నేనే పట్టితేనే అది కదిలింది

“జ్యోతి, ఆ కుర్చీ మీద కూర్చోకు,” అని మధు చేతిని చాపి ఫైల్‌ను ఆమె ముందే లాగేసుకున్నాడు. కౌంటర్ ముందు ఇప్పటికే టోకెన్ స్లిప్‌లు అరచేతుల్లో మడతలు పడి చెమటతో తడిసి ఉన్నాయి. రక్తపరీక్షకు వచ్చిన వాళ్లు, స్కాన్‌కి వచ్చిన వాళ్లు, బిల్లింగ్ కోసం నిల్చున్న వాళ్లు—లైన్ గాజు తలుపు దాకా నిండిపోయింది. జ్యోతి భుజం మీద బ్యాగ్ ఇంకా సరిగా దిగలేదు; నిన్న రాత్రి ఆలస్యంగా తిరిగి ఇచ్చిన తాళం చెవి బ్యాగ్ చిన్న జేబులో పొడిచినట్టే తగిలింది. ఆమె కూర్చోబోయే తిరిగే కుర్చీలో మధు ఇప్పటికే తన గట్టిపైన్చూపుతో కూర్చున్నాడు. మాస్టర్ ఫైల్, నమూనాల రిజిస్టర్, టోకెన్ స్టాంప్—అన్నీ అతని వైపు.

“ఎందుకు?” జ్యోతి అడిగింది. ఒక్క మాట. అంతే.

“ఇవాళ బావగారి వాళ్లు వస్తారు. కాస్త నీట్‌గా ఉండాలి. నువ్వు సైడ్‌లో నిల్చో. పేషెంట్స్‌ని పిలిస్తే చాలు,” అన్నాడు మధు. గాజు తలుపు దగ్గర తలుపు అంచున కాసేపు ఆగి చూస్తున్న శాంత అత్త అది విన్నది. ఆమె మధుకి పెళ్లి చూడటంలో తిరిగే పెద్దమనిషి. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఇంకా పేరు పెట్టకపోయినా, ఎవరెవరు ఎవరిని ఎలా చూస్తున్నారో ఈ ఉదయం అందరికీ తెల్సేలా ఉంది.

జ్యోతి బ్యాగ్‌ను కౌంటర్ లోపల దిగువ షెల్ఫ్‌లో పెట్టింది. “సరే,” అంది. కుర్చీ కోసం వాదించలేదు. కానీ తన వైపు ఉండే చిన్న కాలిక్యులేటర్, రక్తనమూనాల పసుపు ట్యాగ్ కట్ట, నగదు డ్రాయర్ కీని మధు చేతి చేరకుండా కౌంటర్ మూలకి ఒక్కసారి జరిపింది. అది అతను ఊహించని చిన్న కదలిక. “పిలుస్తాను,” అని చల్లగా చెప్పి కౌంటర్ అంచుకు నిల్చుంది.

మొదటి అయిదు నిమిషాల్లోనే తేడా బిగ్గరగా వినిపించింది. “టోకెన్ నంబర్ పన్నెండు—ఫాస్టింగ్ బ్లడ్,” అని జ్యోతి పిలిస్తే, మధు ఫైల్ తిప్పి “అది ఎక్స్‌రే” అని పంపాడు. బూడిదజుట్టు ఉన్న ఓ వ్యక్తి తిరిగి వచ్చి, “అమ్మా, అక్కడ వాళ్లు మళ్లీ ఇక్కడికి పంపారు,” అన్నాడు. మధు మొహం చిట్లించి, “మీరు వినట్లేదేమో,” అన్నాడు. జ్యోతి చూపు మాత్రం ఆ వాడి చేతిలో అరమడత రసీదు మీదే పడింది. ఎర్రగా ‘FBS/PPBS’ అని ఉంది.

“అయ్యా, మీరు ఇక్కడే ఉండండి,” జ్యోతి అంది.

మధు ఆమె మీదికి తిరిగాడు. “నువ్వు మధ్యలో మాట్లాడకు అన్నాను కదా.”

