ముందు నవ్వారు, తర్వాత వేచిచూశారు

“సాహితి, పక్కకు జరుగు,” అంటూ వంశీ ఆమె చేతిలోని టోకెన్ ఫైల్‌ని లాగేసి కౌంటర్ లోపలికి నెట్టేశాడు. “ఈ కేసు నువ్వు పట్టుకోకు. డాక్టర్ వైపు నుంచి క్లియర్ లేదు.”

ముందు వరుసలో నిల్చున్న వాళ్లు మెడలు చాచి చూశారు. గాజు తలుపు దగ్గర మెట్రో నుంచి ఇప్పుడే దిగిన అలసటతో భుజాలు వంగి, చేతిలో చల్లారిపోయిన భోజన పెట్టె పట్టుకుని మాధవి నిలబడి ఉంది. సాహితి మామయ్య కుమార్తె. ఇంట్లో పెళ్లి మాటలు తిరిగినప్పుడల్లా వంశీ పేరు దాటకుండా ఉండేది కాదు; ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం లాగానే అతను చుట్టుపక్కల ప్రవర్తించేవాడు, కానీ ఏ గడియారం మోగాలో తనే నిర్ణయిస్తాననే తీరుతో.

సాహితి చెయ్యి ఒక క్షణం గాల్లోనే ఆగింది. తెల్లని యూనిఫారం చేతి మడతల దగ్గర పొడవాటి డ్యూటీ ముద్రలు ముడుచుకుపోయి ఉన్నాయి. “టోకెన్ నూట ఇరవై నాలుగు,” అంది ఆమె, వంశీని కాదు, లైన్‌ని చూస్తూ. “ఉపవాస పరీక్షకు వచ్చిన పెద్దాయన. అరగంట ఆలస్యం అయితే మళ్లీ రేపటికి పోతుంది.”

“నువ్వేనా ఇప్పుడు నియమాలు చెప్పేది?” వంశీ బెల్‌ని తనవైపుకు లాగి మోగించాడు. “రేఖ మేడం వచ్చే వరకు ఎవరూ లోపలికి కాదు. కూర్చో. ప్లాస్టిక్ కుర్చీ మూలలో.”

అదే మొదటి చిల్లు. వెనక ఉన్న గర్భిణి స్త్రీ పెదవులు మొరపెట్టుకుంది. “అయ్యా, ఆమెనే ఇప్పటివరకు అందరి ఫారమ్‌లు చూసింది కదా,” అంది మెల్లిగా. వంశీ ఆమెవైపు ఒళ్ళు తిప్పి, “మీకు త్వర అయితే ఇంకో హాస్పిటల్‌కు వెళ్ళండి,” అన్నాడు. మాట కస్టమర్‌కి అయినా, చూపు మాత్రం సాహితిపై గుద్దుకున్నట్టుండింది.

సాహితి పక్కకు వెళ్లలేదు. కౌంటర్ అంచున వేళ్లు పెట్టి నిలబడి, “వారందరి నమూనాల టైమ్ స్లాట్ నా లాగ్‌లో ఉంది,” అంది. “దాన్ని ఆపే హక్కు ఎవరిది చెప్పు.”

“నా షిఫ్ట్ ఇన్‌చార్జ్ హక్కు.” వంశీ మెడలో వేలాడుతున్న కార్డు బయటికి లాగి చూపించాడు. “చదవలేవా?”

ఆ కార్డు కొత్తదిలా మెరుస్తోంది; కాని సాహితి కళ్లలో కదిలిందేమిటంటే కార్డుకన్నా అతని స్వరం. నిన్న రాత్రే డ్యూటీ మార్పులపై రేఖ పంపిన సందేశం తన ఫోన్లో ఉంది. ఆమె ఇప్పటివరకు దాన్ని పైకి ఎత్తి చూపలేదు; తన అరచేతిలో తక్కువ వెలుగుతో మెరుస్తున్న తెరను కిందకు మోపి పెట్టింది. ముందుగా ఎవరు ఎన్ని అడుగులు దాటుతారో చూడాలని.

లైన్ పెరిగింది. రక్తపరీక్షకు వచ్చిన ఓ చిన్నారి తల్లి, బిల్లింగ్ ఫైల్ పట్టుకున్న ఓ వృద్ధుడు, తలపై దుపట్టా సరిచేసుకుంటున్న ఓ ముస్లిం మహిళ—అందరూ కౌంటర్ ముందే చిక్కుకుపోయారు. హైదరాబాద్ పెద్ద ప్రైవేట్ హాస్పిటల్ డయాగ్నస్టిక్ వింగ్ ఉదయపు పీక్ అవర్‌లో ఇలాంటి నిలుపు ఒక్కటి చాలుతుంది; సేవా రంగం అంతా ఒక్క కౌంటర్ మెడపైనే బిగుసుకుపోతుంది.

