గేట్ దగ్గరే వారి దౌర్జన్యానికి బిల్లు కట్టేశారు

“ఆమెను లోపలికి పంపొద్దు, వెనుక సిబ్బంది దారినే ఉంచండి,” అని శైలజ అత్త గట్టిగా చెప్పగానే సెక్యూరిటీ గార్డు మాధవి చేతిలోని బూడిదరంగు ఫైల్‌ను తాకి వెనక్కి నెట్టాడు. వెనుక గేట్ దగ్గర టర్న్‌స్టైల్ మోగి ఆగిపోయింది. మాధవి చేతిలో మెట్రో కార్డు అంచు చెరిగిపోయి వేళ్లకు గుచ్చుకుంది. మరో చేతిలో ఉన్న చల్లారిపోయిన భోజనపు డబ్బా సంచిలోనే ఊగింది.

హైదరాబాద్‌లో పెద్ద ఫంక్షన్ హాల్. ముందుభాగంలో నిశ్చితార్థం కోసం వెలుగులు, వెనుకభాగంలో వంటవాళ్లు, పూలవాళ్లు, హాల్ పని చూసే వాళ్లు, సరుకులు మోసే బాలురు. ఈ రెండు లోకాల్ని కలిపే ఒక్క గొంతుకట్టు ఇదే వెనుక గేట్. మాధవి ఈ హాల్‌లో మూడు ఏళ్లు సేవా రంగం పనులు చూసింది; బుకింగ్ నుంచి అతిథుల సీటింగ్ వరకూ చేతికందిన పని చేసేది. కానీ ఈరోజు ఆమెకు పని కంటే ఎక్కువ పణంగా ఉన్నది గౌరవం. రవి ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం నెలల నుంచి నడుస్తోంది. ఈ నిశ్చితార్థం రవి అక్క కూతురిది. ఇంట్లో మాట్లాడే సమయం ఇది కాదని అందరూ వాయిదా వేస్తూ వచ్చారు. ఇప్పుడు శైలజ అత్త ఎదుట మాధవిని సిబ్బంది వరుసలో పెట్టడం—అది తప్పుగా చేసిన వ్యవహారం కాదు, ఉద్దేశపూర్వకంగా చేసిన దిగజార్చడం.

“అత్త, నేను ఇక్కడి కార్యక్రమ సమన్వయ పట్టిక తీసుకొచ్చాను. మామయ్య అడిగారు—” మాధవి మాట ముగియకముందే శైలజ అత్త ఆమె వైపు కన్నెత్తి చూసింది.

“మామయ్యా? ఎవరి ముందు ఏ సంభోదన వాడాలో కూడా తెలియదా నీకు? పని చూసుకునే అమ్మాయి అయితే పని అమ్మాయిలాగే నిలబడు. ఈ గేట్‌కి పేర్లు ఉన్నాయి, అనుమతులు ఉన్నాయి. లోపల బంధువులు ఉన్నారు.”

ఆమె పక్కనే నిల్చున్న ఇద్దరు పెళ్లివారి మహిళలు మాధవిని తల నుంచి కాళ్ల దాకా ఒకే చూపుతో కొలిచారు. ఒకరు తమ పట్టు చీర అంచు చాచుకుని దూరంగా నిలబడ్డారు. సెక్యూరిటీ సూపర్వైజర్ నరేష్ చేతిలోని జాబితా బోర్డుపై వేలి పెట్టాడు. “మెడమ్ చెప్పిందే. సిబ్బంది ప్రవేశం. మీ పేరు ఇక్కడ వర్క్ సైడ్‌లో ఉంది.”

మాధవి కళ్లలో ఒక్కసారి మంట ఎగిసి ఆగిపోయింది. “వర్క్ సైడ్‌లో ఉందంటే పని ఆపేశానని కాదు. ఈ రోజు యజమాని కుటుంబం కోసం నేను సిద్ధం చేసిన అతిథి ప్రవాహ పటం—”

“యజమాని కుటుంబం?” శైలజ అత్త చిన్నగా నవ్వింది. “వినారా? ఇద్దరు రోజులు ఫోన్‌లు ఎత్తిందని తానే ఇంటివారి అయిపోయిందట. ఫైల్ ఇక్కడ పెట్టి ప్లాస్టిక్ కుర్చీ మూలలో కూర్చో. లోపల పిలిస్తే వస్తావు.”

