లైవ్ డెమోలో నకిలీ స్టార్ పగిలింది

“అనన్య, అక్క‌డ కాదు—ఐల్‌ పక్కకి నిల్చో,” అని విహాన్ చేతిలోని వైర్‌ను ఆమె వేళ్ల మధ్యనుంచి లాగేశాడు. మధ్య బేలో ఉన్న అల్ట్రాసౌండ్ కన్సోల్ ముందు అతను తెల్లకోటు సరిచేసుకుంటూ నిలబడగా, అనన్యను ముందు వరుస కుర్చీల చివర, దారికి అంచున ఉన్న చల్లారిన టీ గ్లాస్ పక్కనకి తోశారు. గ్లాస్ దిగువన గోధుమ వలయం టేబుల్ మీద గట్టిగా ముద్రై ఉంది. ఈ డెమోకి కేసు మోడల్స్ సిద్ధం చేసింది ఆమె. సెన్సర్ కేబుళ్లు చెక్ చేసింది ఆమె. కానీ వెలుగులు వెలిగిన క్షణంలో పేరు మైక్‌లో వినిపించింది విహాన్‌దే.

హైదరాబాద్‌లోని ఆ ప్రైవేట్ డయాగ్నస్టిక్ సెంటర్ అనుబంధ హాల్ చిన్నదే కానీ చూపులు పెద్దవి. ముందురొల్లో డాక్టర్ మాధవి, ఆమె పక్కన నిర్వహణ విభాగం వాళ్లు, ఇంకాస్త వెనుక ఇంటర్న్స్. మరీ చెడ్డది—మూడో వరుస చివర రాఘవ్ మామయ్య కూర్చున్నాడు. అనన్య అమ్మకి చెల్లెలి భర్త. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అనే గాలి ఈ ఆసుపత్రి కారిడార్లలో చాలాకాలంగా తిరుగుతోంది; ఆమెకి, విహాన్‌కి ఒకప్పుడు పెళ్లి మాటవరకు వెళ్లిందన్న సంగతి ఇక్కడ ఇద్దరికి తెలియనట్టుగా నటించడం మాత్రమే మిగిలింది. ఇవాళ అతను ఆమెను మధ్య నుంచే తొలగించడం, పని పంచకం మార్చడమే కాదు—ఎవరెవరి ఎదుట ఆమెను ఏ స్థానంలో పెట్టాలో నిర్ణయించడం.

విహాన్ నవ్వుతూ, “మా బృందంలో టెక్నికల్ సపోర్ట్ చాలా బాగుంటుంది. అనన్య, నోట్స్ తీసుకో,” అన్నాడు. ముందు వరుసలో ఒకరు చిరునవ్వు నవ్వారు. అనన్య చేతిలోని ట్యాబ్ అతను తీసుకోలేదు; దానిపైనే కేసు ప్రీసెట్ ఉంది. తీసుకోకుండా ఉండటమే అతని తెలివి—పని ఆమెదే, ముఖం అతనిదే. ఆమె కుడివైపు నిల్చున్న ఇంటర్న్‌కు మెల్లిగా, “పేషెంట్ ప్రొఫైల్ ఓపెన్ పెట్టు,” అంది. అది చిన్న మినహాయింపు. కనీసం కేసు విండో మూసిపోకుండా ఆమె వైపు నిలిచింది.

స్క్రీన్‌పై కనిపించిన చిత్రం చూసిన క్షణం ఆమె మెడ వెనుక చల్లగా అయింది. పైకి చూపిస్తున్నది కుడి భుజం సాఫ్ట్ టిష్యూ డెమో కేసు. కానీ ట్యాగ్‌లో ఉన్న వయస్సు, రికార్డ్ లోడైన ప్రీసెట్, డెప్త్ సెట్టింగ్—మూడూ తగవు. అతను ఎంచుకున్న ట్రాన్స్‌డ్యూసర్ కూడా తప్పు. ఈ లోతులో అది గ్రే షాడో మాత్రమే ఇస్తుంది; అతను చెప్పబోయేది లెజన్ బోర్డర్ గురించి. అనన్య ఒక అడుగు ముందుకేసి, “విహాన్, ఇది మస్క్యులోస్కెలెటల్ ప్రీసెట్ కాదు. గెయిన్ చాలా హై. ప్రోబ్ కూడా—” అంది.

