కీలు మళ్లీ నా చేతికే

“ఆ కీలు నాకు,” మధులిక చేయి చాపగానే విక్రమ్ వాటిని తన వేలికి తిప్పి వెనక్కి లాగేశాడు. మరో చేత్తో లేన్ హెడ్‌సెట్‌ని చెవి మీదకు ఎక్కించుకుని, “ఈ రోజు నేను రన్ చేస్తా. నువ్వు కార్ట్లు సెట్ చెయ్యి,” అన్నాడు. ర్యాక్ లేన్ నంబర్-సెవెన్ మధ్యలో ఇప్పటికే మూడు పుష్‌కార్ట్లు అడ్డంగా చిక్కుకుని ఉన్నాయి; నీలం స్టిక్కర్ల మీద హైదరాబాద్-దక్షిణం, బౌరంపేట్, షంషాబాద్ అని ముద్రించిన టోట్లు ఒక్కదాని మీద ఇంకొకటి ఎక్కి ఉన్నాయి. స్కానర్ బీప్‌లు అస్తవ్యస్తంగా కొడుతున్నాయి. మధులిక భుజాల దగ్గర షిఫ్ట్ అంతా మిగిలిపోయిన గట్టితనం బట్ట మడతల్లోనే కనిపించింది. ఆమె కుర్తా జేబులో సగం మడిచిన ఔషధ దుకాణపు రసీదు ఉంది—అమ్మకు చక్కెర మందుల కోసం ఉదయం తీసుకున్నది. ఈ రాత్రి డిస్పాచ్ సరిగా వెళ్లకపోతే వచ్చే నెల అడ్వాన్స్ మాట కూడా ఆగిపోతుందని ఆమెకు తెలుసు.

“లేన్ కంట్రోల్ మీ దగ్గర ఎందుకు?” అంది ఆమె, గొంతు ఎత్తకుండా. “నిన్నటి వరకూ ఈ రూట్ నేను విడిచాను.”

విక్రమ్ నవ్వి చుట్టూ చూసాడు. లోడర్లు, పికర్లు, డోర్ దగ్గర నిల్చున్న సెక్యూరిటీ బాలుడు—అందరూ వినేలా, “మీరు బాగా చేస్తారు, కానీ పెద్ద వాళ్లు చూస్తున్నారు కదా. ఈ రోజు పొరపాట్లు ఉండకూడదు,” అన్నాడు. ‘పెద్ద వాళ్లు’ అన్నప్పుడు గాజు గది వైపు తలను ఒంపాడు. అక్కడ సరోజ అత్త నిల్చుంది; విక్రమ్ తల్లి వైపు అత్త, అదే సమయంలో మధులిక ఇంట్లో పెళ్లి మాటలు తిప్పే పెద్దమ్మ కూడా. ఇంతకుముందే ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అంటూ రెండు ఇళ్లూ నోట్లో పెట్టుకున్న విషయం ఈ గిడ్డంగి గాలి దాకా వచ్చేసింది. ఇక్కడ అవమానం అయితే ఇంటి భోజన పట్టిక మీద కూడా అదే మాట తిరుగుతుంది.

మధులిక తిరిగి వాదించలేదు. కానీ అతడు ఆశించని పని చేసింది. ఆపరేషన్స్ డోర్‌ఫ్రేమ్ దగ్గర కాసేపు ఆగి, లోపలికి వెళ్లకుండా, బయటే నిలబడి రఫీకి, “బౌరంపేట్ టోట్లు కుడి ర్యాక్‌కి మళ్లించు. ఎరుపు లేబుల్ ఉన్నవి ఇక్కడే ఆపు. నేను చెక్ చేస్తా,” అంది. అధికారమేమీ లేకున్నా, కదలిక మొదలుపెట్టింది. అదే ఆమె మొదటి గెలుపు—విక్రమ్ దూరం పెట్టిన పని నేలమీద ఆమె మాటకే కదిలింది.

