నాకోసం తవ్విన గోతిలో వాళ్లే పడ్డారు
“ఆపండి,” అని వెనుక గేటు వద్ద నిల్చున్న భద్రతా గార్డు చేయి చాచి మాధవి ఛాతీకి ముందే అడ్డంగా పెట్టాడు. అతని మరో చేతిలో పలుచని ఫైల్ కవర్ చప్పున విప్పబడింది. పైకప్పు కింద నిలిచిన వారందరికీ ఎర్ర ముద్రతో ఉన్న కాగితం కనిపించింది. “శైలజ మేడం సంతకం. ఈ దారి ఈరోజు ఆర్ఐసీయూ ట్రాన్స్ఫర్కే. కాంట్రాక్ట్ సిబ్బంది, జూనియర్ స్టాఫ్, ఎవరూ లోపలికి కాదు.”
మాధవి చేతిలో ఉన్న మందుల పెట్టె బరువు ఒక్కసారిగా రెట్టింపు అయినట్టు అనిపించింది. వాన తడి గాలి, డీజల్ వాసన, స్ట్రెచర్ చక్రాల చప్పుడు అన్నీ ఒకేసారి గేటు గుళికలో ఇరుక్కుపోయాయి. లోపలికి అరకొరగా తెరిచిన ఇనుప తలుపు దగ్గర ఆమె ఒక అడుగు వెనక్కు ఆగాల్సి వచ్చింది; ఆ చిన్న తలుపు చవుకే ఆమెకు ఈ అవమానం కొలత వేసింది. కవర్ అంచు గార్డు వేళ్లలో చప్పరించగా కాగితం ముడుచుకున్న శబ్దం అక్కడ నిల్చున్న ప్రతి కంటికీ వినిపించింది.
“నాన్నగారి మాట మీద నేనే సంతకం చేయించాను,” అని శైలజ అత్త మెట్ల పైభాగం నుంచి దిగుతూ చెప్పింది. పట్టుచీర అంచు ఎత్తిపట్టుకుని, మాస్క్ను కిందికి లాగి, అందరూ వినేలా. “ఇక్కడ క్రమం ఉండాలి. ఎవరి పనో వాళ్లు చేసుకోవాలి. ప్రతి ఒక్కరికీ లోపల తిరిగే హక్కు ఉండదు.”
ఆమె వెనుక రవి నిల్చున్నాడు. తెల్ల కోటు మీద ఐడీ కార్డు ఊగుతోంది. అతను మాధవిని చూడలేదు; గేటు పక్కనే చల్లారిపోతున్న టీ గ్లాస్ పెట్టిన స్టూల్ వైపు మాత్రమే చూసాడు. గ్లాస్ అడుగున ఒక పల్చని టీ వలయం పడి ఉంది. ఉదయం ఆమెకోసం తెప్పించినదే. తాగడానికి కూడా సమయం ఇవ్వకుండా నైట్ షిఫ్ట్ నుంచి ఇక్కడికి పిలిపించారు.
“మాధవి అక్కను ఎందుకు ఆపారు?” అనగా డయాలిసిస్ వార్డ్ నుంచి వచ్చిన ఒక సీనియర్ స్టాఫ్ నర్స్ అనుమానంగా అడిగింది.
శైలజ అత్త నవ్వు పెట్టకుండా నవ్వినట్టు పెదవి వంచింది. “అక్కా? పని దగ్గర పని మాట. ఇంటి మాట ఇంట్లో. ఇక్కడ ఆమెకు అనుమతి లేదు. ఒక్కసారి నియమం పెట్టాక అందరికీ ఒకటే.”
ఆ మాటలోనే కాటు ఉంది. మాధవి, రవి పెళ్లి గురించి రెండు కుటుంబాల్లో మాట్లాడి, బంగారం ఎంత, ఫ్లాట్ ఎక్కడ, ఉద్యోగం స్థిరపడితే ముహూర్తం ఎప్పుడు అన్న దాకా వెళ్లిన సంగతి హాస్పిటల్లో సగం మందికి తెలుసు. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఒక్కోసారి పందిరి కట్టే ముందే బహిరంగ తీర్పు గదిలా మారుతుంది. గేటు దగ్గర ఇప్పుడు అదే జరుగుతోంది. “ఇక్కడ ఆమెకు అనుమతి లేదు” అన్న వాక్యం పని మీదే కాదు, ఆ సంబంధం మీద కూడా కొట్టిన ముద్రలా వినిపించింది.
