కౌంటర్ కంట్రోల్ తిరిగి నాదే

“లహరి, పక్కకు నిల్చో,” అని ప్రవీణ్ ఆమె మెడలో వేలాడుతున్న నీలి పట్టీని ఒక్క లాగుతో తీసేశాడు. రిజిస్ట్రేషన్ కౌంటర్ ముందు ప్లాస్టిక్ టోకెన్లు గుదిగుచ్చి పడిపోయాయి. వెనుక లైన్ ఒక్కసారిగా కుదుపు తిన్నట్టు దగ్గరికి జారింది. స్కాన్ కావాల్సిన ఫైళ్ల కట్ట కంచెపైంచి వంగిపడి, రక్తపరీక్షకు ఉపవాసంగా వచ్చిన ఓ వృద్ధుడు కౌంటర్ అంచున రెండు చేతులూ పెట్టి, “అమ్మా, ఇంకెంత సేపు?” అన్నాడు. లహరి చేతి వేళ్లపై నిన్నటి పెన్ మచ్చ ఇంకా ఉంది; రాత్రి షిఫ్ట్ మడతలు చేతి మోచేతి దగ్గర చీర బ్లౌజు మీదే కనిపిస్తున్నాయి. అయినా ఆమె కూర్చున్న కుర్చీ ఖాళీ అయిపోయింది.

“ఈ రోజు ఇన్స్పెక్షన్ లాంటి రోజు. బయట వాళ్లందరూ చూస్తున్నారు. నువ్వు వెనక ఫైళ్లు సర్దు,” ప్రవీణ్ తన ఐడీ కార్డు ఛాతీ మీద సరిచేసుకుంటూ కుర్చీలో కూర్చున్నాడు. అతని గడ్డం గీత కంటే కఠినంగా వినిపించింది అతని తర్వాతి మాట. “మాధవి అత్తగారు కూడా వచ్చారు. చిన్న తప్పూ వద్దు.”

ద్వారపు చట్రం దగ్గర నిలబడ్డ మాధవి అత్త అచ్చం అదే కోసం ఎదురు చూసినట్టుగా కనిపించింది. లహరి గురించి ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం మాట్లాడినప్పటి నుంచి ఆమె చూపు ఎప్పుడూ రెండు అర్థాలు మోసేది—పెళ్లి గురించి కాదు, ఎవరి స్థాయి ఎక్కడ ఉండాలో గురించి. ఈ ఉదయం ఆమె భర్తకు స్కాన్ ఉందని తీసుకొచ్చింది. అదే రోజు ప్రవీణ్ లహరిని కౌంటర్ నుంచి తొలగించాడు. పని కన్నా అవమానం ముందుగా కనిపించాలనే కసి.

లహరి ఒక్క మాటా అనలేదు. కుర్చీ వెనుక పెట్టిన రిజిస్టర్ పుస్తకాన్ని అతని చేతి దాకా వెళ్లనివ్వకుండా తనవైపు జార్చి, స్టాంప్ పెట్టే చిన్న ట్రేను మాత్రమే వదిలి, వెనుకకు నడిచింది. ఆ ఒక్క చిన్న కదలికను రఫీ గమనించాడు. ఫ్లెబోటమీ గదికి నమూనాలు తీసుకెళ్లే అతని ట్రాలీ తలుపు దగ్గర ఆగిపోయింది. క్షణం పాటు అతను ఎవరిని వినాలో అర్థంకాక నిలిచాడు.

మూడునిమిషాల్లోనే కౌంటర్ గజిబిజి అయ్యింది. ప్రవీణ్ టోకెన్ నంబర్లు క్రమం తప్పుగా పిలిచాడు; ఇద్దరు ఒకేసారి కంచెకు వచ్చి అరిచారు. “నేను ముందే వచ్చా.” “మా పిల్లాడికి స్కూల్ ఉంది.” ఉపవాసంగా వచ్చిన వారికి ముందుగా రక్తం తీసుకోవాలి, స్కాన్ వారికి వేరే స్లిప్ ఇవ్వాలి, కార్పొరేట్ ప్యాకేజీలకు కోడ్ వేరే—ఈ కేంద్రం సేవా రంగం అని బోర్డు మీద రాసి పెట్టడం సులువు, నడపడం కష్టం. ప్రవీణ్ కళ్లకు అది ఇప్పుడు అర్థమవుతోంది, కాని ఆలస్యంగా.

