జాబితాలో నా పేరు పైకి ఎక్కింది

“ఆగండి,” అని గేట్ దగ్గర నిలబడ్డ అబ్బాయి చేతిని చాపి మాధవిని ఆపేశాడు. ఆమె చేతిలోని మడతపడిన ఆహ్వాన పత్రం, మెట్రో నుంచి దిగిన తొందరలో భుజానికి అడ్డంగా వేలాడిన చిరిగిన లాన్యార్డు, చెమట తడి పట్టిన అరచేతి—అన్నీ ఒక్కసారిగా అందరికీ కనిపించేలా నిలిచిపోయాయి. ఆమె వెనక ఇంకా ఆటో నుంచి దిగుతున్న ఒక దూరపు బంధువు, పేరు చెప్పగానే, “వెళ్లండి వెళ్లండి, వాళ్లు లోపలే ఉన్నారు,” అని నవ్వుతూ లోపలికి వదిలేశారు.

మాధవి కళ్లను ఎత్తలేదు. గేట్ పక్కనే ఉంచిన చిన్న టేబుల్ మీద చల్లారిపోయిన టీ గ్లాస్ కింద గోధుమరంగు వలయం పడింది. వేచి ఉన్నవారి సమయం కూడా అక్కడే మచ్చలా కనిపించింది. ఆమె ఆహ్వాన పత్రం మీద పెన్ను గీత పాత మచ్చలాగా వంగి ఉంది—నిన్న రాత్రి అర్జున్‌నే తొందర్లో సంతకం పెట్టి పంపించాడు. ఈ నిశ్చితార్థానికి రావొద్దని తనకు ఎవరూ చెప్పలేదు. రావాలని ఒత్తిడి చేసినవాడే అర్జున్.

“పేరు?” గేట్ సూపర్వైజర్ శేఖర్ మళ్లీ అడిగాడు.

“మాధవి.”

అతడు జాబితా మీద వేళ్లను నడిపి ఆపేశాడు. “మాధవి... పక్క జాబితాలో ఉంది మేడమ్. ప్రధాన అతిథుల దారి కాదు. ఈ లేన్ కాదు. ఆ వైపు కూర్చోండి. ఎవరో వచ్చి తీసుకెళ్తారు.”

పక్క జాబితా. ఆ రెండు పదాలు గేట్ ముందు నిలబడ్డ వాళ్లందరికీ వినిపించేలా గట్టిగా పడ్డాయి. మాధవి తల తిప్పి చూశింది. మల్లెల తాడుల కింద వెలుతురు పడుతున్న ప్రాంగణం మధ్యలో కుర్చీలు వరుసగా, లోపలికి వెళ్లే రెండు దారులు తాడుతో విడగొట్టబడి ఉన్నాయి. ఒక దారి నేరుగా మంటపం వైపు. ఇంకో దారి పక్క చుట్టూ.

ఆమె అక్కడే నిలబడలేదు. “ఎవరైనా వచ్చి తీసుకెళ్తారంటే నేను పార్సెల్నా?” అని నెమ్మదిగా అడిగి, ఆహ్వాన పత్రాన్ని మడిచి టేబుల్ మీద పెట్టింది. “లోపలికి పిలిచింది ఎవరో వాళ్లకే ఫోన్ చేయండి. నేను ఈ కుర్చీలో కూర్చొని వేచి ఉండను.” అంటూ తాడుకు అటు ఇటు ఉన్న దారుల మధ్య ఖాళీగా ఉన్న తలుపు చవుక గడప దగ్గరికి వెళ్లి నిలబడ్డింది. వెళ్లిపోలేదు; తప్పుకోలేదు కూడా.

ఆ చిన్న కదలికనే ఎవరూ ఊహించలేదు. గేట్ అబ్బాయి తికమకపడ్డాడు. శేఖర్ చేతిలోని స్కానర్ ఒకసారి బీప్ చేసి మౌనమైపోయింది. లోపల నుంచి విహారి అత్తగారు వచ్చారు—పచ్చ బెనారసీ, మెడంతా బంగారం, ముఖంలో పబ్లిక్ నవ్వు, కళ్లలో కొలిచే చల్లదనం.