ఐదు నిమిషాల్లోనే అతడి గొప్పదనం చిత్తు చూపించింది. హెడ్‌సెట్‌లో రూట్ నంబర్లు గందరగోళంగా పలికాడు; షంషాబాద్ అవుట్‌బౌండ్‌కు వెళ్లాల్సిన కార్ట్‌ని మెదక్ మిశ్రమ బిన్ దగ్గరికి వదిలించాడు. పసుపు లేబుల్ ఉన్న రిటర్న్ టోట్లు దక్షిణ లేన్‌లోకి చేరి మొత్తం గడప మూసేశాయి. రెండు పుష్‌కార్ట్లు ఎదురెదురుగా ఇరుక్కుపోయి చక్రాలు చిరచిరమన్నాయి. నవీన్ స్కానర్‌ని పైకి ఎత్తి, “అక్కా, ఇది ‘హోల్డ్’ చూపిస్తోంది,” అన్నాడు. మధులిక అతడి చేతిలోని టోట్‌ని లాగి లేబుల్ చూసింది; ఒకే బ్యాచ్‌లో మూడు వేర్వేరు రూట్లు కలిసిపోయాయి.

“హోల్డ్ కాదు. తప్పు విడిచాడు,” అంది. వెంటనే టోట్ మీద మార్కర్‌తో పెద్ద గీత గీసి, “ఇవి తిరిగి ఎఫ్-రాక్. నీలం స్టిక్కర్లు అన్నీ పక్కకు. ఎవరూ విక్రమ్ చెప్పినదాని మీద లిఫ్ట్ చెయ్యొద్దు, నేను చెక్ చేసినదే కదలాలి,” అంది. ఆమె దగ్గర కీలు లేవు, హెడ్‌సెట్ లేదు. అయినా ప్రతి పొరపాటు ఆమె చేతితోనే సరిచేయాల్సి వస్తోంది. అదే అందరికీ స్పష్టమవుతోంది.

విక్రమ్ తన్ను కాపాడుకోవడానికి మరింత ఆతురపడ్డాడు. “అంత తెలిసినట్టు మాట్లాడొద్దు,” అంటూ హెడ్‌సెట్‌లో మళ్లీ కాల్ వేశాడు. “లేన్ సెవెన్ రిలీజ్.” వెంటనే ముందున్న గేటు వైపు నుంచి హారన్ అరుపు వినిపించింది. తప్పు రిలీజ్. ఇంకా స్కాన్ పూర్తి కాలేదు. గేటు వద్ద ట్రాలీ డ్రైవర్ గొంతెత్తి తిట్టాడు. రఫీ వెనక్కి ఒక అడుగు తగ్గి మధులిక వైపు చూసాడు; ఎవరిని వినాలో ప్రశ్న అతడి భుజాల్లో కనిపించింది.

గాజు గది తలుపు తెరచుకుని సరోజ అత్త బయటకు వచ్చింది. చీర అంచు గట్టిగా మడచి, “మధులిక, పని పని, ఇంటి విషయం ఇంట్లో. ఇక్కడ సీన్ చేయకు,” అంది. ఒక్క వాక్యంలో రెండు చెంపదెబ్బలు. పని మీద నుంచి తోసేయడం, ఇంటి మాటతో నోరు మూయించడం. లేన్ మధ్యలో ఉన్న బాలురు తలలు వంచారు; ఎవరూ నేరుగా చూడలేదు, కానీ విననట్టు కూడా కాలేదు.

మధులిక కుడి చేతి బొటనవేలి దగ్గర పాత పెన్ను మచ్చ గాఢంగా కనిపించింది; అది ఆమె రోజు మొత్తం లేబుల్ నోట్లు రాసే వేలి. “నేను సీన్ చేయట్లేదు,” అంది. “రూట్ చనిపోతోంది.” ఆమె మాట ముగియగానే ఎగువ ర్యాక్‌ నుంచి మరో టోట్ కిందికి వచ్చి తప్పు కార్ట్ మీద పడింది. బాక్స్ మూల పగిలి డియోడరెంట్ డబ్బాలు రోల్ అవుతూ నేల మీద చకచకా పరిగెత్తాయి. ఇదే కనిపించే నష్టం. ఇక మాటతో దాచలేనిది.

