తక్కువ అనుకున్నదే పైకెళ్లింది

“అమ్మాయి, ఒక్క నిమిషం పక్కకు,” అని నల్ల కోటు వేసుకున్న ద్వారపాలకుడు చేతిని అడ్డంగా పెట్టాడు. మాధవి కారు డోర్ మూసేలోపే, వెనక వచ్చిన చిన్న ఎర్ర కారు నుంచి దిగిన వధువు పిన్ని కూతురిని మాత్రం “లోపలికి పంపండి, శారదమ్మగారి వాళ్లు” అంటూ తాడు లైన్ ఎత్తి లోనికి వదిలేశాడు. చేతిలో ఉన్న పలుచని వెండి కవర్లు ఒకదానికొకటి రాసుకుని పొడిగా చప్పరించాయి. మాధవి వాటిని బిగిగా పట్టుకుంది. చల్లారిపోయిన పులిహోర పెట్టె ఆమె బ్యాగ్‌లో గట్టిగా తగిలింది—ఉదయం నుంచి తినడానికి సమయం దొరకలేదు; ఈ నిశ్చితార్థానికి రావడానికి తన పని షిఫ్ట్ మార్చుకుంది.

“నా పేరు చెప్పాను. మాధవి. విహాన్‌తో వచ్చేది నేనే,” అంది ఆమె.

ద్వారపాలకుడు జాబితా చూసినట్టు నటించి కనుబొమ్మలు ఎత్తాడు. “మేడం, లోపల పెద్దలు ఉన్నారు. మీరొకసారి పక్కనే ఉండండి. పిలుస్తారు.”

‘పిలుస్తారు’—ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఉన్న ఆమెను ఏదో తాత్కాలిక సరుకు మాదిరిగా మాటాడిన శబ్దం అది. మాధవి క్షణం అతని చేతికి వేలాడుతున్న చిన్న కీచెయిన్‌ దగ్గర చూపు వేసింది. వెనుక గేటు తాళం. గత వారం విహాన్ ఫ్లాట్‌ తాళం తనవద్ద నుంచి ఆలస్యంగా తిరిగి తీసుకున్నప్పుడు కూడా ఇదే తాత్కాలికత అతని స్వరంలో ఉంది. అప్పుడు మౌనంగా ఇచ్చేసింది. ఇక్కడ కాదు.

ఆమె తాడు లైన్ దగ్గర నుంచి వెనక్కి కదలలేదు. “పక్కకు నేనే వెళ్లను. పిలవాలంటే ఇక్కడే పిలవండి,” అంది చల్లగా.

డ్రాప్‌ఆఫ్‌ లేన్ మీద కార్లు వరుసగా జారుతూ ఆగుతున్నాయి. హైదరాబాద్ సాయంత్రం లైట్లలో కన్వెన్షన్ భవనం అద్దాలు పసుపు వెలుతురును చిందిస్తున్నాయి. మెట్రో రైలు దూరంగా గగ్గోలు పెట్టింది. లోపలి కారిడార్‌ నుంచి లైట్ గుబురు హమ్ వినిపిస్తోంది. ఆ హమ్ మధ్యే శారదమ్మ మెట్లవైపు నుంచి వచ్చి మాధవిని చూసి ఆగిపోయింది—ఆగిన తీరు ఆహ్వానం కాదు, తొలగింపు.

“ఇంకా బయటే ఉన్నావా?” అంది ఆమె, దగ్గరకు వచ్చిన బంధువులెవరూ వినకూడదనుకునేలా కాదు; వినాలని అనుకునేలా. “మాధవి, నేడు కొంచెం జాగ్రత్త. లోపల మామయ్యలవాళ్లు, భాగస్వాములు, మా సేవా రంగం వాళ్లు—ఎవరెవరో ఉన్నారు. నువ్వు నేరుగా లోపలికి రావడం అవసరం లేదు. ఆడవాళ్ల గదిలోకి వెళ్లి కూర్చో. సరైన సమయం చూసి పిలుస్తాం.”

మాధవి నవ్వలేదు. “నేను వంటమనిషినా? పిలిచినప్పుడు గిన్నెతో రావడానికి?”

శారదమ్మ ముఖం గట్టిపడింది. “మాట్లాడే తీరు జాగ్రత్త. సంబంధం అనేది వేరే విషయం, ఇంటి మర్యాద వేరే విషయం. ఇంతవరకు ఏం నిర్ణయం కాలేదు.”

