మనం తాకని ఆ స్పర్శ
“మాధవి, ఆ బౌల్ ఇక్కడికి ఇవ్వొద్దు — బయట పెట్టు,” అని శారద అత్త కిచెన్ గడప దగ్గరే ఆమె చేతిని అడ్డుకుంది. వేడివేడి పాయసం గిన్నెతో నిల్చున్న మాధవి మణికట్టు ఒక్కసారిగా వంగింది; ఆ గిన్నె జారిపోకుండా ఎదురుగా ఉన్న విహాన్ ముందుకు వచ్చి పట్టుకోవడానికి చేయి చాపాడు. అతని వేళ్లు ఆమె మణికట్టుకు అంగుళం దూరంలో ఆగిపోయాయి. గడప సన్నగా ఉంది, లోపల స్టౌపై పాలు పొంగిన వాసన, బయట హాల్లో బంధువుల గొంతులు. మాధవి రోజంతా సేవా రంగం ఆఫీసు షిఫ్ట్ చేసి వచ్చిందన్న అలసట చేతి మడతల్లోనే కనిపిస్తోంది; అయినా ఆమెకోసం లోపల అడుగు మాత్రం లేదు.
విహాన్ కళ్లల్లో ఆ ఆగిపోయిన కదలిక ఒక్క క్షణం ఎక్కువ నిలిచింది. “జారిపోతుంది,” అన్నాడు తక్కువగా.
“జారిపోతే జారిపోతుంది,” శారద అత్త అతనికే జవాబు చెప్పింది. “ముందు పెళ్లిింట్లో ఎవరెక్కడ తిరగాలో తెలిస్తే చాలు.” హాల్ నుంచి నిశిత నవ్వింది; ఆ నవ్వులో సున్నితంగా దాచిన గెలుపు ఉంది. మాధవి గిన్నెను బయట ఉన్న కౌంటర్ అంచుపై పెట్టింది. అక్కడ ఇప్పటికే చిల్లర కవర్లు, కొబ్బరికాయ తొక్క ముక్క, పసుపు డబ్బా, ఫోన్ ఛార్జర్ తీగ గజిబిజిగా పడి ఉన్నాయి. ఆమె చేతి లోపలికి వెళ్లకూడదన్నట్టే ఆ చిన్న అంచు కూడా నిండిపోయి ఉంది.
ఈ ఇంటికి ఆమె కొత్తది కాదు. చిన్నతనం నుంచి వచ్చిపోతూ, శారద అత్తకు పనుల్లో తోడుగా, విహాన్ తండ్రి అనారోగ్యానికి హాస్పిటల్ చక్కర్లు కొడుతూ, రేషన్ క్యూల్లో నిలబడి, మెట్రో స్టేషన్ నుంచి రాత్రిళ్లు మందులు తీసుకువచ్చేది ఆమెనే. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అన్నట్టు అందరూ చెప్పుకునే దగ్గరితనం ఒకప్పుడు ఉండేది. కానీ పెళ్లి మాట నిశిత వైపు తిరిగిన రోజు నుంచి మాధవి పేరు ఉపయోగపడే పని దగ్గరే ఉంది; గడపల దగ్గర మాత్రం లేదు.
రెండు గంటలకల్లా పనుల పంపకం మొదలైంది. భోజన పట్టిక చుట్టూ కూర్చున్నవాళ్లకు చాయ్, పూలమాలల లెక్క, హాల్ అలంకరణ, పండ్ల బుట్టలు — అన్నీ పేరుపేరునా వెళ్లాయి. “మాధవి, నువ్వు కింద గేటు దగ్గర కూర్చో. వచ్చే వాళ్ల చెప్పులు, గిఫ్ట్ కవర్లు చూసుకో,” శారద అత్త కాగితంపై వేళ్లతో కొట్టింది. “ఇంటి లోపల చాలా రద్దీ.”
నిశిత వెంటనే చేర్చింది. “అవును అత్తయ్య, రిజిస్టర్ కూడా కిందనే పెడదాం. లోపల తెలిసిన వాళ్లే ఉంటారు.”
అది పని కాదని మాధవి తెలుసు; అది స్థానం. గేటు దగ్గర కూర్చోబెట్టడం అంటే ఎవరు లోపలివారు, ఎవరు బయటివారు అని బంధువుల కళ్లముందు గీత గీయడం. అయినా ఆమె “సరే” అంది. కాగితపు కవర్లు ఒకటి మీద ఒకటి మడవబడి పెట్టినప్పుడు వినిపించే ఆ పొడి రాపిడి శబ్దం మాత్రమే ఆమె జవాబుకి తోడు నిలిచింది.