విక్రమ్ ఒక్కసారిగా మధులిక మీదే చూపు తిప్పాడు. “అది వీళ్ల నిర్లక్ష్యం. ఎవరు చెప్పమన్నారు టచ్ చేయమని? నువ్వు కింద స్టాఫ్‌తో ఎక్కువ ఫ్రీగా—”

అతడు వాక్యం పూర్తి చేసేలోపే మధులిక నేరుగా అతడి దగ్గరకు నడిచింది. లేన్ మొత్తం కదలిక ఒక్క క్షణం మందగించింది. అతడి చేతిలో కీలు ఊగుతున్నాయి; హెడ్‌సెట్ వైరు మెడపై వేలాడుతోంది. ఆమె ఎలాంటి అనుమతి అడగలేదు. విక్రమ్ చెయ్యి నుంచి కీలు సూటిగా లాగేసుకుంది. అతడు పట్టుకోబోయేసరికి ఆమె హెడ్‌సెట్ బూమ్‌ని అతడి చెవి నుంచి తొలగించి తన చెవికి పెట్టుకుంది. ఆ కదలిక అంత వేగంగా జరిగింది గాని, చూసిన వాళ్లకి ఒక్కో భాగం స్పష్టంగా కనిపించింది—కీల రింగ్ అతడి వేలి నుంచి జారిన శబ్దం, వైరు మెడపై లాగిన చప్పుడు, అతడి చేతి గాల్లో ఖాళీగా ఆగిపోవడం.

“రఫీ,” అంది మధులిక, హెడ్‌సెట్ బటన్ నొక్కుతూ, “లేన్ సెవెన్ ఫ్రీజ్. నా మాట వచ్చేవరకు ఒక్క టోట్ కదలొద్దు.” ఆజ్ఞ బయటికి వెళ్లగానే రెండు కార్ట్లు ఆగిపోయాయి. “నవీన్, పగిలిన బాక్స్ పక్కకు. ఎఫ్-రాక్, జీ-రాక్ మధ్య క్రాస్ ఖాళీ చేయి. షంషాబాద్ అవుట్‌బౌండ్ నా కాల్ మీద మాత్రమే.” మొదటి ఆజ్ఞ వినిపించగానే విధేయత వచ్చింది. అదే క్షణం గదంతా అంగీకరించింది—నిజంగా లేన్ ఎవరు నడపగలరో.

విక్రమ్ ఎర్రబడ్డ ముఖంతో ముందుకు వచ్చాడు. “నీకు ఎవరు హక్కిచ్చారు?”

మధులిక అతడిని చూడకుండా పని కొనసాగించింది. “లేబుల్ 4-బి ఉన్నవి ఎడమ గోడ. రిటర్న్స్ పసుపు స్టిక్కర్లు వెనక్కి. గేటు-టూ కి చెప్పు, తప్పు రిలీజ్ నిలిపేయమని.” హెడ్‌సెట్‌లోని మరో గళం “సరే” అని స్పందించింది. ఆమెకు జవాబు వచ్చింది; అతడికి కాదు. అది చిన్న శబ్దమే, కానీ విక్రమ్ ముఖం మీదే తలుపు మూసేసినట్టు అనిపించింది.

ఇంతలో కొత్త గాయం వచ్చేసింది. ప్రధాన అవుట్‌బౌండ్—ఉప్పల్, ఎల్‌బీ నగర్, దిల్‌సుఖ్‌నగర్ కలిపిన రాత్రి నగర రూట్—సమయానికి బయల్దేరకపోతే మొత్తం షిఫ్ట్ మీద రిపోర్ట్ పడేది. గేటు పక్కన ఉన్న మానిఫెస్ట్ ట్రే ఖాళీగా ఉంది; స్కాన్ ముగియకపోయినా ట్రక్ డ్రైవర్ ఇంజిన్ ఆన్ చేశాడు. గాజు గది నుంచి ప్రాంతీయ నిర్వాహకుడు సతీష్ దిగివచ్చాడు. అతడితో పాటు సరోజ అత్త కూడా. కుటుంబ ముఖం, కార్యాలయ ముఖం రెండూ ఒకే లేన్‌లో నిలబడ్డాయి.

“ఇంకా బయల్దేరలేదా?” సతీష్ గట్టిగా అడిగాడు.

