లైవ్లో స్పాట్లైట్ ఆమెవైపు తిరిగింది
మిక్సింగ్ కన్సోల్ మీద రవీందర్ చేయి బలంగా పడింది; సహజ వేళ్లను అతడు మణికట్టు దగ్గర నెట్టి, “పక్కకి నిల్చో. వైర్లు వేసే పని నువ్వు చూడు,” అన్నాడు. స్టేజ్ పక్క వింగ్లో నీలం టేప్లతో కట్టిన కేబుళ్లు నేలమీద పాముల్లా తిరుగుతున్నాయి. ముందున్న ఎల్ఈడి గోడపై ప్రారంభ స్లైడ్ మూడోసారి నిలిచిపోయింది. టైమర్ ఎర్ర అంకెల్లో తగ్గుతోంది. కన్సోల్ అంచున చల్లారిపోయిన టీ కప్పు రింగ్, తెరవని భోజన పెట్టె, యాక్సెస్ కార్డు చిరిగిన అంచు—అన్నీ ఒక్కటే చెబుతున్నాయి: ఈ రోజు సహజ ఇక్కడ తెల్లవారుజాము నుంచి నిల్చుంది, కానీ నిర్ణయం తీసుకునే చోట ఆమెకు నిలువు లేదు.
హైదరాబాద్ బంజారాహిల్స్ హోటల్ కన్వెన్షన్ హాల్లో ఇది చిన్న కార్యక్రమం కాదు. సేవా రంగం సంస్థల కోసం పెట్టిన పెద్ద ప్రదర్శన. కస్టమర్లు, భాగస్వాములు, మీడియా, మధ్యలో రవీందర్ మామయ్యవారి కుటుంబం కూడా ముందు వరుసలో కూర్చున్నారు. మాధవి అత్త కంఠహారం సరి చేసుకుంటూ స్టేజ్వైపు చూసింది; సహజను మాత్రం చూసింది కేబుళ్లు ఎత్తుతున్న అమ్మాయిల వరుసలోనే. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అని ఎన్ని సంవత్సరాలైనా, పని దగ్గర ఆమె పేరు రావడం మాత్రం ఎప్పుడూ చివరలోనే.
“అన్నా, డిలే పెరుగుతోంది,” ఈవెంట్ కోఆర్డినేటర్ శేఖర్ ఊపిరి బిగబట్టి అన్నాడు.
రవీందర్ దుప్పటి గట్టిగా లాగినట్టు గొంతు నింపి, “నా ప్లాన్ ఉంది. ముందు హాల్ రీక్యాలిబ్రేషన్,” అన్నాడు. ఆ మాట విన్న సహజ కళ్లలో ఒక్కసారిగా గట్టిపట్టు వచ్చింది. అదే ఆమె మూడు నెలల క్రితం తయారుచేసిన కాలిబ్రేషన్ క్రమం. హాల్ వెడల్పు, సైడ్ రిఫ్లెక్షన్, ఫీడ్బ్యాక్ నాచ్—అన్నీ ఆమె ఫైలులోనే ఉన్నాయి. ఫైలు పేరు మాత్రమే అతడు మార్చి తన ల్యాప్టాప్లో పెట్టుకున్నాడు.
నిఖిల్ స్టేజ్ మెట్ల దగ్గరనుంచి వింగ్లోకి జారుకొచ్చాడు. “సహజ, మైక్ రెండు సిగ్నల్ లేట్గా వస్తోంది కదా?” అని అడిగాడు. అతడు అసలు ప్రశ్న ఆమెకే వేసాడు; కానీ సమాధానం చెప్పే లోపే రవీందర్ మధ్యలో కత్తిరించాడు. “నేను చూస్తున్నాను,” అన్నాడు. వెంటనే నిఖిల్ తిరిగి, “అయితే క్రాస్ఓవర్ పాయింట్ ఎక్కడ పెట్టారు?” అన్నాడు.
ఒక్క క్షణం. రవీందర్ కన్సోల్ స్క్రీన్ వైపు చూసి పెదవి బిగించాడు. “ఇది హాల్ మీద ఆధారపడి ఉంటుంది. ఇప్పుడు చెప్పడం అవసరం లేదు.”
సహజ చేతిలో ఉన్న ఎక్స్ఎల్ఆర్ కనెక్టర్ మెల్లగా ముడుచుకుంది. అదే సమాధానం కాదు అని అక్కడ నిల్చున్న ఇద్దరు జూనియర్ టెక్నీషియన్లు ఒకరి ముఖం ఒకరు చూశారు. నిఖిల్ మాత్రం ఆగలేదు. “అయితే మీరు లో-మిడ్ మడ్ ఎక్కడ కట్ చేస్తున్నారు?” అన్నాడు.