సాయంత్రం హైదరాబాద్ తడి గాలిలో అపార్ట్మెంట్ కాంపౌండ్ దీపాలు వెలిగేలోపు, మాధవి గేటు పక్కన ప్లాస్టిక్ టేబుల్ దగ్గర కూర్చుంది. ఒక చేతిలో ఫోన్ కాంతి అరచేతిలో దాచినట్టుగా మెరుస్తోంది; మరో చేతిలో వచ్చిన కవర్లపై పేర్లు రాస్తోంది. పై అంతస్తు బాల్కనీ నుంచి నవ్వులు కింద పడుతున్నాయి. మధ్యలో విహాన్ రెండు సార్లు దిగివచ్చాడు. ఒకసారి నీళ్లు తాగడానికి, మరోసారి ఎవరినో తీసుకురావడానికి. రెండుసార్లూ ఆమె దగ్గర ఆగలేదు. మాధవి కూడా తలెత్తలేదు. కానీ మూడోసారి, రిజిస్టర్లో అత్తగారి అక్క పేరు తప్పుగా రాసిన బంధువు మీద ఎవరైనా అరిచిన తర్వాత, అతను టేబుల్ ఎదుట నిలబడ్డాడు.
“నువ్వు పైకి ఎందుకు రావడం లేదు?” అన్నాడు.
మాధవి కలం మూత పెట్టింది. “నన్నెవరు పిలిచారు?”
“ఈ ఇంట్లోకి రావడానికి పిలుపు కావాలా?”
అమ్మాయిలు మెట్ల దగ్గర పూల దండలు కడుతున్నారు. వాళ్లలో ఒకరు వినిపించని నటనతో నెమ్మదించింది. మాధవి పైకి చూడలేదు. “గిన్నె పట్టుకోవడానికి చేయి చాపే హక్కు ఉంది. కిచెన్లో అడుగు పెట్టే హక్కు లేదా? అదే మీ ఇంటి నిబంధన కదా.”
అతను ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమయ్యాడు. ఆమె మాటల్లో ఆరోజు కిచెన్ గడప, పాయసం గిన్నె, అత్తగారి స్వరం అన్నీ మళ్లీ నిలబడ్డాయి. “అది—”
“అది ఏమీ కాదు,” మాధవి కలం మళ్లీ తీసుకుంది. “ఎవరికి ఎక్కడ కూర్చోమంటారో అక్కడ కూర్చుంటే పని సులభం అవుతుంది.”
విహాన్ టేబుల్ అంచుపై ఉన్న రిజిస్టర్ను తిప్పి తనవైపుకి తీయబోయాడు. మాధవి చేయి ముందుకి వచ్చి దాన్ని ఆపింది. వేళ్లు తాకలేదు; కానీ అతను తొలిసారి ఆమె ఆపిన దాన్ని గమనించాడు. ఆమె కళ్లలో కోపం కంటే ఎక్కువగా అవమానాన్ని గట్టిగా మడిచిపెట్టిన మౌనం కనిపించింది. పై బాల్కనీ నుంచి శారద అత్త పిలిచింది, “విహాన్, పూజారి వచ్చారు!” అతను వెనక్కి తప్పుకున్నాడు. వెళ్లే ముందు ఒక్క మాట కూడా రాలేదు. అదే మాధవికి ఆ క్షణంలో మరింత కఠినంగా అనిపించింది.
రాత్రి భోజనంలో ఆ గీతను ఇంకాస్త మందం చేశారు. పెద్దల కోసం డైనింగ్ టేబుల్, యువకుల కోసం హాల్లో పందిళ్లు, పనివాళ్లకు కిచెన్ బయట స్టీల్ ప్లేట్లు. శారద అత్త మాధవిని చూసి, “నువ్వు రాము, క్యాటరింగ్ వాళ్లతో తిను. తర్వాత పై గది తాళాలు తీసుకుని పసుపు బుట్టలు కిందకి దించు,” అంది. నిశిత ఇప్పటికే విహాన్ పక్క కుర్చీలో కూర్చుంది; ఆ కుర్చీ కొద్దిసేపటి క్రితం ఖాళీగా ఉండగా మాధవి జ్యూస్ గ్లాసులు పెట్టింది. ఇప్పుడు ఆ స్థలం కూడా మూసేశారు.
రాము తినే ముందు చేతులు కడుగుతూ అసౌకర్యంగా నవ్వాడు. “అక్కా, మీరు ఇక్కడా?”
“నువ్వు ఎక్కడ కూర్చుంటే నేనూ అక్కడే,” అంది ఆమె. మాటలో అవమానం చూపించలేదు; కానీ ప్లేట్ పట్టుకున్న వేళ్ల కట్టుదిట్టం రాము గమనించాడు.