మాధవి ఒక్క మాటా చెప్పకుండా కాగితాన్ని చూశింది. ఆర్డర్లో పెద్ద అక్షరాల్లో రాసి ఉంది— వెనుక గేటు దారి కేవలం ప్రాధాన్య తరలింపులకే; ఒకసారి ట్రాన్స్ఫర్ ప్రారంభమైతే లేన్ మూసివేయాలి; సంతకం: పరిపాలన తరఫున శైలజ దేవి. క్రింద పేషెంట్ ట్రాన్స్ఫర్ సమయం. అదే సమయానికి ఫార్మసీ నుంచి అత్యవసర ఇంజెక్షన్ తీసుకురమ్మని పంపింది కూడా శైలజ అత్తే.
“అంతే అయితే మందులు ఎవరు తీసుకెళ్తారు?” మాధవి ప్రశాంతంగా అడిగింది.
“ఎవరో ఉంటారు,” శైలజ అత్త కళ్లుచూపింది. “నువ్వు తప్ప ఇంకెవ్వరు లేరనుకోవద్దు. అవసరమైతే వేరే వాళ్లను పంపిస్తాం.”
అదే మొదటి కొరడా. ఆమెను పని దగ్గర మార్చేయొచ్చు, గేటు దగ్గర నిలబెట్టి చిన్నచూపు చూడొచ్చు, పెళ్లి మాటల్లోనూ తూకం తగ్గించొచ్చు— ఇదే శైలజ అత్త ఉద్దేశం. రవి అప్పటికీ నిశ్శబ్దంగా నిలబడి ఉండటమే రెండో కొరడా.
మాధవి మందుల పెట్టెను స్టూల్ మీద నెమ్మదిగా పెట్టి, గేటు బయటికి తప్పుకుంది. “సరే,” అంది. స్వరం బిగుసుకుపోలేదు. “నియమం అందరికీ ఒకటే కదా.”
శైలజ అత్త క్షణం ఆమె వైపు చూసింది. ఆ చూపులో ‘ఇప్పుడు అర్థమైందా నీ స్థానం?’ అన్న గర్వం బహిర్గతంగా ఉంది. “చూసావుగా,” అంది చుట్టూ ఉన్నవారిని ఉద్దేశించినట్టు, “హాస్పిటల్ అనేది సేవా రంగం. క్రమం లేకపోతే నడవదు.”
మాధవి వెనక్కు తగ్గిన ఐదు నిమిషాలకే గాలి మళ్లీ మారింది. వెనుక గేటు వైపు ఆంబులెన్స్ రివర్స్ శబ్దం వినిపించింది. రమేష్, సెక్యూరిటీ సూపర్వైజర్, త్వరగా వచ్చి గార్డ్ చేతిలోని ఆర్డర్ తీసుకున్నాడు. అతని వెనుక రెండు వార్డ్ బాయ్స్ పోర్టబుల్ వెంటిలేటర్తో పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చారు. “ఎన్ఐసీయూ నుంచి బ్లడ్ గ్యాస్ మెషీన్ వెంటనే ఆపరేషన్ థియేటర్ బ్లాక్కి పంపాలి. ఫ్రంట్ కారిడార్ బ్లాక్ అయ్యింది. వెనుక లేన్ క్లియర్ చేయండి,” అన్నాడు.
గార్డ్ చేతిలోని కాగితం చూసి అతడు గట్టిగా చదివాడు. “ట్రాన్స్ఫర్ ప్రారంభమైన తర్వాత లేన్ మూసివేయాలి… అనధికార ప్రవేశం నిషేధం… ప్రాధాన్య క్రమాన్ని గేటు ఇన్చార్జ్ అమలు చేయాలి.”
శైలజ అత్త వెంటనే ముందుకొచ్చింది. “రమేష్, మేమే ముందుగా వెళ్తాం. డైరెక్టర్ గారు పైకి పిలిచారు. రవి కూడా రావాలి. ఈ లేన్ ఖాళీ చేయించండి.”
రమేష్ ఆమె చేతిలోని మరో స్లిప్ చూడకుండా తల ఊపలేదు. కాగితం మీదున్న సంతకాన్ని, సమయాన్ని, లైన్ను మరోసారి చూసి గేటు ఎదుట గీతలా నిలిచాడు. “మేడం, ఇప్పుడే మీ సంతకం ఆర్డర్ యాక్టివ్లో ఉంది. ట్రాన్స్ఫర్ ప్రారంభమైంది. ఈ లేన్లో కేవలం జాబితాలో ఉన్న తరలింపు బృందమే.”
శైలజ అత్త ముఖం బిగిసింది. “ఏమిటది? నేనే సంతకం చేసిన ఆర్డర్. నాకు అడ్డం?”