“నిఖిల్, టైం వేస్ట్ చేయొద్దు,” రవీందర్ గట్టిగా అన్నాడు. వెంటనే సహజవైపు తిరిగి, “నువ్వు వెనుక ఉన్న DI బాక్స్ చెక్ చెయ్యి. ఇక్కడికి రాకూడదు. ఒకసారి తాకితే మొత్తం సెటప్ కూలిపోతుంది,” అన్నాడు. తన సొంతగా అమర్చిన కన్సోల్ మీద ఆమెకు తాకే హక్కు లేదన్నట్టు.
ఆమె వెనక్కు ఒక అడుగు వేసింది. అంతే. రెండో అడుగు వేయలేదు. “DI బాక్స్ బాగానే ఉంది,” అంది. “సెంటర్ ఫిల్ ఆలస్యంగా వస్తోంది. ఆక్స్ సెండ్లో ఫేజ్ సరిగా లేదు.”
రవీందర్ నవ్వాడు. ఆ నవ్వులో ఉపహాసం కంటే ప్రమాదమే ఎక్కువ. “నీ పాత పద్ధతులు నాకు తెలుసు. ఇప్పుడు పెద్ద వేదిక. ఇది స్కూల్ ఆడిటోరియం కాదు.”
అదే సమయంలో ముందు హాల్లో హోస్ట్ స్వరం తేలికగా వినిపించింది—“మరో ఐదు నిమిషాల్లో ప్రారంభం.” ఆ మాట వింగ్లో ఉన్నవారికి హెచ్చరికలా తాకింది. మాధవి అత్త వెనక్కి తిరిగి ఒకసారి ఇక్కడి కలకలం చూసింది. రవీందర్ వెంటనే భుజాలు చాచి, “సెట్ అవుతుంది,” అన్నట్టు చేతితో సంకేతం చేశాడు. ఆ సంకేతం సహజను కాదు, ముందు వరుసలో ఉన్న తమ వాళ్లను ఆదరించడం కోసం.
శేఖర్ తన మెడలో వేలాడే పాస్ తిప్పుకుంటూ చెమట తుడిచాడు. “ఒక లైన్ చెక్ చేయాలి. ఒక్క నిమిషం.”
“చేయండి,” రవీందర్ అన్నాడు. అతడు మాస్టర్ బస్ తెరిచాడు. స్టేజ్పై గాయకురాలు “ఆ…” అని శబ్దం తీసిన క్షణంలో హాల్ లోపల నుంచి మృదువుగా మొదలైన గగ్గోలు ఒక్కసారిగా కరకరలాడే ఫీడ్బ్యాక్గా పగిలింది. ముందురోజు కట్టిన కంచు గ్లాస్లు కూడా చప్పుళ్లు చేశాయి. రవీందర్ హడావిడిగా ఒకేసారి మూడు ఫేడర్లు లాగాడు. శబ్దం తగ్గలేదు; మరింత మురికిగా, మందంగా అయ్యింది. సెంటర్ ఫిల్ వేరే దారిలో, మెయిన్ వేరే దారిలో పరుగెత్తుతున్నట్టు హాల్ గోడలు తిరిగి కొట్టాయి.
“కట్ చెయ్యి!” శేఖర్ అరిచేలోపే సహజ ముందుకు వచ్చింది. అనుమతి అడగలేదు. కన్సోల్ ఎడమ వైపు అతని మోచేయి క్రింద తన చేయి పెట్టి ఆక్స్ సెండ్ మ్యూట్ చేసింది, సెంటర్ ఫిల్ డిలే విలువను రెండు ట్యాపుల్లో సరిచేసింది, మిడ్ బ్యాండ్లో ఒక సన్నని నాచ్ కట్ పెట్టింది, తర్వాత మాస్టర్ బస్ను అర ఇంచు దిగదీసి మళ్లీ పెంచింది. అదే గాయకురాలు మళ్లీ “ఆ…” అనగానే హాల్ ఒక్కసారిగా సూటిగా, నేరుగా తెరుచుకుంది. శబ్దం గోడలకి తగలకుండా ముందుకు వెళ్లింది. ఫీడ్బ్యాక్ గుక్క తిప్పుకుంది. మిగిలింది స్వరం.