పై అంతస్తులో పసుపు బుట్టలు ఉన్న గదికి వెళ్లే తాళాలు శారద అత్త చేతిలో ఉన్నాయి. మాధవి దగ్గరికి వెళ్లగానే, “విహాన్ వస్తాడు. ఒంటరిగా వెళ్తే గందరగోళం చేస్తావు,” అంది. ఆ తాళాలు చివరికి నిశిత చేతిలో పెట్టింది. “నీకు చూపిస్తాను. మాధవి కింద బట్టల కవర్లు సర్దు.”
అది చిన్న పని మార్పు కాదు; ఆమెకు ఉన్న చివరి లోపలి ప్రవేశాన్నే తీసేయడం. మెట్లపై నిలబడ్డ బంధువుల ముందే తాళాలు మరొకరి చేతికి వెళ్ళాయి. మాధవి తల ఊపి కిందికి వచ్చేసింది. కవర్లు సర్దేటప్పుడు కాగితపు మడతల పొడి శబ్దం కాస్త గట్టిగా వినిపించింది.
అర్ధరాత్రికి దగ్గరగా, అపార్ట్మెంట్ గందరగోళం అలసటగా మారినప్పుడు, శారద అత్తకు తలనొప్పి మందు కావాలని ఎవరూ గుర్తుపెట్టుకోలేదు. గుర్తుపెట్టుకున్నది మాధవే. ఆమె ఫోన్ వెలుతురు అరచేతిలో దాచుకుని కింద మెడికల్ షాప్కి వెళ్లి వచ్చేసరికి, ఇంట్లో సగం దీపాలు ఆరిపోయాయి. హాల్ మూలలో కుర్చీలు ఎక్కుపెట్టబడి, పూల వాసన చెమట, నూనె, కర్పూరం వాసనలతో కలిసిపోయింది. కిచెన్ పక్కనున్న చిన్న వాష్ ఏరియాలో గోడకి అమర్చిన అద్దం ముందు ఆగింది ఆమె. మందు స్ట్రిప్ కౌంటర్ అంచుపై పెట్టి నీళ్లు పోయింది.
“అది నాకు ఇవ్వు,” అని వెనకనుంచి విహాన్ స్వరం వచ్చింది.
మాధవి తిరగలేదు. అద్దంలో అతను కనిపించాడు — అలసిపోయిన ముఖం, ముడిచిన కుర్తా చేతులు, రాత్రంతా నవ్విన మనిషి కళ్లకంటే ఇపుడు ఎక్కువ నిజాయితీగా కనిపిస్తున్న అలసట. అతను వాష్ ఏరియా గడప వద్ద ఆగి ఉన్నాడు. ఆ గడప కూడా కిచెన్ గడపలాగే సన్నగానే ఉంది; ఒకరిని లోపలికి అనుమతిస్తే మరొకరు తప్పుకోవాల్సిందే.
“అత్తకి మందు,” మాధవి అంది. “ఇచ్చేస్తాను.”
“మాధవి.”
ఆమె మందు స్ట్రిప్ని ఎత్తలేదు. అద్దంలో అతని అడుగు ముందుకి పడింది. “నువ్వు రోజంతా ఇలా—”
“ఇలా అంటే?” ఆమె గట్టిగా కాకుండా అడిగింది.
“నన్ను దూరం పెడుతూ.”
ఆమె నవ్వలేదు. “దూరం నేను పెట్టానా?” అద్దంలో అతని ముఖం వైపు చూసింది. “కిచెన్ గడప దగ్గర నన్నెవరు ఆపారు? గేటు దగ్గర కూర్చోమని ఎవరన్నారు? తాళాలు ఎవరి చేతికి వెళ్లాయి? నువ్వు చూడలేదా, లేక చూసి సౌకర్యంగా మౌనంగా ఉన్నావా?”
అతని గొంతు బిగుసుకుంది. “నేను—అవి అలా అయ్యాయి అనుకున్నా.”
“అలా అయ్యాయా?” ఇప్పుడు ఆమె తిరిగి నేరుగా అతని వైపు చూసింది. “అలా అవడం కోసం ఎన్ని సార్లు నేను ఒక అడుగు వెనక్కి వేసానో నీకు తెలుసా? నీ ఇంట్లో నేనున్నంతవరకూ పని ఉన్న మనిషిని. దగ్గర నిలబడే హక్కు లేని మనిషిని. ఈ తేడా నీకు ఈరోజే కనిపించిందా?”
