నకిలీ ఆపరేటర్ అక్కడే బట్టబయలైంది

రెండో బే ముందు ట్రాలీని వెనక్కి నెట్టేస్తూ గార్డు “ఆగు, ఆగు, రిజిస్టర్ కాలేదు!” అని అరచేసేసరికి మాధవి గేటు దాటింది; ఆమె కుర్చీలో ఇప్పటికే రాఘవ్ వాలిపోయి కూర్చున్నాడు, డిస్పాచ్ రిజిస్టర్‌ను తన వైపుకి లాగుకుని, మాస్టర్ తాళాల గుత్తి బెల్టుకి తగిలేలా మోగిస్తున్నాడు. బయట ఫార్మసీ పెట్టెలతో ఉన్న మూడు చిన్న ట్రక్కులు వరుసగా నిలిచిపోయాయి. డీజిల్ వాసన, తడి ధూళి, రాత్రి షిఫ్ట్ బట్టల మడతలలో కూరుకుపోయిన చెమట—ఆమె వదిలిన చోటే పని ఊపిరాడక నిలిచిపోయిందని చెప్పేశాయి.

“నీకు ఈరోజు స్కానింగ్ టేబుల్,” అన్నాడు రాఘవ్, తల కూడా ఎత్తకుండా. “లైవ్ బే నేను చూస్తా. పై నుంచి ఆదేశం.”

మాధవి తలుపు చవిట్లో అరసెకను ఆగింది. చెయ్యిలో ఉన్న పాత నీలి పెన్ను గీత బొటనవేలికి మసకగా పడింది; అదే పెన్నుతో ఆమె ఈ బే టర్న్ పట్టికను నెలలుగా నడిపింది. “బే రెండు ముందుగా వదలాలి. మందుల లోడ్ వేచి ఉండదు,” అంది చల్లగా.

రాఘవ్ నవ్వాడు. “నీకు చాలా తెలిసినట్టుంది. కూర్చో అన్న చోట కూర్చో.”

మాధవి స్కానింగ్ టేబుల్‌కి వెళ్లలేదు. రిజిస్టర్ వెనుక నిలబడి ట్రక్కుల నంబర్లు ఒకేసారి చూసింది. మొదటి వరుసలో నిలిచిన డ్రైవర్ శేఖర్ ఆమెను చూసి కంటి పలకరింపు చేశాడు; అతనికి ఏ లేన్ ముందుకెళ్లాలి, ఏది హోల్డ్‌లో పెట్టాలి అన్నది ఆమె చెప్పకపోతే బేలో గొడవ తప్పదని తెలుసు. ఆమె నోరు మూసుకుంది. అదే రాఘవ్ ఊహించని మొదటి చర్య.

అతను మొదటి తప్పు అయిదు నిమిషాల్లో చేశాడు. ఐస్‌బాక్స్ లోడ్ ఉన్న వాన్‌ను వెనుక లేన్‌లో పెట్టి, పొడి సరుకుల ట్రక్కును ముందుకు తెప్పించాడు. హ్యాండ్‌ప్యాలెట్ తోస్తున్న అనిత అచ్చంగా ఆగి, “అది చల్లని సరుకు సార్,” అంది. రాఘవ్ ఆమె మీదనే కోపం చూపించి, “నీ పని నువ్వు చూడు” అన్నాడు. రెండో తప్పు మరింత చెడ్డది—బేచేంజ్ స్లిప్‌లో రెండు వాహనాల సీల్ నంబర్లు మార్చేశాడు. గేటు దగ్గర స్కాన్ బీప్ కొట్టగానే గార్డు మళ్లీ అరవడం మొదలుపెట్టాడు. వెనక వరుస ఒక్కసారిగా ముడిచిపోయింది.

ఆ అరుపుల మధ్య మాధవి ఫోన్ కంపించింది. బుజ్జి అత్త. ఆమె తీసుకోగానే ఆవైపు పాత్రల గలగల, టీవీ శబ్దం, తక్కువ గొంతులో విషం. “ఇంకా రాత్రేనా? వాళ్లింటి వాళ్లు అడిగారు. ‘ఆ అమ్మాయి ఏ పని చేస్తుంది? రాత్రిళ్లు బయటే ఉంటుందట’ అన్నారమ్మా. ఇంతకీ నువ్వు డెస్క్‌ మీద పనిచేస్తావని చెప్పిన మాట నన్ను అబద్ధం చేయిస్తావా?”