“అరే, నువ్వేనా?” ఆమె మాధవిని తల నుంచి కాలివరకు ఒకే చూపుతో కొలిచారు. “బాగా తొందరగా వచ్చేశావే. అర్జున్ చెప్పలేదా? ఇవాళ ఇంటివాళ్ల పనులు చాలా ఉంటాయి. బయటివాళ్లని కొంచెం తరువాత లోపలికి తీసుకుంటాం.”

బయటివాళ్లు. గేట్ దగ్గర ఇద్దరు పిన్నిగార్లు మాట్లాడుతుండగా మాట ఆగింది.

మాధవి అత్తగారి కళ్లలోకే చూసింది. “నేను బయటివాడిని అయితే పిలుపు ఎందుకు పంపించారు?”

“అబ్బా, పిలుపు పంపడం ఒక్కటే, స్థానం ఒక్కటే కాదు కదా. మీరేమో...” విహారి అత్తగారు నవ్వును ఇంచు కూడా తగ్గించకుండా శేఖర్‌కి తిరిగారు. “ఈ అమ్మాయిని సైడ్ సీటింగ్ దగ్గర కూర్చోపెట్టండి. వేదిక దగ్గర గందరగోళం వద్దు. ఇంకా—” ఆమె మాధవి భుజాన వేలాడుతున్న లాన్యార్డు వైపు చూసి పెదవి వంచారు—“ఆఫీసు నుంచే పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చినట్టుంది. సేవా రంగం వాళ్లకి టైమ్ బాగా కుదరదు కదా.”

ఆ అవమానం గాలిలో ఒకసారి తిరిగి గేట్ వద్దే ఆగిపోయింది. మాధవి రాత్రిళ్లు అమెరికా క్లయింట్ల ఫిర్యాదులు చూసి, పొద్దున్నే మెట్రో ఎక్కి అర్జున్ తండ్రి ఆసుపత్రి బిల్లులు చెల్లించేందుకు తన జీతం ముందుగానే తెచ్చిన రోజుల సంగతి ఈ ఇంట్లో అందరికీ తెలిసిందే. కానీ పబ్లిక్‌లో ఎవరు తెలిసినట్టు మాట్లాడరు. తెలిసినది కూడా అప్పుడప్పుడు ఉపయోగించేది ఆయుధంలా మాత్రమే.

అప్పుడే అర్జున్ వచ్చాడు. గోధుమ రంగు కుర్తా, నుదుటి మీద చెమట, ఒక చేతిలో మొబైల్. అతను మొదట మాధవిని, తర్వాత తన అత్తగారిని, తర్వాత టేబుల్ మీద పడిన ఆహ్వాన పత్రాన్ని చూశాడు. నిలుచున్న చోటే ఆగిపోయాడు. ఆగిన ఆ అరసెకను మాధవికి మరీ ఎక్కువగా అనిపించింది.

“అర్జున్,” అత్తగారు ముందే మాట తీసుకున్నారు, “నీకు తెలిసిన అమ్మాయి వచ్చింది. కొంచెం సైడ్‌లో కూర్చోబెడతాం. పెద్దలు వచ్చేస్తున్నారు.”

అతని పెదవులు కదిలి ఆగిపోయాయి. “మాధవి, ఒక ఐదు నిమిషాలు—”

“నువ్వు చెప్పొద్దు,” మాధవి గట్టిగా కాదు, సూటిగా అంది. “నన్నెక్కడ నిలబెట్టాలనుకుంటున్నారో వాళ్లే చెబుతున్నారు.”

ఆ సమాధానం గేట్ దగ్గర ఉన్నవారికి వినిపించగానే, శేఖర్ జాబితా పుస్తకాన్ని నిటారుగా పట్టుకున్నాడు. విహారి అత్తగారి నవ్వు పలుచనైంది. అర్జున్ మాత్రం తలుపు గడప దగ్గరే ఆగి, లోపలికి ఒక్క అడుగు, బయటికి ఒక్క అడుగు అన్నట్టుండిపోయాడు.

