తమ స్టేజ్నే వాళ్లను చంపింది
స్టేజ్ మెట్లపై పెట్టిన రెండు కుర్చీల్లో ఒకదాన్ని నిఖిల్ తన కాలి తోసుతో వెనక్కి జారవేశాడు. “ఇది లీడ్ జంట కోసం,” అన్నాడు, చేతిలో ఉన్న వైర్లెస్ మైక్ను తన జాకెట్ జేబుకి అడ్డంగా కొట్టుకుంటూ. “మాధవి, నువ్వు అక్కడ — సైడ్లో నిలబడు. ట్రాక్ పడితే పిల్లల్ని క్యూలో పెట్టు చాలు.”
కాంపౌండ్ మధ్యలో వేసిన సంగీత్ వేదిక చుట్టూ అర్ధచంద్రంలా కుర్చీలు. ఒక వైపు సరోజ అత్త వాళ్ల బంధువులు, మరో వైపు పెళ్లికొడుకు వాళ్లవాళ్లు, మధ్యలో ఫోన్లను పిడికిలిలో క్రిందకి వంచి పట్టుకున్నవాళ్లు. పై నుంచి కట్టిన సీరియల్ దీపాల కాంతిలో స్టీల్ గ్లాసులో టీ చల్లారిపడి వలయంలా మచ్చ వదిలింది. మాధవి ఆ గ్లాసు పక్కనే పెట్టిన తన రిహార్సల్ నోట్బుక్ను తీసుకోబోయేలోపే నిఖిల్ దానిమీద తన షూ అంచు పెట్టాడు.
“అన్నీ నేను సెటప్ చేసేశా,” అని పెద్దగా అన్నాడు. అలా అన్నది మాధవికి కాదు; వింటున్న ఇంటివాళ్లకు. “ఇది కొంచెం సేవా రంగం పనిలా కాదు, టైమింగ్ కావాలి. ఎవరికైతే స్టేజ్ సెన్స్ ఉంటుందో వాళ్లే ముందుంటారు.”
సరోజ అత్త ముఖం కఠినంగా నిలిచింది. ఆమెకీ, ఈ పెళ్లి ఇంట్లో మాధవీకి ఉన్న చోటుకీ పేరు ఇంకా పెట్టలేదు; కానీ ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అని వంటగది దగ్గర నుంచి మెట్లదాకా గుసగుస తిరుగుతోంది. మాధవి మూడు నెలలు రాత్రివేళలన్నీ పిల్లల స్టెప్పులు కుదిర్చింది, ఆంటీలకు హావభావాలు నేర్పింది, పాటల కట్లన్నీ కూర్చింది. ఇప్పుడు చివరి ప్రదర్శన ముందు ఆమెకు ఇచ్చింది స్టేజ్ అంచు.
ఆమె ఏమీ అనలేదు. నోటుబుక్ను అతని షూ కింద నుంచి నెమ్మదిగా లాగుకుంది. అదే క్షణం మొదటి చిన్న చీలిక కనిపించింది — aisle దగ్గర నిలబడ్డ ఇద్దరు మామయ్యలు నిఖిల్ వైపు కాక, మాధవి చేతిలోని చింపుకుపోయిన పేజీ వైపు చూసారు. కుర్చీ తీసిన అవమానమే కాక, పని తీసుకున్న దొంగతనం కూడా కనిపించింది.
నిఖిల్ ఇప్పటికే మైక్ పట్టుకుని మధ్యలోకి వెళ్లిపోయాడు. తెల్లని షెర్వాణీ ట్రయల్ జాకెట్, మెరిసే చెప్పులు, ముందే సాధించినట్టు తల ఊపుడు. “రెండు నిమిషాల్లో మన లీడ్ పీస్ చూపిస్తాం,” అన్నాడు. వెనుక నిలబడ్డ పిల్లలకు వేళ్లతో లెక్క చూపించాడు. మాధవి స్టేజ్ ఎడమ అంచున, మానిటర్ స్పీకర్ పక్కన నిలబడి ట్రాక్ ఫైల్ తెరుచుకునే ల్యాప్టాప్ వైపు చూశింది. రవి అనౌన్సర్ చెమట తుడుచుకుంటూ పెన్డ్రైవ్ మార్చాడు. స్క్రీన్ వెలుగు అతని అరచేతిలోనూ, మాధవి కళ్లలోనూ తక్కువగా మెరిపింది.