“అప్పుడు వాళ్లు మూడోసారి తిరిగి వస్తారు,” అంది జ్యోతి.

ఇంకో వైపు బిల్లింగ్ దగ్గర చిన్న గొడవ మొదలైంది. నగదు తీసుకుని మధు చిల్లర తేడా పెట్టాడు. ఒక యువతి తన తండ్రి మందుల కవర్ను కాగితం ముడతలతో పిసుక్కుంటూ, “మేము ఇప్పటికే చెల్లించాం,” అంది. చెల్లింపు స్లిప్ తెరిచేసరికి మధు తప్పు టెస్ట్ కోడ్ కొట్టాడు. లైన్ కదల్లేదు. కౌంటర్ గాజు కింద స్లిప్‌లు కరగని కాగితంలా రాసరాసలాడుతున్నాయి.

శాంత అత్త లోపలికి అడుగు వేసి, “ఇంత చిన్న కౌంటర్‌కే ఇంత గందరగోళమా?” అనింది. మాట మధుకే, చూపు జ్యోతిపైనే. మధు వెంటనే భుజాలు చాచి, “కొత్తవాళ్లతో ఇలానే ఉంటుంది అత్తయ్య,” అన్నాడు. కొత్తవాళ్లు ఎవరో లైన్ మొత్తం విన్నది.

జ్యోతి ముఖం మారలేదు. ఆమె పిలుపు మాత్రం కచ్చితంగా సాగింది. “నంబర్ పదహారు, థైరాయిడ్. నంబర్ పదిహేడు, యూరిన్ సాంపిల్.” కానీ ఫైల్ మధు చేతిలో పడగానే తప్పు బుట్టలోకి, తప్పు ట్రేలోకి, తప్పు రసీదుకి వెళ్తోంది. నమూనాలు లోపలికి వెళ్లే చిన్న స్లైడింగ్ కిటికీ ముందు మూడు ఫైళ్లు తలక్రిందులుగా ఆగిపోయాయి. లోపల టెక్నీషియన్ రఫీ గాజు పైనే చెయ్యి కొట్టి, “ఎవరు పంపారు ఇవి? పేరు ఒకటి, ట్యూబ్ మీద ట్యాగ్ ఇంకొకటి!” అని అరిచాడు.

అదే జామ్. ముందు లైన్ ఒక్కసారిగా స్థంభించింది. గర్భిణి అయిన ఓ మహిళ స్టూల్ కోసం చూస్తూ గోడకు ఆనుకుంది. డయాబెటిస్ ఉన్న వృద్ధుడు ఉపవాసంతో పెదవి తెల్లబడ్డట్టు కౌంటర్‌కే వాలి నిల్చున్నాడు. రఫీ లోపల నుంచి మళ్లీ గట్టిగా, “సరైన ఫైల్ లేకుండా ఒక్క సాంపిల్ కూడా లోపలికి రాదు,” అన్నాడు.

మధు తొందరగా మూడు ఫైళ్లను తెరిచాడు. ఏది ఏదో మరింత కలిపేశాడు. “ఒక్క నిమిషం, ఒక్క నిమిషం,” అనేవాడు. ఆ ఒక్క నిమిషం లైన్ మీద దండంలా పడింది.

జ్యోతి చేతిని ముందుకు చాపింది. “ఫైళ్లు ఇవ్వు.”

మధు ఆగలేదు. “నేనే చూస్తున్నాను.”

జ్యోతి అతని సమాధానం కోసం ఎదురుచూడలేదు. కౌంటర్ అంచు మీద వేలాడుతున్న నీలి ఫోల్డర్ బండిల్‌ను నేరుగా తనవైపు లాగింది, పైపై రసీదులను రెండు వేళ్లతో విడదీసి, ట్యూబ్ ట్యాగ్ నంబర్లు కళ్లతోనే జత చేసింది. “రఫీ—మొదట నంబర్ పన్నెండు. ఫాస్టింగ్. తర్వాత ఇరవై ఒకటి—సీనియర్ సిటిజన్, ముందుగా. పదిహేడు ఆపు, వాళ్లు సాంపిల్ ఇంకా ఇవ్వలేదు.” ఆమె గొంతు పెంచలేదు; క్రమం మాత్రమే పెట్టింది.