వింగ్లో నిల్చున్న వాళ్లు కదలిక మానేశారు. నిఖిల్ కళ్లలో కనబడినది ఆశ్చర్యం కాదు—ఎవరికి ఏది తెలుసో ఒక్కసారిగా గుర్తొచ్చిన మనిషి ముఖం. రవీందర్ వెంటనే చేతిని తిరిగి ఫేడర్పై పెట్టబోయాడు. సహజ అతని వైపు చూడకుండానే, “ఇప్పుడే ముట్టొద్దు,” అంది. గట్టిగా కాదు. కానీ ఆ మాట విన్న అతని చేయి గాల్లోనే ఆగిపోయింది.
మాధవి అత్త ముందురోజే పెట్టుకున్న గాజులు ఒకదానికొకటి తగిలి మోగాయి. ఆమె కూర్చున్న చోట నుంచే వింగ్లోకి మెడ చాచింది. ముందు వరుసలో ఉన్న తమవాళ్లకు సహజ పేరు వినిపించకపోయినా, కన్సోల్ దగ్గర నిల్చున్న స్థానం మాత్రం కనిపించింది. ఆ దూరం ఒక్క క్షణంలో చిన్నదయింది.
రవీందర్ ముఖం గట్టిపడింది. “ఒక చిన్న ఫ్లుక్. నేను ఇదే చేయబోతున్నా,” అన్నాడు. ఎవరూ సమాధానం చెప్పలేదు. శేఖర్ మాత్రం అతని ముఖం చూడకుండా నేరుగా సహజ చేతులవైపు చూసాడు. “లైవ్ స్లాట్ రెండు నిమిషాల్లో,” అన్నాడు. “హోస్ట్ స్టేజ్పైకి వెళ్లిపోయాడు.”
“వాయిదా వేయలేం,” నిఖిల్ ముక్కుసూటిగా అన్నాడు. ముందు హాల్లో చప్పుళ్లు మొదలయ్యాయి. స్క్రీన్ మీద వారి సంస్థ లోగో తిరుగుతోంది. మైకులు తెరవకపోతే అవమానం; తెరిస్తే తప్పు చేతిలో పడితే ఇంకా పెద్ద అవమానం. ఇదే చివరి అంచు.
శేఖర్ తన మెడ పాస్ కింద వేలాడుతున్న చిన్న లైవ్ చానల్ కీ తీసి ఒక క్షణం రవీందర్ వైపు చాచాడు. అతడు వెంటనే అందుకోవడానికి చేయి ఎత్తగానే శేఖర్ దారి మార్చి సహజ అరచేతిలో పెట్టాడు. “ముఖ్య ఫీడ్ నీదే,” అన్నాడు. ఆ మాట గట్టిగా చెప్పలేదు; అందుకే అక్కడున్న ప్రతివాడికీ స్పష్టంగా వినిపించింది.
రవీందర్ నవ్వు పోయింది. “ఇది నా టీమ్. నా డెమో. ఆమె సపోర్ట్ మాత్రమే.”
“అయితే ముందున్న సౌండ్ కూడా మీదే అయ్యేది,” నిఖిల్ అన్నాడు. ఈసారి అతడు ఎవరికి దాచలేదు. దగ్గరలో నిల్చున్న జూనియర్ టెక్నీషియన్ ఒకరు యథేచ్ఛగా వెనక్కు జరిగి సహజకు కన్సోల్ ముందు ఖాళీ చేశాడు. స్థానమే మారింది. మాటల కంటే అది పెద్దది.
హోస్ట్ వింగ్ అంచునుంచి తలపెట్టి, “సౌండ్ రెడీనా? ఇప్పుడు వెళ్లాలి,” అన్నాడు. ఇక ఎవరికి కారణాలు చెప్పే సమయం లేదు. సహజ తన యాక్సెస్ కార్డు మెడ నుంచి తీసి కన్సోల్ అంచున పెట్టింది; చిరిగిన అంచు టీ కప్పు రింగ్ పక్కన తగిలింది. భోజన పెట్టె అలాగే మూసే ఉంది. ఆమె రెండు ఇయర్ల మానిటర్ చెక్ చేసి, స్టేజ్ ఎడమవైపు మైక్ గెయిన్ ఒక్క చుక్క తగ్గించింది. రవీందర్ పక్కన నుంచే, “మిడ్ రూమ్ పడిపోతుంది,” అన్నాడు.
“పడనివ్వకుండా పెట్టేది నేను,” అంది సహజ. మొదటిసారి అతని కళ్లలోకి నేరుగా చూసింది. అతడు ఏమీ చెప్పకముందే ఆమె హోస్ట్ కౌంట్ విన్నది. మూడు. రెండు. ఒకటి.
