ఒక్క క్షణంలో గది వాళ్లపై తిరిగింది

“మాధవి, ఆ లాన్యార్డ్ తీసేయ్,” అని సుజాత చేతిలోని అతిథుల పట్టికను ఆమె వైపు కొట్టేసినట్టుగా నెట్టింది. “ముఖ ద్వారం దగ్గర నిలబడు అర్హత అందరికీ ఉండదు. నీ పని డెలివరీ వాళ్లను వెనుక గేటు దగ్గరికి తిప్పడం. ఇక్కడ పెద్దవాళ్లు వస్తారు.”

నిశ్చితార్థం కోసం అద్దెకు తీసుకున్న హైదరాబాద్ బంజారాహిల్స్ ఇంటి ప్రాంగణం పూలతో మెరిసిపోతోంది. మధ్యలో రౌండ్‌గా కాంతులు, రెండు వైపుల పార్క్ చేసిన కార్లు, మెట్ల అడుగున రిజిస్టర్ టేబుల్. టేబుల్ అంచు మీద రిబ్బన్లు, సేఫ్టీ పిన్లు, అర కప్పు చాయ్ చల్లారిపోయి వలయం పెట్టిన గాజు, ఒక పెన్ను. మాధవి మెడలో వేలాడుతున్న ముడతలేసిన గుర్తుపట్టి లాన్యార్డ్‌ను సుజాత రెండు వేళ్లతో ఎత్తి చూసి, మురికి గుడ్డ తాకినట్టు ముఖం పెట్టింది.

మాధవి ఏమీ అనలేదు. ఉదయం నుంచీ ఈ ఇంటి వంటగది నుంచి ప్రాంగణం వరకూ తిరిగింది ఆమె. ఈ కార్యక్రమం కోసం లైవ్ అమ్మకాలు చూసే స్టూడియో నుంచి ప్రత్యేకంగా వస్తువులు పంపించింది, అతిథుల బహుమతి సంచుల వరుస కూడా ఆమెనే అమర్చింది. రఘు నిన్న రాత్రి ఫోన్‌లో, “ఒక్కరోజు సహించు, ఇంట్లో వాళ్లు చూస్తున్నారు,” అన్నాడు. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అని సంవత్సరమంతా నిలిపి పెట్టిన బంధం, ఈ ఒక్క ఉదయం మాత్రం పనిమనిషి స్థానానికి జారిపోయింది.

“విన్నావా?” సుజాత మళ్లీ అరిచింది. “ఇమ్రాన్, ఈమెని రిజిస్టర్ దగ్గర పెట్టొద్దు. పెళ్లి ఇంటి వాళ్లలో ఎవరో అనుకుని ముందుకు వచ్చేస్తారు.”

ఈవెంట్ కోఆర్డినేటర్ ఇమ్రాన్ ఒక క్షణం మాధవి ముఖం, సుజాత ముఖం చూసి, ఎవరి వైపు సురక్షితమో అంచనా వేసాడు. “అక్కా, మీరు కాస్త పక్కన—”

మాధవి టేబుల్ మీదున్న పెన్ను తీసి, రిజిస్టర్ మూసి, ఇమ్రాన్ చేతిలో పెట్టింది. “సరే. వెనుక గేటు నేను చూస్తాను,” అంది. కానీ వెళ్లేముందు ప్రధాన గేటు వైపు ఒకసారి చూసింది. మూడు కార్లు ఒకేసారి లోపలికి వచ్చి, వాలెట్ బాలురు ఎవరిని ముందుగా దింపాలో గజిబిజిగా నిలిచిపోయారు. వధువు అమ్మమ్మ కారు ఇప్పటికే బయటే ఆగి ఉంది. అక్కడే పగులు మొదలయ్యింది.

మాధవి వెనక్కి తిరగలేదు. గేటు వలయంలోకి నేరుగా నడిచింది. “అమ్మమ్మ కార్ ముందు. మిగతా రెండు పక్కకి తిప్పండి. ఎడమవైపు ఖాళీ ఉంది,” అంది. వాలెట్ బాలురు ఒక క్షణం సుజాతను చూసారు. మాధవి ఇప్పటికే తన చేయి పైకి ఎత్తి డ్రైవర్‌కు సంకేతం చేసింది. “ఇప్పుడు తిప్పండి. ఆలస్యమైతే మెట్లు దగ్గర దింపలేరు.”