మాధవి దగ్గరికి వచ్చింది. “సాహితి, ఏం జరిగింది?” అని అడిగింది. అడిగిన తీరు బంధువుల ఆతృత కంటే ప్రమాదం చూసినట్టుంది. వంశీ వెంటనే సమాధానం ఇచ్చాడు. “ఏమీ కాదు మాధవి గారు, చిన్న పొరపాటు. ఎవరికీ ఏ పని సరిపోతుందో తెలుసుకోవాలి కదా. అంతే.”

అది అవమానం మాత్రమే కాదు; కొలిచిన పెట్టు. మాధవి ముందు సాహితి పని రాని అమ్మాయిలా కనిపించాలి, ఇంట్లో ఈ ఉద్యోగంతో ఎదిగిందనే గర్వం బద్దలవ్వాలి, వంశీ మాత్రం తాళాలు పట్టినవాడిలా నిలవాలి. సాహితి దాన్ని అక్షరాలా విన్నట్టు తలెత్తింది.

“పొరపాటు అయితే సరిచేద్దాం,” అంది.

వంశీ నవ్వాడు. “సరిచేయడం కూడా ఒక స్థాయి పని.”

అప్పుడే వెనకనుండి గొంతులు గట్టిపడ్డాయి. “ఉపవాసం పెట్టుకుని వచ్చాం సార్.” “టోకెన్లు ఎందుకు ఇస్తారు అప్పుడు?” “మేడం, మీరు చెప్తే మేం ఎదురు చూస్తాం, ఇది ఇలా ఎందుకు?” నెట్టుకొస్తున్న అసహనం కౌంటర్ గాజుపై తేమలా చేరింది.

సాహితి ఫోన్ తెరను పైకి తిప్పింది. “రేఖ మేడం మెసేజ్,” అంది. “ఈరోజు ఉదయం ఏడు నిమిషాలకు. చదువుతాను. అందరూ వినండి.”

వంశీ చెయ్యి చాచి ఫోన్ పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు. ఆమె ఒక అడుగు వెనక్కి తీసుకుని, కౌంటర్ మీదున్న రిజిస్టర్ పక్కన ఫోన్ పెట్టింది. శబ్దం రాకుండా నోటితోనే కాదు, చదవాల్సిందే అన్నట్టుగా స్పష్టంగా అక్షరాలు పలికింది. “ఈరోజు పండగ రద్దీ కారణంగా డయాగ్నస్టిక్ ఫ్రంట్ కౌంటర్ పూర్తి బాధ్యత—సాహితి. వంశీని నమూనా రవాణా డెస్క్‌కు మార్చాం. పాత ఐడి కార్డు వాడకూడదు. కొత్త తాత్కాలిక పాస్ మంజూరు కాలేదు.”

వెనకనుండి ఎవరో దగ్గు ఆపేశారు. మాధవి కళ్లూ ముందుగా ఫోన్‌కి, తర్వాత వంశీ మెడలో వేలాడుతున్న కార్డు వైపు వెళ్లాయి. సాహితి ఆగలేదు. “మరొక పంక్తి ఉంది. ‘కౌంటర్ ఆలస్యం జరిగితే బాధ్యత వంశీది కాదు. అతనికి ఫ్రంట్ ప్రాసెసింగ్ అధికారం లేదు.’”

వంశీ ముఖం మీద రంగు ఒక్కసారి కిందికి జారిపోయినట్టు అనిపించింది. “అది పాత మెసేజ్—” అన్నాడు.

“సమయం చదువుతాను?” సాహితి అడిగింది. ఫోన్ తెరను అతని ముందు కాకుండా లైన్ వైపు తిప్పింది. “ఈ ఉదయం. ఏడున్నర. ఇంకా రేఖ మేడం సంతకం కింద శాఖ ముద్ర.”

రెండు సెకన్లలో గది క్రమం మారిపోయింది. ఇప్పటివరకు సాహితిని చూసిన చూపులు తిప్పుకుని వంశీ మెడలోని కార్డు మీద ఆగిపోయాయి. అతను తొందరగా దాన్ని చొక్కాలో దాచడానికి ప్రయత్నించగా, అదే అతనిపై మరో గుద్దుగా పడింది. బిల్లింగ్ ఫైల్ పట్టుకున్న వృద్ధుడు నిట్టూర్చి, “అయ్యో, ఇంతసేపు మమ్మల్ని ఎవరు నిలిపారు మరి?” అన్నాడు.

