వేసిన ఉచ్చు వాళ్లకే బిగిసింది

“మాధవి, ఆ చెక్‌లిస్ట్ తీసుకో. నువ్వే బే-మూడు హ్యాండాఫ్ చేస్తావ్,” అని రాజేంద్రవర్మ గేటు దగ్గరే గట్టిగా అన్నాడు. లోడింగ్ కార్ట్లు వరుసగా కిర్రున నడుస్తూ వచ్చాయి. వాచ్‌మన్ రఫీ అడ్డంగా నిలబడిన గొలుసు తీసి ఒక లేన్ మాత్రమే తెరిచాడు. అందరి కళ్ల ముందే రాజేంద్రవర్మ కాగితం ఆమె చేతిలో నూరి పెట్టాడు. చెక్‌బాక్స్‌ల పక్కన ఎర్రపెన్నుతో గీతలు, చివర సంతకం. మాధవి వేళ్లపై పాత సిరా మచ్చ మళ్లీ నీలంగా మెరుస్తోంది.

ఆమె “నేడు నా షిఫ్ట్ receiving lane వరకే కదా సార్” అనకముందే అతను నవ్వాడు. “నీకు పెళ్లి మాట్లాడుకుంటున్న వాళ్లు వచ్చి అడిగితే ఏమంటావ్? ‘హ్యాండాఫ్‌కీ భయపడింది’ అంటావా? ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఉందిగా. పేరే ముఖ్యం.” లత అక్క ప్లాస్టిక్ కుర్చీ మూలనుంచి లేచింది; చేతిలో అరవై సార్లు మడిచినట్టున్న బస్‌టికెట్ రసీదు. ఏమీ అనలేదు. అదే చాలు—ఈ అవమానం గోదాం గోడలకే పరిమితం కాదని అందరికీ అర్థమయ్యింది.

హైదరాబాద్ బయటన ఉన్న ఆ సేవా రంగం గోదాం లోపల, చెమట, డీజిల్, తడి తాడు వాసనలు కలిసి గట్టిగా నిలిచేవి. మాధవి ఇక్కడికి రెండోసారి అడుగు పెడుతున్నట్టు ఆమెకు తానే తెలిసింది; కానీ గతమంతా గుర్తుచేసుకుంటూ నిలబడి ఉండే తీరిక లేదు. ఈ రోజు ఉదయం ఇంటి డైనింగ్ టేబుల్ మీద చల్లారిపోయిన భోజనపు డబ్బా, పెళ్లి ఖర్చు లెక్కలు, తల్లి మౌనం—అన్నీ ఒకే ఒత్తిడిగా ఆమె వెన్నెముక మీద ఎక్కి ఉన్నాయి. పని వదిలేస్తే ఇంట్లోనూ మాటే. ఇక్కడ అడుగు జారితే పెళ్లి మాటలూ చెల్లాచెదురు.

రాజేంద్రవర్మ మరో కాగితం తీసి రఫీ రిజిస్టర్ మీద పరచాడు. “ఇది విడుదల ఆజ్ఞ. బే-మూడు నుంచి బయలుదేరే ప్రతి ప్యాలెట్, ప్రతి సీల్, ప్రతి గేట్ టైం—అన్నింటికీ మాధవి బాధ్యత. ఒక లోపం ఉంటే రాతపూర్వకంగా ఆమెదే తప్పు.” అతనే చివర సంతకం చేసి ఆమె ఎదుటే తన పెన్ను మూత గట్టిగా పెట్టాడు. “చదువుకుని సంతకం పెట్టు.”

మాధవి కాగితం తీసుకుంది. కళ్లతో ఒక్కసారి పైనుంచి కిందివరకు పారేసింది. నాలుగో పంక్తి దగ్గర అతను చొప్పించిన కొత్త నిబంధన కనిపించింది—“ప్రాధాన్య రవాణా వాహనానికి ఆలస్యం కలిగితే హ్యాండాఫ్ నిర్వాహకురాలి నిర్లక్ష్యంగా పరిగణించాలి.” ప్రాధాన్య వాహనం ఎవరిదో అందరికీ తెలుసు. ప్రతి శుక్రవారం అతని బావ గారి కాంట్రాక్ట్ ట్రక్ ముందు వెళ్తుంది. ఆమె తల పైకి లేపింది.

“సార్, బే తలుపు నియంత్రణ ఎవరి దగ్గర?” అని మాత్రమే అడిగింది.

