నన్ను దిగజార్చే గుంతలో తానే పడ్డాడు

“మాధవి, నీళ్లు పట్టుకోకు — కారు తలుపు పట్టుకో,” అని వేణుగోపాల్ గారు చేతిలోని సంతకం చేసిన కాగితం ఆమె ఛాతీకి దగ్గరగా నెట్టారు. హైదరాబాద్‌లోని ఆ పెద్ద ఫంక్షన్ హాల్ ముందు డ్రాప్-ఆఫ్ కర్బ్ మీద కార్లు వరుసగా వాలుతున్నాయి; హారన్, నాదస్వరంలా లాగిన స్పీకర్ శబ్దం, తలుపులు తెరుచుకునే చప్పుడు అన్నీ కలగలిసి ఉన్నాయి. మాధవి మెడలో వేలాడుతున్న పలుచగా మాసిపోయిన లాన్యార్డు చెమటతో ముడుచుకుంది. అది ఆమె సేవా రంగం పనికి సంబంధించిన పాత ప్రవేశపత్రం; నేడు పనికి కాదు, తన నిశ్చితార్థానికి వచ్చింది. కానీ ఆమె నిలబడ్డ స్థానం మాత్రం అతిథుల కంటే కాస్త దిగువన, కర్బ్ అంచున, డ్రైవర్లతో పాటు.

పక్కనే ప్లాస్టిక్ భోజనపెట్టె ఒకటి చల్లారిపోయి కుర్చీ కింద ఉంది. ఉదయం నుంచి ఎవరికీ తినే జ్ఞాపకం లేదు. మాధవి దాన్ని క్షణం చూసి మళ్లీ ముఖం ఎత్తింది. కారు ఆగగానే సుజాత అత్త చేతులు చాచి, “వారిని లోపలికి తీసుకెళ్ళాలి కదా,” అనబోతే వేణుగోపాల్ గారు ముందే కత్తిరించారు. “అత్తగారు, లోపలి పిలుపులు నేను చూస్తున్నా. మాధవి బయట వరుస కట్టాలి. ఇవాళ ఎవరు ముందుగా దిగాలి, ఎవరు ఐదు నిమిషాలు ఆగాలి అన్నది ఇక్కడే నిర్ణయమవుతుంది.”

ఆ మాట అక్కడే నిలిచిపోయేలా కాదు; ఆయన చెప్పేటప్పుడు చుట్టూ వాలంటీర్లూ, డ్రైవర్లూ, రెండు కుటుంబాల మామయ్యలూ వింటున్నట్టుగానే గట్టిగా చెప్పారు. మాధవి చేతిలోని అరమడిచిన రసీదు కాగితం మరింత ముడిచిపోయింది. అది పూలవాడికి ఇచ్చిన అడ్వాన్స్‌ రసీదు. గత మూడు నెలలుగా ఈ నిశ్చితార్థం కోసం ఆమెనే పరుగు తీసింది — హాల్ బుకింగ్‌ నుంచి మెనూ వరకు. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం కాబట్టి ప్రతి చిన్న పని తాను చేయడం సహజమని అందరూ అనుకున్నారు. ఇప్పుడు అదే పని ఆమెను పనిమనిషిలా నిలబెట్టడానికి ఆయుధమైంది.

వేణుగోపాల్ గారు లాన్యార్డు వైపు చూపిస్తూ నవ్వారు. “ఇది తీసేయకు. బయట వాళ్లకు ఎవరు నిర్వహణలో ఉన్నారు అనేది స్పష్టంగా ఉండాలి.” వెంటనే మరో ఆదేశం ఇచ్చారు. “ఈ సంతకం చేసిన కర్బ్ ఆర్డర్ ప్రకారం, పెళ్లికొడుకు వర్గం కార్లు వచ్చేవరకు నువ్వు ప్రధాన ద్వారం దాటకూడదు. ముందుగా దిగేవారిని స్వాగతం చెయ్యడానికి అర్జున్ అక్క అక్కడ ఉండటం క్రమం కాదట. సరైన ప్రవాహం ఉండాలి.”