సాహితి వేచి ఉండలేదు. కౌంటర్ లోపలికి పక్కదారి నుంచి అడుగు పెట్టి, టోకెన్ మైక్‌ను తనవైపుకు లాగింది. రిజిస్టర్‌ను వంశీ చేతి కిందనుంచి తీసి తన ముందు సరిచేసింది. నిన్నటి వరకు ఈ అంచున ఆమెకి ఇచ్చే స్థలం కేవలం నిలబడటానికే; ఇప్పుడు అదే అంచు ఆమె చేతిలోకి మళ్లీ జారుకుంది. “టోకెన్ నూట ఇరవై నాలుగు,” మైక్‌లో అంది. “రామమూర్తి గారు, ఉపవాస పరీక్ష ముందుగా. ఫారమ్ నేను చూస్తాను.”

వంశీ ఆమెను అడ్డుకోవడానికి ముందుకు వచ్చాడు. “సాహితి, నువ్వు ఓవర్ అవుతున్నావు. మాధవి ముందు డ్రామా చేయకు.”

ఆ పేరే అతని తప్పు. మాధవి ముందు అతను ఇప్పటివరకు నిర్మించుకున్న స్థిరత్వం, పెద్దలతో మాట్లాడు తీరూ, ఉద్యోగంలో పైచేయీ—అన్నీ ఒక్కసారిగా కాగితంలా పలుచబడ్డాయి. సాహితి మైక్ ఆపలేదు. “లైన్‌లో ఉన్నవాళ్లు వినండి. అధికారంతో పని చేసే కౌంటర్ ఇది. పరిచయాలతో కాదు.”

రామమూర్తి గారు ముందుకొచ్చారు. సాహితి వేగంగా ఫారమ్ చూసి, బార్కోడ్ అంటించి, నమూనా గది కోసం స్లిప్ ఇచ్చింది. చేతివేళ్లు అలసటతో బిగుసుకున్నా కదలికలో సందేహం లేదు. వెనక ఉన్న గర్భిణి స్త్రీ ఫైల్ తీసుకుంది. చిన్నారి తల్లికి ప్రాధాన్య స్లాట్ గుర్తించింది. ప్రతి కాగితం కదలిక వంశీని కౌంటర్ వెలుపలికి నెట్టి పంపుతున్నట్టు ఉంది.

ఇంకా అతను పూర్తిగా వెనక్కి పోలేదు. “సరే,” అన్నాడు, స్వరం తక్కువ చేసి. “ఇప్పుడు నా బుక్ చేసిన VIP కేసు ముందుగా వేయి. డాక్టర్ గారి బావగారు. నేను మాటిచ్చాను.”

సాహితి కళ్లెత్తి చూశింది. ఇదే అతని చివరి ఆపదబాంధవం—పేరు, పరిచయం, ఒత్తిడి. లైన్ అది విన్నది. మాధవి కూడా విన్నది. అతని గొంతులో ఇప్పుడు ఆజ్ఞ కన్నా వేడుకోలు ఎక్కువగా ఉంది; అయినా అతను దాన్ని బలంగా వినిపించాలనుకున్నాడు.

“టోకెన్?” సాహితి అడిగింది.

“ఇంకా తీసుకోలేదు. కానీ వాళ్లు వచ్చేస్తున్నారు. ముందు పంపు.”

“ఉపవాసంలో ఉన్నవాళ్ల మీదా? గర్భిణి మీదా? పిల్లల మీదా?”

“నేను చెప్పుతున్నాను కదా.”

సాహితి రిజిస్టర్ తెరిచి, ఖాళీ పేజీపై నేటి ప్రాధాన్య క్రమం చూపించింది. తర్వాత మైక్ బటన్ నొక్కింది. “ప్రస్తుత కౌంటర్ నియమం చదువుతున్నాను,” అంది. “టోకెన్ లేని ఎవరూ ముందుకు రారు. అత్యవసరం వైద్య గమనికతో మాత్రమే. సిఫార్సు మాట క్యూకు మించి కాదు.”

వంశీ చెంపల దగ్గర రోమాలు తడిమినట్టుగా అతని చేతి వణికింది. “పక్కకు రా. ప్రైవేట్‌గా మాట్లాడుకుందాం.”