ఆమె గొంతులో అరుపు లేదు; నిర్ణయం మాత్రమే ఉంది. డ్రైవర్ స్టీరింగ్ తిప్పేసరికి బయటి వరుస కదిలింది. సిల్వర్ కారు వెనక్కి జారింది, అమ్మమ్మ కార్ నేరుగా మెట్లకిందకి చేరింది. రెండు పెద్దమ్మలు దిగి, “అయ్యో, బాగా జాగ్రత్తగా తీసుకొచ్చారు” అని మాట్లాడుకుంటూ లోపలికి నడిచారు. సుజాత నోరు తెరిచి, వెంటనే చిరునవ్వు పెట్టుకుంది.

“అందుకే నేనే ఇక్కడ నిలబెట్టాను,” అని ఆమె పెద్దగా చెప్పింది, తనే ఆదేశించినట్టు. “చిన్న పనులు తెలిసి చేస్తుంది. కానీ హద్దు తెలిసి ఉండాలి.” మాట చివరని గట్టిగా వదిలింది; వినాల్సినవాళ్లు వినేలా.

మాధవి ఆ మాటను గాలిలోనే వదిలేసింది. ఇమ్రాన్ దగ్గరికి వంగి, “వధువు పక్షం గిఫ్ట్ సంచులు కుడివైపు కాదు. నీడపడే వరండాలో పెట్టు. లేదంటే ఫోటోలకి బాక్సులు కనిపిస్తాయి,” అంది. ఇమ్రాన్ తల ఊపకముందే ఆమె చేతులతో ఇద్దరు అబ్బాయిలను చూపించి సంచులు కదిలించింది. సుజాత వెంటనే ముందుకొచ్చి, “నేనే చెప్పా కదా అలా పెట్టమని,” అని మరోసారి తన గొంతుతో ముద్ర వేసింది.

అప్పుడు నిజమైన గందరగోళం పుట్టింది. వధువు మామయ్యలు తీసుకొచ్చిన బహుమతి హాంపర్లు, వరుడు పక్షం నుంచి వచ్చిన డిజిటల్ ప్రదర్శన పెట్టెలు, లైవ్ ప్రసారం కోసం తెచ్చిన ఉత్పత్తి పెట్టెలు—మూడు వరుసలు ఒకేసారి గేటు దగ్గర దిగాయి. ప్రధాన ప్రాంగణం రౌండ్‌గా ఉండటంతో ఎవరు ఎక్కడ నిలబడాలో క్షణంలోనే ఆగిపోయింది. లోపలికి వచ్చే అతిథులు మెట్ల మీదే జామ్ అయ్యారు. వెనుక నుంచి కార్ హారన్. ముందునుంచి “మొదట వీటిని లోపల పెట్టండి” అన్న గొంతు. ఇమ్రాన్ ఒక్కసారిగా కనిపించలేదు.

సుజాత ఆ జామ్ మధ్యలో నిలబడి, “ఇవి అన్నీ ఎడమకి పెట్టండి, ఎవరైనా వినిపించట్లేదా?” అని అరిచింది. ఎడమవైపు ఇప్పటికే అమ్మమ్మల కుర్చీలు అమర్చబడ్డాయి. ఇద్దరు పనివాళ్లు పెట్టెలతో అటు వెళ్లి తిరిగి నిలిచిపోయారు.

మాధవి ఒక అడుగు ముందుకు వేసి టేబుల్ అంచుని తనవైపు తిప్పింది. రిజిస్టర్, పెన్ను, రిబ్బన్లు అన్నీ స్వల్పంగా జారాయి. “ఎవరూ ఎడమకి వెళ్ళొద్దు,” అంది. “వరుడు పక్షం పెట్టెలు వరండా కుడి మూలకి. హాంపర్లు నేరుగా మెట్ల కింద కాదు—వెనుక గోడకు ఆనించి రెండు వరుసలు. అతిథులు ముందుగా లోపల. బహుమతులు తర్వాత.”

