నిజమైన యజమాని గేటు మూసేసింది
“ఆ కేస్ ముందుకు పెట్టండి,” అని శ్రీకాంత్ కౌంటర్పై రెండు వేళ్లతో బలంగా తట్టాడు. మాధవి చేతిలో ఉన్న టోకెన్ స్లిప్ను రేణుక తీసుకునేలోపే అతను తన ఫైల్ను ఆమె ముందుకు నెట్టి, “ముందు వీళ్లదే. వీఐపీ వార్డ్ అడ్మిషన్. ఆలస్యం అవ్వకూడదు,” అన్నాడు. క్యూలో నిల్చున్న వాళ్లు ఒక్కసారిగా మాధవి వైపు చూశారు. ఆమె మెడలో వేలాడుతున్న చిట్లిన పట్టీ ఉన్న గుర్తుపత్రం చర్మానికి రాసుకుని ఉండగా, కౌంటర్ అంచున చల్లారిపోయిన టీ గ్లాస్ వలయం, తినకుండా మిగిలిన లంచ్ బాక్స్ పక్కనే ఆమె డిపాజిట్ రసీదులు పడి ఉన్నాయి.
“మా పిన్నిగారిని ఐసీయూ స్టెప్డౌన్కు షిఫ్ట్ చేయాలి,” మాధవి సమంగా చెప్పింది. “డాక్టర్ ఆర్డర్ ఇచ్చారు. బెడ్ హోల్డ్ క్లియర్ చేస్తే వెంటనే తీసుకెళ్తారు.”
శ్రీకాంత్ నవ్వు ఒక్కసారిగా కత్తిలా పల్చబడింది. “నీకు ఇంకా అదే అలవాటు. లైన్ అంటే లైన్. సంబంధం ఉందని ముందుకు రావడం.” ఆ మాట వినగానే వెనుక నిల్చున్న వృద్ధురాలు కనుబొమ ఎత్తింది. అతను మరీ స్పష్టంగా అన్నాడు—“అప్పుడే చెప్పాం కదా, మా ఇంటి గుమ్మానికి సరిపోని అమ్మాయి అనీ. ఇప్పుడు ఇక్కడా అదే తొందరా?”
రేణుక చేతి కదలిక ఆగిపోయింది. మాధవికి కాసేపు గొంతు ఎండింది; అయినా ఆమె స్లిప్ వెనక్కి లాగుకోలేదు. “ఇది ఇంటి మాట కాదు. రోగి మార్పిడి.”
“అదీ నేను తెలుసు,” అన్నాడు శ్రీకాంత్, కౌంటర్ లోపలున్న సూపర్వైజర్ దేవ్ వైపు తిరిగి. “కార్పొరేట్ గ్యారంటీ క్లియర్ కాలేదు. హోల్డ్ పెట్టండి. ముందుగా నా కేస్.” అతను ఆసుపత్రి ట్రస్టు సభ్యుడి బంధువు అన్న గర్వంతో చెప్పాడు. ఆ ఒక్క మాటకు దేవ్ కంప్యూటర్పై నిలిచిన కర్సర్ మాధవి ఫైలునుంచి జారిపోయింది. ఆమె టోకెన్ పక్కకు తొలగించబడింది. క్యూలో ఉన్న ఇద్దరు అటెండర్లు తమ కాగితాలు బిగించి పట్టుకున్నారు; ఇలా ఒకరిని లైన్ నుంచి నెట్టేయడాన్ని వాళ్లు చూస్తూ నిశ్శబ్దంగా దగ్గరకి చేరారు.