“అక్క కాదు,” మాధవి చల్లగా చెప్పింది. “నేనే వరకూతురు.”

ఆమె మాటను ఆయన పట్టించుకోకుండా డ్రైవర్ రఫీకి కాగితం చూపించారు. “ఈ ఆర్డర్ కాపీ నీ దగ్గర కూడా ఉంది. నేను చెప్పిన పేరు లేకుండా లోపలి పోర్టికోకి ఎవరూ కారును కదపొద్దు.”

రఫీ ఒక్కసారి మాధవిని, ఒక్కసారి వేణుగోపాల్ గారిని చూశాడు. చేతిలోని కీచెయిన్ గిలగిలమని మోగింది. పక్కనే నిలబడ్డ ఇద్దరు బంధువులు ఒకరినొకరు చూసుకుని చిరునవ్వు దాచుకున్నారు. వరకూతురిని ప్రధాన ద్వారం వద్ద కూర్చోబెట్టకుండా కర్బ్ అంచున నిలిపేయడం, అదే ఆమె ఏర్పాట్ల మీద ఆధారపడి చేయడం — ఆ అవమానానికి కత్తి పట్టు ఉంది.

అర్జున్ లోపలి తలుపు అంచులో క్షణం ఆగి, బయటకు అడుగు వేయబోతే వేణుగోపాల్ గారు చేతితో ఆపేశారు. “నువ్వు లోపలే ఉండు. పెళ్లివాళ్లు ఎవరు ఏం అనుకుంటారో తెలుసా? అమ్మాయి పక్కం క్రమం లేకుండా పరిగెడుతోందని చెప్తారు.”

మాధవి అతనివైపు చూడలేదు. అర్జున్ అడుగు ఆ తలుపు అంచులోనే ఆగిపోయింది. అదే సరిపొయింది — తనని బయట నిలబెట్టి, అతన్ని లోపల నిలబెట్టి, మధ్యలో బిగించిన ఈ సన్నని గీతే వేణుగోపాల్ గారి అసలు ఉద్దేశం.

ఇంకో కారు వచ్చి ఆగింది. తలుపు తెరుచుకోగానే వేణుగోపాల్ గారు పేర్లు పిలిచారు, చేతులు జోడించారు, మాధవికి మాత్రం “చీర ముడుచుకోకుండా సైడ్‌కి జరుగు” అన్నారు. ఆమె కాస్త వెనక్కి జరిగి కర్బ్ రాతి అంచున నిలబడింది. అప్పుడు రఫీ నిదానంగా దగ్గరికి వచ్చి, తన వేళ్ల మధ్య ఉన్న మరో కీని ఆమె అరలో జారవిడిచాడు. మాట ఒక్కటే: “అక్కా, రెండో వాహనం.”

ఆ క్షణం చిన్నది. కానీ స్పష్టంగా కనిపించింది. మొదటి వాహనం ఆదేశం వేణుగోపాల్ గారి చేతిలో ఉండొచ్చు; రెండో వాహనం మాత్రం మాధవి ముందే వేరుగా ఏర్పాటు చేసినది. ఆమె అరలో కీ చల్లగా పడింది. దాని వెంటనే రఫీ మరొక చిట్టీని తీసి రిసీవింగ్ బాలుడి చేతిలో పెట్టాడు. ఎవ్వరూ ఆపలేదు; అందరూ వచ్చే కారును చూసేలోపే చేతులు మారిపోయాయి.

వేణుగోపాల్ గారు అది గమనించి కనుబొమ్మలు ముడిచారు. “ఏ కీ అది?”

“అతిథి వాహనం,” మాధవి అంది. అంతే. ఎలాంటి వివరణ లేదు.