మాధవి ఫైల్‌ను ఇవ్వలేదు. నరేష్ దానిని తీయబోతే ఆమె బిగించింది. అదే క్షణం వంటగది నుంచి రెండు పెద్ద స్టీల్ క్యారియర్లు మోసుకుంటూ వచ్చిన బాలురు ఆగిపోయారు. గేట్ దగ్గర రద్దీ నిలిచింది. శైలజ అత్త అసహనంగా చేతి ఊపింది. “ముందు సరుకులు పోనివ్వండి. దీన్ని పక్కకు పెట్టండి.”

మాధవి ఒక్క అడుగు వెనక్కి వేసింది. అదే ఆమె మొదటి చిన్న గెలుపు అయింది; ఫైల్ ఆమె చేతిలోనే మిగిలింది. కానీ వెంటనే శైలజ అత్త మరింత గట్టిగా గుచ్చింది. “ఆమె చేతికి బంధువుల పాస్ ఇవ్వకండి. తాత్కాలిక మెడలో వేలాడే పసుపు కార్డు కట్టండి. ఎక్కడైనా ఆగమంటే ఆగాలి. లోపల ఎవరికీ దగ్గర పడొద్దని రాయండి.”

నరేష్ నిజంగానే కౌంటర్ కింద నుంచి పసుపు రంగు తాత్కాలిక కార్డు తీసి తీసుకొచ్చాడు. మాధవికి అందిస్తున్నప్పుడు అతని కళ్లలో జాలి లేదు; విధి ఉంది, భయం ఉంది. వెనుకనుంచి రవి మామయ్య వచ్చి ఆగాడు. చేతిలో పూల తాళం, ముఖంపై తొందర. “ఏమైంది?”

శైలజ అత్త ఒక్క క్షణం కూడా వృథా చేయలేదు. “పని చూసే అమ్మాయి పని దారి వదిలి మధ్యలోకి రావాలనుకుంటోంది. మీరే చెప్పండి, ఇంత జనముందు క్రమం ఉండాలా వద్దా?”

మామయ్య ఒకసారి మాధవి వైపు, ఒకసారి ఆగిపోయిన సరుకుల వరుస వైపు చూశాడు. అతనికి నిజం తెలుసుకునే సమయం లేదు; గేట్ ఆగిపోవడం మాత్రమే కనిపించింది. “ముందు రద్దీ క్లియర్ చెయ్యండి,” అన్నాడు. అదే చాలు. నరేష్ పసుపు కార్డు మాధవి మెడకు కట్టేశాడు.

ఆ కార్డు ఛాతీపై తాకిన శబ్దం చిన్నదే. కానీ దాని వల్ల చుట్టుపక్కల వాళ్ల కళ్లలో ఆమె స్థానం ఒక్కసారిగా దిగిపోయింది. పూలబాలుడు ఆమెకు పక్కకి జరిగి నిలబడమన్నాడు. డిష్ కౌంటర్ దగ్గర పని చేసే అమ్మాయి ఒక ప్లాస్టిక్ కుర్చీ మూల చూపించింది. మాధవి కూర్చోలేదు. నిలబడి ఉంది. రోజంతా పరిగెత్తిన దుస్తుల మడతలు భుజాల దగ్గర గట్టిపడి ఉన్నాయి. కానీ ఆమె శ్వాస మాత్రం సమంగా నడిచింది.

నరేష్ జాబితా బోర్డు తిప్పి మరింత స్పష్టంగా వేలాడదీశాడు. “పసుపు కార్డు వారికి ప్రధాన అంతస్తు ప్రవేశం లేదు. పై మెట్లు కాదు. వెనుక నిల్వదారి మాత్రమే.” శైలజ అత్త తృప్తిగా తల ఊపింది. “బాగా పెట్టండి. ఎవరికైనా సందేహం ఉంటే చూపించడానికి ఉండాలి.”

అప్పుడు మాధవి జేబులో ఫోన్ మోగింది. తెరపై “రవి” అని మెరవగానే శైలజ అత్త ముందే చూసింది. “ఎత్తొద్దు,” అంది సూటిగా. “ఇప్పుడు ఎవరితోనూ మాట్లాడే స్థితిలో నువ్వు లేవు.”

మాధవి ఫోన్ మోగనిచ్చింది. శైలజ అత్త నోటి మూలలో గెలిచిన గీత పడింది. “చూశారా? క్రమం అంటే ఇదే.”

