నాకోసం తవ్విన గుంతలో అతనే
“నీలిమ, ఆ పాడైన క్రేట్ల లేన్ నువ్వే తీసుకో,” అని దామోదర్ బావ తన చేతిలోని ముద్రపెట్టెను డెస్క్పై బలంగా కొట్టాడు. చెక్కపెట్టెల మూలలు చిట్లి, తడి కార్టన్ వాసనతో ఉబ్బిన ఆ లేన్ దగ్గర ఎవరూ స్వచ్ఛందంగా నిలబడరు. అయినా అతను సూటిగా ఆమెనే చూపించాడు. డెస్క్ అంచున చల్లారిపోయిన భోజనపెట్టె, దాని పక్కన గీతలు పడిన మెట్రో కార్డు అంచు, రెండు తాళాలు, ఒక నల్ల పెన్ను — ఆ చిన్న గజిబిజి మధ్య అతని వేళ్లు ఆజ్ఞలా దూసుకొచ్చాయి. “నీ షిఫ్ట్ అయిపోయిందనుకుంటే ఇంటికి వెళ్లు. కానీ రేపు మా ఇంట్లో మాట వేరేలా తిరుగుతుంది.”
నీలిమ తలెత్తి చూశింది. లోడింగ్ బే గట్టిగా మూసుకునే ఇనుప తలుపు దగ్గర రఫీ ట్రాలీని అడ్డంగా ఆపి చూసున్నాడు. లోపల బాక్సులు లెక్కిస్తున్న ఇద్దరు బాలురు చేతులు ఆపేశారు. ఈ హైదరాబాద్ సేవా రంగం గిడ్డంగిలో పని కంటే గొంతు ఎవరికి ఉందో వాళ్లే ముందుంటారు; కానీ ఈరోజు దామోదర్ బావ గొంతుకు పని తప్ప ఇంకో బలం ఉంది — ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం. అది ప్రేమ కథలా కాదు; రెండు ఇళ్ల మధ్య మాట, నిశ్చితార్థం డబ్బు, అత్తవారి అభిప్రాయం, “పాప బాగా ఒదిగి పని చేస్తుందా?” అన్న కొలతలా.
“నా జాబితాలో ఈ లేన్ లేదు,” అంది నీలిమ. ఆమె స్వరం ఎత్తుకాలేదు. “సాయంత్రం విడుదలయ్యే మూడో వాహనానికి నేను రికార్డ్ ముగించాను.”
దామోదర్ బావ నవ్వాడు. నవ్వులో నీచమైన ఓపిక ఉండేది. “రికార్డు నేనుంటేనే ముగుస్తుంది. నువ్వు బాగా సహకరిస్తే సులోచన అత్తకి కూడా చెప్పేది మృదువుగానే ఉంటుంది. లేదంటే… పెళ్లి ఖర్చు గురించి మాట్లాడేటప్పుడు నీ జీతం సంగతి కూడా గుర్తు చేసుకోవాలి కదా.” అతను ఉద్దేశపూర్వకంగా పెద్దగా అన్నాడు. రఫీ వినేంత, తలుపు దగ్గర కూర్చున్న గేట్ సిబ్బంది వినేంత.
నీలిమ చేతిలోని పుస్తకం మూసుకుంది. ఆమె మెట్రో కార్డు అంచుతో వేలికి తగిలిన గీతను నెమ్మదిగా దాచుకుని, “ఏ లేన్?” అని మాత్రమే అడిగింది.
అతను కింద ఉన్న బోర్డు నుంచి ఎర్ర గీతలతో గుర్తులు పెట్టిన చెక్లిస్ట్ తీసి ఆమె చేతిలో పెట్టాడు. గీతలు అసహజంగా ఉన్నాయి — రెండు వరుసల ముందు టిక్, ఒక వరుస పక్కన వృత్తం, చివర సంతకం కోసం ఖాళీ. “ఇది. ఇదే ప్రకారం ఒక్కో ప్యాలెట్ వదులు. ఈరోజు తప్పు చేస్తే ఎవరి చేతివల్ల జరిగిందో కాగితంలో కనిపించాలి. అర్థమైందా?”