“ఈ ఫారమ్ తిరిగి నింపండి,” అని అతను ఒక గర్భిణికి ఇచ్చేసిన వెంటనే వెనుక లైన్ నుంచి ఆవేదన గుసగుసలు వచ్చాయి. “మూడు సార్లు నింపించుకున్నారు.” “ఇంకో కౌంటర్ పెట్టరా?” మాధవి అత్త ముఖం కాస్త గట్టిపడింది. ఆమె పక్కన నిల్చున్న బావమరిది ఫోన్లో ఎవరికో, “ఇక్కడ పరిచయం ఉంది అనుకున్నాం,” అని అరిగొట్టిన స్వరంలో అన్నాడు. ఆ మాట ప్రవీణ్ చెవిలోకి వెళ్లింది. అతను మరింత గట్టిగా, మరింత తప్పుగా పని చేయడం మొదలెట్టాడు.

లహరి వెనుక వర్క్‌లేన్‌లో ఫైళ్ల కట్టలు విప్పుతూ నిలుచుంది. తలుపు అంచు వద్ద కాసేపు ఆగిన వాళ్ల సందేహ అడుగుల శబ్దం ఆమెకు స్పష్టంగా వినిపించింది. రఫీ ఒక స్లిప్‌తో ఆమె దగ్గరకు చేరి నిస్సత్తువగా, “అక్కా, ఇది ఉపవాసం కేసు. ఆయనను వెనక్కి పంపేశాడు,” అన్నాడు. లహరి స్లిప్ ఒక్కసారి చూసింది. అదే క్షణం ముందు నుంచి గట్టిగా ప్రవీణ్ అరుపు వచ్చింది. “ఎవరూ నా ముందు నుంచి పేషెంట్లను లోపలికి తీసుకెళ్లొద్దు!”

అది చాలు. లహరి కంచెకి అడ్డంగా వచ్చి, కౌంటర్ ముందే నిలబడి, రఫీ చేతిలోని స్లిప్‌ని పైకి చూపించింది. “టోకెన్ పన్నెండు, ఉపవాసం. వెంటనే రక్తం గది. టోకెన్ పదహారు, గర్భిణి, సిగ్నేచర్ తర్వాత నేరుగా స్కాన్. మిగతావాళ్లు గోడకు అతికించిన జాబితా ప్రకారం ఫారమ్ రంగు చూసి నిల్చోండి. పసుపు రక్తం, నీలం స్కాన్, తెలుపు కౌన్సిలింగ్. రఫీ, ట్రాలీని కుడి లేన్‌లో పెట్టు. ముందు ఉపవాసం వాళ్లు.”

ఆమె గొంతు పెద్దది కాదు. కానీ పని తెలిసిన వాళ్ల గొంతు ఎలా ఉంటుందో అలానే ఉంది—ఎక్కడ విరుచుకుపడాలో కాదు, ఎక్కడ కత్తిరించాలో తెలిసినట్టు. రఫీ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు; ట్రాలీని కుడివైపు తోశాడు. లోపల నర్సు తల బయటపెట్టి, “పన్నెండు లోపలికి,” అంది. గర్భిణి చేతిలోని ఫైల్‌ని లహరి నీలం బుట్టలో వేసింది. క్షణం క్రితం కదలని లైన్ రెండు దారులుగా విడిపోయి ముందుకు కదిలింది.