అతను మైక్ తిప్పకుండా, పక్కపలుకుతోనే ఆమెను ఆపేశాడు. “నువ్వు అంచు దగ్గర నుంచే చూడు. లైవ్ సెషన్‌లో మధ్యలో అడ్డుకాకూడదు.” తర్వాత గట్టిగా, “ఇదిగో, ఇమేజ్ ఆర్టిఫ్యాక్ట్‌ని ఎలా చదవాలో చూపిస్తాను,” అన్నాడు. గ్యాలరీ వైపు చూడగా రాఘవ్ మామయ్య మొహం బిగుసుకుంది—అమ్మాయిలు పని తెలిసినా ముందుకొచ్చే తీరే నచ్చనట్లుగా. అనన్య ఫోన్ స్క్రీన్ మెరుపు ఆమె పిడికిల్లోనే దిగమింగుకుంది. అమ్మ నుంచి వచ్చిన “మామయ్య చూసుకుంటున్నాడు, జాగ్రత్తగా ఉండు” అన్న సందేశం ఆమె తెరవలేదు.

విహాన్ ప్రోబ్ నడిపాడు. చిత్రం మసకబారింది. అతను మాటలతో ఖాళీని నింపాడు. “ఇక్కడ చూడండి, ఎడమ అంచు...” అని చెప్పి ఫ్రీజ్ చేశాడు. ఫ్రీజ్ చేసిన ఫ్రేమ్‌లో అతను చూపిస్తున్న అంచే లేదు. అనన్యకి ఇది తట్టుకోలేని రకం అవమానం—తప్పు చెయ్యడం కాదు, తప్పుని జ్ఞానంగా అమ్మడం. “ఫ్రీజ్ తీసేయి,” ఆమె స్పష్టంగా అంది. “ఇది మోషన్ బ్లర్. ఫాషియా ప్లేన్ కనిపించడం లేదు.”

డాక్టర్ మాధవి కుర్చీలో కొంచెం ముందుకు వాలి, “విహాన్?” అని ఒక మాట అడిగింది. అది తీర్పు కాదు, కానీ హెచ్చరిక. విహాన్ క్షణం తడబడ్డాడు. వెంటనే నవ్వు పెట్టి, “ఆమె కొంచెం పరిపూర్ణత ఎక్కువగా చూసుకుంటుంది, మేడమ్,” అన్నాడు. ఆ వాక్యం మీద కొన్ని తలలు అతని వైపు ఒగ్గాయి. ఇంకొన్ని అనన్య వైపు. అంచు దగ్గరే నిల్చున్నా, ఇప్పుడు చూపులు రెండుగా పడ్డాయి.

అనన్య ముందుకు నడిచింది. అతను అడ్డంగా చేతి చాచి, “స్టాప్,” అన్నాడు. ఆమె అతని చేతి కిందగా టచ్‌ప్యానెల్‌కి వాలి ఒకే ఒక బటన్ నొక్కింది—టిష్యూ హార్మోనిక్ ఆఫ్ చేసి, వెంటనే ప్రోబ్ ఎంపికను లీనియర్‌కు మార్చింది. తర్వాత గెయిన్‌ను మూడు దశలు తగ్గించి, డెప్త్‌ను సగానికి కత్తిరించింది. ఒక్కసారిగా స్క్రీన్‌పై బూడిద మబ్బు చీలిపోయి పలుచని ప్రకాశవంతమైన రేఖ కచ్చితంగా మెరిసింది; దాని కింద గుండ్రని నల్ల దిబ్బలా కనిపించినదీ ఆర్టిఫ్యాక్ట్ కాదు, ద్రవంతో నిండిన చిన్న బర్సల్ పాకెట్ అని స్పష్టమైంది. ఫాషియా ప్లేన్ సూటిగా సాగి, అతను ఇప్పటివరకు చూపిన “లెజన్ ఎడ్జ్” అసలు తప్పు షాడో అని వెంటనే చదవబడిపోయింది.

ఆ మార్పు మాటల కంటే బలంగా పడింది. ముందు వరుసలో ఒక ఇంటర్న్ నోటుపుస్తకం అర్ధమధ్యలో ఆగిపోయింది. రాఘవ్ మామయ్య కాలు కదలడం మానింది. డాక్టర్ మాధవి చేతిలోని పెన్ గాల్లోనే నిలిచింది. విహాన్ వెంటనే ప్రోబ్ తిరిగి పట్టుకోవాలని చూశాడు, కానీ కొత్త చిత్రాన్ని చదవడానికి అతని కళ్లలో ఆ అర్ధసెకను ఖాళీ బయటపడ్డది—అది నటించలేని ఖాళీ. “అవును, ఇదే నేను చెప్పబోతున్న—” అన్నాడు.