అదే సమయంలో లోపల నుంచి వేగంగా ఒక మధ్యవయస్కుడు బయటకు వచ్చాడు. మెడలో గుర్తింపు కార్డు, చేతిలో అతిథుల కూర్చోవాల్సిన కార్డుల గుత్తి. “శేఖర్, వేదిక ముందు మొదటి వరుస కార్డులు—” అని వచ్చి, మాధవిని చూసి ఒక్కసారిగా మాట మార్చాడు. “మాధవి గారు వచ్చారా?”

గేట్ చుట్టూ చిన్నగా కదలిక వచ్చింది. విహారి అత్తగారు కనుబొమ్మ పైకి లేపారు. శేఖర్ నిటారుగా నిలబడ్డాడు.

“అవును,” మాధవి అంది.

ఆయన వెంటనే ఆమె వైపు ఒక అడుగు ముందుకు వచ్చి రెండు చేతులతో కార్డు చాచి, “క్షమించండి, మాధవి గారు. మీ కోసం వెతుకుతున్నాం. ప్రధాన ప్రవేశం నుంచే తీసుకురమ్మని చెప్పారండి. ఈ దారి ఖాళీ చేయండి,” అని శేఖర్‌పై కన్నేసాడు. ఆ ‘గారు’ అనే సంబోధన వేదిక ముందు పెద్దలకి మాత్రమే వినిపించే రకం. గేట్ దగ్గర ఉన్న ఇద్దరు అతిథులు స్వయంగా పక్కకు జరిగిపోయారు.

విహారి అత్తగారు నవ్వును గట్టిగా పట్టుకున్నారు. “ఏదో పొరపాటు అయి ఉంటుంది. ఆమెకు మొదటి వరుస ఏంటి?”

ఆ మధ్యవయస్కుడు—హాల్ నిర్వహణ చూసే పిన్నిగారి అల్లుడు—చేతిలోని కార్డులు తిప్పి ఒక తెల్ల కార్డు చూపించాడు. దానిపై ముదురు నీలిరంగులో “మాధవి” అని స్పష్టంగా ఉంది. “ఇది వేదిక పక్కన కూర్చోవాల్సిన వారి కార్డు. అర్జున్ గారు స్వయంగా ఉదయం పెట్టించారు.”

అర్జున్ తల తిప్పి చూశాడు. అతను పెట్టించాడు. కానీ గేట్ దగ్గర మాట పడినపుడు వెంటనే చెప్పలేకపోయాడు. అదే మాధవి కళ్లలో గుచ్చిన కంటె. ఆమె ముందుకు వెళ్లలేదు. “కార్డు ఉంది కాబట్టి స్థానం ఉందని కాదు,” అంది చల్లగా. “ఇక్కడ ఎవరు అడ్డుకుంటున్నారో అందరూ చూస్తున్నారు.”

ఆ మాటతో అత్తగారి చెంపల దగ్గర కఠినత పెరిగింది. ఆమె ఒక్కసారిగా తిరిగి లోపలికి సంకేతం ఇచ్చారు. వేదిక ముందు వరుసలో ఒక కుర్చీ నుంచి కార్డు తీసి, మరొకదాన్ని పెట్టమని. వారి ఉద్దేశ్యం స్పష్టమే—కార్డు ఉంటే సీటు మార్చేస్తే సరిపోతుంది. పేరునే పక్కకు నెట్టేయాలి.

లోపల దీపాల వేడి, మల్లె పరిమళం, పళ్లెలు మోగే శబ్దాల మధ్య ఆ ఒక్క చిన్న కాగితం మార్పు యుద్ధంలా కనిపించింది. ఇద్దరు సిబ్బంది ఎవరిని చూడాలో అర్థంకాక నిలిచిపోయారు. అర్జున్ వేళ్లు మొబైల్ చుట్టూ బిగిశాయి. విహారి అత్తగారు గట్టిగా పలికారు, “మొదటి వరుసలో కేవలం ఇంటివాళ్లు. మిగతావారికి పక్క వరుస. అర్జున్, ఈ విషయంలో అక్కడే నిలబడి ఎందుకు ఉన్నావు?”