పాట మొదలుకావాల్సిన చోట ఘోరంగా చప్పుడొచ్చింది. తాళానికి బదులు హమ్. తర్వాత బీట్ ఒక్కసారి ఎగిరి మునిగిపోయింది. ముందు వరుసలో కూర్చున్న అమ్మమ్మలు కనుబొమ్మలు చిట్లించగా, పిల్లల జంట మధ్యలోనే అడుగు ఆపింది. నిఖిల్ నవ్వుతూ చేతిని పైకి ఎత్తి, “ఓకే, ఓకే, రీసెట్,” అనబోయాడు. కానీ రెండోసారి ప్లే నొక్కగానే తప్పు ట్రాక్ ఎగిరింది — సినిమా డ్యాన్స్ మిక్స్ మధ్యలో పెళ్లి స్లో పాట చొరబడి మరీ ఘోరంగా తలకిందులైంది.
రవి ల్యాప్టాప్ మీద వంగిపోయాడు. నిఖిల్ అతని మీదికి ఒంగి, “ఎంత సింపుల్ పనిని కూడా—” అని గుస్సా పెట్టాడు. ఆ క్షణంలో మాధవి ముందుకు వెళ్లింది. అనుమతి అడగలేదు. మానిటర్ పక్కన ఉన్న చిన్న టేబుల్పై పెన్డ్రైవ్లు గజిబిజిగా ఉన్నాయి; వాటిలో ఎరుపు టేప్ అంటించినదాన్ని ఆమె నేరుగా తీసి పెట్టింది. “మూడో ఫోల్డర్ కాదు. నాలుగోది,” అని మాత్రమే చెప్పింది. రవి పక్కకు జారాడు. ఆమె ట్రాక్ తెరిచి, మొదటి ఎనిమిది కౌంట్లు చెక్ చేసి, క్యూని వెనక్కి లాగి నిలిపింది.
“సరే, ఇప్పుడు మీరే మొదలు పెట్టండి,” అని నిఖిల్ మైక్లో అన్నాడు, ఆమెకే వత్తిడి తిరిగి నెట్టి, తాను మధ్యలో నిలబడేందుకు. అతని మాటల్లో దయ లేదు; బాధ్యత తప్పించుకోవడం మాత్రమే ఉంది. పిల్లలు అతని వైపు చూశారు. మాధవి మాత్రం వారిని చూడలేదు. ల్యాప్టాప్ మూత అరకప్పి, మానిటర్ వాల్యూమ్ సర్ది, స్టేజ్ మీదికి ఒక్క అడుగు వేసింది. “ఎనిమిది కౌంట్లు నేను ఇస్తాను,” అంది.
ఆమె స్వరం మైక్లో లేదు. అయినా ముందు వరుసలో కూర్చున్నవాళ్ల పెదవులు ఒక్కసారి ఆగిపోయాయి. “ఒకటి... రెండు...” ఆమె కౌంట్లో తడబాటు లేదు. ట్రాక్ సరైన చోట తెరచుకుంది. మొదటి జంట అడుగు వేసింది. రెండో జంట కాస్త వెనకబడి పోయింది. మాధవి అంచు నుంచి చేతి గీతతోనే వారిని లైన్లోకి తెచ్చింది. నిఖిల్ మధ్యలో నవ్వు పెట్టుకుని నిలబడినట్టే ఉన్నాడు; కానీ రిథమ్ అతనివద్ద లేదు. దాన్ని పట్టుకుని నడిపింది మాధవే.
మూడో పల్లవికి వచ్చేసరికి ఒక అమ్మాయి దుపట్టా కాలి కింద ఇరుక్కుంది. అటు పాట, ఇటు పిల్లలు, మధ్యలో జారిపడే ప్రమాదం. నిఖిల్ “స్టాప్, స్టాప్—” అని మైక్ నోటికి తేవగానే మాధవి నేరుగా మధ్యలోకి దూకింది. అడుగు ఆపకుండా ఆ అమ్మాయి మోకాలి చుట్టూ తిరిగి దుపట్టా లాగి భుజంపై వేసి, మిగిలిన ముగ్గురికి బీట్ మీదే దిశ మార్చి వలయం పూర్తి చేయించింది. అది ప్రాక్టీస్లో లేనిది. అయినా పాట విరగలేదు.