రఫీ ఒక్కసారి గాజు ఆవల నుంచి తల ఊపాడు. కిటికీ తెరుచుకుంది.

“అయ్యా,” జ్యోతి ఆ ఉపవాస వృద్ధుడికి, “మీరు ముందుకు రండి.” “అమ్మా, నాకు తల తిరుగుతోంది,” అన్నాడు అతడు. “ఇక్కడ కూర్చోండి. ముందుగా మీది.” ఆమె పక్క స్టూల్ కాలితో దగ్గరికి లాగింది.

మధు, “ఈ క్రమం నేనే—” అని మొదలుపెట్టాడు.

“మీరు బిల్లింగ్ కాగితాలు సరిచూడండి,” అంది జ్యోతి. ఇప్పటికే రెండో ఫైల్ ఆమె చేతి నుంచి కిటికీ లోపలికి జారిపోయింది. మూడోది సరైన ట్రేలో పడింది. నాల్గో దానికి ఎర్ర పెన్నుతో ‘రీ-ప్రింట్ అవసరం లేదు’ అని అంచున రాసింది. దాని వల్ల ఒక కుటుంబం మళ్లీ క్యాష్ కౌంటర్‌కి తిరిగి వెళ్లకుండా ఆగిపోయింది.

లైన్ చిన్నగా కదిలింది. అదే సరిపొయింది. ముందున్న ముగ్గురు ఇక మధుని చూడలేదు; జ్యోతిని చూసారు. “అమ్మా, నా టోకెన్ ఇరవై ఐదు,” “అక్కా, స్కాన్ ముందు నీళ్లు తాగొచ్చా?” “బిల్లు ఎక్కడ?” ప్రశ్నలు అన్నీ ఆమెవైపే వచ్చాయి. మధు కుర్చీలోనే ఉన్నా, కౌంటర్ కదలడం మాత్రం అతని చేతిలో లేదు.

శాంత అత్త దగ్గరకు వచ్చి గాజు పైన వేళ్లతో టపటప కొట్టింది. “మధు, నువ్వే కూర్చున్నావు కదా. మరి అందరూ ఆమెని ఎందుకు అడుగుతున్నారు?”

మధు చెమటను మెడ దగ్గర తుడిచాడు. “చిన్న క్లారిటీ మిస్ అయింది అంతే.” అతను మళ్లీ ఒక రసీదు తీసుకుని బిల్లు సవరించబోయాడు. కానీ ముందున్న మహిళ, “ఆమె చెప్పిందే చేయండి బాబూ, నాకు ఆలస్యం అయింది,” అంది. అది లైన్ ముందు నుంచి గట్టిగా వచ్చిన మొదటి తిరస్కారం.

డాక్టర్ గది వైపు తలుపు అంచున కాసేపు ఆగి చూస్తున్న యజమాని నరసింహం ఆ దృశ్యం మొత్తం పట్టేశాడు. అతను రోజూ కౌంటర్లో కూర్చోరు; కానీ ఏ ఫైల్ ఏ చేతిలో ఉండాలో బాగా తెలుసు. జ్యోతి నిలుచున్న చోట కాళ్ల దగ్గర అర్థమడత పెట్టిన గడచిన నెల అద్దె రసీదు పడివుంది; ఉదయం బాగ్ నుంచి జారిపోయినదాన్ని ఎత్తుకునే సమయం కూడా ఆమెకు దొరకలేదు. అతని చూపు కుర్చీ మీద కూర్చున్న మధుపై నుంచి, నిలబడి లైన్ నడిపిస్తున్న జ్యోతిపైన పడింది. అతను ఏం అనకుండా ముందుకు నడిచాడు.