ఆమె చేతి దిశ చూసి మొదట ఒక బాలుడు కదిలాడు. తర్వాత ఇద్దరు. తర్వాత పెద్ద పెట్టె మోసుకొచ్చిన వ్యక్తి భుజం తిప్పి ఆమె చూపిన దారి పట్టాడు. మెట్ల మీద ఆగిపోయిన అతిథుల కాళ్లు పక్కకి జారాయి. సీరెల మడతలు మెల్లగా తిరిగాయి. ఇంతవరకూ సుజాత వైపు ఒరిగి నిలిచిన భుజాలు ఒక్కొక్కటిగా మాధవి వైపు మళ్లాయి. ఒక బంగారు కడియం వేసుకున్న మామయ్య నేరుగా ఆమె దగ్గరకు వచ్చి, “ఇవి ఎక్కడ పెట్టాలి అమ్మా?” అని అడిగాడు.

ప్రాంగణం వలయంలో పక్కలు అలా మారిపోవడం సుజాత కళ్ల ఎదుటే జరిగింది. కాసేపటి క్రితం ఆమె అరిచిన దిశలో ఎవరూ లేరు; అందరూ మాధవి చేతి సంకేతం, ఆమె చూపిన ఖాళీలు, ఆమె చెప్పిన వరుసలను చూస్తున్నారు. పెద్దమ్మ జానకి గాజు కప్పు చేతిలో పట్టుకుని వరండా నుంచి వాలి చూసింది. చల్లారిన చాయ్ మట్టికప్పు అంచున మరొక వలయం పడింది.

“ఓహో,” జానకి పెద్దమ్మ చప్పుడు చేసింది, “అమ్మాయి తల బాగా పనిచేస్తోంది.”

ఆ ఒక్క మాటే సరిపోయేది. కానీ సుజాత అంత తేలిగ్గా వదిలేది కాదు. ఆమె మెట్ల రెండో మెట్టుపైకి ఎక్కి, అందరికీ వినిపించే గట్టిగొంతుతో అంది, “పని తెలిసి ఉండొచ్చు. అందుకే బయట పనుల్లో పెట్టాం. కానీ ఎవరి స్థానం ఎక్కడో మర్చిపోవద్దు. రఘుతో మాట్లాడిందని, రెండుసార్లు ఇంటికి వచ్చిందని, మన ఇంటి కోడలు అయిపోదు. ఇక్కడ కుటుంబం ముందు రేఖ దాటొద్దు, మాధవి. రిజిస్టర్ టేబుల్ వద్ద నిలబడేది ఇంటి వాళ్లు.”

అర సెకను పాటు ప్రాంగణం నిజంగా ఆగిపోయింది. హారన్ కూడా దూరమైంది అనిపించింది. వినాల్సినవాళ్లు అందరూ విన్నారు—వధువు పక్షం, వరుడు పక్షం, పనివాళ్లు, ఇమ్రాన్, పెద్దమ్మ జానకి, మెట్ల దిగువ నిల్చున్న రఘు కూడా. రఘు కదలలేదు. అతని చేతిలోని ఫోన్ వెలుగు అరచేతిలో దాచినట్టుగా మాత్రమే మెరిసింది.

మాధవి అతన్ని చూడలేదు. సుజాతను కూడా కాదు. ఆమె ముందున్న రిజిస్టర్ టేబుల్‌ను మళ్లీ నేరుగా పెట్టింది. పెన్ను తీసుకుంది. పేజీ తిరగేసి పైభాగంలో ఖాళీ చోట రెండు పేర్లు రాసింది—మొదట వధువు అమ్మమ్మ పేరు, తర్వాత పెద్దమ్మ జానకి పేరు—వచ్చే వారి ప్రవేశ క్రమం మార్చి, అందరికీ కనిపించేలా టేబుల్‌ను గేటు వైపు తిప్పింది. ఆపై తల ఎత్తి, ఒక్కసారి మాత్రమే పలికింది.

“ఈరోజు ఈ ప్రవేశ వరుసని నేను పెద్దమ్మ జానకి గారి కోసం చూస్తాను. ఆమె తర్వాత వస్తున్న పెద్దవాళ్లను నేను లోపలికి తీసుకెళ్తాను. ఎవరికైనా అభ్యంతరం ఉంటే, ఆమె ముందే చెప్పండి.”

ఆ వాక్యమే కొట్టిన తాళంలా ప్రాంగణం అంతా మోగింది.