అతను చిన్నచూపుతో నవ్వాడు. “అది నేనే చూస్తా. నీ పని లోడ్ ఇవ్వడం. అంతకంటే ఎక్కువగా ఆలోచించొద్దు.”

అదే ఆమెకు మొదటి చదవగలిగిన లాభం. సతీష్ పక్కన నిలబడి ఉన్న కార్ట్ హ్యాండిల్‌ను ఆపి, ఒక్కసారి రాజేంద్రవర్మ వైపు, ఒక్కసారి ఆ కాగితం వైపు చూశాడు. తలుపు నియంత్రణ తన దగ్గరే అని రాజేంద్రవర్మ బహిరంగంగా చెప్పేశాడు. మాధవి సంతకం పెట్టింది. పెట్టేటప్పుడు ఎడమచేత్తో కాగితం కోణం సరిచేసింది; కిందనున్న కార్బన్ కాపీ కూడా ఒకేసారి పడేలా. “సరే సార్,” అంది. ఆమె స్వరం అంత సాదాసీదాగా ఉండటంతో అవమానం అతనికే కనిపించలేదు.

గంటన్నర తర్వాత బే-మూడు దగ్గర ఒత్తిడి గట్టిగా కట్టుకుంది. రెండు ప్యాలెట్లు ఔషధ పెట్టెలవి, ఒకటి చల్లని నిల్వ సరుకు, చివరది రాజేంద్రవర్మ ప్రాధాన్య ట్రక్‌ది. పచ్చలైట్ మెరుస్తోంది. తలుపు పై రోలర్ గొణుగుతోంది. మాధవి ఒక్కో సీల్ నంబర్ చదివి, సతీష్‌కు చెప్పి, కార్ట్‌లు గీత దాటకుండా ఆపింది. “మూడోది లోపల. నాలుగోది వేచి,” అంది. నియమం ప్రకారం బే తలుపు పూర్తిగా లాక్ అయి మళ్లీ తెరుచుకునే వరకు చివరి ప్యాలెట్ కదలకూడదు.

రాజేంద్రవర్మకు ఆగడం అలవాటు లేదు. అతను దూరం నుంచి అరచాడు. “ప్రాధాన్య ట్రక్ ముందు పంపు. తలుపు మూసేలోపే తోసేయ్. టైం పోతుంది.”

మాధవి తల ఊపింది. “తలుపు సీక్వెన్స్ పూర్తికాలేదు.”

“నేనే చెబుతున్నా!” అతను స్వయంగా వచ్చి గోడ పక్కనున్న చేతి నియంత్రణను కిందికి లాగాడు. అదే క్షణం రోలర్ తలుపు అర్ధంతరంగా దిగింది. లోపలికి వెళ్తున్న మూడో ప్యాలెట్ చక్రం అడ్డంగా ఇరుక్కుంది. బయట వేచి ఉన్న ప్రాధాన్య ట్రక్ సీల్ స్కాన్ టైం మించి పోయింది. సెన్సార్ బీప్ బీప్ అంటూ ఎర్ర కాంతి వేసింది. రఫీ రిజిస్టర్‌లో స్వయంచాలక సమయం పడిపోయింది. సతీష్ చేతి గ్లౌవ్‌తో వెనక్కి లాగిన కార్ట్ గుద్దుకుని ఒక పెట్టె మూల చిట్లింది; మందుల పెట్టెల మీద పసుపు టేప్ పగిలిన శబ్దం బే మొత్తం విన్నది.

ఒక్క క్షణం ఎవరు మాట్లాడలేదు. తర్వాత రాజేంద్రవర్మే మొదట కదిలాడు. “ఎవరన్నా చివరి ప్యాలెట్ ముందుకు తిప్పమన్నారా?” అని గట్టిగా అడిగాడు. కానీ అతని ప్రశ్నలో ధైర్యం లేకపోయింది; ఎందుకంటే గోడ మీద చిన్న కెమెరా కిందనే అతని చెయ్యి నియంత్రణ మీద నుంచి జారింది. తలుపు దిగిన సమయం, గేట్ సెన్సార్ ఎర్రబడిన సమయం, రఫీ గమనిక—మూడూ ఒకే గీతలో నిలబడ్డాయి.