ఆమె పత్రాన్ని తిప్పి చూసింది. పైభాగంలో తేదీ ఉంది. దిగువ మూలలో ముందే అతని చిన్న సంతకం. ఇంకా పూర్తి ముద్ర లేదు. ఇంత తొందరలో ఎవరు ముందే సంతకం పెడతారు? తప్పును ముందుగానే యజమాని ఎంచుకున్నప్పుడు మాత్రమే. అది చూసి ఆమె కన్నులో మెరుపు రాలేదు; బదులుగా కాగితం మడవకుండా సూటిగా పట్టుకుంది. “మీరు చెప్పినట్టే.”
ఆ సమాధానం అతనికి తాత్కాలిక గెలుపులా అనిపించింది. “విన్నావ్ కదా,” అని రఫీకి అన్నాడు. “ఈ లేన్కి నీలిమే బాధ్యత. ఒక్క పెట్టె తప్పినా ఆమె గమనికలోనే.” మొదటి బహుమానం అంతే — బాధ్యతను బహిరంగంగా ఆమె మీద పెట్టినట్టు అనుకున్న క్షణంలో, ఆ మాట అందరికీ వినిపించేలా అతడే కట్టిపెట్టాడు.
కొద్దిసేపటికి బే తలుపు అరకొరగా ఎత్తబడింది. ట్రాలీలు ఇనుప నేల మీద రాపిడిగా జారాయి. నీలిమ చెక్లిస్ట్ను బోర్డు మీద పెట్టి మొదటి ప్యాలెట్ దగ్గర నిలబడింది. “మొదటి వరుస — తడి కార్టన్ రెండు, ప్లాస్టిక్ సీల్ లేకుండా,” అని చదివింది. రఫీ కనుబొమ్మలెత్తాడు. “అవి వెనక్కి పంపాల్సినవి.”
“జాబితాలో విడిపించమన్నారు,” అంది నీలిమ. ఆమె గీత పెట్టింది.
దామోదర్ బావ దూరం నుంచి, “అచ్చం అలాగే చేయి. నా జాబితా. నీ తెలివి అవసరం లేదు,” అన్నాడు.
రెండో ప్యాలెట్ దగ్గర ఆమె మళ్లీ చదివింది. “బార్కోడ్ జారిపోయిన మూడు పెట్టెలు, ద్వితీయ తలుపు ద్వారా విడుదల.” ఈసారి గేట్ దగ్గర మధు సూపర్వైజర్ తల తిప్పాడు. “ద్వితీయ తలుపా? అది ఈ షిఫ్ట్లో మూసి ఉంది.”
“జాబితాలో ఉంది సార్,” అంది నీలిమ. ఆమె మాటలో వాదన లేదు. కాగితం మాత్రమే ఉంది. ఆమె ఆ వరుస పక్కన కూడా టిక్ పెట్టింది. రఫీ చేతిని వెనక్కి తీసుకున్నాడు. ట్రాలీ అక్కడే నిలిచిపోయింది.
దామోదర్ బావ వేగంగా వచ్చాడు. “నిలిపేయొద్దు. ముందుకు జరుపు.”
నీలిమ అతని వైపు చూడకుండా మూడో వరుస చదివింది. “ముద్రలేని రిటర్న్ సరుకు ఐదు, వెంటనే బే విడుదల.” ఈసారి మధు దగ్గరకు వచ్చి కాగితం పట్టుకున్నాడు. గీతల క్రమం చూసి అతని ముఖం గట్టిపడింది. “ముద్రలేని రిటర్న్ సరుకు బయటికి ఎలా వెళ్తుంది? దీనికి ఎవరూ అనుమతి ఇవ్వరు.”