అదే చివరి తోసివేత అయ్యింది. మాధవి తన భుజం నుంచి చిన్న పర్సు తీసి, అందులోంచి అర్జున్ ఇంటి తాళాలు బయటకు తీసింది. గత ఆరు నెలలుగా అతని తండ్రి మందులు, డిశ్చార్జ్ పేపర్లు, బిల్లులు, ఇంట్లో డైనింగ్ టేబుల్‌పై రాత్రి భోజనం తర్వాత పెట్టే మందుల పెట్టె—అన్నింటికీ తిరిగిన తాళాలు అవే. ఆమె అవి అర్జున్ చేతిలో పెట్టలేదు. గేట్ టేబుల్ మీద, చల్లారిన టీ వలయం పక్కనే ఉంచింది.

“ఇంటివాళ్లు ఎవరో ఇక్కడే తేల్చండి,” అంది.

గేట్ దగ్గర గాలి ఒక్కసారిగా కఠినమైంది. అర్జున్ కళ్లలో మొదట నొప్పి, వెంటనే కోపం మెరిపాయి—మాధవి మీద కాదు. తన మీద. తన కుటుంబం మీద. తన ఆగిపోవడం మీద. అతను గట్టిగా, మొదటిసారి స్పష్టంగా అన్నాడు, “శేఖర్, స్కానర్ ఆపొద్దు.”

ఎవరూ కదల్లేదు.

అర్జున్ నేరుగా టేబుల్ దగ్గరకు వెళ్లి తాళాల పక్కన ఉన్న తెల్ల కార్డును ఎత్తుకున్నాడు. దానిపై మాధవి పేరు. లోపల వేదిక ముందు ఒక పెద్ద కుర్చీకి కట్టిన మరో కార్డును తీసుకురమ్మని చేతితో సంకేతం చేశాడు. ఎవరూ కదల్లేదని చూసి తానే వెళ్లి, క్షణంలో తిరిగి వచ్చాడు. అతని చేతిలో మరో కార్డు—“అర్జున్”.

విహారి అత్తగారి గళం పలచబడింది. “ఇది ఏమిటి? పెద్దల ముందు—”

“పెద్దల ముందు కాబట్టే,” అర్జున్ కోసేశాడు. గేట్ వద్ద నుంచే వేదిక వైపు తిరిగి, అక్కడ నిలబడ్డ సిబ్బందికీ, దగ్గర కూర్చున్న బంధువులకీ వినిపించేంత గట్టిగా అన్నాడు, “మొదటి ఆహ్వానం, మొదటి స్వాగతం, మొదటి కూర్చోవడం—మాధవికి. ఆమెను ఆపిన దారి ఎవరికీ తెరవకండి, ఆమె వెళ్లాకే తెరవండి.”

అతను తన పేరు కార్డును రెండో కుర్చీపై పెట్టి, మాధవి పేరున్న కార్డును మొదటి కుర్చీకి కట్టాడు. కట్టడమే కాదు, అందరూ చదవగలిగేలా నిటారుగా సరిచేశాడు. ఆ క్షణంలో దూరంగా కూర్చున్న మామయ్య తన గ్లాస్ అర్ధంలోనే ఆపాడు. పక్కనే ఉన్న పిన్నిగారు చేతిలోని పళ్లెం కొంచెం వంగి చెంచా మోగింది. శేఖర్ తాడును తీసి ప్రధాన లేన్ ఖాళీ చేశాడు.

