నిజమైన హక్కుదారు తిరిగి నిలిచింది
“మాధవి, ఆ లేన్లో నిలబడకు,” అని దామోదర్ బావ చేతి వెనుక భాగంతోనే ఆమెను పక్కకు తోశాడు. ఫంక్షన్ హాల్ బయట పికప్ గేట్ దగ్గర తెల్లటి బారియర్ కింద కార్లు వరుసగా వాలి ఉన్నాయి. పెళ్లి ముగిసిన బంధువులు పట్టు చీరల అంచులు చేతిలో పట్టుకుని, పిల్లల్ని లాగుకుంటూ, ఎవరి కారులో ఎక్కాలో ఎదురు చూస్తున్నారు. మాధవి చేతిలో ఉన్న గేట్ పాస్ను అతను చూడనట్టే చూశాడు. “ఇది పెద్దల లేన్. నువ్వు ఆ ప్లాస్టిక్ కుర్చీ మూలకి వెళ్లు. అవసరం అయితే పిలుస్తాం.”
మాధవి కాళ్లలో రోజంతా తిరిగిన గట్టి నొప్పి ఉంది. ఉదయం మెట్రోలో వచ్చేటప్పుడు కార్డు అంచు ఆమె వేళ్లను రుద్దిన మచ్చ ఇప్పటికీ గులాబీగా ఉంది. ఈ పెళ్లి మొత్తం వాహనాల ఏర్పాట్లు, గెస్ట్ పికప్లు, వసతి మార్పులు—అన్నీ ఆమెనే చూసింది. సేవా రంగంలో పెద్ద ఈవెంట్ సంస్థలో పని చేస్తూ ఇలాంటి తలవొంచే పనులు ఎన్నో చేసింది; కానీ ఇవాళ ఇక్కడ ఉన్నది కేవలం పనివాళ్లలో ఒకరిగా కాదు. రఘు మామయ్య ఇంట్లో నెలలుగా అందరికీ తెలిసినట్లుగానే, ఆ ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఒక సరిహద్దు దాటి నిలబడింది. అయినా దామోదర్ బావ ముఖంలో అది కనీస హక్కు కూడా ఇవ్వని చలిగానే ఉంది.
“బావ, ఈ గేట్ పాస్ నా దగ్గర ఉండాలి,” అంది ఆమె, గొంతు ఎత్తకుండా. “నీ దగ్గర ఉండాలి అంటే?” అని అతను నవ్వి, పక్కనే ఉన్న సెక్యూరిటీ అనిల్కి చూపించాడు. “ఇది ఆమె చేతిలో ఎందుకు ఉంది? తీసుకో. మన వాళ్ల కార్లు ముందుగా వెల్తాయి.”
అనిల్ కంగారుగా పాస్ వైపు చూశాడు. తీసుకోవడానికి చేయి చాచి వెంటనే ఆపేశాడు. పాస్పై ముద్ర ఉన్న లోగో, క్రింద చిన్న అక్షరాల్లో యజమాని అనుమతి అని ఉన్న పంక్తి అతనికి కనిపించింది. కానీ దామోదర్ బావ ముందే గట్టిగా అన్నాడు, “అది తాత్కాలికం. ఇవ్వమ్మా. డ్రైవర్లు అడ్డంగా నిల్చున్నారు.”
ఆ క్షణమే మొదటి చీలిక వచ్చింది. మాధవి పాస్ను ఇవ్వలేదు. బదులుగా దానిని మడిచి చీర మడతలో పెట్టి ఒక అడుగు వెనక్కి వెళ్లింది. అనిల్ చేయి గాల్లో వేలాడిపోయింది. చుట్టూ నిల్చున్న ఇద్దరు డ్రైవర్లు ఒక్కసారిగా దామోదర్ వైపు కాక ఆమె వైపు చూశారు. బావ గొంతు మరింత కఠినంగా మారింది. “అయితే నిల్చొని ఉండు. పని మాత్రం చూసుకోవాలి.”