“ఆర్డర్ మీద మీ పేరు ఉంది,” రమేష్ అన్నాడు. “కానీ అమలు గేటు వద్ద నేను. మీరే పెట్టిన క్రమం ప్రకారం— లేన్లో ఒకేసారి ఒక ప్రాధాన్య తరలింపు మాత్రమే. ఇప్పుడది మెషీన్ తరలింపు.”
ఆ మొదటి చిన్న తిరుగు అక్కడే కనిపించింది. మాధవి మాట్లాడలేదు. కానీ గేటు వద్ద నిల్చున్న నర్స్, వార్డ్ బాయ్స్, గార్డు— అందరూ ఒక్కసారిగా అదే కాగితాన్ని వేరే కోణంలో చూడటం మొదలుపెట్టారు. ఇంతకుముందు ఆమెను ఆపిన పదాలు ఇప్పుడు శైలజ అత్త అడుగుల ముందు పెనవేసుకున్నాయి.
“పక్కకు కాస్త జరగండి,” రవి మెల్లగా అన్నాడు. అతనికి తొందర. పై అంతస్తులో వేచి ఉన్నవాళ్లు ఉన్నారు. శైలజ అత్త అతని మాటను తన ఆదేశంగా మార్చుకుంది. “రమేష్, మాకు రెండు నిమిషాలు. తర్వాత మీ ట్రాన్స్ఫర్ చేసుకోండి. ఇది ఎవరి కోసం చేస్తున్నామో తెలుసా?”
“తెలుసు,” అన్నాడు రమేష్. “అందుకే లేన్ మూసివేశాం.”
పోర్టబుల్ వెంటిలేటర్ తెస్తున్న వార్డ్ బాయ్లు గేటు దగ్గర ఇరుక్కుపోయారు. ఒకరు వెనక్కి తిరగలేక, మరొకరి భుజానికి బరువెక్కింది. లోపల నుంచి స్ట్రెచర్ నెట్టుకుంటూ వస్తున్న సిబ్బంది “క్లియర్” అని కేక వేశారు. చోక్పాయింట్ క్షణంలో నిండి పోయింది— ఒక వైపు శైలజ అత్త తన హక్కు చూపిస్తూ ముందుకు, మరోవైపు యంత్రం, మందులు, శ్వాస గడువు.
“మాధవి!” రమేష్ ఒక్కసారిగా పిలిచాడు. “ఎమర్జెన్సీ ఇంజెక్షన్ ఎక్కడ?”
స్టూల్ మీద ఉన్న పెట్టె వైపు అందరి చూపు తిరిగింది. గేటు బయట ఆపి పెట్టిన అదే పెట్టె. మాధవి ముందుకొచ్చి, “ఇక్కడే,” అంది. “వెనుక లేన్ మూసివేసి లోపలికి అనుమతించలేదు.”
రమేష్ కళ్లలో అసహనం మెరిపించింది. అతను ఏమీ వ్యాఖ్యానించలేదు. కాగితం మళ్లీ చదివి, గార్డుకి చెప్పాడు— “రికార్డ్లో వ్రాయ్. అత్యవసర ఔషధ సరఫరా అదే లేన్లో నిలిచింది. కారణం— అమలులో ఉన్న సంతక ఆదేశం.”
శైలజ అత్త ఒక్క అడుగు ముందేసింది. “చాలు. ఇప్పుడు నేను చెబుతున్నాను— పక్కకు జరుగు. ముందు మేము వెళ్తాం.”
అది అతిగా వేసిన నెట్టుడు. ఆమె తనదే అయిన కాగితాన్ని అధిగమించి, తలుపు అంచు దాటేలోపు రమేష్ చేయి చాచి ఆపేశాడు. “మేడం, టర్న్బ్యాక్ టైల్కి వెనక్కు. గీత దాటొద్దు.” అతని స్వరం ఇక మర్యాదగా లేదు; డ్యూటీ శబ్దం మాత్రమే. “మీ ఆదేశం ప్రకారం క్రమం చెడితే నేనే బాధ్యత. మీరు సంతకం వెనక్కు తీసుకోవాలంటే పరిపాలన డెస్క్ నుంచి కొత్త ఉత్తర్వు రావాలి. అప్పటిదాకా మీరు కూడా ఈ లేన్లోకి కాదు.”
గేటు కింద పసుపు రంగు టైల్స్లో ఒకటి ఎర్ర గీతతో ఉండేది. అక్కడివరకు వెనక్కు తగ్గమన్న ఆదేశం ఈ ఉదయం మాధవికే పడింది. ఇప్పుడు అదే శైలజ అత్త కాళ్లకింద వచ్చింది. ఆమె క్షణం కదల్లేదు. చుట్టూ ఉన్నవారి చూపులు ఆమె పాదాలకే చేరాయి.