“నీకు చెప్పానుగా వెనక్కి—” ప్రవీణ్ ప్రారంభించగానే, ఒక వృద్ధుడు నేరుగా అతనిని చూసి, “అమ్మ చెప్పినట్టే జరగుతోంది. దయచేసి పక్కకు అవ్వండి బాబూ,” అన్నాడు. ఆ మాటలో అవమానం కంటే చెమట ఎక్కువగా ఉంది; లైన్ వెనుక ఉన్నవాళ్లు గమనిస్తున్నారని తెలియజేసే చల్లని గీత కూడా ఉంది.

ప్రవీణ్ చేతిలోని స్టాంప్ గాల్లోనే ఆగిపోయింది. “నా దగ్గర కార్డు ఉంది,” అన్నాడు తక్కువగా, ఎవరికి చెప్పాలో తెలియక. లహరి ఇప్పటికే తదుపరి ఫైల్ తీసుకుంది. “కార్పొరేట్ కోడ్ తప్పు. ఈయనను తిరిగి నింపిస్తే బిల్లింగ్‌లో మళ్లీ నిలుస్తారు. ఎర్ర ముద్ర వేసి ఎడమ తలుపు.” బిల్లింగ్ బాలుడు అటు నుంచే, “అవును అక్కా,” అని తీసుకున్నాడు.

ఆ తర్వాత కౌంటర్ దిశ మారింది. జూనియర్‌లు ఎవరిని అడగాలో చూస్తూ అతని దగ్గరకు కాదు, ఆమె చేతివైపు తిరిగారు. లహరి కంచె మీద ఫైళ్లను వరుసగా జరిపింది. పిలుపులు చిన్నవయ్యాయి, కదలికలు వేగంగా మారాయి. ఉపవాసం కేసులు ముందుకు, పిల్లలతో వచ్చిన వాళ్లు కూర్చోబెట్టే బెంచీ వైపు, స్కాన్ పత్రాలు నీలం బుట్టలో, బిల్లింగ్ స్పష్టంగా ఎడమకి. ఐదు నిమిషాల క్రితం కుదుళ్ల దగ్గరికి చేరుకున్న గందరగోళం ఇప్పుడు క్రమం అనే మాట మర్చిపోయిన వారికి మళ్లీ గుర్తు చేస్తున్నట్టుండింది.

మాధవి అత్త కళ్ళు మాత్రం లహరి మీదనే ఉన్నాయి. ఆ చూపులో ఇంతవరకు ఒక తీర్పు ఉండేది; ఇప్పుడు లెక్క మొదలైంది. తన ముందు, తన వర్గం ముందు, ఎవరు పనిని నిలబెట్టగలరో చూస్తున్న పెద్దమనిషి చూపు. ఆమె భర్త వీల్‌చైర్‌లో కూర్చుని ఊపిరి బిగపట్టుకొని ఉన్నాడు. స్కాన్ ఆలస్యమైతే ఇంట్లో మధ్యాహ్నం జరగాల్సిన నిశ్చితార్థం చూసే కార్యక్రమం గందరగోళం అవుతుంది. ఇంటి ముఖం ఇక్కడి కౌంటర్‌కి కట్టబడి పోయింది.

అదే సమయంలో మరో దెబ్బ పడింది. ప్రింటర్ దగ్గర నుంచి కాగితం ఆగిన శబ్దం వచ్చింది. ప్రవీణ్ వెనక్కి తిరిగి, “ఇంక్ అయిపోయిందా?” అని అరిచాడు. ఎవరూ సమాధానం చెప్పక ముందే లహరి కింద డ్రాయర్ తెరిచింది. “రెండో కార్ట్రిడ్జ్ డబ్బా కుడి షెల్ఫ్ మీద. నిన్న నేనే పెట్టాను. రఫీ, తీసుకురా. మధ్యలో ఫైల్ ఆపొద్దు. చేతితో రసీదు రాయండి.” ఆమె పెన్ మచ్చ ఉన్న వేళ్లతో పాత రసీదు పుస్తకం తెరిచి మొదటి సంఖ్య రాసింది. లైన్ మళ్లీ ఆగలేదు.