మొదటి స్వాగత సంగీతం బయలుదేరింది. ఎల్ఈడి స్క్రీన్ వెలుగు మారింది. ముందురోజే తాను వేసిన సీన్ మెమరీని ఆమె చేతితో తెరవలేదు; కళ్లతోనే గుర్తు పట్టి ఒక్కో చానల్ మీద నడిపింది. హోస్ట్ మైక్ తేలికగా ముక్కు శబ్దం ఇచ్చింది; ఆమె లో-కట్ వేసి సుడిగాలి లాంటి సిబిలెన్స్ తగ్గించింది. రెండో వైపు అతిథి లాపెల్ నిస్సత్తువగా ఉంది; గెయిన్ పెంచేలోపే స్టేజ్ మానిటర్ ఫీడ్బ్యాక్ దూసుకొచ్చింది. సహజ మాస్టర్ కాకుండా కచ్చితంగా ఆక్స్ మానిటర్ సెన్డ్ దిగదీసింది. శబ్దం చచ్చింది; స్వరం నిలిచింది. హాల్ వెనక వరుసలో కూర్చున్నవాళ్లు మెడలు ఎత్తి విన్నారు. కన్సోల్ స్క్రీన్ పై చిన్న చిన్న లెవెల్ మీటర్లు పచ్చగా ఎగిసి, నారింజ అంచున నాట్యం చేసి, ఎర్రకి దూరంగా ఆగాయి.
రవీందర్ ఆగలేదు. అతడు కుడి చేతితో ఒక ఫేడర్ ఎక్కించబోయాడు. సహజ ఎడమ మోచేయితో అతని చేతిని తిప్పికొట్టి, కళ్లను స్క్రీన్ నుంచి తిప్పకుండా, “చేతి తీసేయ్,” అంది. పక్కనే నిల్చున్న శేఖర్ వెంటనే అతని మణికట్టు మీదున్న లైవ్ రిస్ట్బ్యాండ్ తీసేశాడు. ఆ చిన్న చీలికతో పెద్ద అవమానం బయలుపడింది; ఆ క్షణం నుంచి అతడు ఆ ఫీడ్ మీద అధికారం లేని మనిషిగా కనిపించాడు.
స్టేజ్ మీద చైర్మన్ ప్రసంగం మొదలైంది. వృద్ధుడి గొంతు మొదటి రెండు వాక్యాల్లో దిగింది; సహజ ప్రీ-ఫేడ్ కాంప్రెషన్ స్వల్పంగా పెంచింది. స్వరం నిండింది. ముందువరుసలో మాధవి అత్త తన పక్కవారికి ఏదో చెప్పబోయి నోరు మూసుకుంది. ఎప్పటినుంచో “రవీందర్ గొప్పగా ఎదిగాడు” అనడానికి సిద్ధంగా ఉన్న గర్వం ఆగిపోయి, కన్సోల్ దగ్గర నిల్చున్న అమ్మాయి ఎవరో మళ్లీ చూసుకోవాల్సి వచ్చింది.
అక్కడితో పూర్తయ్యేది కాదు. ప్రధాన వీడియో మొదలయ్యే క్షణంలో ప్లేబ్యాక్ ఛానల్ ఒక్కసారిగా ఎడమవైపు పడిపోయింది. హాల్లో శబ్దం కుడివైపు మాత్రమే ఎగిరింది. రవీందర్ వెంటనే, “కేబుల్ ఫెయిల్,” అని గట్టిగా అన్నాడు—విఫలం ఎక్కడో దూరంలో జరిగిందన్నట్టు. సహజ ఒక్కసారి ప్యాచ్ బే చూపు తిప్పి, అతడు ముందే తప్పుగా రూట్ చేసిన సబ్గ్రూప్ బటన్ నొక్కి వదిలింది. రెండు వైపులా సంగీతం సమంగా విరిసింది. పక్కనే నిల్చున్న జూనియర్ టెక్నీషియన్ అనుకోకుండా వెనక్కు ఊపిరి వదిలాడు. అది చిన్న శబ్దం. కాని రవీందర్ కోసం పెద్ద బహిరంగ చీలిక.