మాధవి ఫోన్లో వార్డ్ నుంచి కాల్ వచ్చింది. “అక్కా, స్ట్రెచర్ సిద్ధంగా ఉంది. క్లీयरెన్స్ రాలేదంటున్నారు. పిన్నిగారికి ఆక్సిజన్ మార్చాలి.” మరో చివరలో గందరగోళం, లోహ చక్రాల శబ్దం. ఆమె కళ్లలో క్షణం మెరుపు వెళ్లింది. ఆ మెరుపును శ్రీకాంత్ పట్టుకున్నాడు. “ఇదే కదా సమస్య,” అన్నాడు. “జీతం వచ్చే పని వేరు, పెద్ద బాధ్యత వేరు. అప్పుడూ మా అమ్మ అడిగింది—రేపు కష్టం వచ్చిందంటే నిలబడగలదా? నేను మౌనంగా ఉండిపోయా. సరిగానే అంచనా వేసింది.”
మాధవి చేతివేళ్లు లంచ్ బాక్స్ మూతపై బిగిశాయి. ఆ బాక్స్ ఆమె ఉదయం మెట్రోలో తీసుకొచ్చింది; తెరవలేక చల్లబడిపోయింది. “దేవ్ గారు,” ఆమె నేరుగా చెప్పింది, “సన్రైజ్ కమ్యూనిటీ ఫండ్ ఖాతా కింద మా పిన్నిగారి పేరు ఉంది. మూడో అంతస్తు ఆర్కైవ్ నియంత్రణ గదిలో నుంచి ఉదయం అనుమతి వచ్చింది. మీరు మళ్లీ తెరపై చూడండి.”
దేవ్ అనుమానంగా చూసాడు. “ఆ ఖాతా ఆమోదం ట్రస్టు వైపు నుంచి వస్తుంది. ప్రస్తుతం శ్రీకాంత్ గారు చెప్పేది—”
“చెప్పేది కాదు,” శ్రీకాంత్ మధ్యలోనే కోశాడు. “నేను సిఫార్సు చేసే వర్గం. ఆ ఫండ్ ఎవరికి విడుదలవుతుందో నాకు తెలుసు.” అతని గళం కొంచెం ఎత్తుకెళ్లింది. వెనుకనున్నవాళ్లకు వినిపించడమే ఉద్దేశం. “అది ఎవరికైనా దొరికే దానం కాదు.”
మాధవి ఫోన్ అన్లాక్ చేసి దేవ్ ముందుకు తిప్పింది. “ఇది దానం కాదు. ట్రస్టు రిజిస్టర్ హక్కుదారు ఆమోదం.” తెరపై చిన్న పచ్చ గురుతుతో సందేశం మెరుస్తోంది—ఆర్కైవ్ నియంత్రణ గది నుండి విడుదల ధృవీకరణ. దిగువన పేరు: డా. వీరలక్ష్మి దేవి, చైర్పర్సన్. ఇంకా దిగువన డిజిటల్ గమనిక: ‘ప్రాధాన్య విడుదల అధికారం: మాధవి వి. — సంరక్షక ప్రతినిధి.’
దేవ్ ముఖం జారిపోయింది. శ్రీకాంత్ ముందుకు వాలి, “ఎలా?” అన్నాడు.
“ఎలా అంటే?” మాధవి మొదటిసారి అతని కళ్లలోకి నేరుగా చూసింది. “మీ అమ్మగారు పెళ్లి చూపుల్లో నా పని గంటలు, జీతపు స్లిప్, మా ఇంటి అద్దె ఇల్లు అన్నీ లెక్కబెట్టారు. కానీ నా పిన్నిగారు ఎవరికి ఇరవై రెండేళ్లు తోడుగా నిలిచారో లెక్క పెట్టలేదు. డా. వీరలక్ష్మిగారికి చివరి స్ట్రోక్ వచ్చినప్పుడు, రాత్రంతా వార్డ్లో కూర్చుని చూసింది మా పిన్నిగారే. ఆమె సంతకంతోనే ఈ ఫండ్ ట్రస్ట్లో చేరింది. ఆ పత్రాల ప్రతులు నేను పని చేస్తున్న ఈ ఆసుపత్రి ఆర్కైవ్ గదిలోనే వేసినవి. ఈ ఉదయం ఆమె కార్యాలయం నుంచి నేరుగా అనుమతి వచ్చింది.”