ఇంకో నలుపు రంగు కారు గేటు దగ్గర ఆగింది. దీనికోసం ఆయన ముందే పెద్దతనంతో చెప్పుకున్నారు — పెళ్లికొడుకు వర్గం నుంచి వచ్చే ముఖ్య అతిథి అని. ఆయన తన సంతకం చేసిన ఆర్డర్‌ కాగితాన్ని ఎత్తి రఫీపై మళ్లీ అరవసాగారు. “గమనించు. ఈ కారును పోర్టికోలోకి తీసుకెళ్ళొద్దు. కర్బ్ వద్దే దిగాలి. ముందుగా నా సంకేతం. మాధవి, నువ్వే తలుపు తీసి నిలబడు. లోపలికి వారిని నేను తీసుకెళ్తా. నువ్వు బయటే.”

ఇది ఆయనకు ఇంకా చాలలేదు. కుటుంబం, సిబ్బంది, డ్రైవర్లు అందరూ చూస్తుండగా చివరి ముళ్లు కూడా తానే బిగించాలనుకున్నారు. “మరియు,” అని గట్టిగా జోడించారు, “వరకూతురు పేరుతో ఎటువంటి స్వాగతం ఇప్పుడు ఉండదు. ప్రధాన ద్వారం దగ్గర నిలబడే హక్కు సుజాత అత్తకి. మాధవి కర్బ్ బాధ్యత పూర్తయ్యాక లోపలికి వెళ్తుంది.”

ఆ మాట విన్న వెంటనే సుజాత అత్త నోట మూతపడ్డట్టైంది. అర్జున్ తలుపు అంచు నుంచి మరో అడుగు వేయబోయి మళ్లీ ఆగిపోయాడు. మాధవి మాత్రం కీని గట్టిగా పిడికిలిలో దాచుకుంది. వేణుగోపాల్ గారు తన ఆర్డర్‌ కాగితాన్ని మళ్లీ చాచి రఫీ ముఖం ముందుకు పెట్టారు. “చదువు. సమయం చూడు. టైమర్ పెట్టాం. ఈ లేన్ మూడు నిమిషాలు ఖాళీ అయితేనే తదుపరి వాహనం లోపలికి కదులుతుంది. శబ్దం కూడా వస్తుంది. క్రమం అంటే క్రమం.”

కర్బ్ పక్కన ఉన్న చిన్న టైమర్ ప్యానెల్‌పై ఎరుపు అంకెలు వెలిగుతున్నాయి. శబ్దం తగ్గక ముందే తదుపరి కదలిక ఉండకూడదనే ఏర్పాటుగా అది పెట్టించారు. మాధవి దీనిని ఉదయం చూసింది. వేణుగోపాల్ గారు దాన్ని తన నియంత్రణ ఆటగా మార్చుకున్నారు.

నలుపు కారు తలుపు తెరుచుకుంది. బయటికి దిగింది పెళ్లికొడుకు వర్గం అతిథి కాదు. అర్జున్‌కి మేనత్త భర్త, అతనితో పాటు మాధవి తల్లి. వారిద్దర్నీ ప్రధాన స్వాగతానికి ముందు ఒంటరిగా కర్బ్ వద్ద ఆపేయడమే, ముఖ్యంగా మాధవి తల్లి చేత తలుపు తీయించడమే, ఆయన లెక్క. కానీ అదే క్షణంలో రఫీ వెనుక నిలిచిన రెండో డ్రైవర్ ముందుకొచ్చి, మాధవి చేతిలోని కీ కోసం చేయి చాచాడు.