మాధవి కళ్లెత్తి రాఘవ్ వైపు చూసింది. అతను అదే సమయంలో ఇద్దరు కూలీల ముందు, “ఈ లేన్ దెబ్బతింటే బాధ్యత మాధవిదే, గత వారం సెట్టింగ్ అదే పెట్టింది,” అని ఎగరేశాడు. దగ్గర్లో ఉన్న వాళ్లు వెంటనే అతని వైపే చూశారు; సురక్షితంగా కనిపించే గొంతుకే గుంపు వంగుతుంది. ఫోన్‌లో బుజ్జి అత్త మళ్లీ, “ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ముందుకు తీసుకెళ్దామనుకుంటే పేరు కూడా ఉండాలి” అంది. మాధవి కాల్ కట్ చేసింది. జేబులో ఫోన్ దింపేసేటప్పుడు వేళ్లు ఒక్కసారి గట్టిగా ముడిచుకున్నాయి అంతే.

బయట నాలుగో వాహనం గేటు దగ్గరికి చేరేసరికి గందరగోళం గట్టిగా కట్టుకుంది. ఒక ట్రక్కు వెనక్కి రాలేదు, లోపలికి వెళ్లాల్సింది లోపలికి పోలేదు, గేటు స్కానర్ నిరంతరం బీప్ కొడుతోంది. శేఖర్ వాహనం కిటికీ నుండి వాలి, “మాధవి గారు, బే మూడు ఖాళీగా ఉంది. ఎవ్వరూ చెప్పడం లేదు,” అని అరవాల్సి వచ్చింది. అది వినిపించినా రాఘవ్ రిజిస్టర్ మీదే వంగి నటన కొనసాగించాడు. ఆయన చేతిలోని లేన్ బోర్డ్ తలకిందులుగా ఉంది.

అక్కడే మాధవి కదిలింది. రెండు అడుగుల్లో రాఘవ్ కుర్చీ పక్కకి చేరి, అతని ముందు పడి ఉన్న వైర్‌లెస్ సెట్టును నేరుగా ఎత్తుకుంది. మరో చేతితో రిజిస్టర్ తన వైపుకి తిప్పేసింది. పేజీ అంచున ఆమె పాత పెన్ను గీత కనిపించింది. “శేఖర్, బే మూడు. వెంటనే తిరుగు. అనిత, చల్లని సరుకు వాన్ ముందుకు. గేటు, సీల్ చెక్ హోల్డ్‌లో పెట్టి నా కాల్ కోసం ఆగు,” అంది ఒక ఊపులో.

రాఘవ్ లేచి, “ఎవరు చెప్పమన్నారు? పెట్టేయ్ అది,” అన్నాడు.

ఆమె అతన్ని చూడలేదు కూడా. “లేన్ రెండోది ఖాళీ చెయ్యండి. పక్కకి. పక్కకి అన్నాను.” వైర్‌లెస్‌లో ఆమె గొంతు పడగానే బయట నిలిచిన వాహనాలు ఒక్కొక్కటి కదిలాయి. హ్యాండ్‌ప్యాలెట్ చక్రాలు మళ్లీ గిరగిరా తిరిగాయి. అనిత ఆమె మాట కోసం ఎదురు చూసినట్టే కూలీలను లాగింది. శేఖర్ వాహనం ఒక్క సారిగా రివర్స్ తీసి బే మూడో లేన్‌లో పడేశాడు. గేటు గార్డు బీప్ ఆపి, “మాధవి మేడం చెప్పినట్టు” అని తనవాళ్లకి చెప్పాడు.

రెండు నిమిషాల్లో నేల ఆమె వైపుకి తిరిగింది. రాఘవ్ దగ్గర కుర్చీ ఉంది, కానీ బే అతడి మాట వినడం మానేసింది. మాధవి రిజిస్టర్‌లో రెండు సీల్ నంబర్లు సరిచేసి, ఒక ఎంట్రీపై పెద్ద గీత వేసి, “ఇది తప్పు. మళ్లీ స్కాన్ చెయ్యండి,” అంది. కూలీ పిల్లాడు ఆమె చెయ్యి దగ్గరే స్లిప్ పెట్టి సంతకం తీసుకున్నాడు; రాఘవ్ పక్కనుంచి అడగలేదు. అతని బెల్టుకి తగిలే తాళాల శబ్దమే ఇప్పుడు అతని దగ్గర మిగిలిన హోదా.