అదే క్షణం మరొక వాహనం వెనుక గేట్‌కి చేరింది. హాల్ యజమాని తరఫున పంపిన వెండి పాత్రల పెట్టెలు. వాటి వెంట వచ్చిన ఇద్దరు కార్మికులు నేరుగా లోపలికి తొక్కారు. నరేష్ చేతి ఎత్తి వారినీ ఆపాడు. “పాస్?”

“యజమాని గదికి నేరుగా,” అన్నాడు వారిలో ఒకడు.

“పాస్ లేకపోతే వెనక్కి,” అన్నాడు నరేష్. అదే అతను కాసేపటి క్రితం మాధవిపై పెట్టిన నియమం. ఇద్దరు కార్మికులు దిగులుగా వెనక్కి జరిగారు. శైలజ అత్త అసహనంగా, “అయితే ఫోన్ చేసి చెప్పించండి,” అంది. లోపల బంధువుల నుంచి ఒక్కసారిగా కలకలం వినిపించింది; ముఖ్యపు వెండి తాంబూలాలు లోపలికి చేరకపోతే కార్యక్రమం ఆగాల్సిందే.

మాధవి అప్పుడు మాత్రమే ఫోన్ తిరిగి చూసింది. రవి కాల్ మిస్సైంది. దాని కింద యజమాని కార్యాలయం నుంచి రెండు కాల్లు. ఆమె వెంటనే తిరిగి కాల్ చేసింది. “సార్, వెనుక గేట్ వద్ద మీ వెండి సామాను నిలిపేశారు. పసుపు కార్డు జాబితా ప్రకారం ఎవరినీ పంపడం లేదు. మీరు పెట్టిన ప్రోటోకాల్‌ను అక్షరాలా అమలు చేస్తున్నారు,” అంది. ఆ చివర వినిపించిన మాట చాలా చల్లగా ఉంది. “ఎవరు ఆపుతున్నారు?” మాధవి నరేష్ బోర్డుపై వేలి పెట్టింది. “గేట్ సూపర్వైజర్. కుటుంబ ఆదేశం అని.”

అక్కడి నుంచే మొదటి చీలిక బయటపడింది. యజమాని కార్యాలయం నుంచి నేరుగా ఇంటర్‌కామ్ మోగింది. నరేష్ తీసుకున్నాడు. “అవును సార్… అవును… ఇప్పుడే?” అతని ముఖం గట్టిగా మారి, వెంటనే వెనక్కి చూసాడు. వెండి పాత్రల పెట్టెలను ముందుగా పంపించాడు. టర్న్‌స్టైల్ తీయబడింది. “ఇవాళ యజమాని సరకు ముందస్తు ప్రవేశం. దారి క్లియర్,” అన్నాడు.

ఆ మాట గేట్ వద్ద నిల్చున్న అందరికీ వినిపించింది. కాసేపటి క్రితం “పాస్ లేకపోతే వెనక్కి” అన్న అదే గళం ఇప్పుడు తొందరగా దారి ఇచ్చింది. శైలజ అత్త ముఖంలో చిన్న అసౌకర్యం మెరిపి దాచుకుంది. “సరే, సరుకు వేరు. మనుషులు వేరు,” అంది. కానీ ఆమె మాటలో ముందున్న అహంకార గట్టి తీగ కొంచెం సడలింది.

మాధవి కదల్లేదు. “అవును. నియమం ఉంటే అందరికీ ఒకటే కదా,” అంది. గొంతు ఎత్తలేదు. చాలు. పూల తాళం పట్టుకున్న మామయ్య ఒక్కసారి ఆమె వైపు మళ్లీ చూసాడు. గుర్తుపట్టినట్టు కాదు; తొలిసారి కొలిచినట్టు.

శైలజ అత్త ఆ చూపును పట్టుకుంది. వెంటనే దాడి మళ్లీ పెంచింది. “నరేష్, విను. ఐదు నిమిషాల్లో నిశ్చితార్థం మొదటి పిలుపు. పసుపు కార్డు ఉన్నవాళ్లంతా బయటే. వెనుక గేట్ టైమర్ పెట్టు. ఒకసారి మూసితే పది నిమిషాలవరకు తీయొద్దు. సంతకం పెట్టిన ఆర్డర్ కావాలంటే ఇప్పుడే రాస్తా.”