దామోదర్ బావ చెమట తుడుచుకున్నాడు. “నేనే చెబుతున్నా కదా. నా పర్యవేక్షణలో.”
“అయితే కింద మీ ముందస్తు సంతకం ఎందుకు ఉంది?” మధు ప్రశ్న నేరుగా పడింది. “విడుదలకు ముందు యాజమాన్య గుర్తు, తరువాత ముద్ర ఉండాలి. ఇక్కడ గీతలు ముందే ఉన్నాయి. విడుదలైతే కాగితం మీద ఇది మీ ఆదేశమే అవుతుంది.”
నీలిమ తదుపరి వరుస వద్ద ఆగింది. ఒక చిన్న ఖాళీ పెట్టె గుర్తు, పక్కన బాణం — దామోదర్ బావకి తెలిసిన షార్ట్కట్. తప్పు బయటపడితే కింది వరుసల్లో పని చేసిన వాళ్లపైనే నెట్టొచ్చు. కానీ ఇప్పుడది ఆమె చేతిలో గట్టిగా కనిపిస్తోంది. “సార్,” అంది ఆమె, “ఇది మొత్తం మీరు ఇచ్చిన జాబితా ప్రకారం చేస్తున్నాను. కాబట్టి తదుపరి విడుదలకు ముందు యజమాని ధృవీకరణ కావాలి.”
దామోదర్ బావ కేకేసే దూరంలోకి వచ్చేశాడు. “నువ్వు నాకు నిబంధనలు చెబుతావా? వదిలేయ్. ట్రాలీ పంపు.”
“ఏ తలుపు ద్వారా?” నీలిమ ప్రశ్న అడిగింది. “మూసిన ద్వితీయ తలుపా? లేక ముద్రలేని రిటర్న్ లేనా? ఏది ఈ టిక్కు సరిపోతుందో మీరే చెప్పండి.” మాటలు చిన్నవే. కానీ ఒక్కోటి ఇనుప చక్రం క్రింద రాయి పెట్టినట్టు ఆగింపించాయి.
రఫీ ట్రాలీ హ్యాండిల్ను బిగించాడు. గేట్ వాడి చేతిలో ఉన్న తాళం కదల్లేదు. బే తలుపు మధ్యలో అర్ధంగా వేలాడుతున్న గొలుసు స్వల్పంగా ఊగింది. మధు పత్రాన్ని మళ్లీ చూసి, “ఎవ్వరూ ఏ సరుకూ కదలించొద్దు,” అన్నాడు. అదే క్షణంలో పక్క లేన్లో ఉన్న కార్మికుడు తన ప్యాలెట్ జాక్ను వెనక్కి తీసుకున్నాడు. ఇంతవరకు దామోదర్ బావ గొంతే లేన్కి తాళం. ఇప్పుడు ఆ తాళం కాగితానికి జారింది.
దామోదర్ బావ వెంటనే పాత బలం వైపు తిరిగాడు. “నీలిమ, నీకు తలెత్తే స్థాయి ఇచ్చింది మా ఇల్లు. ఇది మర్చిపోకు. ఈ రోజు సహకరించకపోతే రాత్రే సులోచన అత్తకి చెబుతా. నిశ్చితార్థం ముందు ఏం ఏం బయటికి వస్తాయో నీకే తెలుసు.”
ఆ మాట వినగానే గది మరింత చిన్నబోయింది. గేట్ దగ్గర ఉన్న బాలుడు కళ్లను కిందపెట్టాడు. రఫీ పెదవుల్ని బిగించాడు. నీలిమ మాత్రం ఒక్క అడుగు ముందుకేసి డెస్క్ దగ్గరకు నడిచింది. ఆమె వేళ్లు భోజనపెట్టె పక్కన ఉన్న ఆలస్యంగా తిరిగివచ్చిన తాళాన్ని తాకి వదిలేశాయి. చెక్లిస్ట్ను సూటిగా పరచి, మడతలు తొలగించి, సంతకం గీత కనిపించేలా పెట్టింది.