దేవ్ వెంటనే తెర మార్చాడు. అతని వేళ్లు ఒక్కసారిగా వేగంగా కదిలాయి. “అవును… హోల్డ్ తీసేయొచ్చు. స్టెప్డౌన్ బెడ్ విడుదల. అడ్వాన్స్ సర్దుబాటు పూర్తి.” కౌంటర్పై ఉన్న చిన్న ముద్ర యంత్రం గట్టిగా మోగింది. రసీదు జారిపడింది. వెనుక క్యూలో నిల్చున్న ఒక మనిషి గొంతు సర్దుకున్నాడు; ఇప్పటి వరకూ శ్రీకాంత్ వైపు మొగ్గిన చూపులు చటుక్కున మాధవి చేతిలోకి జారుతున్న ఆ తెల్ల పత్రంపై నిలిచిపోయాయి.
“ఒక్క నిమిషం,” శ్రీకాంత్ గట్టిగా అన్నాడు. “నా కేస్—”
“మీ కేస్కు సంబంధించిన కార్పొరేట్ హామీ వేరే వరుస,” దేవ్ ఈసారి గౌరవంగా కాదు, విధిగా అన్నాడు. “ఈ కౌంటర్లో ముందుగా ఫండ్ విడుదలలన్నీ మాధవి గారి ధృవీకరణ ప్రకారం జరుగుతాయి. రేణుక, ఇప్పటివరకు నిలిచిన మూడు ఫైళ్లు కూడా వీరి వద్దకు మార్చు.”
రేణుక వెంటనే టోకెన్లు జార్చింది. కౌంటర్ అంచున ఉన్న ఫైళ్ల గుట్ట మాధవి వైపుకి మళ్లింది. చిన్నపాటి ప్లాస్టిక్ స్టాండ్లో ఉన్న ‘విడుదల ధృవీకరణ’ పలక కూడా దేవ్ చేతితో తిప్పి ఆమె ముందుంచాడు. శ్రీకాంత్కు క్షణం ఏమీ అర్థం కాలేదు. “దేవ్, నన్ను ఆపుతున్నావా?”
“వరుసలో నిలబడండి, సార్.” దేవ్ చెప్పిన వాక్యం చప్పగా ఉన్నా, దాని బరువు కౌంటర్ మొత్తాన్ని మార్చేసింది. వెనుకనున్నవాళ్లు స్వయంగా పక్కకు జరిగి మాధవికి పని చేయడానికి ఖాళీ ఇచ్చారు. ఒక వృద్ధుడు తన ఫైల్ ఆమె వైపు చాచుతూ, “మేడం, నా డిశ్చార్జ్ కాపీ కూడా చూడు,” అన్నాడు. ఆమె చూడకుండా ముందుగా తన పిన్నిగారి రసీదు, వార్డ్ మార్పిడి ఆదేశం, గేటు పాస్ అభ్యర్థన మూడు కాగితాలు వరుసగా పేర్చింది.
శ్రీకాంత్ గళం దిగిపోయింది. “మాధవి, ఇది ఇలా ప్రజల్లో—”
“కౌంటర్ ముందు జరిగిందే ప్రజల్లో కనిపిస్తుంది,” అంది ఆమె. “మీరు మొదట నాకే చూపించారు కదా.” ఆమె మాటలో ఉష్ణం లేదు; కేవలం అంచు మాత్రమే ఉంది. “గేటు పాస్ ఇద్దరికీ కాదు. హక్కుదారికి ఒకటి, వెంట వెళ్లే సంరక్షకురాలికి ఒకటి. అదీ ఇప్పుడు నా సంతకంతో.”