ఇప్పటికే రెండో కష్టం వచ్చేసింది. క్యాష్ డ్రాయర్ సరిపోలలేదు. మధు చిల్లర తప్పుగా ఇచ్చినందుకు వెనక్కి తీసుకున్న నోట్లతో బిల్లులు తేడా అయ్యాయి. ఎదుట నిల్చున్న ఇద్దరు బంధువులు గట్టిగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టారు. “మా అమ్మను లోపలికి పిలిచి మళ్లీ బయట నిలబెట్టారు. ఇది ఏంటి?” జ్యోతి ఫైల్ మీద కంటేసి, “నంబర్ ముప్పై ఒకటి ముందు. వాళ్లది ముందు రిజిస్ట్రేషన్ అయింది. ముప్పై మూడు ఆపు. చిల్లర తేడా మళ్లీ లెక్కపెడతాం,” అంది.

“నువ్వెవరు ఆర్డర్ ఇవ్వడానికి?” మధు ఈసారి గట్టిగా అన్నాడు.

అది కాస్త ఎక్కువైంది. లైన్ వెనక నుంచి ఎవరో, “ఎవరు పని చేస్తే వాళ్లే చెప్తారు గానీ,” అని విసిరారు. శాంత అత్త ముఖం కట్టేసుకుంది. ఆమె ఉదయం నుంచీ మధుని మెరుగుపెట్టి చూపించాలనుకుంది; ఇప్పుడు క్యూలైన్ ఎదుట అతను జ్యోతికి అడ్డంగా కనిపిస్తున్నాడు.

జ్యోతి మధువైపు తిరిగి చూడలేదు కూడా. “రఫీ, ముప్పై ఒకటి పంపాను. చైల్డ్ కేసు తర్వాత సీనియర్,” అంది. లోపల నుంచి, “ఓకే,” అన్న శబ్దం వచ్చింది. కౌంటర్ కదిలింది. ఒకటొకటిగా. ఆమె చెప్పిన క్రమంలోనే.

నరసింహం దగ్గరికి వచ్చి కౌంటర్ మీద ఉన్న మాస్టర్ ఫైల్‌పై చెయ్యి పెట్టాడు. మధు వెంటనే నిలువబోయాడు. “సార్, నేను—”

నరసింహం అతని మాట మధ్యలోనే కుర్చీ వెనక్కి నెట్టాడు. చక్రాలు ఘర్షణగా అరుచుకున్నాయి. “లేచి నిల్చో,” అన్నాడు. అంతే. కౌంటర్ ముందు ఉన్న వాళ్లు అందరూ వినగలిగేంత గట్టిగా, కానీ ఉపన్యాసం లేని స్వరం.

మధు కాసేపు కదల్లేదు. “సార్, చిన్న పొరపాటే—”

“లైన్ నిలిచింది,” అన్నాడు నరసింహం. అతను మాస్టర్ ఫైల్‌ను నేరుగా జ్యోతి వైపుకి జరిపాడు. తర్వాత టోకెన్ స్టాంప్, నగదు డ్రాయర్ కీ, కుర్చీని కూడా. “జ్యోతి, కూర్చో.”

అది క్షణం మాత్రమే. కానీ ఆ క్షణంలో మధు ముఖం నుంచి అధికార ధోరణి పూర్తిగా జారిపోయింది. అతను పక్కకి జరగక తప్పలేదు. కుర్చీ ఖాళీ అయింది. జ్యోతి తన చేతిలో ఉన్న ఫైల్‌ను ఎడమ వైపు పెట్టి, కుడిచేత్తో కుర్చీని దగ్గరకు లాగి కూర్చుంది. ఎలాంటి మాట లేదు. క్షమాపణలు కోరలేదు. గెలిచిన ముఖం చూపలేదు. మొదటి పని—నంబర్ ముప్పై మూడు రసీదుపై తప్పు పరీక్షను గీత వేసి, సరైనది రాసింది. రెండో పని—చిల్లర తేడా సర్ది, వృద్ధ మహిళ బిల్లు ఆమె బంధువుకి నేరుగా అందించింది. మూడో పని—“నంబర్ ముప్పై నాలుగు, అల్ట్రాసౌండ్. నీళ్లు ఇప్పుడే తాగొద్దు,” అంది.