“అయితే చెప్పు,” అనన్య అతనివైపు చూడకుండా అంది. ఆమె గొంతు ఎత్తలేదు. స్క్రీన్‌పైనే చూపు. “ఫాషియా పైన్ ఎక్కడ తెగింది?” విహాన్ నోరు తెరిచాడు. చూపు స్క్రీన్ నుంచి బే కాంతుల్లో తేలిపోయింది. మళ్లీ దగ్గరకి వాలి ఒకచోట చూపించాడు. తప్పుడు చోటు. వెంటనే వెనుకనుంచి ఇంటర్న్ స్వరం, “అది ప్లేన్ మీద కాదు సార్... షాడో పక్కన,” అని జారింది. మాధవి కుర్చీని వెనక్కి నెట్టి లేచింది. ఎవ్వరూ అనన్యను ఇక అంచు దగ్గర నిల్చోమని చెప్పలేదు.

విహాన్ తన కోటు బటన్లు తడబడి వేసుకుంటూ, “మిషన్‌కి ముందు కాలిబ్రేషన్ చెక్ అయిందా?” అన్నాడు. రక్షణ కోసం అతను యంత్రాన్ని నిందించడానికి ప్రయత్నించాడు. అనన్య మొదటిసారి అతని వైపు చూసింది. “ఉదయం ఆరు నలభైకి నేనే చేసాను. నీ సంతకం ఉంది.” అంతే. ఒకే వాక్యం. సెంటర్‌లో పని పంచకం ఎలా నడుస్తుందో తెలిసినవాళ్లందరికీ దాని కాటు అర్థమైంది. తప్పు యంత్రంలో లేదని, యంత్రం ముందు నిల్చున్న మనిషిలోనే ఉందని.

ప్రేక్షకులు బే దగ్గరికి కదలలేదు; కానీ ఐల్ అంచున శరీరాల బరువు మారింది. ఇద్దరు ఇంటర్న్స్ తమ కుర్చీలు పక్కకు జరిపి స్క్రీన్‌ను అనన్య కోణంలో చూడడం మొదలుపెట్టారు. నిర్వహణ విభాగం నుంచి వచ్చిన ఒకరు, “అయితే నిజమైన రీడ్ ఏది?” అని నేరుగా ఆమెనే అడిగాడు. ప్రశ్న దారి మారిన క్షణం విహాన్ కేంద్రం నుంచి కాస్త జారిపోయాడు. అతను మైక్ పట్టుకుని ఉన్నా, సమాధానం ఇచ్చే హక్కు అతని వద్ద నిలవలేదు. అతని చెయ్యి మళ్లీ ప్రోబ్ వైపు వెళ్లగా డాక్టర్ మాధవి, “వదిలేయ్,” అంది. ఆ ఒక్క మాటతో బేలోని గాలి స్థానమే మారింది.

అనన్య ప్రోబ్‌ను చేతిలో సరిచేసుకుంది. వేళ్ల పట్టు చూసే వారికి అది అలవాటు కాదు, స్వంతమనే భావం. “డైనమిక్ రీడ్ చూస్తాం,” అంది. పేషెంట్ మోడల్‌గా ఉన్న అథ్లెట్‌కి భుజం కాస్త తిప్పమని చెప్పి, అదే చోట మళ్లీ స్లైడ్ చేసింది. చిత్రంలో ద్రవపాకెట్ కదలికతో కలిసి ఒత్తిడికి ఎలా మారుతోందో ఆమె చూపించింది. “ఇది ఘన లెజన్ కాదు. సబ్‌అక్రోమియల్ బర్సల్ డిస్టెన్షన్. పైన్ ఇక్కడ ఉంది, కానీ టియర్ లేదు.” ప్రతి మాటకు సరిపడా కర్సర్ కదిలింది; ప్రతి గుర్తు స్క్రీన్‌పై నిలిచి, అతను చెప్పిన పాత కథను చెరిపేసింది.