నరేష్ తడబడ్డాడు. “మెడమ్, మధ్యలో యజమాని వైపు నుంచి—”

“నేనే బాధ్యత,” అని శైలజ అత్త అతని చేతిలోని ప్యాడ్ లాక్కుంది. వేగంగా రాసింది: “నిశ్చితార్థ కాలం—పసుపు కార్డు/బయటి వర్గం ప్రవేశం నిలిపివేయాలి. వెనుక గేట్ టైమర్ లాక్.” కింద సంతకం వేసి, సమయాన్ని పెట్టింది. “ఇప్పుడైనా సమస్యే లేదు కదా? రికార్డు కూడా ఉంది.”

ఆ రాతను ఆమె ఉద్దేశపూర్వకంగా మాధవి ఎదుటే పెట్టింది. “ఇప్పుడు నీకు స్పష్టంగా అర్థమైందా నీ స్థానం? ఈ పది నిమిషాలే చాలును. లోపల ప్రధాన క్షణం ముగిసేసరికి నువ్వు బయటనే ఉంటావు.”

రవి కుడి వైపు కారిడార్ నుంచి పరుగెత్తుకుంటూ రావడం కనిపించింది. అతన్ని వెనకనే ఇద్దరు బంధువులు పిలుస్తున్నారు. శైలజ అత్త వెంటనే గళం పెంచింది. “రవి, ఇప్పుడే లోపలికి పో. ఇక్కడ పనివాళ్ల గొడవ.”

“పనివాళ్లు” అన్న పదం గేట్ లోపలికి, బయటికి రెండువైపులా గట్టిగా తాకింది. రవి అడుగు ఆగింది. మాధవి అతని వైపు చూడలేదు. ఆమె ఫోన్ తెరిచి ఒక నెంబర్ నొక్కింది—యజమాని వ్యక్తిగత సంఖ్య. ఈ హాల్ అసలు యజమాని శ్రీనివాస్ రావు, ఈ కార్యక్రమానికి వచ్చినప్పటి నుంచి ముందుభాగంలో వీఐపీల దగ్గరే ఉన్నాడు. ఆ నెంబర్‌ను మాధవికి ఇవ్వడం అతని అలవాటు కాదు; అత్యవసర రోజులకు మాత్రమే.

“సార్,” అంది ఆమె. “మీ వెనుక గేట్ టైమర్‌ను బంధువుల పేరుతో వాడుతున్నారు. మీ సంతకం లేని లాక్ ఆర్డర్ ఒకటి వేశారు. ఇంకా—నిశ్చితార్థ వెండి మీ పేరుతో లోపలికి వెళ్తున్న దారి కూడా ఇదే.”

ఫోన్ ఆ చివర రెండు సెకన్లు నిశ్శబ్దం. తరువాత ఒకే మాట. “ప్యానెల్ దగ్గరే ఉండు.”

శైలజ అత్త ఆ మాట వినలేదు, కానీ మాధవి ఫోన్ ఆపిన తీరు చూసి నవ్వింది. “ఎవరికీ ఫిర్యాదు చేసినా ఇక్కడ గేట్ ముందు నేనే మాట.”

నరేష్ టైమర్ ప్యానెల్ తలుపు తెరిచాడు. లోపల ఎరుపు స్విచ్, పక్కనే డిజిటల్ కౌంట్‌డౌన్. అతను శైలజ అత్త రాసిన పత్రం పైన క్లిప్ పెట్టి ప్యానెల్ పక్కన బిగించాడు. “మెడమ్, ఆర్మ్ చేస్తున్నాను,” అన్నాడు.

“చేయి.”

స్విచ్ నొక్కగానే ప్యానెల్ బీప్ బీప్ మోగింది. టర్న్‌స్టైల్ మధ్యలో నిలిచి గట్టిగా లాక్ అయింది. డిస్ప్లే మీద 10:00 కనిపించింది. గేట్ బయటివాళ్లు లోపలికి రావాలంటే ఆ సమయం పూర్తి కావాలి. శైలజ అత్త మాధవిని చూసి వెనక్కి తప్పుకుంటూ నిలబడ్డది; గెలిచినవాళ్లకు దారి వదిలినట్టు కాదు, బందీగా ఉంచినట్టు.