వెంటనే ఆ అవమానం పని అయ్యింది. మూడు కార్లు వచ్చాయి; నాలుగు కుటుంబాలు ఒకేసారి దిగాయి; పెద్దమ్మల్ని ముందుగా పంపాలని, అమెరికా నుంచి వచ్చిన అల్లుడి సామాన్లు వేరే వాహనంలో పెట్టాలని, చిన్నపిల్లల్ని ఎయిర్పోర్ట్ రోడ్డువైపు వెళ్లే కారులో కూర్చోపెట్టాలని గోల మొదలైంది. దామోదర్ బావ మాత్రం చేతులు వెనక్కి వేసుకుని ఆదేశాలు ఇస్తున్నట్టు తిరిగాడు. “ఆ ఇన్నోవా వీళ్లది. ఆ SUV వాళ్లది. మాధవి, లిస్ట్ చూసి చెప్పు.”
ఆమెకి కూర్చోడానికి ఇచ్చింది మాత్రం పగిలిన ప్లాస్టిక్ కుర్చీ మూల. ఆమె పక్కనే చల్లారిపోయిన చాయ్ కప్పు వలయం టేబుల్పై గోధుమరంగులో మిగిలి ఉంది. గేట్ దగ్గర నిల్చున్న బంధువులకి మాత్రం ఆమెే అవసరం—ఎవరు ఎక్కడికి, ఏ డ్రైవర్ ఏ రూట్, ఏ వృద్ధుడికి ముందుగా సీటు. కూర్చోనివ్వరు, పాస్ తీసుకోవాలనుకుంటారు, కానీ గందరగోళం తీర్చాలని మాత్రం ఆశిస్తారు. ఇదే దామోదర్ బావ ధోరణి: హక్కు తనది, కష్టం ఆమెది.
“మాధవి, మణికంఠ డ్రైవర్ ఫోన్ ఎత్తడంలేదు,” అని సుమ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చింది. చెమటతో మేకప్ చెరిగిపోయింది. “పంజాగుట్ట వైపు వెళ్లే వాహనం ఏది?”
దామోదర్ మధ్యలోనే అన్నాడు. “ఆమెని అడగకు. నేను చూస్తా.” వెంటనే తప్పు కారు వైపు చేతి చూపు ఇచ్చాడు. ఆ కారులో అప్పటికే మరొక కుటుంబం కూర్చుంది. వెనుకనుంచి రఘు మామయ్య గొంతు వినిపించింది—అతను ఇంతవరకు బంధువుల్ని పంపిస్తూ నలిగిపోయాడు—“ఏమైంది ఇంకా? అమ్మానాన్నల్ని ముందుగా పంపాలి.”
మాధవి ఒక సారి చుట్టూ చూసింది. గేట్ కుడివైపు యజమాని వాహనాల కోసం ఉంచిన లోపలి లేన్ ఖాళీగా ఉంది; ఎడమవైపు బహిరంగ పికప్ వరుస అడ్డంగా ముడుచుకుంది. బయట రోడ్డుపై హారన్లు పొడవెక్కుతున్నాయి. ఆమెకు తెలిసినది ఒక్కటే: ఎవరి మాట వినాలో సెక్యూరిటీకి నిజంగా స్పష్టమైన సంకేతం లేదు; ఎవరి అనుమతితో లోపలి లేన్ తెరుచుకుంటుందో అదే నిర్ణయం. ఆ అనుమతి ఇప్పటికీ తన చేతిలో ఉంది.
ఆమె కుర్చీ నుంచి లేచి, సుమ చేతిలో ఉన్న డ్రైవర్ల జాబితా తీసుకుంది. “అనిల్,” అంది స్పష్టంగా, “లోపలి లేన్ ఒక్కటి తెరవాలి. రఘు మామయ్య వాళ్ల కార్లను కుడివైపు తిప్పు. పెద్దవాళ్లు ముందుగా.” దామోదర్ వెంటనే అరిచాడు. “ఎవరు చెప్పారు? అది మన ఇంటి కోర్ వాహనాల కోసం.” “వాళ్లే కోర్,” అంది మాధవి, అతని వైపు చూడకుండా. “పెళ్లి ఇంటి పెద్దలు బయట నిలబడ్డారు.”