అంతలో ఇంకో వాహనం ఆగింది. విహాన్ చెల్లెలి భర్త దిగగానే ఇద్దరు సిబ్బంది ముందుకు పరిగెత్తి గొడుగు పట్టారు. అతనిని “సార్, ఈవైపు” అంటూ తీసుకెళ్లారు. మాధవికి మాత్రం అదే తాడు, అదే ‘పక్కకు’.

ఇది కేవలం గేట్ సమస్య కాదని అప్పుడే అందరికీ అర్థమైంది. శారదమ్మ తిరిగి ద్వారపాలకుడి వైపు చూసి, “ఇవాళ్లను కొద్దిసేపు ఆపండి. లోపల సీటింగ్ సర్దాక పంపండి,” అంది. ‘ఇవాళ్లు’—మాధవి ఒక్కతే ఉన్నా బహువచనం. తగ్గించి మాట్లాడేటప్పుడు పెద్దవాళ్లు అలా చేస్తారు; మనిషిని గుంపుగా మార్చేసి బరువు తగ్గిస్తారు.

మాధవి చేతిలోని కవర్లను చూశింది. ఆ కవర్లలో తన డబ్బు లేదు; విహాన్ తండ్రి ఆసుపత్రి బిల్లు కోసం ఆమె నెల క్రితం తిప్పిన రుణపత్రాలు, చెల్లింపుల రసీదులు, అతని పేరిట తీసుకున్న తాత్కాలిక వంతెన. వారి ఇల్లు ఈ నిశ్చితార్థం గ్లామర్ నిలబడటానికి ముందుగా ఆమె భుజం వాడుకుంది. ఇప్పుడు ఆమెను తాడి ఈ వైపే నిలబెడుతున్నారు. ఆమె కవర్‌లను వెనక్కి బ్యాగ్‌లో పెట్టింది. “సీటింగ్ సర్దాకా? నాకు స్థానం మిగిలితేనా?” అంది.

శారదమ్మ దగ్గరున్న పిన్ని నోటిమీద చేయి పెట్టుకుని చిరునవ్వు దాచుకుంది. అదే క్షణంలో ఈవెంట్ హోస్ట్ సౌమ్య పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చింది. చెవికి వైర్, చేతిలో టాబ్లెట్, ముఖంపై వేడుకల వణుకు. మొదట శారదమ్మవైపే వంగి, “మేడం, లోపల రిసెప్షన్ లైన్—” అని మొదలుపెట్టి, మాధవిని ఒక్కసారి చూసింది. రెండోసారి గట్టిగా చూసింది. ఆమె కళ్లల్లో గుర్తింపు ఒక్కసారిగా మెరిపింది.

“ఓహ్… మాధవి గారు?” సౌమ్య స్వరం తక్షణం మారిపోయింది. “క్షమించండి మాధవి గారు, మీరు బయట ఎందుకు నిలబడ్డారు? మీ కోసం ప్రత్యేక స్వాగత మార్గం సిద్ధం చేయమని మెసేజ్ వచ్చింది.” అంటూ తాడు లైన్‌ను తానే పైకెత్తింది. ద్వారపాలకుడి చేతిని మెల్లగా పక్కకు నెట్టింది. “రఫీ, దారి ఖాళీ చేయండి. మాధవి గారిని ముందుగా రిసీవ్ చేయాలి.”

ఆ ఒక్క “గారు” తో గాలి కోసినట్టైంది. కాసేపటికి ముందు ‘అమ్మాయి’ అని తిప్పిన అదే ప్రదేశంలో, ఇప్పుడు సౌమ్య తన శరీరాన్నే తిప్పి మాధవికి ముందుగా నిలబడే కోణాన్ని మార్చింది. లోపలికి వెళ్లాల్సిన బంధువుల జంటను అడ్డుకుని, “ఒక్క నిమిషం సర్,” అంది. శారదమ్మ ముఖంలో మొదటి చీలిక పడింది.

“ఏ మెసేజ్?” ఆమె గట్టిగా అడిగింది.

సౌమ్య జాగ్రత్తగా, కానీ స్పష్టంగా అంది. “అర్జున్ గారు పంపించారు మేడం. విహాన్ గారి తరఫున ముఖ్య అతిథి స్వాగత జాబితాలో పేరు చేర్చమన్నారు. బయట ఆగకుండా నేరుగా తీసుకురమ్మన్నారు.”