విక్రమ్ వెంటనే సమాధానం తడబడకుండా రావాలనుకున్నాడు. “మధులిక ప్రాసెస్ బ్రేక్ చేసింది సర్. నేను కంట్రోల్—”

“నోరు మూసి రూట్ చెప్పు,” మధులిక అతని మీదుగా చెప్పింది. ఆమె శబ్దం అరుపు కాదు; అంత చల్లగా ఉంది గాని వినకుండా ఉండలేనిది. మానిఫెస్ట్ ట్రే తీసి టోట్లు గణించింది. “నగర రూట్‌కు ఇంకా పన్నెండు. వాటిలో నాలుగు తప్పు బిన్‌లో. రెండు రీ-స్కాన్. మిగతా ఆరు ఇక్కడే బ్లాక్.” ఆమె కీలు గట్టిగా పట్టుకుంది; రింగ్ మరోసారి చప్పరించింది. “ఇప్పుడు ఒకరు మాత్రమే లైవ్ లేన్ తీసుకోవాలి. లేకపోతే ఇది మిస్ అవుతుంది.”

సతీష్ కళ్లూ ముందున్న బ్లాక్, పగిలిన బాక్స్, తప్పు కార్ట్లు చూసి ఆగాయి. “ఎవరు విడుస్తారు?” అని అడిగాడు.

విక్రమ్ తడబడిపోయాడు. “నేను… అంటే… ఆమె నా నుండి—”

అతడు చెప్పింది సగానికి వచ్చేసరికి మధులిక అతడి చేతి వద్ద ఉన్న మానిఫెస్ట్ బోర్డు కూడా తీసుకుంది. ఇదే నిజమైన హ్యాండ్బ్యాక్ మొదలు. “మీ దగ్గరున్న లేన్ షీట్ కూడా ఇవ్వండి,” అంది. వాక్యం మర్యాదగా ఉంది; స్వరం మాత్రం ఆజ్ఞ. సతీష్ ఎదుట వెనుకడుగు వేయలేక విక్రమ్ బోర్డును బిగుసుకొని కాసేపు పట్టుకున్నాడు. మధులిక వదల్లేదు. రఫీ, నవీన్, గేటు బాలుడు, సరోజ అత్త—అందరి మధ్య ఆ రెండు చేతుల పట్టింపు ఒక్క క్షణం వేలాడింది. తరువాత అతడి వేళ్లు సడలిపోయాయి. బోర్డు ఆమె చేతికి వచ్చేసింది.

“రఫీ, నగర రూట్ పన్నెండు టోట్లు వరుసగా. నీలం-ఎరుపు కలిపినవి ముందుగా. నవీన్, రీ-స్కాన్ రెండు మాత్రమే. మిగతా వాటిని తాకొద్దు. గేటు-టూ, ట్రక్ ఆఫ్ చేయొద్దు, కానీ మూమెంట్ నా ‘విడుదల’ మీద,” అంది. ఆజ్ఞల వేగం పెరిగింది. కార్ట్లు ఒక్కొక్కటిగా సరిచూడబడ్డాయి. ఆమె తప్పు బిన్ నుంచి నాలుగు టోట్లు స్వయంగా లాగి సరైన వరుసలో వేసింది; చేతి నరాలు ఎగిసాయి. స్కానర్ బీప్‌లు ఇప్పుడు ఒకే తాళంలో పడుతున్నాయి. బ్లాక్ లేన్ మధ్యలో సన్నని దారి తెరుచుకుంది.

విక్రమ్ చివరి ప్రయత్నం చేశాడు. “సర్, ఆమెకు ఇలా ఓపెన్‌గా—ఇంట్లో కూడా ఈమె తలకెక్కితే—”

సరోజ అత్త ముఖం ఒక్కసారిగా గట్టిపడింది; ఇంటి మాటను ఇతడే పనిమధ్య లాగాడు. అదే అతడి రెండో పతనం. మధులిక అతడిని అప్పుడు మొదటిసారి నేరుగా చూసింది. “ఇంటి మాట బయటకు తెచ్చింది నేనుకాదు,” అంది. “ఇప్పుడు పక్కకు జరుగు.” అది అరుపు కాదు; కానీ అతడు నిజంగానే పక్కకు జరగాల్సి వచ్చింది. ర్యాక్ స్తంభానికి అతడి వెన్న తగిలింది.