ఆమె గేట్ పాస్ను చీర మడతలో నుంచి తీశాక అనిల్ ముఖం మారింది. అతను వాకీ-టాకీలో ఒక మాట చెప్పాడు. లోపల నిల్చున్న మరో గార్డ్ బారికేడ్ చైన్ విప్పాడు. మూడో డ్రైవర్కు ఆమె చేతి సంకేతం వెళ్లగానే కారు గోణెతిప్పుకుని కుడివైపు లేన్లోకి జారింది. ఇద్దరు ముసలివాళ్లను సుమ, మరో బంధువు కలిసి ఎక్కించారు. దామోదర్ చేతితో ఆపమన్నా డ్రైవర్ వినలేదు; అనిల్ మాత్రం ఎడమలేన్లో నిలబడ్డ వాహనాలను చేతి అడ్డంతో ఆపేశాడు.
ఒక్క క్షణంలోనే శరీరాల దిశ మారింది. ముందుగా దామోదర్ వైపు గుమిగూడిన డ్రైవర్లు ఇప్పుడు మాధవి దగ్గరకి స్లిప్లా వచ్చి నిలబడ్డారు. “అక్కా, బేగంపేట్ డ్రాప్?” “అక్కా, ఎవర్ని ముందు తీసుకెళ్లాలి?” లోపలి లేన్లో మొదటి కారు కదలగా బయట లేన్లో ఉన్న దామోదర్ గుంపు అడ్డుకుపోయింది. అతను తన ఫోన్లో ఎవరినో కాల్ పెట్టి గట్టిగా మాట్లాడుతున్నట్టు నటించాడు; కానీ ఎవ్వరూ అతని ఆదేశం కోసం ఆగలేదు. అనిల్ అతని భుజానికి తగిలేంత దగ్గరగా వచ్చి, “సార్, పాస్ హోల్డర్ అనుమతి ప్రకారం మాత్రమే,” అన్నాడు.
దామోదర్ ముఖం తిట్టలేని మనిషి ముఖంలా మారింది. బంధువులు, ముఖ్యంగా ఇంతవరకు అతని పక్కనే తిరిగిన ఇద్దరు అత్తలు, ఒక్కసారిగా మాటలు మింగేశారు. రఘు మామయ్య దగ్గరకు వచ్చి “ఎంతసేపు గందరగోళం చేశావురా?” అని దామోదర్ మీద విసుక్కొన్నాడు. అది పెద్ద అరుపు కాదు; కానీ అక్కడున్నవాళ్లందరికీ ఎవరి మాట కూలిపోయిందో అర్థమయ్యేంత సరిపోయింది.
ఇంకా రెండుకార్లు లోపలి లేన్లోనుంచి బయల్దేరాయి. మాధవి పేర్లు చెబుతోంది, సుమ జాబితాలో గీతలు వేస్తోంది, అనిల్ చేతులు ఊపుతూ వాహనాలను తిప్పుతున్నాడు. దామోదర్ మాత్రం బయట లేన్లో నిలిచిపోయిన నలుపు రంగు కారు దగ్గర చిక్కుకున్నాడు. అతని భార్య, పిల్లలు, రెండు సూట్కేసులు—all అక్కడే. వాళ్ల డ్రైవర్ బయట వరుసలో ఇరుక్కుని, “సార్, ముందున్నది కదలకపోతే మనం రాలేం,” అని చేతులు ఎత్తేశాడు.
అప్పుడు మాత్రమే దామోదర్ మాధవి దగ్గరకు వచ్చాడు. ముందులా చేత్తో దారి చూపలేదు; గట్టిగా కూడా మాట్లాడలేదు. కానీ ఆ కొంచెం తగ్గిన స్వరం ఇంకో అవమానమే. “మాధవి… ఆ ఒక్క కారు విడిచేయి. పిల్లలు అలసిపోయారు. మనవాళ్లం కదా.”
ఆమె అతని ముఖం చూశింది. “ఇప్పుడే నేను ఎక్కడ నిలబడాలో మీరు చెప్పారు,” అంది. అంతే. మరి ఏమీ చెప్పలేదు.