అప్పుడే ముందుభాగం వైపు నుంచి ముగ్గురు వేగంగా వచ్చారు—శ్రీనివాస్ రావు, అతని సహాయకుడు, వెనక హాల్ అకౌంట్స్ ఇన్‌ఛార్జ్. వాళ్లను చూసిన క్షణం నరేష్ సూటిగా నిల్చున్నాడు. శైలజ అత్త ముఖంపై చిరునవ్వు తెచ్చుకుంది. “అన్నయ్యగారూ, చిన్న క్రమం కోసం—”

“ఏ క్రమం?” అని శ్రీనివాస్ రావు అడిగాడు. అతని చూపు నేరుగా ప్యానెల్‌పై వేలాడుతున్న ఆర్డర్ చీటిపై పడింది. అది చదివి, మాధవి మెడలో పసుపు కార్డు చూసి, మళ్లీ నరేష్ వైపు తిరిగాడు. “ఈ హాల్ వెనుక గేట్ టైమర్‌ను ఎవరి ఆదేశంతో కుటుంబ లాక్‌గా వాడుతున్నావు?”

నరేష్ గొంతు ఎండిపోయింది. “మెడమ్ సంతకం, సార్.”

“మెడమ్‌కి ఈ ప్యానెల్‌పై హక్కు లేదు.” శ్రీనివాస్ రావు చీటిని క్లిప్‌తో సహా లాగి మడిచాడు. “ఈరోజు అతిథి ప్రవాహం, లోపలి సరఫరా, రెండో అంతస్తు పిలుపులు—all access మాధవి చేతిలో. గత మూడునెలలుగా ఈ ఫంక్షన్ క్రమాన్ని నడిపింది ఆమె. నేడు కూడా ఆమెదే బాధ్యత.” అతను సహాయకుడిని చూసి అన్నాడు, “ఆఫీస్ గదిలో ఉన్న మాస్టర్ పాస్ కట్ట తీసుకురా.”

శైలజ అత్త గట్టిగా నవ్వాలని చూసింది కానీ గొంతు వణికింది. “అన్నయ్యగారూ, బంధువుల మధ్య ఎవరు ఎక్కడ నిలవాలో మేమే—”

“బంధువుల మధ్యనా?” శ్రీనివాస్ రావు ఆమె మాట మధ్యలోనే కోశాడు. “అయితే నేను కూడా చెబుతున్నా. ఈ హాల్ పనిలో ఎవరు ఎక్కడ నిలవాలో నేనే. మరీ నా గేట్‌ని నా సరుకుతో కలిసి మూసే హక్కు మీకెప్పుడొచ్చింది?”

సహాయకుడు పాస్ కట్ట, రేడియో సెట్ తెచ్చాడు. శ్రీనివాస్ రావు వాటిని నేరుగా మాధవి చేతిలో పెట్టాడు. “పై అంతస్తు, వధువరి వేదిక, వెనుక నిల్వ—మొత్తం క్లియరెన్స్. ఇప్పటి నుంచి నీ ఆదేశం.” తరువాత నరేష్ వైపు తిరిగి, గట్టిగా వినిపించేలా అన్నాడు, “సంతకం లేని బంధు ఆదేశం అమలు చేసినందుకు నోట్ వేయించుకో. ఇక నుండి పచ్చ కార్డు, పసుపు కార్డు అన్నవి ఆమె చెబితేనే.”

పక్కనే నిల్చున్న రవి మామయ్య పూల తాళం బరువు మార్చుకున్నాడు. రవి మాత్రం ఒక్క అడుగు ముందుకొచ్చాడు. కానీ మాధవి అతన్ని చూడకుండానే పాస్ కట్టను చీర అంచుతో పట్టుకుని నేరుగా ప్యానెల్ దగ్గరికి వెళ్లింది.

శైలజ అత్త అక్కడే తప్పు చేసింది. ఇప్పటికీ తగ్గితే బహుశా అవమానం తక్కువగా ఉండేదేమో. కానీ ఆమె ముందుకు దూసుకొచ్చి మాధవి చేతిని ఆపేందుకు పట్టుకుంది. “ఈ లాక్ నేను పెట్టించాను. కార్యక్రమం మొదలు అయ్యేలోపు ఎవరూ—”

మాధవి ఆమె చేతిని వదిలించుకుంది. “అవును. మీరు పెట్టించారు.” అదే మాటను ఆమె చల్లగా తిరిగి ఇచ్చింది. “నరేష్, లాక్ నిబంధన చదువు. టైమర్ ఆర్మ్ అయ్యాక ప్రాధాన్య మార్గం గుండా లోపలికి ముందుగా ఎవరికి అనుమతి?”

నరేష్ ప్యానెల్ పక్కన ముద్రించిన సూచనపత్రాన్ని చూసాడు. గళం చిన్నబడి చదివాడు. “ఆర్మ్ అయిన తర్వాత లోపలి వైపు నుండి అధిక ప్రాధాన్య అనుమతి ఉన్నవారికి మాత్రమే గేట్ తెరుచుతుంది. బయటి వైపు నుంచి ఎవరూ మధ్యలో దాటరాదు.”