అప్పుడే పెద్ద సమస్య వచ్చింది. నగరంలో చివరి మెట్రో దిగిన తరువాత రావాల్సిన ఔషధపు అత్యవసర లోడ్ యార్డు గేటు వద్దకి చేరింది. అది బయల్దేరకపోతే పాతబస్తీ, మియాపూర్, ఎల్బీనగర్ స్టోర్లకి ఉదయపు సరఫరా కూలిపోతుంది. ఆ వాహనం వెళ్ళడానికి ఏకైక ఖాళీ మార్గం బే ఒకటి; కానీ ఆ బే తలుపు లాక్, తాళం రాఘవ్ బెల్టుకే ఉంది. అతను వెంటనే తన చివరి రక్షణకు దిగాడు.

“లోడ్ నా అనుమతి లేక కదలదు,” అన్నాడు. గొంతు అంత గట్టిగా లేదు కానీ అందరికీ వినిపించేలా చెప్పాడు. “ఆడవాళ్లు షిఫ్ట్‌లో ఎక్కువగా భావోద్వేగంతో—”

మాధవి చేతిని పైకెత్తి అతన్ని అడ్డుకుంది. “శేఖర్, వాహనం అక్కడే నిలబెట్టు. ఎవ్వరూ కదపొద్దు.”

అందరూ తల తిప్పి చూశారు. రాత్రి గాలి మధ్య బే ఒకటి మూసిన తలుపు లాగానే ఆ క్షణం గట్టిగా నిలిచింది. మాధవి రాఘవ్ దగ్గరకు నడిచింది. అతని బెల్ట్‌కి తగిలిన తాళాలు ఈసారి చిన్నగా మోగాయి. “లాక్ తెరవాలి. ఇప్పుడే,” అంది.

“నేనే తెరిస్తా. నువ్వు చెప్పు, నేను—”

“లేదు.” ఆమె మాట కత్తిలా నేరుగా పడింది. “ఇంకోసారి నేను దిద్దుతాను, కీర్తి నువ్వు పట్టుకుంటావు అన్న దశ దాటిపోయింది. తాళాలు ఇవ్వు. రిజిస్టర్ కూడా నా వైపు ఉంచు. బే రెండు, బే మూడు, గేటు—అన్నీ ఒక్క గొంతు వినాలి. విడివిడిగా ఆదేశాలు ఇక్కడ పని చేయవు.”

రాఘవ్ నవ్వే ప్రయత్నం చేశాడు. “నీ హద్దు తెలుసుకుని మాట్లాడు.”

మాధవి ఒక్క అడుగు దగ్గరైంది. ఆమె షిఫ్ట్ బరువుతో గట్టిపడ్డ భుజాలు నేరుగా నిలిచాయి. “హద్దు బయట వాహనాల వరుస చూపిస్తోంది. సీల్ తప్పు నువ్వు చేశావు. చల్లని సరుకు నువ్వే ఆపించావు. గేటు స్కాన్ నువ్వే జామ్ చేశావు. ఇప్పుడు ఆ చివరి లోడ్ ఆలస్యం అయితే రేపు పై వాళ్లకి నేనే చెప్పేది ఒక్కటే—తాళాలు తప్పు చేతిలో ఉండటం వల్లనని.” ఆమె చేతిని ముందుకు చాచి, తెరిచి ఉంచింది. “ఇవ్వు.”

చుట్టూ పనిమనుషుల కదలిక ఆగలేదు; కానీ వాళ్ల చూపులు ఒక్కసారి ఈ దిశకు చేరి వెంటనే మళ్లీ పనికి జారాయి. అదే గదిలో గౌరవం మారే రీతి. అనిత తన ట్రాలీ హ్యాండిల్‌ని వదిలి, సాక్షిలా నిలబడలేదు; కానీ మళ్లీ రాఘవ్ మాట కోసం కూడా చూడలేదు. గేటు దగ్గర గార్డు రిజిస్టర్ పేజీ తిప్పకుండా ఆగిపోయాడు. శేఖర్ ఇంజిన్ ఆన్‌లోనే ఉంచి ఎదురు చూశాడు. రాఘవ్ ఒక్కసారిగా అందరి ముందు ఒంటరివాడిగా కనిపించాడు.