అతను దగ్గరగా వాలి త్వరగా మాట్లాడాడు. “సరే, అలా తీసుకోకు. అందరూ చూస్తున్నారు. ముందుగా మాది వదిలేస్తే మిగతావి కూడా సులభం.” “మిగతావి ఇప్పుడే సులభంగా సాగుతున్నాయి,” అంది మాధవి. ఆమె సుమవైపు తిరిగి, “నానమ్మల వాహనం వచ్చింది. ముందు అది లోపలికి,” అంది.
దామోదర్ కళ్లలో మొదటిసారి తొందర కనిపించింది. అతను మళ్లీ రఘు మామయ్య దగ్గరకు వెళ్లి ఏదో చెప్పాడు. మామయ్య చేతిని అసహనంగా ఊపి, “ఆమె చెప్పినట్టు జరుగు,” అన్నాడు. ఆ వాక్యం గట్టిగా వినిపించకపోయినా చాలు; దామోదర్ తిరిగి వచ్చిన తీరు మారిపోయింది. ఇప్పుడు అతనికి ఈ గేట్ వద్ద నిలబడి ఉండటమే కష్టం. తనే పాలించిన లేన్ అంచున తాను అడగాల్సిన మనిషిగా మారడం అతని మెడపై కనిపించింది.
బయటి వరుసలో ఇంకా ఐదు వాహనాలు ఉన్నాయి. లోపలి లేన్లో మాత్రం ఒక్కసారి తెరుచుకున్న గాలి లాగ సాఫీగా కదలిక మొదలైంది. అనిల్ మాధవి దగ్గరికి వచ్చి మెల్లిగా అన్నాడు, “మేడం, యజమాని వాహనం సిద్ధం. మీరు చెప్పాలి.” ఆమె తల ఊపింది. దామోదర్ అది విన్నాడు. అతని స్వరం ఈసారి పగిలింది. “మా కారును కూడా అదే లేన్లోకి మళ్లించండి. ఒక్క విడుదల చాలు.”
మాధవి చేయి ముందుకు వెళ్లి సుమ దగ్గర నుంచి చిన్న బోర్డు క్లిప్, జాబితా తీసుకుంది. ఏ వాహనం ఎవరి పేరుతో, ఎవరికి ముందస్తు అనుమతి ఉందో ఒక చూపులో చూసింది. ఆ తర్వాత తన పాస్ వెనక భాగంలో ఉన్న ముద్రను బొటనవేలితో నెమ్మదిగా నిటారుగా చేసి, అనిల్కు చూపించింది. “లోపలి లేన్,” అంది, “రఘు మామయ్య, అత్తయ్య, వాళ్లతో వెళ్తున్న వృద్ధులు, పిల్లలున్న రెండుకుటుంబాలు. అంతే. బయట వరుస యథాతథంగా ఉంచు.”
దామోదర్ ఒక అడుగు ముందుకు వేశాడు. “మాధవి, ఇది ఇంత దూరం తీసుకెళ్లాల్సిన పని కాదు.” ఆమె అతన్ని దాటిచూసి డ్రైవర్కు చెప్పింది. “వాహనం ముందుకు.”
తెల్లటి సెడాన్ కుడివైపు నుంచి నెమ్మదిగా చేరింది. సుమ వెనుక తలుపు తెరిచింది. మాధవి ఒకసారి జాబితా చెక్ చేసి, గేట్ పాస్ను పైకి ఎత్తి స్కానర్ దగ్గర పట్టింది. బీప్ మోగింది. ఎరుపు వెలుగు పచ్చగా మారింది. అనిల్ బారియర్ బటన్ నొక్కేలోపే ఆమె వేళ్లు ఇంకా పాస్ అంచుపైనే ఉన్నాయి—మెట్రో కార్డు లా చెరిగిన ఆ అంచు, రోజు పొడవునా చెమట తిన్న కాగితం, ఇప్పుడు లేన్ మొత్తాన్ని ఎవరు వాడాలో నిర్ణయించే ముద్రగా నిలిచింది.
“ఇదే రూట్,” అంది మాధవి.
బారియర్ పైకి ఊగి తెరుచుకుంది. గేట్ లేన్లో ఆమె చేతిలోని పాస్ మెరుస్తుండగానే ఆ కారు ముందుకు జారింది. వెనక వరుస మాత్రం నిలిచిపోయి అలాగే ఉంది.