మాధవి పడిపోయిన పెట్టెను ఎత్తలేదు. ముందుగా ఆమె చేతిలోని చెక్‌లిస్ట్‌లో “తలుపు విడుదల సమయం” దగ్గర ఖాళీగా ఉన్న గడిని చూపించింది. “సార్, తలుపు మీరు వదిలారు. సమయం ఇక్కడ పడుతుంది.” అంతే. మరొక మాట లేదు. ఆమె స్వరం బే గొణుగుడిలో కలిసిపోయినా, వినాల్సిన వాళ్లు విన్నారు.

రాజేంద్రవర్మ చుట్టూ తిరిగాడు. “రఫీ, అది రాయకొద్దు. ముందు వాహనం విడిచేయ్. సతీష్, ఈ ప్యాలెట్ బయటకు తీయ్. నేను చెబుతున్నా.” అతను ఒకేసారి మూడు ఆజ్ఞలు విసిరాడు. కానీ ఇప్పుడు లేన్ కదలిక కాగితంతో కట్టుకుపోయింది. రఫీ రిజిస్టర్ మీద చెయ్యి పెట్టి వెనక్కి తీసుకున్నాడు. “సర్, సంతకం ఆజ్ఞలో ఆలస్యం హ్యాండాఫ్ వరుస ప్రకారం నమోదు తప్పనిసరి,” అన్నాడు. ఆ చివరి మాట అన్నాక రఫీ చూపు మాధవి చేతిలోని కార్బన్ కాపీ మీదే నిలిచింది.

లత అక్క వచ్చి చిట్లిన టేప్ మూలను రెండు వేళ్లతో పట్టుకుంది. “ఇది ఔషధ సరుకు. గాయమైన ప్యాకింగ్ వేరుగా రాయాలి,” అంది. ఆమె రాజేంద్రవర్మను చూడలేదు కూడా. బే పక్కనున్న ప్లాస్టిక్ కుర్చీని ఎవరూ ఆమెకోసం లాగలేదు; అయినా ఆమె నిలుచునే విధానం మారిపోయింది. ఇప్పటివరకు మాధవిని చూసి ఆందోళన పడిన ముఖం, ఇప్పుడు కాగితం చదివే ముఖమైంది.

రాజేంద్రవర్మ చివరి రక్షణ ప్రయత్నం చేశాడు. “అలస్యం మాధవిదే. నేను ప్రాధాన్య వాహనం ముందు పంపమన్నాను. అమలు చేయలేకపోయింది. సంతకం పెట్టింది కదా?” అతను చేతిని ముందుకు చాచాడు. “ఆ ఆజ్ఞ ఇక్కడికి ఇవ్వు.”

మాధవి కాగితం ఇవ్వలేదు. బదులు కార్బన్ కాపీని విడదీసి, అతను రాసిన నాలుగో పంక్తి దగ్గర ఆమె గోరు పెట్టింది. “ఇక్కడ ‘ప్రాధాన్య రవాణా వాహనానికి ఆలస్యం’ అని ఉంది. దాని కింద గేట్ టైం, తలుపు విడుదల నియంత్రణ, అత్యవసర మార్పు ఆజ్ఞ ఇచ్చినవారి సంతకం అనుబంధం.” ఆమె రఫీ రిజిస్టర్ నుంచి సమయాన్ని చూసి ఖాళీ గడిలో నిమిషం రాసింది. “తలుపు నియంత్రణ మీ దగ్గర అని గేటు దగ్గరే చెప్పారు. ఆ మార్పు ఆజ్ఞ కూడా మీరు ఇచ్చారు.”

“నువ్వు నాకే నేర్పిస్తావా?” అంటూ అతను ముందుకొచ్చాడు.

“నేర్పించడం కాదు సార్. పూర్తి చేస్తాను,” అంది. అదే అతన్ని ఎక్కువగా కొరికింది. ఆమె చెక్‌మార్క్‌లను వరుసగా తిప్పింది—ముందు తనపై బిగించిన బాక్స్‌లు, ఇప్పుడు “తలుపు ముందస్తు మూసివేత”, “క్రమం వెలుపల ప్రాధాన్య ప్రవేశం”, “ఆలస్యానికి నియంత్రణాధికారి బాధ్యత” అనే గడుల ఎదుట. చివర ఖాళీగా ఉన్న స్వీకరణ స్థానం వద్ద ఆ ఆజ్ఞకు జతగా ఉన్న సంతకం గుర్తును గట్టిగా తట్టి చూపించింది. అతని సంతకమే అక్కడ కూర్చుని ఉంది.