ప్రవీణ్ ముఖం ఇప్పుడు ఖాళీ కుర్చీలా కనిపించింది—ఉండాల్సిన చోట ఏమీ పనిచేయక. అతను ఒక్కసారి మాధవి అత్త వైపు చూశాడు; ఆమె మాత్రం చూడలేదు. ఆమె చేతిలోని హ్యాండ్‌బ్యాగ్ గొలుసు మాత్రమే కదిలింది. సామాజికంగా కొట్టే చెంపదెబ్బలకి శబ్దం ఉండదు; ఎదుటివాడు దృష్టి మళ్లించడమే చాలుతుంది.

“లహరి,” అని అతను చివరకు పళ్ల మధ్య నుంచి చెప్పాడు, “నువ్వు ఎక్కువగా—”

“టోకెన్ ఇరవై ఒకటి,” అని ఆమె అతని మీదగా పిలిచింది. “మాధవి గారి ఫైల్ సిద్ధం. నేరుగా స్కాన్ గది.” మాధవి అత్త ముందుకు కదిలింది. క్షణం పాటు కౌంటర్ అంచున ఆగి, ఎవరి వైపు చూస్తే తన గౌరవం కాపాడుకుంటుందో అంచనా వేసింది. తర్వాత ఫైల్ లహరి చేతిలోంచే తీసుకుంది. అంతే. ప్రవీణ్ కుర్చీ ఇంకో అంగుళం చిన్నదైపోయినట్టు అనిపించింది.

లైన్ ఇంకాస్త కదలగానే సెంటర్ మేనేజర్ శేషాద్రి లోపల నుంచి వచ్చాడు. వచ్చినప్పుడే కనిపించిన దృశ్యం సూటిగా ఉంది—కంచె ముందర నిల్చొని పని విభజిస్తున్న లహరి, పక్కన స్టాంప్ పట్టుకుని అనుసరిస్తున్న ప్రవీణ్, తగ్గిపోతున్న లైన్. ఆయన ఏం జరిగిందో అడగాల్సిన అవసరం లేకుండా అర్థమైంది. కానీ ప్రవీణ్ ముందుగా మాట్లాడేందుకు ప్రయత్నించాడు. “సార్, నేను కేవలం—”

“ఇప్పుడు మాటలు వద్దు,” శేషాద్రి అన్నాడు. కౌంటర్ మీద పెట్టిన అదనపు ఐడీ పట్టీని తీసుకుని క్షణం చేతిలో తిప్పాడు. అది ఈ కౌంటర్ నియంత్రణ గుర్తు—ఎవరికి ఉంటే లోపలి గది, నమూనా రవాణా, అత్యవసర పిలుపులు అన్నీ వారి మాట మీద నడుస్తాయి. ఉదయం మొదట లహరి మెడలోనుండి లాగేసింది ఇదే కాదు, దాని స్థానంలో ఉన్న అదే హక్కు. శేషాద్రి అది ప్రవీణ్ వైపు చాచి ఇవ్వలేదు. లహరి వైపు చాపబోతుండగానే ప్రవీణ్ చెయ్యి మధ్యలోకి వచ్చింది.

“సార్, ఒకసారి నేను క్లీన్ చేస్తా. ఇప్పుడు ఇచ్చేస్తే—”

అదే అతని చివరి రక్షణ. అదే అందరి ముందు విరగాల్సినది.

లహరి అప్పటికే రెండు ఫైళ్లపై సంతకం చేయించి, ఒక చిన్నపిల్లాడి తల్లిని కుడి బెంచీకి పంపి, నమూనా పెట్టె మూత బిగించింది. ఆమె అతని అడ్డంగా వచ్చిన చేతిని చూస్తూ, “రఫీ, ట్రాలీ నిలపొద్దు. నీలం బుట్ట పూర్తయితే వెంటనే ల్యాబ్‌కి,” అంది. తర్వాత శేషాద్రి చేతిలోని పట్టీని నేరుగా తీసుకుంది. ఆపాలని ప్రవీణ్ మళ్లీ ముందుకొచ్చాడు.