అతను ఇంకో చిన్న ప్రయత్నం చేశాడు. “సరే, నేను తాళం తీసి తెరుస్తా. అంతే కదా—”

మాధవి వెనక్కి తగ్గలేదు. “తలుపు తెరుచుకోవడం సమస్యలో సగం మాత్రమే. ఇప్పటి నుంచి ఈ టర్న్ ముగిసే వరకు ఆపరేషన్ నా చేతిలో ఉంటుంది. లేకపోతే నేను ఒక్క లోడ్ కూడా కదపను.”

అది బెదిరింపు కాదు; నేల మీద నిలిచిన నిజం. ఆమె రేడియోను నిశ్శబ్దంగా మౌనంలో పట్టుకుని ఉంది. ఆమె లేక కదలడం మానేసిన బేలు అందరికీ కనిపిస్తున్నాయి. రాఘవ్ చెంప గట్టిపడింది. అతని వేళ్లు బెల్ట్ గుండా తాళాల గుత్తిని తీసే సమయంలో తడబడాయి. తాళాలు ఒక్కసారిగా పెద్దగా మోగాయి. ఆ శబ్దమే అతని ముఖం నుండి హోదా జారిపడినట్టు అనిపించింది.

అతను తాళాలు ఆమె చేతిలో పెట్టాల్సి వచ్చింది.

మాధవి వాటిని అందుకుని వెంటనే తన చీర జేబు పక్కనున్న హుక్‌కి తగిలించింది. రిజిస్టర్‌ను పూర్తిగా తన ముందు నిలబెట్టుకుని, “బే ఒకటి తెరవండి,” అంది. రాఘవ్ పక్కకి జరగక తప్పలేదు; అతని కుర్చీని ఆమె కాలి మోకాలితో తిప్పి తన వైపు మళ్లించుకుని కూర్చుంది. అదే క్షణం మొదటి నిజమైన హ్యాండాఫ్ అందరికీ అర్థమైంది.

“శేఖర్, నేరుగా బే ఒకటిలోకి. రివర్స్ కాదు, ముందే. అనిత, రెండు మంది తీసుకుని ఎడమ వైపు ఖాళీ చెయ్యి. గేటు, ఈ లోడ్‌కు ప్రాధాన్య చీటి నా సంతకంతో వెళ్తుంది. స్కాన్ తర్వాత ఆపొద్దు. బే మూడు లోడింగ్ ఐదు నిమిషాలు నిలిపేయండి,” అంటూ ఆమె వరుసగా విసిరింది. ప్రతి ఆదేశానికి వెంటనే కదలిక వచ్చింది. తలుపు పైకి లేచింది. వాహనం లోపలికి జారింది. కూలీలు బాక్సులు చైన్‌లా అందుకున్నారు. స్కానర్ ఒక్కసారి శుభ్రంగా పిలిచింది. బేలో చిక్కుకున్న గాలి మళ్లీ చలించసాగింది.

రాఘవ్ ఏదో చెప్పబోయాడు; కానీ అతని గొంతు ఎవరి కదలికనీ మార్చలేదు. “ముందు చెప్పాను కదా—” అన్న మాట పూర్తయ్యేలోపే గేటు గార్డు “మాధవి గారి సంతకం అయింది” అని మరోవైపు తిరిగిపోయాడు. అనిత సీల్ ట్యాగ్ తీసుకుని నేరుగా మాధవి దగ్గరే పెట్టింది. శేఖర్ వాహనం బయటికి తిప్పేటప్పుడు కిటికీ నుంచి బొటనవేలు ఎత్తలేదు; అవసరం లేదు. వాహనం కదలడమే సరిపోయింది.

చివరి చలనం బయట రోడ్డువైపు జారిపోగానే మాధవి రిజిస్టర్ మూసి, గట్టిగా చించుకుపోయిన పేజీ మూలను లోపల నెట్టింది. రాఘవ్ ఖాళీ చేతులు బెల్ట్ దగ్గరికి వెళ్లి ఆగిపోయాయి. తాళాలు ఇక అతని దగ్గర లేవు. అతను ఆమె వైపు ఏదో మాట్లాడే నోరు తెరిచినా, ఏ లేన్ ఆగలేదు, ఏ తల తిరగలేదు.

బే పక్క గోడకు అమర్చిన చిన్న ఇనుప తాళాల క్యాబినెట్ దగ్గరకు మాధవి నడిచింది. తలుపు తెరిచి మాస్టర్ తాళాల గుత్తిని లోపల హుక్‌కి వేలాడదీసింది. అవి రెండుసార్లు కొట్టుకుని చిన్నగా మోగి, ఆపై నిశ్శబ్దంగా నిలిచిపోయాయి.