సతీష్ అప్పటివరకు ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఇప్పుడు అతను బే కీ గుంపును తీసి మాధవి వైపు చాచాడు. “లేన్ క్లియర్ ఆజ్ఞ ఎవరు ఇస్తారు?” అని రఫీ అడిగాడు. ప్రశ్న గాలిలో తేలలేదు; అందరూ చూస్తున్న ఒక విధి అయింది.

రాజేంద్రవర్మ నోరు తెరిచాడు. “నేనే—”

“సర్,” మాధవి అడ్డుకుంది. కోపం లేకుండా, వేగం లేకుండా. “ఈ ఆజ్ఞ ప్రకారం సంతకం చేసినవారి బలవంతపు మార్పుతో ప్రాధాన్య వాహనం నిలిచిపోయింది. అదే ఆజ్ఞ ప్రకారం తదుపరి హ్యాండాఫ్‌కి ఆ సంతకం గల వ్యక్తి దూరంగా నిలవాలి. తాత్కాలిక నియంత్రణ మరో బాధ్యునికి వెళ్తుంది.” ఆమె కాపీని రఫీకి ఇచ్చి, అసలును అతని ఎదుట విప్పింది. “చదివి మీరే చెప్పండి. బే-మూడు మీద మీ నియంత్రణ కొనసాగుతుందా?”

అతను కాగితం లాక్కోవాలనుకున్నాడు. కానీ లత అక్క చిట్లిన పెట్టెతో ముందే నిలిచింది; సతీష్ కార్ట్‌ను వంపు తిప్పి లేన్ మూసేశాడు; రఫీ రిజిస్టర్‌ను అతని చేతి దూరంలో పెట్టలేదు. ఒక్కసారిగా బేలో రాజేంద్రవర్మకోసం ఖాళీ దారి మిగల్లేదు. అతను కాగితం చదవక తప్పలేదు. తనే చొప్పించిన పంక్తులు, తనే బిగించిన బాధ్యత, తనే రాసిన సంతకం—అన్నీ అతని ఎదుట కఠినంగా నిలిచాయి.

మాధవి అతనికి అవకాశం ఇవ్వలేదు. “రఫీ, నమోదు చెయ్యండి. బే-మూడు తాత్కాలిక హ్యాండాఫ్ బాధ్యత సతీష్‌కి. చిట్లిన ఔషధ సరుకు వేరుగా. ప్రాధాన్య ట్రక్ నిలిపివేతకు కారణం—తలుపు ముందస్తు మూసివేత, నియంత్రణ ఆజ్ఞ సంతకదారుడి నుంచే.” అంది. తర్వాత కీ గుంపును సతీష్ చేతిలో పెట్టింది. “విడుదల క్రమం మొదటి నుంచీ మళ్లీ.”

రాజేంద్రవర్మ స్వరం ఇప్పుడు తగ్గింది. “ఇది నువ్వు పెద్దది చేస్తున్నావ్. బయట వాళ్లకి ఎలా కనిపిస్తుందో తెలుసా?”

మాధవి అతన్ని చూడలేదు. “గేటు దగ్గర అవమానం బహిరంగంగానే పెట్టారు సార్. నమోదు కూడా బహిరంగంగానే ఉంటుంది.” ఆమె చేతిలో మిగిలిన అసలు ఆజ్ఞను మడవలేదు. సూటిగా పట్టుకుంది. ఆ కాగితం ఇప్పుడు అతనికి ఆజ్ఞ కాదు, అడ్డం.

సైడ్ ఎగ్జిట్ దగ్గర ఆమె ఆగింది. బయటకు వెళ్లే ఇనుప తలుపు పక్కన చిన్న రిజిస్టర్ టేబుల్, కింద చల్లారిపోయిన భోజనపు డబ్బా, పైన గాలి కొట్టుకుని కదిలిన అర్ధమడిచిన రసీదు. మాధవి సంతకం ఉన్న స్వీకరణ గీత కింద, రాజేంద్రవర్మ సంతకం పైన తిరిగిన చెక్‌మార్క్‌లతో ఉన్న ఆ ఆజ్ఞను టేబుల్‌పై నేరుగా సరిచేసి ఉంచింది; చివర చదవగలిగిన గుర్తు అతనిదే—తిరిగి కరిచిన సంతకం.