దేవ్ గేటు పాస్ కార్డులు తీసుకొచ్చాడు. వాటిలో ఒకటి పాతబడిన పలుచని ప్లాస్టిక్ కవర్లో పెట్టి, రబ్బరు పట్టీతో కట్టారు; ఆసుపత్రిలో తిరుగుతూ తిరుగుతూ మూలలు మసకబారిపోయిన రకం. మాధవి తన పేరుకి ఎదురుగా సంతకం పెట్టింది. రెండో పాస్పై ‘అనుమతించబడిన బంధువు’ అని ముద్ర పడింది. “రేణుక, స్ట్రెచర్ లిఫ్ట్కు సమాచారం ఇవ్వండి. వార్డ్ గేట్లో స్కాన్ ఓపెన్గా ఉంచండి,” అని ఆమె చెప్పింది. ఆదేశం ఇవ్వడం ఆమెకు కొత్తేమీ కాదన్నట్టు, కానీ ఈసారి అందరూ వినాల్సిందే అన్నట్టు వచ్చింది.
శ్రీకాంత్ చివరి ప్రయత్నంగా ముందుకు వచ్చాడు. “నేను కూడా వస్తాను. పిన్నిగారిని నేను తెలుసు. మా ఇంట్లో—”
“మా ఇంట్లో కాదు,” మాధవి కోసేసింది. “ఆమెను మీరు ఎప్పుడో తక్కువగా కొలిచిన ఇంటి పేరు ఇక్కడ పనిచేయదు.” ఆమె పాస్లను చేతిలో పట్టుకుని కౌంటర్ బయటకు వచ్చింది. ఆమె వెనక రేణుక, స్ట్రెచర్ బాయ్ పరుగెత్తారు. శ్రీకాంత్ కూడా వెంట నడిచాడు, కానీ ఇప్పుడు అతను దారి చూపే మనిషి కాదు; వెనకనుంచి లాగబడ్డ మనిషి.
వార్డ్ గేట్ ముందు మెటల్ బారియర్ రెండు వైపులా నిలబడ్డ అటెండర్లు స్లిప్లను చూపిస్తూ ఆగి ఉన్నారు. లోపలికి వెళ్లే దారి తెల్లని కాంతిలో సన్నగా పొడవుగా కనిపించింది. స్ట్రెచర్ మీద పిన్నిగారు అర్ధనిద్రలో కళ్లు తెరవబోయి మాధవి వైపు గుర్తుపట్టినట్టు కదిలారు. మాధవి ముందుకు వెళ్లి మొదటి పాస్ను స్కానర్పై తాకించింది. యంత్రం పచ్చ కాంతి వెలిగించింది. రెండో పాస్ను ఆమె రేణుక చేతిలో పెట్టింది.
శ్రీకాంత్ అప్పుడే తన చెయ్యి ముందుకు చాచాడు. “నాకో పాస్ ఇస్తే చాలు. ఒక్కసారి లోపల చూసి వస్తా.” అతని గళం ఇక కౌంటర్ దగ్గర ఉన్నట్టుగా గట్టిగా లేదు; ముడుచుకున్నట్లుంది. “మాధవి, ఆలస్యం చేయకు.”
ఆమె అతని వైపు తిరిగింది. గేటు పక్కనున్న చిన్న యంత్రం తెరపై ఆమె సంతకం చేసిన అనుమతి ఇంకా మెరుస్తోంది. “మీ అనుమతి ఇప్పుడే తగ్గించబడింది,” అంది. “రోగి పేరుమీద నమోదైన ఇద్దరిలో మీ పేరు లేదు.” ఆమె పాతబడిన పాస్ను తన వేళ్ల మధ్య సరిచేసి పిన్నిగారి బుగ్గ దగ్గర వంగిన రేణుక చేతిలో పెట్టింది. “ఆమెతో నువ్వే లోపలికి వెళ్లు.”
రేణుక పాస్ను స్కానర్కు చూపించింది. పచ్చ గీత మెరిపింది. మాధవి బారియర్ ముందుకు అడుగు వేసి, పిన్నిగారి స్ట్రెచర్ను లోపలికి తోసింది. వారి వైపు దారి విడిచిన లోహపు రెక్కలు లోపలికి నెమ్మదిగా ఊగి తెరుచుకున్నాయి.