిపించే నష్టం ఒక్కసారిగా వర్షిణి అక్కవైపు తిరిగింది. దగ్గర్లో ఉన్న ఇద్దరు బంధువులు ఆమె చేతిలోని చిన్న నగల సంచి అడగలేదు; నేరుగా మధుకే చూశారు. సిబ్బంది రిటర్న్ గిఫ్ట్స్ పెట్టెను ట్రావెలర్ దగ్గరనుంచి వెనక్కి దిగేశారు. కిషోర్ రమేష్ మామయ్య మందుల సంచి తీసుకుని ముందు సీటు కింద పెట్టాడు. వర్షిణి అక్క చేతులు ఇంకా గాల్లోనే ఉండిపోయాయి; ఎవరూ వాటి వైపు చూడలేదు.

ఆమె చివరి సారి జోక్యం చేసుకునేందుకు అడుగు వేసింది. “మధు, నేను చెప్పేది విను. ఇప్పుడీ అమ్మాయి ఎక్కితే మాటలు వస్తాయి.”

మధు ఈసారి వెనక్కి తగ్గలేదు. “మాటలు ఇప్పటికే మీరు తెచ్చారు అక్క. పని చేసినది ఎక్కుతుంది.”

అదే చీలికను నందిని పూర్తిగా తనవైపు తిప్పుకుంది. ఆమె వర్షిణి అక్క చేతిలోని కార్డును నెమ్మదిగా తీసుకుంది. బలవంతం అవసరం లేకుండా వచ్చింది; అక్క వేళ్లు గట్టిగా పట్టుకోలేక జారిపోయాయి. నందిని కార్డును పైకి ఎత్తి, పార్కింగ్ లేన్ మీద ‘డిపార్చర్స్’ అని ఉన్న తెల్ల అక్షరాల మధ్య నిలబడి చెప్పింది, “మూడో వాహనం నా పిలుపుతో బయలుదేరుతుంది. రమేష్ మామయ్య, మధు, ఫైల్స్ బాక్స్ — లోడ్ చేయండి. మిగతావాళ్లు దారి ఖాళీ చేయండి.”

కిషోర్ వెంటనే వెనక డోర్ తెరిచాడు. సిబ్బంది ఆమె చెప్పిన క్రమంలోనే పెట్టెలు అమర్చారు. రమేష్ మామయ్యను ముందుగా ఎక్కించారు. మధు నగల చిన్న సంచి చేతిలోనే పట్టుకుని లోపలికి అడుగు పెట్టాడు. వర్షిణి అక్క ఒక్క క్షణం ముందుకు రావాలనుకుని ఆగిపోయింది; ఆమెకు స్థలం మిగల్లేదు, మాట మిగల్లేదు.

నందిని చివరగా తానే ట్రావెలర్ మెట్టుపై పాదం పెట్టింది. కార్డు ఇంకా ఆమె చేతిలోనే ఉంది. తెల్ల నేలపై వేసిన ‘డిపార్చర్స్’ గీతల మీద ఆ కార్డు ఎత్తుగా కనిపిస్తోంది. ఎదురుగా నిలిచిన వర్షిణి అక్క చేతులు నెమ్మదిగా కిందకి జారాయి. లేన్ మధ్యలో ఖాళీ దారి తెరిచి ఉంది. “కిషోర్,” నందిని కార్డు ఎత్తినట్టుగానే ఉంచి అంది, “బయలుదేరు.”