జానకి పెద్దమ్మ కప్పు టేబుల్ మీద పెట్టి నెమ్మదిగా మెట్ల దిగింది. ఎవరూ ఆమెను పిలవలేదు; ఆమె నేరుగా మాధవి పక్కన నిల్చుంది. “నా పేరు వేసిందంటే సరిపోతుంది,” అంది. “మొదట నా అక్కవాళ్లు వస్తారు. వాళ్లను ఈ అమ్మాయి తీసుకెళ్తుంది.” ఆమె మాధవి చేతిలోని పెన్ను తీసుకుని రిజిస్టర్ క్రింద చిన్న గీత వేసింది. అది సంతకం కాదు; కానీ అక్కడ ఉన్న ప్రతి మనిషి దాన్ని ఆమోదంగా చదివాడు.

చూస్తుండగానే నష్టం బయటపడింది. సుజాత మెట్లపై నిలబడి ఉన్న చోటకు ఎవరూ సూచనలు అడగడానికి వెళ్లలేదు. ఇమ్రాన్ రిజిస్టర్ టేబుల్‌ను పూర్తిగా మాధవి వైపు జరిపాడు. పని బాలురలో ఒకడు ఆమె చేతిలో నుంచి లాన్యార్డ్ తీసుకుని మళ్లీ గౌరవంగా మెడలో వేసాడు. ఇద్దరు మామయ్యలు అతిథి వరుస గురించి ఆమెను అడిగారు. రఘు ముందుకు ఒక అడుగు వేసి ఏదో చెప్పబోయి, పక్కనే ఉన్న తన బావ గట్టిగా, “మాధవి గారిని అడుగు, ఇప్పుడు ప్రవేశం ఆమె దగ్గరే క్లియర్ అవుతోంది,” అన్నాడు. ఆ “గారు” సుజాత చెవుల్లో బహిరంగ చెంపదెబ్బలా మోగింది.

“ఏంటీ ఇది?” సుజాత గొంతు ఒక్కసారిగా బిగుసుకుంది. “అత్తగారు, ఇలా ఒక్కసారిగా—”

“ఒక్కసారిగా కాదు,” జానకి పెద్దమ్మ కఠినంగా అంది. “ఉదయం నుంచీ చూస్తున్నాను. పని చేసేది ఎవరో, పేరు తినేది ఎవరో కూడా చూస్తున్నాను.” ఆ తరువాత సుజాత వైపు కాకుండా గేటు వైపు తిరిగి, “ఎవరైనా పెద్దవాళ్లు వస్తే మాధవిని అడగండి,” అని స్పష్టంగా చెప్పింది.

అక్కడే అధికారం మళ్లీ గీసిన గీత దాటిపోయింది. వలయం తెరుచుకుంది. బయట కార్లు ఆగగానే లోపలికి చూపే చూపులు ఇప్పుడు మాధవి వైపు తిరిగాయి. ఆమె ఒకరిని ఎడమ మెట్లు, మరొకరిని వరండా, పెద్దవాళ్లను నెమ్మదిగా మధ్య కుర్చీల వరకు తీసుకెళ్తూ నిలబెట్టింది. ప్రతి ఆదేశం తర్వాత ఒక కదలిక. ప్రతి కదలిక తర్వాత ఇంకో వ్యక్తి ఆమెను ఆశ్రయించడం. సుజాత మాటలకోసం ఎదురుచూసిన పాత భద్రత ఒక్కొక్కరి భుజం నుంచి జారిపోయింది.

సుజాత చివరి ప్రయత్నంగా రఘువైపు తిరిగి, “నువ్వయినా చెప్పు. ఇది బయట పని చూసే అమ్మాయి. ఇంటి పేరు ముందుంచే హక్కు—”

ఈసారి మాధవి అతన్ని చూసింది. అతని నోరు తెరుచుకుని మూసుకుంది. అదే సరిపోయింది. ఆమె గొంతు చల్లగా, దారుణంగా స్పష్టంగా వినిపించింది.

“హక్కు ఎవరూ ఇస్తారనుకుని నేను ఇక్కడ నిలబడలేదు. ఈ ఇంటి గుమ్మానికి వచ్చేవాళ్లను ఎవరికి ఎలా గౌరవంగా లోపలికి తీసుకెళ్లాలో నాకు తెలుసు, అందుకే నిలబడ్డాను. ఇంకా వినండి—ఈ వరుసని నేను జానకి పెద్దమ్మ గారి మనిషిగా చూస్తున్నాను. ఆ పేరుతోనే చూస్తున్నాను. నన్ను వెనక్కి పంపాలంటే, ఆమె అతిథుల్ని మీరు తిరస్కరించాలి.”