“ఇది మీదే,” అంది. “మీ ముందస్తు సంతకం ఉంది. మీ గుర్తులు ఉన్నాయి. మీరు చెప్పిన విడుదలలు నేను చదివాను. ఇప్పుడు యజమాని ధృవీకరణ లేకుండా బే తెరవలేం.” ఆమె పత్రాన్ని తనవైపునుంచి నెమ్మదిగా తిప్పి అతని వైపు జరిపింది. “మీ ఆదేశం మీ డెస్క్పైనే ఉంటుంది. బయటికి నేను మోసుకెళ్లను.”
“మధు, తలుపు ఎత్తు,” అని దామోదర్ బావ ఇంకా గట్టిగా అన్నాడు.
మధు కదల్లేదు. అతను పత్రం దిగువ గీతను చూపించాడు. “ఇది విడుదల ఆదేశం కాదు. ఇది బాధ్యతను కిందికి నెట్టే జాబితా. ఇప్పుడీ స్థితిలో ఏ వాహనం బయలుదేరదు. ముందుగా యాజమాన్య తనిఖీ.”
దామోదర్ బావ చేయి ముందుకు చాచి పత్రం లాగాలని చూశాడు. నీలిమ ముందే దాని మీద ముద్రపెట్టెను పెట్టేసింది. నల్ల ఇనుప ముద్ర బరువుతో కాగితం కదలలేదు. అతను మొదటిసారి గట్టిగా శ్వాస తీసుకున్నట్టు వినిపించింది. “నువ్వు నన్నే ఇరుకున పెట్టాలనుకుంటున్నావా?”
“నేను కాదు,” అంది నీలిమ. “మీ గుర్తులే.” ఆమె వెనక్కి తలతిప్పకుండా రఫీని ఉద్దేశించి, “ట్రాలీలు లేన్ బయటకు తీసొద్దు. గేట్ తాళం మూసేలా ఉంచు,” అంది. అది వేడుకోలు కాదు. పనిస్థలం లోపల ఎవరి పుస్తకం చేతిలో ఉందో, ఇప్పుడది ఎవరి పక్షంలో ఉందో చెప్పే స్వరం.
రఫీ ఒక్కమాట లేక గొలుసు చివర తాళాన్ని పెట్టాడు. ఇనుప రంధ్రంలో తాళం తిరిగిన శబ్దం బే అంతా తేలికగా కోసుకుంది. పక్కన ఉన్న బాలుడు తన జాక్ను పూర్తి వెనక్కి లాగాడు. దామోదర్ బావ “ఆపు” అనడానికి ముందే కదలికలన్నీ అతని ఆజ్ఞకి అందనంత దూరం వెళ్లిపోయాయి.
నీలిమ డెస్క్ మీదున్న పెన్నును తీసి, చెక్లిస్ట్ దిగువన సంతకం గీతకు కాస్త పైన చిన్నగా రాసింది: “యజమాని వద్దకు తిరిగి.” దాని కింద పత్రాన్ని అతని వైపుకే నెట్టింది. “దామోదర్ బావ, మీ జాబితా మీరే తీసుకోండి. మీ సంతకం కింద ఉన్న టిక్లతో ఈ బే తలుపు ఇప్పుడు మూసిందే.”
డెస్క్ అంచున చల్లారిన భోజనపెట్టె పక్కన ఆ రిగ్గు చేసిన టిక్ గుర్తులు అతని సంతకం గీత కింద ఎండిన ముళ్లల్లా కనిపించాయి; నీలిమ పత్రాన్ని పూర్తిగా అతని వైపు తిప్పేసిన వెంటనే అవే గుర్తులు అతనికే ఎదురుగా నిలబడి, బే విడుదలను అతని ఆదేశంపైనే తాళం వేసినట్టుగా మిగిలిపోయాయి.