“లహరి, నేను చెప్పేది విను—”

“మీరు పక్కకు నిల్చోండి,” ఆమె సూటిగా అంది. విన్నవాళ్లకు అది కోపం కాదు; పని ఆగకుండా ఉండటానికి ఇచ్చిన ఆజ్ఞ. ఆ మాటతోనే ఆమె పట్టీని తన మెడకు వేసుకుంది, గట్టిగా ఛాతీకి ఆనించి క్లిప్ వేసింది, అదే కదలికలో తదుపరి ఫైల్ తెరిచింది. “టోకెన్ ఇరవై నాలుగు. ఉపవాసం ముగిసేలోపు లోపలికి. రఫీ, పెట్టె తీసుకెళ్లు. సిరిష, సంతకాలు ఇక్కడ.”

ఆజ్ఞ ఎవరిది అన్నది ఇక ఎవరూ అడగలేదు. సిరిష నేరుగా ఆమెవద్దకు చేరింది. రఫీ ట్రాలీని తిప్పాడు. లోపలి తలుపు వరుసగా తెరుచుకుంది. ప్రవీణ్ చేతి గాల్లోనే ఆగి, తర్వాత నెమ్మదిగా కిందకి జారింది. అతను కుర్చీ దగ్గర నిల్చున్నా, కౌంటర్ అతనిది కాదు. లైన్ అతన్ని దాటి కదులుతోంది. అదే అతని ముఖం నుంచి రంగు తీసేసింది.

మాధవి అత్త వెనక్కి వెళ్లేముందు ఒక్కసారి తిరిగి చూశింది. ప్రవీణ్ వైపు కాదు. లహరి మెడలోని పట్టీ వైపు. ఆ చూపులో ఆలస్యంగా వచ్చిన అంగీకారం లేదు; పనిచేసిన చేతిని ఇక తక్కువ చేయలేమనే కఠిన లెక్క మాత్రమే ఉంది. లహరి ఆ చూపుకు కూడా సమయం ఇవ్వలేదు. “తదుపరి,” అంది.

ఇంకా పది నిమిషాల్లో రద్దీ విరిగిపోయింది. చెల్లాచెదురై ఉన్న టోకెన్లు మళ్లీ క్రమం పట్టాయి. తిరిగి పంపిన ఫారమ్‌లు తగ్గిపోయాయి. వృద్ధుడు రక్తం ఇచ్చి బయటికి వస్తూ నీళ్లు అడిగాడు; ఎవరో వెంటనే ఇచ్చారు. పిల్లాడు ఏడుపు ఆపేశాడు. కౌంటర్ ముందు గుసగుసల బదులు పేర్లు, సంఖ్యలు, చిన్న ఆదేశాలు మాత్రమే మిగిలాయి. ప్రవీణ్ చివరకు స్టాంప్ వేసే పనికే మిగిలిపోయాడు; అదీ ఆమె చూపిన చోట. అప్పటికే అతని మాటల్లో ఉన్న యజమానితనం పొర్లిపోయింది.

రద్దీ కాస్త తగ్గినప్పుడు లహరి కౌంటర్ నుంచి వెనుక లేన్‌లోకి అడుగు వేసింది. పట్టీ ఆమె ఛాతీకి గట్టిగా తగిలి ఉంది. రాత్రి నుంచీ వాడి ఆలస్యంగా తిరిగొచ్చిన తాళంలా అది తన స్థానంలోకి వచ్చింది. మధ్య లేన్‌లో నమూనాల పెట్టెలతో నిండిన సరుకు బండి వంగి నిలబడి ఉంది; ఒక చక్రం పక్కకు ఒరిగి, దాన్ని తోసిన రఫీ చెమటతో ఇబ్బంది పడుతున్నాడు. లహరి ముందుకు వెళ్లి ఒక చేత్తో హ్యాండిల్ నిటారుగా పట్టి, మరో చేత్తో బరువు సరిచేసి, “ఇప్పుడే తోసు,” అంది. బండి పని లేన్ మధ్యగా నేరుగా జారింది; చక్రాలు చివరకు సరిగా తిరిగాయి.