మాధవి ఆ కీని అతనికి ఇచ్చింది. అతను వెంటనే మరో తెల్ల కారును, అది ఇప్పటికే పక్కలేన్‌లో సిద్ధంగా ఉన్నదాన్ని, నేరుగా పోర్టికో వైపు కదిలించాడు. ఆ కారుపై పూలదండల చిన్న అలంకారం ఉంది — మాధవి ముందే బుక్ చేసిన స్వాగత వాహనం. దాని జాబితా రిసీవింగ్ బాలుడి చేతిలోకి వెళ్లిన చిట్టీలో ఉంది. కారు కదలగానే లోపలి స్వాగత బృందం పేరు విన్నట్టుగా ఒక్కసారిగా సజావుగా నిలిచింది.

వేణుగోపాల్ గారు తికమకపడ్డారు. “ఆపు! ఎవరు చెప్పారు? ఆ వాహనం ఇప్పుడు కాదు.”

రఫీ చేతిలో ఆయన ఆర్డర్ ఉంది. అదే కాగితం చూపిస్తూ రఫీ సూటిగా అన్నాడు, “సార్, మీరు సంతకం చేసిన ఆదేశం ప్రకారం — కర్బ్ వద్ద నిలిపిన వాహనం మూడు నిమిషాలు పూర్తయ్యేంతవరకు అదే స్థితిలో ఉండాలి. డ్రైవర్ వదిలి కదలించకూడదు, రిసీవ్ చేసే వ్యక్తి కర్బ్ వద్ద ఉండాలి. మీరు ఇప్పుడే మాధవి అక్కని కర్బ్ వద్ద ఉండమన్నారు. కాబట్టి ఆమె ఈ వాహనం నుంచి కదలరాదు. తర్వాతి స్వాగత వాహనం జాబితా ప్రకారం లోపలికి వెళ్తుంది.”

చుట్టూ నిలబడ్డ వారికి మాటల కంటే దృశ్యం ముందుగా అర్థమైంది. మాధవి తల్లి నలుపు కార్ పక్కనే నిలిచిపోయింది; వేణుగోపాల్ గారు ఆమెను వదిలి లోపలికి తీసుకెళ్లలేరు, ఎందుకంటే తనే చదివించిన ఆర్డర్‌లో కర్బ్ రిసీవర్ మార్చకూడదని ఉంది. మాధవి కదలకపోతే కార్యక్రమం కోసం సిద్ధం చేసిన అసలు స్వాగతం ఆమె పేరుతోనే ముందుకెళ్తుంది. ఆయన గొంతు ఒక్కసారిగా పొడిగా మారింది.

“అది అర్థం కాదు. ఆ ఆర్డర్ నా నియంత్రణ కోసం—”

మాధవి మొదటిసారి అతని మాట మధ్యలోనే కోసింది. “సంతకం మీదే. పేర్లు మీరే పిలిచారు. కర్బ్ బాధ్యత నాదే అన్నది కూడా మీరే చెప్పారు.”

పోర్టికో వైపు వెళ్లిన తెల్ల కారు దగ్గర నుంచి లోపలి వేదికపైనున్న పిలుపు వినిపించింది. “మాధవి గారి స్వాగతం సిద్ధం చేయండి,” అని మైక్‌కి దగ్గరగా ఎవరో అన్నారు. మాధవి బుక్ చేసిన జాబితా ప్రకారం ఆ పేరే వెళ్ళింది. సుజాత అత్త అక్కడినుంచి తిరిగి బయటకు వచ్చి క్షణం వేణుగోపాల్ గారిని చూసి, వెంటనే మాధవి తల్లివైపు నడిచింది. ఎవరూ ఆయన ఆదేశం కోసం ఆగలేదు.

వేణుగోపాల్ గారు వెంటనే కాగితం లాగేసుకుని రఫీ చేతిలోని కీ కోసం వేగంగా ముందుకు వచ్చారు. “ఇవ్వు. నేనే తీసుకెళ్తా.”

రఫీ వెనక్కి అడుగు వేసాడు. “సార్, టైమర్ నడుస్తోంది. మీరు పెట్టించిన నియమం.”