రవి తడబడిపోయాడు. “అత్తయ్య, వదిలేయండి. ఫ్రంట్ సైడ్ నుంచి వెళ్దాం,” అన్నాడు. అది సహాయం కాదు; తన ముఖం కాపాడుకునే తొందర. శైలజ అత్తకి అదే మరింత దెబ్బ అయింది. ఇప్పటిదాకా తన వెనుక నిలబడ్డ వాడు మొదటిసారి వెనుక దారి చూసాడు.
“ఫ్రంట్ సైడ్? డైరెక్టర్ ఎదురు చూస్తున్నారు,” ఆమె ఉవ్వెత్తున ఎగబాకింది. “ఈ హాస్పిటల్లో నేను చెప్పిన మాట—”
“గేటు వద్ద కాగితం మాట,” మాధవి అంది.
స్వరమే చాలు. పెద్దగా కాదు, కానీ స్పష్టంగా. ఆమె ముందుకు వచ్చి స్టూల్ మీద ఉన్న మందుల పెట్టె తీసుకుంది. తర్వాత గార్డు చేతిలోని కవర్ వైపు చేయి చాచింది. రమేష్ ఒక క్షణం చూసి ఆ కవర్ ఆమెకిచ్చాడు. కాగితం పొడిగా చప్పరించింది.
ఇప్పటికే లోపల నుంచి “తొందర” అన్న అరుపు వచ్చింది. వార్డ్ బాయ్లు చెమటతో జారిపోతున్నారు. శైలజ అత్త, రవి నిల్చున్న చోటే లేన్ అడ్డంగా ఉంది. రమేష్ మళ్లీ చెప్పాడు— “టర్న్బ్యాక్ టైల్కి వెనక్కు.”
ఈసారి శైలజ అత్త వెనక్కు తగ్గక తప్పలేదు. ఒక అడుగు. ఇంకో అర్ధ అడుగు. పట్టు చెప్పు అంచు ఎర్రగీత మీద జారి ఆగింది. ఆమె చేతిలో ఉన్న కాఫీ పేపర్ కప్ తలుపు అంచుకి తగిలి వాలింది. బ్రౌన్ ద్రవం కిందికి జారిపడింది. రవి పక్కకు తొందరగా తప్పుకుంటూ తలదించుకున్నాడు.
మాధవి ఆ వెనకడుగు పూర్తయ్యే వరకూ వేచి చూసింది. తర్వాత ఆమె చేతిలోని సంతక ఆదేశాన్ని మడవలేదు, ఊపలేదు, చూపించలేదు. సరిగ్గా శైలజ అత్త వెనక్కు పంపబడిన అదే లేన్ వైపు కవర్ను పొడిచి, “మీ ఆదేశం,” అంది. గార్డు కాదు, రమేష్ కాదు— ఆమెనే ఆ కాగితాన్ని తిరిగి పంపింది. ఆ క్షణంలో ఎవరికీ సందేహం లేకుండా క్రమం మారిపోయింది.
“మాధవి, లోపలికి,” అన్నాడు రమేష్. “ముందు మందుల సరఫరా. తర్వాత మెషీన్ తరలింపు. ఈ లేన్కు ఇప్పుడు వీళ్లకు ప్రవేశం లేదు.”
ఆమె తలూపి గీత దాటింది. ఆమెకు మార్గం ఇవ్వడానికి వార్డ్ బాయ్లు పక్కకు చలించగా, కొద్దిసేపటి క్రితం తనను ఆపిన గార్డే తలుపు వెడల్పుగా తెరిచాడు. శైలజ అత్త ఏదో చెప్పబోయి ఆగిపోయింది; స్వరం బయటికి రాలేదు. రవి చేతిలోని ఫోన్ తెర వెలిగిపడి మళ్లీ ఆరిపోయింది. పని క్రమం, ముఖ పరువు, సంబంధం— మూడు ఒకేసారి ఆమె వైపు నుంచి జారిపడుతున్నట్టు మాధవికి కనిపించింది, కానీ ఆమె చూడాల్సింది ముందున్న లేన్ మాత్రమే.
టర్న్బ్యాక్ టైల్కి దగ్గర కాఫీ పొర్లి సన్నని గీతలా వెనక్కు పారుతోంది. శైలజ అత్త రిజర్వ్ చేసుకున్న దారిలోకే అది తిరిగి చేరింది. మాధవి కుడిచేతితో సంతకం చేసిన ఆదేశం కవర్ను ఆ గీత మొదలైన చోట వదిలి, మందుల పెట్టెను గట్టిగా ఎత్తుకుని లోపల అడుగు వేసింది.