లైన్ ఆ స్వరానికే సరిపోయింది. మధు పక్కనే నిలబడి ఉండిపోయాడు; ఎవరూ అతనిని అడగలేదు. శాంత అత్త కాస్త వెనక్కి వెళ్లి బెంచ్ చివర కూర్చుంది. కౌంటర్ మీద మధు చెమటతో మసకబారిన పెన్నును జ్యోతి పక్కకు నెట్టి, తన పెన్నుతో సంతకాలు మొదలుపెట్టింది. రఫీ లోపల నుంచి ఫైల్ తీసుకునేటప్పుడు, “ఇప్పుడు పంపండి,” అన్నాడు. ఆ ‘ఇప్పుడు’ ఎవరికో అందరికీ స్పష్టమైంది.

తర్వాతి పది నిమిషాల్లో నష్టం ఎక్కడెక్కడ జరిగిందో జ్యోతి వాక్యాల్లా కట్ చేసింది. “ఇది మళ్లీ ప్రింట్ అవసరం లేదు.” “ఇది క్యాష్ తిరిగి కాదు, చిల్లర మాత్రమే.” “ఈ ఫైల్ ముందు రిజిస్ట్రేషన్, ముందు పంపాలి.” “సాంపిల్ తీసే గది ఖాళీ అయ్యే దాకా ఇద్దరే.” లైన్ చిన్నగానే ఉన్నా ఇప్పుడు గడగడా మెల్లగా కాదు—సూటిగా కదులుతోంది. కౌంటర్ ముందు నిల్చున్నవాళ్లు ఇబ్బందిని మరచిపోలేదు, కానీ ఎవరిని చూసి ముందుకు రావాలో తెలుసుకున్నారు.

మధు ఒకసారి దగ్గరికి వచ్చి, “క్యాష్ నేను—” అన్నాడు.

జ్యోతి అతని చేతి మీద చూడకుండా డ్రాయర్ మూసింది. “రఫీ దగ్గర రిపేర్ లేన్‌లో చక్రాల ట్రాలీ ఆగిపోయింది. అది తీసుకెళ్లి పెట్టు,” అంది. మాటలో అవమానం పెట్టలేదు. పనిలో మాత్రం అతని స్థానం స్పష్టంగా పెట్టింది. మధు ఆగి, కౌంటర్ ముందు ఉన్న లైన్ మధ్యగా వెళ్లడానికి మార్గం చూసుకున్నాడు. ఆ మార్గం ఇక అతనిది కాదు.

ఉదయం ఒత్తిడి కాస్త కరిగేసరికి జ్యోతి కుర్చీ నుంచి లేచి వెనకవైపు చిన్న రిపేర్ లేన్‌లోకి తిరిగింది. రక్తసేకరణ గది వెనుక గోడకట్టూ, పాడైన స్టూల్లు, చక్రాలు చిరుచిరుమనిపించే పరికర ట్రాలీలు, గాజు సీసాల పెట్టెల మధ్య ఇరుకైన దారి. నేలపై పాత కాగితం చప్పుళ్లు. ఆమె వంగి టూల్ రోల్ కట్టును విప్పింది; నిన్న ఎవరో అరమధ్యలో వదిలేసినట్టుగా పట్టీ తిరగబడి ఉంది. ఒక చక్రం యాక్సిల్ కాస్త తప్పిపోయి ట్రాలీ కుడివైపు లాగుతోంది. జ్యోతి స్పానర్ పెట్టి బిగించింది, టూల్ రోల్ మళ్లీ చుట్టి ట్రాలీ హ్యాండిల్ మీద వేసింది. తర్వాత తన అరచేత్తో ఒక్క తోపు ఇచ్చింది. చక్రాలు ఈసారి వంకర పట్టకుండా నేరుగా తిరిగాయి; టూల్ రోల్ ఆమె వైపు నుంచి సరిగా జారుకుంటూ ముందుకు నడిచింది.