ఎరుపు అంకెలు ఇంకా తగ్గుతున్నాయి. ప్యానెల్ నుంచి టిక్...టిక్... అనే గట్టి శబ్దం వస్తోంది. కర్బ్ లేన్‌లో వెనుక కార్లు వరుస కడుతున్నాయి. హారన్ ఒకటి మోగింది. రెండోది వెంటపడింది. డ్రాప్-ఆఫ్ ప్రవాహం ఆయన చేతిలో లేదని ఒక్క క్షణంలో అందరికీ తేటగా కనబడింది.

ఆయన చివరి దెబ్బగా అర్జున్‌నే పిలిచారు. “లోపలికి చెప్పు, ఆ స్వాగతం ఆపు. ముందు నా అమ్మగారిని తీసుకెళ్ళాలి.”

అర్జున్ తలుపు అంచు నుంచి బయటికి వచ్చాడు, కానీ మాధవి వైపు చూసి ఆగలేదు. అతను నేరుగా సుజాత అత్త దగ్గరకు వెళ్లి మాధవి తల్లికి చెయ్యందించాడు. ఆ చిన్న కదలికతో ఎవరు ముందు, ఎవరు తర్వాత అన్న గీత మారిపోయింది. వేణుగోపాల్ గారి మాట గాల్లో వేలాడింది; దాన్ని పట్టుకుని పనిచేసే మనిషి ఒక్కరుండలేదు.

టిక్...టిక్...టిక్...

వెనుక క్యూలో నిలిచిన ఒక ఖరీదైన కారు డ్రైవర్ కిటికీ దించుకుని, “ఎంతసేపు?” అని చికాకుగా అడిగాడు. వేణుగోపాల్ గారు అతనివైపు తిరిగి “ఒక్క నిమిషం” అనగానే, రఫీ ఆయన చేతిలోని సంతకం కాగితాన్ని తిరిగి మడిచిపెట్టి ఇచ్చాడు. మడిచిన చోట్ల చెమట పడి మృదువైపోయింది. ఆ కాగితం ఇక ఆదేశం కాదు; అడ్డంకి అయింది.

మాధవి ముందుకు వచ్చి ఆ కాగితాన్ని తీసుకుంది. అందరి ముందూ దాన్ని సరిచేసి చదివినట్టు చూసి, తన చేతిలోని కీచెయిన్‌లో చిన్న నలుపు ట్యాగ్‌ని వేరు చేసింది. అది టైమర్ ప్యానెల్ యజమాని వైపు ఉన్న నియంత్రణ కీ. ఉదయం ఏర్పాట్లప్పుడు ఆమె దగ్గరే ఉంచుకుంది; వేణుగోపాల్ గారు అది ఏ కీ అనేదే గమనించలేదు. ఆమె కర్బ్ అంచు నుంచి ఒక్క అడుగు ప్యానెల్‌ దగ్గరకు వేసింది.

“వేణుగోపాల్ గారు,” అంది ఆమె, స్వరం తక్కువగానే. “మీరు పెట్టిన కర్బ్ బాధ్యతను నేను ఇక్కడే తిరిగి ఇస్తున్నాను.”

అని చెప్పి సంతకం చేసిన ఆర్డర్ కాగితాన్ని ఆయన కోటు జేబులోకి నెట్టింది. వెంటనే టైమర్ ప్యానెల్‌లో ఉన్న యజమాని వైపు స్లాట్‌లో కీ పెట్టి చిన్న స్విచ్‌ను క్రిందికి దించింది. ఎరుపు అంకెలు వేగంగా జారాయి. టిక్...టిక్... శబ్దం ఒక్కసారిగా పలచబడింది. 00 దగ్గరికి చేరేలోపే కర్బ్ మీద నిలిచిన హారన్ ప్రతిధ్వని కూడా కత్తిరించినట్టు చనిపోయింది. స్విచ్ క్రిందే నిలిచిపోయింది. అంకెలు సున్నా తాకి ఆ శబ్దం చల్లగా ఆగిపోయింది.