మాధవి తన మెడలోని పసుపు కార్డు తీశి నరేష్ చేతిలో పెట్టింది. వెంటనే శ్రీనివాస్ రావు ఇచ్చిన మాస్టర్ పాస్ మెడలో వేసుకుంది. “లోపలి వైపు యాక్సెస్ నాది. నేను ఇప్పుడు లోపలికి వెళ్తాను.” ఆమె టర్న్‌స్టైల్ అంతర్గత నియంత్రణ బటన్‌పై పాస్ తగిలించింది. గేట్ ఒక్కసారి గ్రీన్ లైట్ మెరిపి ఆమెను లోపలికి తీసుకుంది.

శైలజ అత్త కూడా వెంటనే ఆమె వెనక తొక్కింది. నరేష్, ఇప్పుడే చదివిన అదే నియమం కత్తిలా అతని చేతికి తిరిగి వచ్చి, అతడే చేతి చాచి ఆపాడు. “మెడమ్, బయటి వైపు నుంచి మధ్యలో దాటరాదు. టైమర్ నడుస్తోంది.”

“నువ్వే పెట్టావు! నేనే చెప్పాను!” శైలజ అత్త దూసుకువచ్చింది.

“ఆర్మ్ అయింది మెడమ్.” అతని గళం ఈసారి వణికినా వెనక్కి పోలేదు. టర్న్‌స్టైల్ గట్టిగా ఆమె నడుము దగ్గర ఆగి తిరగలేదు. బయట నుంచి లోపలికి దూకడానికి వచ్చిన వేగం అంతా అక్కడే చిక్కుకుంది. వెనక నిల్చున్న ఇద్దరు బంధువులు తడబడిపోయి ఆగారు. రవి చేతి గాల్లోనే నిలిచింది.

మాధవి లోపలి వైపు ఒక అడుగు దూరంలో నిలబడి, ప్యానెల్ పక్కన ఇంకా వేలాడుతున్న స్విచ్‌ను చూసింది. డిస్ప్లే 03:12 నుంచి 03:11కి దిగుతోంది. ఆమె రేడియో సెట్ ఆన్ చేసి మృదువుగా చెప్పింది, “వధువరి పిలుపు మొదలు పెట్టండి. వెనుక సరఫరా కదలిక నా ఆదేశం ప్రకారం.”

శైలజ అత్త అరవబోయింది. కానీ అదే సమయంలో ముందుభాగం నుంచి మంత్రోచ్చారణ మైక్‌లో వినిపించింది. అది ఆమె గొంతును మింగేసింది. పట్టు చీర భుజం నుంచి జారిపడకుండా ఒక చేతితో పట్టుకుని, మరొక చేతితో టర్న్‌స్టైల్‌ను నెట్టింది. అది కదల్లేదు. పక్కనే నిల్చున్న నరేష్ కళ్లెత్తి కూడా చూడలేకపోయాడు. కొద్దిసేపటి క్రితం మాధవిని “ప్లాస్టిక్ కుర్చీ మూలలో కూర్చో” అన్న చోట ఇప్పుడు శైలజ అత్తకే నిలబడే మూల కూడా సరిగా లేకపోయింది.

మాధవి తిరిగి శ్రీనివాస్ రావువైపు చూసి, “వెనుక నిల్వ తాళాలు?” అంది.

అతను తన జేబులోని కీచైన్ తీసి ఆమె అరలో పెట్టాడు. అదే తాళాలు శైలజ అత్త ముందే. ఎవరికీ చెప్పకుండా, ఎవరికీ వివరించకుండా, స్థానం ఒక చేతి నుంచి మరో చేతికి మారిపోయింది. మాధవి తాళాలు ముడివేసి రేడియోను భుజానికి ఆనించి లోపలికి నడిచింది.

ప్యానెల్‌లో ఎరుపు స్విచ్ ఇంకా కిందికే నొక్కబడి ఉంది. డిజిటల్ అంకెలు 00:03… 00:02… 00:01గా జారిపడి, చివరి బీప్ పొడవుగా కరిగి, శూన్యం మీద నిలిచినప్పటికీ టర్న్‌స్టైల్ బయటివైపు ఒత్తిడిని అలాగే పట్టుకుని ఉంది.