“లేదు,” అంది సాహితి. ఆ ఒక్క మాట కౌంటర్ అంచున గట్టిగా పడింది. “ఇప్పటివరకు నన్ను అందరి ముందు ఆపావు. ఇప్పుడు నేను అందరి ముందే చదివి అమలు చేస్తాను.”

ఆమె మైక్‌ని మరింత దగ్గరికి లాగింది. “తరువాత—గర్భిణి ప్రాధాన్యం, టోకెన్ నూట ఇరవై ఐదు. తర్వాత చిన్నారి నమూనా. ఆ తర్వాత మాత్రమే సాధారణ వరుస. వంశీకి ఫ్రంట్ కౌంటర్ ప్రవేశం లేదు. అతని కేసులు రవాణా డెస్క్ ద్వారా మాత్రమే స్వీకారం.”

అది మాటే కాదు, తాళం మళ్లీ వేసినట్టు. వంశీ కౌంటర్ లోపలికి చొరబడేందుకు చేతిని చాపగానే సాహితి అతని పాత కార్డు వైపు చూపించింది. “ఆ కార్డు ఇక్కడ పెట్టి వెళ్ళు,” అంది. “చెల్లని గుర్తింపుతో ముందు అడ్డుకున్న రోగుల రికార్డు కూడా ఇదే పేజీలో నమోదు చేస్తాను.”

ఆ వాక్యం వినగానే అతని మెడ నుంచి కార్డు దారం గీసినట్టుగా దిగింది. ఎవరూ అతన్ని ఆపలేదు; ఆపాల్సిన అవసరం లేదు. కార్డు తీసి కౌంటర్ మీద పెట్టడం అతని చేతే చేయాల్సి వచ్చింది. సాహితి దాన్ని తన రిజిస్టర్ పక్కన పెట్టి, తేదీ, సమయం గీత వేసింది. “చెల్లని అధికారం చూపి ప్రాసెసింగ్ ఆపిన సమయం—ఎనిమిది నలభై రెండు,” అని స్పష్టంగా రాసింది.

మాధవి నిశ్శబ్దంగా చూస్తోంది. ఆమె చేతిలోని చల్లారిన భోజన పెట్టె మూత కొంచెం తెరుచుకుని ఉంది; లోపల అన్నం ఆవిరి లేకుండా అతుక్కుపోయింది. సాహితి ఒక్క క్షణం ఆమె వైపు చూసింది. పాత మాటలన్నీ, ఇంట్లో తిప్పిన పేర్లన్నీ, “వంశీ సెటిల్ అయ్యాడు”, “సాహితికి సరిపోతాడు” అన్న పళ్లెం చర్చలన్నీ—ఈ కౌంటర్ గాజు పైనే ఒకేసారి పడిపోయినట్టు.

వంశీ చివరిసారి గొంతు పైకెత్తాడు. “మాధవి, నువ్వే చెప్పు. నేను ఆమె కోసం ఎంత చేశానో—”

సాహితి అతనిని మధ్యలోనే ఆపేసింది. “ఇది నా కోసం కాదు. రోగుల వరుస కోసం.” ఆమె మరో పేజీ తెరిచి, టోకెన్ యంత్రం మీద చెయ్యి వేసింది. “ఇంకోటి విను. ఈ కౌంటర్‌లో ఎవరి పేరు ముందుకు రావాలో నేను చదువుతాను, పరిచయాలు కాదు.”

ఆమె మైక్‌లో పిలిచింది. “టోకెన్ నూట ఇరవై ఆరు—శబానా బేగం. ప్రాధాన్య చిహ్నం ధృవీకరించబడింది. ముందుకు రండి.” వెంటనే వంశీ వైపు చూడకుండానే, రిజిస్టర్ కిందనుండి కౌంటర్ తాళం తీసి తన జేబులో వేసుకుంది. “వంశీ,” అంది చల్లగా, “నీవు నిలబడు చోటు ఇప్పుడు లైన్ వెనుక. ప్రాసెసింగ్ హక్కు నా పేరు మీద ఉంది.”

లాబీ గాజుపై ఎక్కడినుంచో కెమెరా ఫ్లాష్ ఒక్కసారి పడి, క్యూలో నిలబడ్డ ముఖాలు తెల్లటి తర్వాతచాయల్లా విరిగి కనిపిస్తున్నప్పుడు, సాహితి పాత కార్డును రిజిస్టర్ మీద నొక్కి పెట్టి, “తర్వాతి టోకెన్,” అంది.