ముఖ్య క్షణం ఇంకా మిగిలే ఉంది. నగర రూట్ చివరి రెండు టోట్లు వచ్చాయి. ఒకటి తప్పు స్కాన్‌తో ఎర్రగా మెరిపించింది. సమయం కరిగిపోతోంది. సతీష్ గడియారం చూశాడు. ట్రక్ డ్రైవర్ మరోసారి హారన్ కొట్టాడు. ఈసారి ఎవరో నిర్ణయం తీసుకోకపోతే మొత్తం డిస్పాచ్ చేతులు ఎత్తేస్తుంది.

మధులిక హెడ్‌సెట్‌లో బటన్ నొక్కింది. “రీ-స్కాన్ వన్ కంప్లీట్. రెండోది మాన్యువల్ చెక్. విక్రమ్,” అంది. అతడు తలెత్తాడు. ఆమె చెయ్యి ముందుకు చాపింది. “అత్యవసర మాస్టర్ కీ.” చిన్న తాళం చెవి అతడి జేబులోనే ఉంది—రిటర్న్ కేజ్ తెరవడానికి, అందులోనే తప్పు టోట్ చిక్కుకుంది. అతడు కదలలేదు.

సతీష్ స్వరం కఠినమైంది. “ఇవ్వు.”

విక్రమ్ జేబులోకి చెయ్యి వేసి తాళం చెవిని తీసాడు. కానీ మధులికకు నేరుగా ఇవ్వకుండా సతీష్ వైపు చాచబోయాడు. ఆమె మధ్యలోనే అతడి మణికట్టును ఆపింది. “లేన్ నడుపుతున్నది నేను,” అంది. అతడి వేళ్ల నుంచి ఆ తాళం చెవి కూడా ఆమె చేతిలో పడింది. ఇదే పూర్తయిన హ్యాండ్బ్యాక్—కీలు, హెడ్‌సెట్, బోర్డు, ఇప్పుడు అత్యవసర తాళం. ఒకటి తర్వాత ఒకటి, అతడి చేతులన్నీ ఖాళీ అయ్యాయి.

ఆమె పరుగెత్తకుండా వేగంగా కేజ్ తెరిచి లోపలి తప్పు టోట్ బయటికి లాగింది. లేబుల్ ఒక సారి చూసి, “నగర రూట్‌లోకి. ఇప్పుడే,” అంది. రఫీ దాన్ని సరైన కార్ట్‌లో పెట్టాడు. మధులిక మానిఫెస్ట్ మీద చివరి గీత వేశారు. పాత పెన్ను మచ్చ ఉన్న అదే వేళ్లు ఈసారి ఆ గీతను గట్టిగా నొక్కాయి. హెడ్‌సెట్‌లో చివరి ఆజ్ఞ వెళ్లింది. “గేటు-టూ, నగర రూట్ విడుదల.”

అప్పుడే ట్రాలీ ముందుకు కదిలింది. ఈసారి ఎవరూ సందేహంగా చూడలేదు. డ్రైవర్ హారన్ ఆపేశాడు. కార్ట్ చక్రాలు నేరుగా గేటు దాటాయి. విక్రమ్ పక్కనే నిలబడి ఉన్నాడు, కానీ ఎవరూ అతడి వైపు నిర్ధారణ కోసం చూడలేదు. అతడి నోరు తెరుచుకుని మూసుకుంది; మాట బయలుదేరలేదు. అతడికి మిగిలిందల్లా అందరి ముందు తన ఆజ్ఞలేని నిలువు.

మధులిక మానిఫెస్ట్ బోర్డు సతీష్‌కి ఇవ్వలేదు. క్రాస్‌లేన్‌లోకి ఒక అడుగు వెనక్కి వెళ్లి, అవసరం ముగిసిన ఛానల్‌ను తనవైపు మూసింది. హెడ్‌సెట్‌ను మెడ దగ్గర తీసి కాలర్‌కు తగిలించింది. చిన్న క్లిక్ వినిపించింది. ఆమె చేతిలోని సడలిన కీలు కాసేపు మోగి ఆగిపోయాయి. ఆపరేషన్స్ క్రాస్‌లేన్‌లో ఛానల్ నిశ్శబ్దంగా ఖాళీ అయ్యింది.