అర్జున్. విహాన్ స్నేహితుడు, వారి ఈ ఒప్పందం మొదలు నుంచి తెలిసిన ఏకైక మనిషి. మాధవి కదల్లేదు. తాడు ఎత్తినా, ఆమె అడుగు ముందుకు వెళ్లలేదు. శారదమ్మ ఆ విరామాన్ని పట్టుకుంది.

“అదీ పర్లేదు,” అంది వెంటనే. “ఇప్పుడే లోపలికి రావచ్చు. కానీ ముందరి స్వాగతం వద్ద కాదు. ఎడమవైపు గదిలో కూర్చో. కార్యక్రమం మొదలైన తర్వాత విహాన్ వస్తాడు. అవసరం లేని చూపులు ఎందుకు?”

అది సర్దుబాటు కాదు; అవమానానికి కొత్త కవరింగ్ మాత్రమే. లోపలికి అనుమతి, కానీ తక్కువ ద్వారం. రావచ్చు, కానీ ఎవరికన్నా తరువాత. కనిపించవచ్చు, కానీ అంగీకారం లేకుండా. మాధవి శరీరం కఠినమైంది.

“నన్ను పిలవకపోయినా వచ్చాను. దాచిపెట్టమంటే మాత్రం రాను,” అంది ఆమె. “మీరు చెప్పిన గదిలోకి వెళ్లితే, ఈ తాడు ఈ వైపే నేను నిలిచినట్టే.”

శారదమ్మ దంతాలు బిగిసాయి. “నువ్వు ఇక్కడ గొడవ పెడుతున్నావు.”

“నేనా? నేను వచ్చిన చోట నిలబడుతున్నాను. నన్ను పక్కకు జరపడం మొదలుపెట్టింది మీరు.”

సౌమ్య చేతిలో టాబ్లెట్ కిందికి దిగింది. రఫీ ఎవరినో లోపలికి వదిలేయాలా వద్దా అన్నట్టుగా ఒక కాలి బరువును మరో కాలికి మార్చాడు. ఎదురుగా ఆగిన ఇంకో కారు డ్రైవర్ హారన్ తట్టాడు. డ్రాప్‌ఆఫ్‌ లేన్‌లో చిన్న అంతరాయం పెద్ద చూపుగా మారింది. ఎవరు ముందుగా తీసుకెళ్లబడతారన్నది ఇప్పుడు అందరికీ కనిపిస్తోంది.

అప్పుడే కుడి వైపు నుంచి నీలి సెడాన్ గట్టిగా ఆగింది. డోర్ తెరచి విహాన్ దిగాడు. అతను ఆలస్యంగా రావడం కొత్త కాదు; నిర్ణయం తీసుకోవాల్సిన సమయంలో ఆలస్యంగా కనిపించడం కూడా కొత్త కాదు. కానీ ఈసారి అతని వెనక అర్జున్ దిగాడు, చేతిలో ఫైల్ కవర్, ముఖంలో పల్లెపొడి నవ్వు లేదు.

“ఎందుకు లైన్ ఆగిపోయింది?” విహాన్ అడిగాడు. అతని చూపు ముందుగా తాడిపై, తర్వాత మాధవిపై, చివరికి తన తల్లిపై పడింది. పరిస్థితి చెప్పడానికి ఎవరూ మాట పెట్టేలోపే శారదమ్మ ముందుకు వచ్చింది.

“ఏమీ కాదు. అమ్మాయిని లోపలికి పంపిస్తున్నాం. కానీ ఇప్పుడు కాదు. సరైన సమయం—”

“ఇప్పుడు కాదు?” మాధవి మాట మధ్యలోనే కత్తిరించింది. ఆమె స్వరం పెద్దది కాదు; అందుకే చుట్టుపక్కల అందరూ వినాల్సి వచ్చింది. “నన్ను లోపలికి రమ్మనేది ఎడమవైపు గదికే. ముందరి స్వాగతం మీ వాళ్లకే. కదా?”

విహాన్ ముఖం క్షణం ఖాళీగా నిలిచింది. అర్జున్ మాత్రం ఫైల్ కవర్ తెరిచి సౌమ్య చేతిలో పెట్టాడు. అందులో భాగస్వామ్య ఒప్పందపు ప్రతులు, ఈ వేదిక అడ్వాన్స్ చెల్లింపుల ధృవీకరణ, ఒక అధికారిక ఆహ్వాన ముద్రణ. వధూవరుల పేర్ల కింద, ఆతిథ్య భాగస్వాముల విభాగంలో—‘విహాన్ వర్మ, మాధవి దేవరాజు’ అని ముద్రితంగా ఉంది.