విహాన్ చివరి యత్నంగా ముందుకు వాలి, “కేసు హిస్టరీతో క్రాస్ చెక్—” అన్నాడు. అనన్య పక్కకు జరగలేదు. “ముందు ఇమేజ్ చదువు. తర్వాత హిస్టరీ వస్తుంది,” అంది. ఆమె బటన్ నొక్కి స్ప్లిట్ స్క్రీన్ తెరిచింది—ఎడమవైపు అతను ఫ్రీజ్ చేసిన మసక ఫ్రేమ్, కుడివైపు ఆమె సరిచేసిన లైవ్ రీడ్. తేడా అంత స్పష్టంగా బయటపడింది కాబట్టి అది వాదనగా మిగల్లేదు; రెండు ప్రపంచాలు ఒకే మానిటర్‌పై నిలబడ్డట్టు అయ్యింది. ఎడమ వైపున అతని గర్వం మురికి అద్దంలా; కుడివైపున ఆమె చేతి కింద బయటపడిన నిర్మళ రేఖలు.

డాక్టర్ మాధవి దగ్గరికి వచ్చి బే పక్కన నిల్చుంది. ఆమె అనన్య భుజం మీదుగా స్క్రీన్ చూశింది, విహాన్ వైపు కాదు. “మార్క్ చేయి,” అంది. ఆ మాట చిన్నది. కానీ యజమాని వైపు నుంచి కీ ఇచ్చినట్టిది. రాఘవ్ మామయ్య తలదించుకుని ఫోన్ తీసుకున్నాడు; ఎవరికి మెసేజ్ పంపుతున్నాడో అనన్యకి అవసరం లేదు. ఆమె మధ్యలో నిల్చున్నదీ, అతను అంచుకి జారిపోతున్నాడీ చాలు.

అనన్య స్టైలస్ తీసుకుంది. చేతి దగ్గర చల్లారిపోయిన లంచ్ బాక్స్ వాసన ఒక్కసారి ముక్కుని తాకింది—ఉదయం నుంచి తినని నిమ్మరసం అన్నం. ఆమె దానివైపు చూడలేదు. స్క్రీన్‌పై మొదటి బిందువు పెట్టింది. ఫాషియా రేఖను అనుసరిస్తూ పలుచని పసుపు మార్గం గీసింది. ద్రవపాకెట్ చుట్టూ వలయం వేసి, కింద చిన్న నోటు ఎంటర్ చేసింది: “బర్సల్ డిస్టెన్షన్. టియర్ లేదు.” విహాన్ ఏదో చెప్పాలని నోరు తెరిచాడు. ఆమె రెండోసారి స్ప్లిట్ తీసేసి పూర్తి తెరను తన రీడ్‌తో నింపింది.

బే చుట్టూ నిల్చున్న వాళ్లలో ఎవరి గొంతూ రాలేదు. మాధవి “కాంట్రాలాటరల్ కంపేర్?” అని అడిగింది. అనన్య తల ఊపి, మరోవైపు షార్ట్ స్వీప్ చేసి సాధారణ చిత్రాన్ని తెచ్చి రెండింటినీ పక్కపక్కన పెట్టింది. నిజం అలా పూర్తయింది—ఓపికగా, కానీ కఠినంగా. విహాన్ ఇక మైక్‌తోనో హోదాతోనో మధ్యలోకి రావడానికి చోటు మిగల్లేదు. అతని తెల్లకోటు భుజం బే వెలుగులోనే చిన్నబోయింది.

చివరగా ఆమె యజమాని-వైపు కన్సోల్‌కి వాలి, రిపోర్ట్ ఫీల్డ్‌లో ఫైనల్ ఇంప్రెషన్ ఎంచుకుంది. తెలుగు నోటు టైప్ చేసింది. తర్వాత స్టైలస్‌తో గుర్తించిన మార్గం చివర చిన్న టిక్ పెట్టి “సేవ్” నొక్కింది.

డయాగ్నసిస్ బేలోని స్క్రీన్‌పై ఆమె వేసిన పసుపు రేఖ, వలయం, “బర్సల్ డిస్టెన్షన్. టియర్ లేదు” అన్న చదవదగిన గీతలు నిలిచిపోయాయి; యజమాని-వైపు నుంచి ఇచ్చిన చివరి ఆదేశం తర్వాత కర్సర్ ఆ గుర్తు చివర ఒక్కసారి మిటమిటలాడి ఆగిపోయింది.