విహారి అత్తగారి ముఖంలో ఉన్న అధికారపు రంగు ఒక్కసారిగా జారిపోయింది. “అర్జున్, ఇది అతిగా—”

“అత్తయ్య,” అతని గళం ఈసారి తక్కువ, కానీ మరీ తట్టుకోలేనంత దృఢంగా ఉంది, “నన్ను ఎవరితో చూడాలనేది మీరు నిర్ణయించవచ్చు అనుకున్నా. కానీ ఎవరిని గేట్ దగ్గర నిలబెట్టి అవమానించాలనేది కాదు. ఆమె ‘తెలిసిన అమ్మాయి’ కాదు. నేను పిలిచి తెచ్చిన మనిషి. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అని అందరూ సంవత్సరమంతా మాట్లాడి, గేట్ దగ్గరికి వచ్చేసరికి పనిమనిషిలా నిలబెట్టే హక్కు ఎవరికీ లేదు.”

ఆ మాట ‘పనిమనిషి’ దగ్గర అత్తగారు కంటి పలకరింపే మానేశారు. చుట్టూ నిలబడ్డ వాళ్లలో ఒకరు కుర్చీని వెనక్కి లాగి మాధవికి దారి ఖాళీ చేశారు. ఇంకొకరు పక్క వరుస కార్డులు చేతిలో పట్టుకుని ఏది ఎక్కడ పెట్టాలో కొత్తగా చూస్తూ నిలిచిపోయారు. అధికారమే మారినప్పుడు విధేయత ఎంత త్వరగా దారి మార్చుకుంటుందో గేట్ ముందు బహిరంగంగా కనిపించింది.

కానీ మాధవి ఇంకా కదల్లేదు. అదే అర్జున్‌కి చివరి పరీక్ష. అతను మళ్లీ టేబుల్ దగ్గరకు వచ్చాడు. తాళాల పక్కన ఒక నలుపు రంగు గేట్ టోకెన్ ఉంది—ప్రధాన లేన్‌కు ఇస్తే మాత్రమే స్కానర్ పచ్చబడే గుర్తు. శేఖర్ దాన్ని సాధారణంగా పెద్దల చేతికే ఇస్తాడు. అర్జున్ దాన్ని ఎత్తి మాధవి ముందుకు చాచి, అందరూ చూస్తుండగానే అన్నాడు, “ఇది నా చేతి నుంచి కాదు. ఈ ఇంటి ప్రవేశ హక్కుగా తీసుకో. ముందుగా నువ్వే వెళ్లాలి.”

అది ప్రేమ ప్రకటనలా వినిపించలేదు. ఆదేశంలా, ఒప్పందంలా, యజమాన్యాన్ని మార్చినట్లా వినిపించింది. విహారి అత్తగారు ఆ టోకెన్ వైపు ఒక అడుగు వేశారు. “శేఖర్, ఆ టోకెన్—”

శేఖర్ ఆమెను చూడలేదు. “మాధవి గారు,” అని అతడే రెండు చేతులతో లేన్ వైపు చూపించాడు.

మాధవి చివరకు ముందుకు నడిచింది. గేట్ టేబుల్ మీదున్న తాళాలను తీసుకోలేదు. టోకెన్ మాత్రం అర్జున్ చేతి నుంచి ఆమె చేతిలోకి వచ్చాక, ఆమె కాసేపు చూసింది. తన పేరు వేదిక ముందు నిటారుగా ఉంది. అర్జున్ పేరు దాని వెనకకు జారింది. అంతే సరిపోలేదు. ఆమె శేఖర్ వైపు తిరిగి, “ఆ తాళాలు లోపలికి తీసుకురావద్దు. బయటే ఉండనివ్వండి,” అంది. దాంతో గేట్ టేబుల్, టీ వలయం, పాత అవమానం అన్నీ అదే చోట మిగిలిపోయాయి.

ప్రధాన లేన్ ముందు చిన్న స్కానర్ కాంతి ఎరుపుగా మెరుస్తోంది. రెండు వరుసల కుర్చీలు కొత్తగా సరిచేసి, మధ్య దారి నేరుగా ఖాళీ చేశారు. మాధవి టోకెన్‌ను స్కానర్‌కు అద్దింది. పచ్చ కాంతి వెలిగింది.