శారదమ్మ దానిపై చేయి వేసేలోపే అర్జున్ వెనక్కి తీశాడు. “అత్తయ్య, ఇది మీరు ప్రింట్‌కు పంపిన ఫైనల్ ఫైల్. పేర్లు మారలేదు. బయట ప్రోటోకాల్ మాత్రమే మారింది.”

విహాన్ ఆ కాగితం చూడలేదు. అతను మాధవినే చూశాడు. ఆమె మాత్రం అతని వైపు ఒక్క అడుగు కూడా వేయలేదు. “లోపలికి రావాలని చెబితే వస్తాను,” అంది. “కానీ నిజంగా నాకు రావాల్సిన స్థానంలో. లేకపోతే ఈ కవర్‌లు కూడా, నేను తీసుకున్న అప్పుల రసీదులూ కూడా మీ తల్లి దగ్గరే వదిలేసి వెళ్తాను.”

ఆమె బ్యాగ్ నుంచి వెండి కవర్ల గుత్తి బయటకు తీసింది. పలుచని కాగితాల పొడి శబ్దం ఆగి ఉన్న లేన్ మధ్య చెవిలో నొప్పిలా వినిపించింది. శారదమ్మ ముఖం తెల్లబడింది. లోపలికి వెళ్లే బంధువుల్లో ఇద్దరు చప్పున దగ్గరికి వంగారు. ఇప్పుడు గొడవ కేవలం ప్రేమ సంబంధం గురించి కాదు; ఖర్చు, ముఖం, అప్పు, ఆతిథ్యం—ఇంటి అడ్డం పట్టే నాలుగు స్తంభాలూ ఇక్కడే నిలబడ్డాయి.

శారదమ్మ చివరి ప్రయత్నం చేసింది. “విహాన్, ముందు మామయ్యల్ని లోపలికి తీసుకెళ్లి రా. తరువాత వీళ్ల విషయం—”

“ఆపు, అమ్మ.” అతని స్వరం మొదటిసారి తడబడలేదు. అతడు నేరుగా తాడు దగ్గరకు వచ్చాడు. రఫీ ఆటోమాటిగ్గా తాడు ఎత్తబోయాడు; విహాన్ చేయితోనే ఆపేశాడు. తర్వాత అందరూ చూస్తుండగా సౌమ్య వైపు తిరిగి స్పష్టంగా అన్నాడు, “మొదట మాధవి గారిని రిసీవ్ చేయండి. ఆమె ముందుగా లోపలికి వెళ్తుంది. ఆమె ముందు ఎవరూ కాదు—పెద్దలు కూడా కాదు, నేను కూడా కాదు.”

ఆ మాటతో లేన్ గుండె వద్ద ఏదో లాక్ తెగిపోయినట్టైంది. సౌమ్య ఒక్కసారిగా నిటారుగా నిలబడి, “రఫీ, ప్రధాన మార్గం ఖాళీ చేయండి. పుష్పస్వాగతం ఇక్కడికి తేవండి. మాధవి గారికి ఎస్కార్ట్,” అంది. రఫీ క్షణం శారదమ్మవైపు చూశాడు—ఆ చూపులో ఉద్యోగభయం, గౌరవం, తప్పు చేసినట్లు తెలుసుకున్న నిమిషం అన్నీ కలిశాయి—తర్వాత వెంటనే మరో సిబ్బందిని పక్కకు జరిపి తాడిని మొత్తం తీయించాడు.

శారదమ్మ ముందుకు అడుగు వేసి, “విహాన్, ఇది అవసరం లేని నాటకం—” అని మొదలుపెట్టింది.

విహాన్ వెనక్కి తిరగకుండా, “నాటకం బయట ఆమెను ఆపినప్పుడు మొదలైంది,” అన్నాడు. “ఇప్పుడు క్రమం సరిచేస్తున్నాం.”

అది ప్రేమ ప్రకటన కాదు; స్థాన ప్రకటన. అందుకే దెబ్బ ఎక్కువగా తగిలింది. ఇప్పటివరకు శారదమ్మ అజ్ఞాతంగా పట్టుకున్న అధికార తాడు ఆమె చేతిలోంచి జారి నేల మీద పడినట్టైంది. ఆమె వెనక నిలిచిన పిన్ని జంట ఒక్కసారిగా పక్కకు తప్పుకున్నారు. కొద్దిసేపటి క్రితం గొడుగు పట్టించి లోపలికి పంపిన అల్లుడు, ఇప్పుడు మధ్యలో నిలబడి ఉండటం అసౌకర్యంగా అనిపించి కారు బంపర్ దగ్గరికి వెనక్కి వెళ్లాడు. డ్రాప్‌ఆఫ్‌ రింగ్‌లో ఎవరి స్థానమేదో నిమిషంలో మారిపోయింది.