అతను మరొక అడుగు ముందుకి వచ్చాడు. గడప వారిద్దరి మధ్య చిన్న గీతలా మిగిలింది. “నేను చూసి కూడా నిలబడ్డాను. అదే నిజం,” అన్నాడు. మాట అతని నోటినుంచి వచ్చిన వెంటనే గదిలో గాలి మారింది. అది క్షమాపణ కాదు; దాచిపెట్టిన నీచమైన సౌకర్యాన్ని ఒప్పుకున్న శబ్దం. మాధవి కొంచెం వెనక్కి తగ్గలేదు. అదే అతనికి మిన్నుగా తగిలింది.
హాల్ నుంచి దూరంగా ఎవరో పాత్రలు కదిపిన శబ్దం వచ్చింది. పై అంతస్తులో ఫోన్ మోగింది. అయినా ఆ చిన్న వాష్ ఏరియాలో సమయం ఆగిపోయినట్టు నిలిచింది. గోడ అద్దం వారిద్దరినీ పక్కపక్కనే కాక, ఒక గీత రెండు వైపులా నిలబెట్టింది.
“నేను మాట్లాడాలి,” విహాన్ అన్నాడు. అతని స్వరం ఇప్పుడు తక్కువగా, త్వరగా ఉంది. “ఇలా కాదు.”
“ఇలా కాకుండా ఎప్పుడూ కాదు,” అంది మాధవి. “బంధువుల మధ్య కాదు. భోజన పట్టిక దగ్గర కాదు. తాళాలు పంచేటప్పుడు కాదు. ఎప్పుడూ కాదు. కేవలం ఇటువంటి ఇరుకైన చోట్లే కదా — ఎవ్వరూ చూడనప్పుడు.”
అది అతనిని మరింత ముందుకి లాగింది. అతని చేయి లేచింది. ముఖాన్ని తాకాలని కాదు, ఆమె వెళ్లకుండా ఆపాలని కాదు — ఆ రెండింటి మధ్య ఉన్న ప్రమాదకరమైన ఏదో. మాధవి గమనించింది. అద్దంలో అతని వేళ్లు ముందుగా కదిలాయి; నిజంలో తర్వాత. అతను గడప దాటడానికి సగం అడుగు మాత్రమే మిగిలి ఉంది.
ఆ క్షణంలో ఆమె తప్పుకుని దారి ఇవ్వలేదు. ఆమె చేయి నేరుగా ముందుకు వెళ్లి అతని మణికట్టును ఆపింది.
బలంగా కాదు. కానీ స్పష్టంగా. గడపను అతని శరీరం దాటకముందే, అతని చేయి తనవైపు చేరకముందే, ఆ హక్కు ఇక అతని చేతిలో లేదని చెప్పేట్టుగా. అతను నిలిచిపోయాడు. ఆమె వేళ్లు అతని చర్మంపై ముడుచుకోలేదు; పట్టుకున్నట్టు కూడా కాదు. కేవలం ఆగమని చెప్పిన గీతలా ఉన్నాయి.
“ఇక్కడికి రావద్దు,” మాధవి అంది. స్వరం కంపించలేదు. “నన్ను అందరి ముందు ఎక్కడ నిలబెట్టారో అదే నిజం అయితే, దాన్ని దాటి నాకెదురుగా ఒక్క అడుగు కూడా వేయొద్దు. అది నిజం కాదనుకుంటే కూడా — ముందుగా నీ మౌనం దాటి రా. నా దగ్గరికి కాదు.”
అతని మణికట్టు ఆమె అరలో గట్టిగా కొట్టుకుంటోంది. ఆమెకది వినిపించింది. అతనికి తన ఆపివేత ఎంత తక్కువ బలంతోనూ ఎంత పూర్తి నిర్ణయంతోనూ ఉందో అప్పుడు తెలిసింది. అతని కళ్లలో తొలిసారి ఆమె వెనకడుగు కాకుండా, తనను తానే చెరిపేసుకుని బతికిన అలవాటు ఎంత ఖరీదైందో కనిపించినట్టైంది.
అతను ఏదో చెప్పబోయాడు. మాధవి చేయి మరింత ముందుకు నెట్టలేదు; వెనక్కీ లాగలేదు. అదే ఆపివేతని మార్పురాని దానిగా చేసింది. “మందు తీసుకెళ్ళు,” అంది. “అంతే.”
ముందుగా ఆమెనే చేయి తీసేసింది. ఒక అడుగు పక్కకు తప్పి, గడపను ఖాళీ చేసింది; కానీ అతనికి దారి కాదు, నియమం ఇచ్చినట్టుగా. మందు స్ట్రిప్ని కౌంటర్పై వదిలి, ఆమె వెనుతిరిగింది.
అద్దం గీతలో ఇద్దరి శ్వాసలు కాసేపు తెల్లని పలుచని మబ్బులా ఎదురెదురుగా నిలిచి, ఆమె చేయి దూరిపోయిన చోట గాలి కత్తిరించినట్టే అలాగే మిగిలింది.