అక్కడే గాలి మెల్లగా తిరిగింది. aisle దగ్గర నిలబడ్డ వాళ్లు ఫోన్ కెమెరాలు నిఖిల్ మీద నుంచి ఆమెవైపు తిప్పారు. పిల్లలు కూడా తదుపరి కౌంట్ కోసం అతన్ని కాదు, ఆమెను చూశారు. ముందరి కుర్చీలో కూర్చున్న సరోజ అత్త చెయ్యి తన మడతపెట్టిన పట్టు చీర మీద గట్టిగా బిగిసినట్టే ఉండి, ముఖం మాత్రం మొదటిసారి పైకి లేచింది. ఎవ్వరూ చప్పట్లు కొట్టలేదు. దానికంటే ఘాటుగా జరిగింది — మాట్లాడుతున్న నోళ్లు ఒక్కొక్కటిగా మూసుకుపోయాయి.
నిఖిల్ అది గమనించాడు. వెంటనే మధ్యలోకి జారుకుని మైక్ను పెదవులకేసుకున్నాడు. “అసలు లీడ్ ఫార్మేషన్ ఇప్పుడే చూపిస్తా,” అన్నాడు. ట్రాక్కి మించి మాట్లాడటంతో మొదటి బీట్నే చంపేశాడు. తర్వాత అతను స్టెప్ చూపించడానికి చేతులు ఎత్తాడు; కానీ పిల్లలు అప్పటికే మాధవి ఇచ్చిన చేతి సంకేతం మీద వలయం మార్చేశారు. అతను ఒంటరిగా తారుమారైన కోణంలో నిలబడ్డాడు. తనను కాపాడుకోవడానికి ఆమె వైపు తిరిగి, “నువ్వు అంచు నుంచి చెప్పు, స్టేజ్ కవర్ నేను తీసుకుంటా,” అన్నాడు, మైక్ మూసుకోకుండానే.
అది అతని ముసుగు తెగిన శబ్దం. స్టేజ్ అంతా విని వేసింది. ఎవరో తప్పు చేశాడనే కాదు — చేసిందాన్నే తనదిగా చెప్పుకుని, కష్టమైన చోట ఇంకొకరిని అంచుకి నెట్టే మనిషి అని స్పష్టమైంది. రవి అనౌన్సర్ అతనివైపు ఒక్క అడుగు కూడా వేయలేదు. పెళ్లికొడుకు cousin కౌశిక్ నిఖిల్కి కావాల్సిన రెండో మైక్ ఇవ్వడానికి లేచి, మధ్యలోనే ఆగిపోయి మాధవి పక్కన పెట్టాడు.
నిఖిల్ చికాకు దాచుకుని పాటకు హమ్ చేయాలని చూశాడు. స్వరం బీట్కి అర అంచె వెనక. పిల్లలు అయోమయంతో క్షణం తడబడ్డారు. మాధవి అతని వైపు చూడకుండా చేతిని పైకి లేపింది. “లైన్ మార్చొద్దు,” అంది. అంచు నుంచి కాదు; స్టేజ్ మధ్యనుంచి. అతని భుజం పక్కగా నడిచి సరిగ్గా ముందరి గుర్తుపై నిలబడింది. ఆ నిలబడడమే బహిరంగ ప్రకటన అయింది — తీసేసిన కుర్చీకి బదులు స్టేజ్ మధ్య గీత.
నిఖిల్ మైక్ను మళ్లీ నోటికి తెచ్చి, “మాధవి, కాస్త వెనక్కి—” అన్నాడు. కానీ ఆమె అప్పటికే లైవ్ పల్లవిని పట్టుకుంది. ట్రాక్పై ఉన్న గాయక స్వరం కాస్త తగ్గిన చోట, ఆమె స్వరం నేరుగా ఎగసి దానిని నింపేసింది. రిహార్సల్లో పిల్లల కౌంట్ల కోసం మాత్రమే వాడిన ఆ స్వరం ఇంత బరువు ఉంటుందని అక్కడ చాలా మందికి తెలీదు. మాటలు మృదువుగా మొదలై, గుండ్రంగా పైకి చేరి, తర్వాత బీట్ మీదనే కట్ అయ్యాయి. ఆమె కాలు నేలను తాకిన తాళానికి పిల్లల ముగింపు ఫార్మేషన్ మూసుకుపోయింది.