ఆమె “జానకి పెద్దమ్మ గారి మనిషిగా” అన్న వెంటనే చదువు మారిపోయింది. పనిమనిషి కాదు. బయట వాళ్లలో ఒకరు కాదు. కుటుంబం చూసే పేరు లేకుండా గుమ్మం దగ్గర నిల్చున్న అమ్మాయి కాదు. ఆ మాటను ఎవ్వరూ రొమాన్స్‌గా వినలేదు; అధికారంగా విన్నారు. జానకి పెద్దమ్మ ముఖం మారలేదు, కానీ ఆమె చేయి మాధవి టేబుల్‌పై ఉండటం చాలింది. వరుసలో నిల్చున్నవాళ్లు ఒక్కసారిగా దారి మార్చి మాధవి వైపే చేరారు.

దెబ్బ అంతా బహిరంగంగానే పడింది. సుజాత మెట్లపై ఒంటరిగా మిగిలింది. ఆమె కాసేపటి క్రితం తనవైపు తిప్పుకున్న ఇద్దరు బంధువులు కూడా ఇప్పుడు మాధవి దగ్గర నిలబడి ప్రవేశ క్రమం అడుగుతున్నారు. ఇమ్రాన్ తన సిబ్బందికి, “మాధవి అక్క చెప్పినట్టు చేయండి,” అన్నాడు. రఘు సుజాత దగ్గరకు వెళ్లలేదు; గేటు వైపు తిరిగి నిలబడాల్సి వచ్చింది, ఎవరిని ఆపలేని మనిషిలా. సుజాత గొంతు మళ్లీ పైకి రావాలనుకుంది, కానీ ఎక్కడికి విసరాలో నేల కనిపించలేదు.

ఇంకా రెండు కార్లు లోపలికి వచ్చాయి. మాధవి పేరుపేరునా పెద్దవాళ్లను పిలిచి దారి చూపింది. ఒక మామయ్య నవ్వుతూ, “అమ్మా, మా బాగ్స్?” అన్నాడు. “కుడివైపు పెట్టించాను,” అంది ఆమె. “మీరు ముందుగా లోపలికి వెళ్లండి.” అతను వెంటనే వెళ్లాడు. ప్రశ్న, సమాధానం, ఆజ్ఞ—మూడూ ఇప్పుడు ఆమె వైపు మాత్రమే జరుగుతున్నాయి.

కొన్ని నిమిషాలకే ప్రాంగణం ఒత్తిడి విడిపోయింది. మెట్ల దగ్గర జామ్ కరగిపోయింది. రిజిస్టర్ పేజీలు నిండుతున్నాయి. చల్లారిన చాయ్ వలయం పక్కనే ఇంకో కప్పు పెట్టారు. మాధవి లాన్యార్డ్ మళ్లీ మెడపై సూటిగా పడింది. సుజాత దిగిన మెట్టు దగ్గర ఎవరూ ఆగలేదు.

మాధవి చివరి అతిథి వరుసను లోపలికి మళ్లించి, టేబుల్ వద్దున్న పెన్ను ఇమ్రాన్ చేతిలో పెట్టింది. “ఇక్కడినుంచి నువ్వు కొనసాగించు. పెద్దమ్మ గారి పక్క వరుస క్లీన్ అయింది,” అంది. ఆ తరువాత ప్రాంగణం పక్కనున్న సన్నని దారిలోకి తిరిగింది—వంటగది వైపు వెళ్లే గోడచాటుని దారి.

ఆ మలుపు దగ్గర కౌంటర్ అంచున ప్లేట్లు, పూసల తీగ, అరమూసిన నీళ్ల బాటిల్ గజిబిజిగా కనిపించాయి. వెనక నుంచి పిలుపులు ఒక్కదాని మీదొక్కటి ఎగిరి వచ్చాయి—“మాధవి గారు, ఈవైపు ఒక్కసారి—” “మాధవి, పెద్దమ్మ పక్కన—” “అక్కా, ఇంకో కారు వచ్చింది—” ఆ గొంతులు గోడకు తగిలి తిరిగి ఆమె వైపే బౌన్స్ అయ్యాయి. మాధవి ఆగకుండా మలుపు తిరిగింది.