ఇంకో నిమిషానికే ప్రశ్నోత్తర సెషన్. హాల్లో తిరిగే వైర్లెస్ మైక్ ఒక్కోసారి హ్యాండోవర్లో పీక్ ఇస్తోంది. సహజ స్టేజ్ వింగ్ నుంచి తిరిగి వచ్చే ప్రతి మైక్ నంబర్ వినగానే కళ్లుచూపకుండా సరైన చానల్ మీద వేళ్లు వేసింది. ఆమె శరీరం గట్టిగా లేదు; అలసటను దాచే మనిషిలా కూడా లేదు. పని తమదైతే ఎలా ఉంటారో అలా ఉంది. అదే గది మీద రాజ్యహక్కు చూపించింది. రవీందర్ మాత్రం పక్కనే నిలబడి ఎవరో అడిగితే సమాధానం చెప్పే నమ్మకం కూడా కోల్పోయాడు. ఒక సీనియర్ క్లయింట్ అతని వైపు తిరిగి, “ఇప్పుడది ఎవరు చూస్తున్నారు?” అని అడిగినప్పుడు అతడు సహజ పేరు చెప్పకుండా ఉండలేకపోయాడు. “సహజ,” అన్న మాట అతని గొంతులో ఇరుక్కొని బయటికి వచ్చింది.
ఆ పేరు బయటపడగానే దగ్గర్లో నిల్చున్న నిఖిల్ మెల్లగా హోస్ట్ చెవిలో ఏదో చెప్పాడు. తదుపరి సెషన్ పరిచయంలో హోస్ట్ స్టేజ్ మీదనుంచి, “ఈ శ్రావ్య విన్యాసం వెనుక ఉన్న మా ఆడియో బృందంలోని సహజకు ధన్యవాదాలు,” అన్నాడు. అది పొడవైన ప్రసంగం కాదు. అవసరమైన ఒక్క వాక్యం. కానీ ఆ వాక్యం పడిన చోట రవీందర్ నిలబడిన నీడ చిన్నదైంది. ముందు వరుసలో ఉన్న తమవాళ్లు చప్పట్లు కొట్టారో లేదో సహజ చూసే సమయం లేదు; ఎందుకంటే ఇప్పుడు అన్ని చానెల్లు ఆమె చేతుల్లో స్థిరంగా ఉన్నాయి, అదే నిజం.
చివరి సెగ్మెంట్లో తాళ వాద్య ప్రదర్శన పెట్టారు. అదే అత్యంత ప్రమాదకరం. మైక్లు ఎక్కువ, స్టేజ్ శబ్దం దూకుడు, ప్రేక్షకుల ఉత్సాహం పైగా. సహజ ముందుగానే సబ్లు కొద్దిగా అదుపులో పెట్టి, టాప్లకు గాలి ఇచ్చింది. మొదటి దెబ్బతోనే లెవెల్ మీటర్లు పచ్చ నుంచి పసుపు మీదకి ఎగిశాయి. రెండో దెబ్బలో నారింజ తాకాయి. ఆమె కుడి చేతి రెండు వేళ్లు మాస్టర్ దగ్గర సిద్ధంగా ఉన్నాయి; ఎడమ చేయి పక్క చానల్ మీద. ఒక పర్కషన్ మైక్ ఒక్కసారిగా అదుపు తప్పి పైకి ఎగిరేలోపే ఆమె దాన్ని పట్టు బిగించి అరచుక్క దిగదీసింది. స్టేజ్ మీద శబ్దం మాంసం కోయకుండా, చర్మం చెరిపేయకుండా, నేరుగా గుండెలో పడేలా నిలిచింది. అదే క్షణంలో రవీందర్ మళ్లీ ఫేడర్వైపు వంగాడు. ఈసారి శేఖర్ అతని ముందే నిల్చున్నాడు. దారి మూసుకుంది. అధికారం మారడం అంతే సాదాసీదాగా, అంతే క్రూరంగా కనిపించింది.
సెగ్మెంట్ ముగింపు బీట్ గట్టిగా ఎగిసినప్పుడు సహజ మాస్టర్ స్లైడర్ను కచ్చితంగా పైకెత్తింది. కన్సోల్ స్క్రీన్పై లోడ్ స్థితి వెలుగు పీక్ అంచున నిండి నిలిచింది. చివరి తాళం గాలిలో విరిగి పడగానే ఆమె రెండు వేళ్లతో అదే స్లైడర్ను మృదువుగా కిందకు దించింది. మీటర్లు నారింజ నుంచి పచ్చకి, పచ్చ నుంచి పల్చని గీతకు జారాయి. ఆమె వేళ్లు స్లైడర్ నుంచి విడిచాయి. స్క్రీన్ వెలుగు ఒక క్షణం ఇంకా నిలిచి, తర్వాత పడిపోయింది.