అక్కడినుంచి తిరిగి అతనికి ఇవ్వడానికి ఎలాంటి మర్యాదా విరామం లేదు. నిఖిల్ “వన్ మోర్—” అని ప్రయత్నించగా అతని మైక్ చప్పుడిచ్చి ఫీడ్బ్యాక్ కీచుమనింది. అతను వెనక్కి దిగబోయేలోపే తానే పెట్టుకున్న మెరిసే లోఫర్ జారింది; సమతుల్యం దొరకక చేతిని ఫ్లెక్స్ బ్యానర్ స్టాండ్కి వేసాడు. స్టాండ్ వంగి అతని భుజంపై కొట్టుకుంది. అతను తేరుకునేలోపే అతని మాటలకన్నా పెద్దది జరిగింది — పెళ్లికూతురు వైపు వాళ్లలో ముగ్గురు నేరుగా మాధవి దగ్గరకు నడిచివచ్చారు. నిఖిల్ ముందు కాదు.
“చివరి జంట ప్రవేశం కూడా ఇదే తాళంలో పెడదాం,” అని కౌశిక్ అన్నాడు, ఆమెను మాత్రమే చూస్తూ. అతని చేతిలోని తదుపరి క్యూషీట్ ఆమెవైపు వచ్చింది. రవి మిగిలిన మైక్ను స్టాండ్ మీద నుంచి తీసి ఆమె చేతిలో పెట్టాడు. సరోజ అత్త కుర్చీ నుంచి లేచి మధ్య aisle దాటింది; దగ్గరకు రాకముందే ఆమె దారి చీలింది. అది మాటల కంటే స్పష్టమైన గుర్తింపు. ఎవరి దగ్గరకు వెళ్లాలో ఆ ప్రాంగణం నిర్ణయించేసింది.
మాధవి ఒక్కసారి మాత్రమే నిఖిల్ వైపు చూసింది. అతను ఇంకా బ్యానర్ స్టాండ్ సరిచేసుకుంటూ, మైక్ పనిచేయడం లేదని నటిస్తూ, మధ్యలో చోటు దొరికితే తిరిగి ఎక్కాలని కళ్లతో వెతుకుతున్నాడు. ఆమె ఆ అవకాశం ఇవ్వలేదు. క్యూషీట్ను ఎడమ చేతిలో మడిచి, కుడిచేత్తో పిల్లల్ని రెండు వలయాలుగా విడగొట్టింది. “పెళ్లికూతురు ప్రవేశం. ఆంటీలు బయట రింగ్లో. పిల్లలు లోపల,” అంది. పదహారు మంది ఒకేసారి ఆమె వైపు తిరిగారు. అదే స్టేజ్ యజమాని మారిన క్షణం.
ట్రాక్ మళ్లీ మొదలైంది. ఈసారి ఆమె లైవ్ కౌంట్, మధ్యలో చిన్న ఆలాపన, పిల్లల కదలిక — మూడు వేర్వేరు దారాలు ఒకటిగా వెళ్లాయి. పెళ్లికూతురు మెట్ల దగ్గర ఆగిన క్షణానికి మాధవి స్వరం మృదువుగా దిగింది; వలయం తెరుచుకుంది; పూల కుండల మధ్య ఆమెకోసం ఉంచిన ఖాళీ మార్గం వెలిగిపోయింది. ఎవరూ సూచించలేదు, ఎవరూ మళ్లీ “లీడ్” అనలేదు, అయినా అందరూ ఆమె టైమింగ్కే కదిలారు. నిఖిల్ స్టేజ్ అంచున మిగిలిపోయాడు — చేతిలో మైక్ ఉన్నా, దాన్ని ఉపయోగించగల హక్కు పోయిన మనిషిలా.
చివరి తాళానికి మాధవి తన కుడి పాదంతో బలంగా ముగింపు ముద్ర వేసింది. పిల్లల వలయం గట్టిగా మూసుకుంది. ఆమె స్వరం ఒక్క సారి ఎగసి, నేరుగా నిలిచిపోయింది. తర్వాత ఆమె మైక్ను కాస్త క్రిందికి దించి, స్టేజ్ గీత పక్కన ఉన్న మానిటర్ వెడ్జ్ అంచుకి ఒక అడుగు వెనక్కి వేసి నిలబడింది. ఛాతి పైకి కిందికి కదిలింది. చెంప దగ్గర జారిన జుట్టు చెమటతో అతుక్కుంది. వెనక ఎక్కడో మిగిలిన ఫీడ్బ్యాక్ పలుచగా కీచుమని వచ్చి, ఆమె ఊపిరి సద్దుమణిగేలోపే గాలిలో తేలి చచ్చిపోయింది.