మాధవి కదలక ముందే సౌమ్య రెండు అడుగులు వెనక్కి వెళ్లి ఆమెకు దారి ఇచ్చింది. “మాధవి గారు, ఈవైపు,” అంది గౌరవంగా. ఎవరో చిన్న వెండి తాళిక తీసుకురావడానికి పరుగెత్తారు. ఇంకొకరు పుష్పదండ పట్టుకుని ఆగిపోయారు—ఎవరికి వేయాలో ఇప్పుడు మళ్లీ చెప్పించుకోవాల్సి వచ్చింది. ఆ తడబాటు శారదమ్మ ముఖంపై పడ్డ చెంపదెబ్బలా కనిపించింది.

మాధవి మాత్రం కవర్లను తిరిగి బ్యాగ్‌లో పెట్టలేదు. ఆమె శారదమ్మ దగ్గరకు వెళ్లి వాటిని ఆమె చేతిలో పెట్టింది. “ఇవి మీ ఇంటి మర్యాదను నిలబెట్టిన కాగితాలు,” అంది. “ఇవాళ ఇవి నా చేతిలో ఉండవు. నా స్థానం మాత్రం నా చేతిలోనే ఉంటుంది.”

శారదమ్మ వేళ్లు ఆ కవర్లను పట్టుకున్నాయి; విడవాలనుకున్నా, పడవేయాలనుకున్నా సాధ్యం కాని బరువులా.

విహాన్ చివరకు మాధవి ఎదుటకు వచ్చాడు. “లోపలికి రా,” అన్నాడు.

మాధవి అతన్ని నేరుగా చూసింది. “ముందుగా నాకు దారి తెరవించు,” అంది.

అతడు పక్కకు జరిగి, చేతితో చూపలేదు; ఆజ్ఞ ఇచ్చాడు. “మార్గం ఖాళీగా ఉంచండి. మాధవి ముందుగా.”

రఫీ వెంటనే ముందుకు పరుగెత్తి, వాహనాల మధ్య ఖాళీ ప్రదేశాన్ని చీల్చుకుంటూ వెళ్లి పక్కల వారిని మర్యాదగా వెనక్కి నిలబెట్టాడు. ఇంకో కారు కాసేపు ఆగాల్సి వచ్చింది. ఒక వృద్ధ మామయ్య క్షణం అసహనంగా మొహం పెట్టినా, సౌమ్య ఇప్పటికే అతని ఎస్కార్ట్‌ను ఆపేసి మాధవి వైపు తిప్పేసింది. ఇదే నిజమైన మార్పు—మాట కాదు, కదిలిన శరీరాలు; ఎవరిని ఎప్పుడు తీసుకెళ్లాలో మార్చుకున్న చేతులు; ముందే సిద్ధమైన గౌరవాన్ని కొత్త వ్యక్తి వైపు మళ్లించిన సిబ్బంది.

మాధవి అడుగు వేసింది. తాడు లైన్ ఆమె వెనక పూర్తిగా పక్కకు ముడిచివేయబడింది. శారదమ్మ ముందుకు రావడానికి ప్రయత్నించగానే, సౌమ్య మర్యాదతోనే, కానీ నిలువుగా, “ఒక్క క్షణం మేడం. ముందుగా మాధవి గారు,” అంది. ఆ ‘ఒక్క క్షణం’లో శారదమ్మ ఇంతసేపు మాధవికి చేసిన నిరీక్షణ మొత్తం తిరిగి దట్టంగా నిలిచింది.

డ్రాప్‌ఆఫ్‌ అంచున రఫీ వెనక్కి తిరిగి ఆమెను చూసాడు. ఈసారి అతని చూపు జాబితా చూసే ఉద్యోగి చూపు కాదు; దారి ఎటు తిప్పాలో తెలుసుకున్న మనిషి చూపు. అతడు గాజు తలుపు వైపు తన శరీరాన్ని వంపు తిప్పి మార్గం తెరిచాడు. ఎదురుచూస్తున్న వాళ్ల వరుస ఆమె చుట్టూ వంగి రెండు వైపులా విడిపోయింది. మాధవి తన భుజం నిటారుగా ఉంచుకుని ఆ ఖాళీగా చేసిన దారిలో నడిచింది.